Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

***Ona***

Po kolacji prefekci domów prowadzą swoich podopiecznych do pokojów wspólnych. Kiedy jesteśmy zapoznani ze sposobem działania schodów w zamku, naczelna prefektka Luna Lovegood prowadzi nas do wierzy Ravenclawu. Przez jakiś czas wspinamy się po krętych schodach, prowadzących do pokoju wspólnego. Nagle Luna staje przed ogromnymi drzwiami, ozdobionymi kołatką w kształcie orła. Widząc nas, kołatka ożywa i zwraca się do Luny:
- Co było pierwsze, feniks czy płomień?
Dziewczyna automatycznie odpowiada:
- Odpowiem tak: uważam, że koło nie ma początku.
- Dobrze uzasadnione.
A więc to takie pytanie! Zawsze się zastanawiałam, co może zadać kołatka. Mama była bliska wyjawienia mi tego, ale dałam jej do zrozumienia, że jakbym trafiła do innego domu, mogłoby się zrobić nieprzyjemnie.
Tymczasem kołatka wpuszcza nas do środka. Przekraczam próg i... staję jak wryta. Całe to pomieszczenie jest jak z jakiegoś pięknego snu... Kulisty kształt pokoju dodaje mu uroku zwłaszcza, gdy jest jasno. Dominującymi kolorami są granat i srebro. Na ziemi leży piękny, granatowy dywan, gdzieniegdzie upstrzony małymi gwiazdkami, które zdobią także sklepienie sali. Jest tu mnóstwo foteli, krzeseł i stolików, ale nie zwracam na nie uwagi. Mój wzrok przyciągają regały po brzegi wypełnione książkami. Ich widok napawa mnie radością i szczęściem. Nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie je przeczytam.
- Oto Pokój Wspólny - z zamyślenia wyrywa mnie głos Luny. - Tymi schodami w górę dotrzecie do swoich dormitoriów. Sypialnie dziewczyn są po prawej, chłopców po lewej. Dzisiaj zostanie już w wieży. Jest późno i profesor Dumbledore nalega, żebyście się już nigdzie nie włóczyli. Życzę wam miłych snów.
Wszyscy rozbiegają się po pokoju. Jedni siadają na fotelach i wesoło gaworzą, inni już sięgają po książki, a niektórzy oglądają piękny marmurowy posąg Roweny Ravenclaw. Ja natomiast szybko kieruję się do sypialni. Odnajduję swoje dormitorium i wchodzę do środka. W pomieszczeniu stoją trzy łóżka. Będę miała współlokatorki. Cudnie.
Siadam na swoim łóżku, przy oknie, i sięgam do torby. Wyciągam z niej moją najlepszą przyjaciółkę. Książkę. Rzucam się na łóżko i momentalnie odskakuję. Spod kołdry wychodzi Mira z przeraźliwym miałknięciem. Patrzę na nią, kręcąc głową. Schylam się, żeby podnieść książkę, która wypadła mi z ręki. Podnoszę głowę i gwałtownie cofam się do tyłu. Na moim łóżku leży drobna dziewczynka o zielonych, przenikliwych oczach i czarnych, prostych włosach. Patrzę na nią nieufnie.
- Cześć - zaczyna wesoło nieznajoma. - Na imię mi Raven. Będziemy najlepszymi przyjaciółkami!
- No cóż. Z takim imieniem nie mogłaś trafić nigdzie indziej - mówię z przekąsem. Dziewczyna uśmiecha się promiennie i zsuwa się na podłogę. Jest ode mnie niższa i wygląda na młodszą. Ciekawe dlaczego...
- Co czytasz? - Nawet nie reaguję, kiedy wyrywa mi książkę. - Hmm... - Raven marszczy swój mały, słodki nosek. - O czym to?
- O dziewczynce, która cofa się w czasie i próbuje odnaleźć drogę do domu.
- Pożyczysz mi ją, jak skończysz?
- Może...
Nagle do dormitorium wpada jeszcze jedna dziewczyna. Ma ciemnoblond włosy i złote oczy. Zdecydowanie nie pasuje do niej czarna szata.
- Oh... - mówi zdziwiona, kiedy nas zauważa. - Hmm... Wygląda na to, że będziemy razem mieszkać.
No cóż, taki los, myślę.
- Super! - Raven podskakuje, uradowana. - Jak masz na imię?
- Jestem Amelia - przedstawia się. - A wy?
- Nazywam się Lena, a to jest Raven - przedstawiam nas.
Nagle zapada niezręczna cisza. Słychać jedynie pomrukiwania Miry.
- No to... co tam u was? - pyta Amelia niepewnie.
- Jest ekstra! - Raven nie posiada się z radości. - Nareszcie wyrwałam się z domu. Mając trzy siostry, które już od dawna uczą się w Hogwarcie, to prawdziwe męczarnie...
Ani się obejrzymy, rozmowa rozkręca się na dobre. Rozmawiamy o wszystkim: rodzinie, chłopakach, ciuchach i książkach. Zamykam oczy i biorę głęboki oddech. Chyba Raven ma racje. Będziemy najlepszymi przyjaciółkami.

***On***

Siedząc w pokoju wspólnym Ślizgonów, rozmawiam z innymi pierwszorocznymi.
- W tym roku Puchar Domów zdobędzie Slytherin. Zobaczycie! - mówi David, wysoki brunet o czarnych jak noc oczach.
- Skąd ta pewność? - Shira kpiąco unosi brew.
- Bo teraz jestem tu ja!
Wszyscy wybuchami śmiechem.
- Zwolnij trochę. Jeszcze nawet nie zaczęliśmy zbierać punktów.
- Tak, ale już niedługo...
- Aleks? Coś nie tak?
Wszystkie pary oczu kierują się w moją stronę. Obojętnie wzruszam ramionami.
- Chyba pójdę się położyć - mówię i wstaję z fotela. Szybkim krokiem oddalam się do swojego dormitorium. Siadam na łóżku, pochylam głowę i chowam twarz w dłoniach. A co jeśli źle wybrałem? Jeśli Slytherin to nie mój dom? Przechadzam się po pokoju, intensywnie myśląc. To przecież niemożliwe. Mój ojciec należał do domu Węża. Matka też. To czemu ja nie? Zatrzymuję się przy oknie. O szybę odbijają się krople deszczu. Czemu w ogóle o tym myślę? To przecież bez znaczenia. Jestem Ślizgonem i nic tego nie zmieni...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.