Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

***Ona***

ÂŻeby tylko zd¹¿yĂŚ, Âżeby zd¹¿yĂŚ... Szybko wybiegam z samochodu, macham rodzicom i z ciĂŞÂżkim wĂłzkiem znikam w drzwiach stacji kolejowej. Mijam nieznane mi osoby i wychodzĂŞ na peron 10. Mijam kolejne tabliczki i w koĂącu zatrzymujĂŞ siĂŞ przed murkiem, mieszczÂącym siĂŞ miĂŞdzy dziesiÂątym a dziewiÂątym peronem. Zamykam, oczy, biorĂŞ g³êboki wdech i ruszam na przĂłd. Po chwili przenikam przez cegÂły. PodnoszĂŞ wzrok. Nad mojÂą gÂłowÂą wisi tabliczka z napisem: ,,Peron 9 i ¾”. UÂśmiecham siĂŞ do siebie. Nareszcie tu jestem…
Zaczynam kierowaÌ siê w stronê poci¹gu. Po drodze widzê znajome twarze uczniów ¿egnaj¹cych siê ze swoimi rodzinami i powoli kieruj¹cymi siê do swoich przedzia³ów. Zostawiam wózek z walizk¹ tam, gdzie pozostali uczniowie i z Mir¹ na rêkach oraz torebk¹, przewieszon¹ przez ramiê, wchodzê do poci¹gu. Nie zd¹¿y³am nawet wejœÌ do wagonu, kiedy wpadam na jedn¹ z uczennic.
- Ej – mĂłwi jadowitym gÂłosem. – UwaÂżaj jak chodzisz
Dziewczyna ma czarne wÂłosy i zÂłowieszcze chochliki w oczach. Jest ode mnie wyÂższa i starsza. Z pewnoÂściÂą naleÂży do Slytherinu.
- Przepraszam – odpowiadam skruszona. - Bardzo mi...
- Twoje miejsce jest w œwiecie mugoli. - Dziewczyna nie daje mi dojœÌ do s³owa. - Nie ma dla ciebie miejsca wœród porz¹dnych czarodziejów. Jesteœ zwyk³ym œmieciem.
KulĂŞ siĂŞ pod jej natarczywym spojrzeniem. Mam wraÂżenie, Âże jestem kolejnÂą ofiarÂą bezlitosnego drapieÂżnika.
ÂŚlizgonka juÂż ma otworzyĂŚ usta, kiedy zza moich plecĂłw dochodzi mocny, dziewczĂŞcy gÂłos:
- ÂŻal mi ciĂŞ, Pancy. MyÂślaÂłam, Âże juÂż na tyle wydoroÂślaÂłaÂś, Âże zaprzestaÂłaÂś tych ÂżenujÂących obelg.
GwaÂłtownie siĂŞ odwracam. Za mnÂą stoi brÂązowooka brunetka z pewnym wyrazem twarzy i kpiÂącym uÂśmieszkiem. Pancy, jak zostaÂła nazwana ÂŚlizgonka, na poczÂątku mruga oszoÂłomiona, ale po chwili spoglÂąda na nas pogardliwie. Mruczy coÂś w stylu ,, dziecinne mugolaki" i odchodzi dostojnym krokiem.
- DziĂŞki - zwracam siĂŞ nieÂśmiaÂło do mojej obroĂączyni.
- Nie ma sprawy - mĂłwi, uÂśmiechajÂąc siĂŞ do mnie. - Jestem Layla. A ty to...
Jest odwaÂżna. Pewna siebie. Nie moÂże byĂŚ starsza ode mnie. Na pewno zostanie GryfonkÂą...
- Jestem Lena. - Odwzajemniam uÂśmiech. - MiÂło mi ciĂŞ poznaĂŚ.
- ChodŸ ze mn¹. - Layla bierze mnie za rêkê i wyprowadza do jednego z wagonów. Mijamy kilku uczniów, coraz bardziej zag³êbiaj¹c siê w œrodek poci¹gu. Nagle dziewczyna staje i otwiera drzwi do jednego z przedzia³ów. Wci¹ga mnie za sob¹ i zamyka nas w œrodku. Oprócz nas w pomieszczeniu znajduj¹ siê jeszcze dwie osoby. Ch³opacy. Jeden z nich, ch³opak o br¹zowych, krótkich w³osach i szarych oczach, podnosi siê z kanapy.
- DÂługo ciĂŞ nie byÂło - mĂłwi oskarÂżycielskim tonem do Layli.
- Oj, czepiasz siĂŞ - odpowiada dziewczyna z przekÂąsem.
- Jeszcze wpakujesz siĂŞ w jakieÂś kÂłopoty.
- Chyba juÂż to zrobiÂłam.
ChÂłopak wznosi oczy ku niebu, a Layla wybucha Âśmiechem. Wypuszczam MirĂŞ z objĂŞĂŚ i pozwalam by wskoczyÂła na kanapĂŞ. Kotka, mruczÂąc, ukÂłada siĂŞ wygodnie i zasypia. Po chwili Layla siĂŞ uspokaja i zwraca do mnie.
- Leno, to mĂłj brat bliÂźniak, Carter. MoÂżesz teÂż nazywaĂŚ go idiotÂą.
Carter posyÂła siostrze mordercze spojrzenie, a ta prawie tarza siĂŞ ze Âśmiechu po podÂłodze.
- Laylo, uspokĂłj siĂŞ. Twoje zachowanie jest karygodne.
Dziewczyna momentalnie nieruchomieje albowiem ten gÂłos naleÂży do do tej pory milczÂącego chÂłopaka. Layla wstaje i siada koÂło blondwÂłosego chÂłopaka o zielonych oczach.
- AleÂż Aleksie, to tylko zabawa.
Na dÂźwiĂŞk swojego dostojnego gÂłosu jej ciaÂłem wstrzÂąsajÂą drgawki i znĂłw zaczyna histerycznie chichotaĂŚ.
Tak, to zdecydowanie Gryffindor.
- Wybacz mojej przyjació³ce - zwraca siê do mnie Aleks. - Jest trochê nieogarniêta. Ja jestem Aleks. Wszyscy bêdziemy teraz na pierwszym roku.
PowaÂżny, cichy, skryty. Slytherin lub Ravenclaw.
- Nic nie szkodzi - uÂśmiecham siĂŞ do niego.
ChÂłopak przyglÂąda mi siĂŞ z powagÂą trochĂŞ zbyt dÂługo. O czym moÂże myÂśleĂŚ? Po jakimÂś czasie zdajĂŞ sobie sprawĂŞ z tego, Âże ja teÂż nie mogĂŞ oderwaĂŚ od niego wzroku.
- Nie widziaÂłem ciĂŞ nigdy w Londynie - mĂłwi w koĂącu. - Mieszkasz gdzieÂś poza nim?
BÂłyskotliwy. Ravenclaw?
- Tak. Ja... DÂługo by opowiadaĂŚ.
- Ja chĂŞtnie ciĂŞ wysÂłucham.
Tak, na pewno Ravenclaw.
- UrodziÂłam siĂŞ w Londynie, ale wspĂłlnie z rodzicami przeprowadziÂłam siĂŞ do Hiszpanii. Kiedy dostaÂłam list, moja mama wyznaÂła mi, Âże jest czarownicÂą. Nieomal potknĂŞÂłam siĂŞ o powietrze.
- Ale mĂłwisz pÂłynnie po angielsku.
Na sto procent bĂŞdzie Krukonem.
- Mama pilnowaÂła, Âżebym nie zapomniaÂła, skÂąd tak naprawdĂŞ pochodzĂŞ.
Ch³opak uœmiecha siê delikatnie. Na widok jego œlicznych do³eczków rumieniê siê i skupiam wzrok na wci¹¿ œmiej¹cej siê Layli.
Hmm.... Pierwszy dzieù, a ja ju¿ mam przyjació³... Mo¿e jednak nie jestem skoùczon¹ sierot¹?

***On***

Jest cicha. Skryta. Nie zdradza wszystkiego od razu. Patrz¹c na ni¹ widzê osobê bystr¹ i inteligentn¹. Ró¿ni siê od Layli. Lena jest... inna. Ró¿ni siê od wszystkich dziewczyn, które dot¹d pozna³em. M¹dra.... Piêkna.... Po prostu inna...
Kiedy schyla siê nad Layl¹, by j¹ uspokoiÌ, jej niepowtarzalnie jasne w³osy opadaj¹ jej na twarz. Odgania je z gracj¹ i wspólnie z brunetk¹ siada naprzeciwko mnie. Jej b³êkitne oczy utkwione s¹ w krajobrazie za oknem. Po jakimœ czasie zasypia. Podobnie jak rodzeùstwo. Ja natomiast siedzê, patrzê na Lenê i podziwiam jej cerê. Nagle poci¹giem lekko rzuca, a z torby Leny wylatuje jakaœ ksi¹¿ka. Podnoszê j¹ i otwieram na dowolnej stronie. Czytam kilka zdaù, a moje oczy z ka¿dym przeczytanym s³owem rozszerzaj¹ siê coraz bardziej. To ksi¹¿ka o... ¿yciu. Ale nie zwyk³ym ¿yciu, tylko takim z problemami. G³ówna bohaterka tnie siê, Ìpa i pije. Z przera¿eniem spogl¹dam na Lenê. Czy ona te¿ taka jest?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.