Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

***Ona***

Kiedy siê budzê, jesteœmy ju¿ prawie na miejscu. Mrugam kilka razy, ¿eby siê rozbudziÌ, prostujê siê na siedzeniu i rozgl¹dam po przedziale. Carter siedzi ko³o mnie i kartkuje jakaœ ksi¹¿kê. Layla œpi oparta o jego ramiê. Naprzeciwko mnie Aleks wpatruje siê w okno jak w jakimœ transie. Wyci¹gam rêce wysoko ponad g³owê i g³oœno siê przeci¹gam. Wtedy ch³opak ,,budzi siê" i spogl¹da w moim kierunku, uœmiechaj¹c siê promiennie.
- Jak siĂŞ spaÂło? - pyta wesoÂło.
- CaÂłkiem nieÂźle - odpowiadam. - TrochĂŞ tu twardo, ale mogÂło byĂŚ gorzej.
- PowinnaÂś siĂŞ przebraĂŚ. Zaraz bĂŞdziemy wysiadaĂŚ.
Dopiero w tym momencie zauwaÂżam, Âże obaj chÂłopcy majÂą na sobie dÂługie do ziemi, czarne szaty.
- Racja! - GwaÂłtownie zrywam siĂŞ z miejsca i siĂŞgam do torby, w ktĂłrej udaÂło mi siĂŞ zmieÂściĂŚ swĂłj strĂłj. Przed wyjÂściem do Âłazienki delikatnie szturcham LaylĂŞ w ramiĂŞ. Dziewczyna chwilĂŞ siĂŞ wierci, ziewa i otwiera jedno oko.
- ChodÂź - mĂłwiĂŞ. - Musimy siĂŞ ubraĂŚ.
- Potem - odpowiada i ponownie zamyka powiekĂŞ.
- Nie potem tylko teraz.
ÂŁapiĂŞ jÂą za rĂŞkĂŞ i jednym mocnym szarpniĂŞciem stawiam na nogi.
- No dobrze, juÂż dobrze. - Dziewczyna siĂŞga na swojej podrĂŞcznej torebki i wyciÂąga z niej swojÂą szatĂŞ. - Zadowolona?
Po dwudziestu minutach jesteÂśmy ubrane. Na chwilĂŞ zatrzymujĂŞ siĂŞ przy lustrze wiszÂącym w Âłazience. MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże do twarzy mi w tej szacie. UÂśmiecham siĂŞ promiennie do swojego odbicia. Ten los byÂł mi przeznaczony od poczÂątku. Od samego poczÂątku. Zawsze czuÂłam, Âże moje miejsce jest zupeÂłnie gdzie indziej, Âże moje Âżycie jeszcze siĂŞ rozkrĂŞci. ÂŻe nadejdÂą zmiany.

Po powrocie do Aleksa i Cartera, siadamy obie koÂło siebie i zaczynamy rozmawiaĂŚ o Hogwarcie. O uczniach i nauczycielach, dormitoriach i lekcjach. Layla jest tym wszystkim bardzo podekscytowana. Energia tak jÂą roznosi, Âże prawie skacze po caÂłym przedziale. Wtedy Hogwart Express wreszcie zatrzymuje siĂŞ na odpowiedniej stacji, wszyscy zaczynajÂą wysiadaĂŚ na peron. Kiedy tylko wychodzimy na powietrze, daje siĂŞ sÂłyszeĂŚ donoÂśny gÂłos, przebijajÂący siĂŞ przez wrzawĂŞ:
- Pierwszoroczni do mnie, proszĂŞ!
Odwracam gÂłowĂŞ i odejmuje mi mowĂŞ. Na poczÂątku peronu stoi dwumetrowy, owÂłosiony mĂŞÂżczyzna, wydzierajÂący siĂŞ na caÂły regulator:
- Tutaj pierwszoroczni!
Kiedy wszyscy wreszcie jesteœmy zebrani, mê¿czyzna prowadzi nas ku brzegu ogromnego jeziora. Ka¿dy po kolei wsiada do ³ódki. Po cztery osoby do ka¿dej. Ja i Layla l¹dujemy w ³ódce z rudow³os¹ dziewczyn¹ i nieœmia³ym ch³opakiem. Nie zwracam na nich uwagi, rozgl¹daj¹c siê dooko³a. Brzegi jeziora poroœniête s¹ drzewami a na jego œrodku wznosi siê... ogromny zamek. Kiedy go zauwa¿am, niemal wpadam do wody. On jest taki wielki! Ma mnóstwo wie¿, ma³e okienka i strzeliste dachy. Ca³a ta szko³a wygl¹da jak... nie szko³a.
Mê¿czyzna prowadzi nas potem ku g³ównej bramie i zostawia u stóp ogromnych schodów. Ka¿e siê kierowaÌ nam na górê tak d³ugo, dopóki nie dotrzemy do G³ównej Sali. Zaczynamy wiêc wspinaczkê po drewnianych schodach. Œciany oczywiœcie zrobione s¹ z kamienia (jak¿e by inaczej) a co jakiœ czas wisz¹ na nich pochodnie.
Nagle u szczytu schodĂłw zauwaÂżam kobietĂŞ. SiwÂą i wysokÂą, w zielonej sukni. Wszyscy zatrzymujemy siĂŞ tuÂż przed niÂą, a ona patrzy na nas z gĂłry.
- Witam was w Hogwarcie - zaczyna powa¿nym g³osem. - Za chwilê wejdziecie do sali, by zasi¹œÌ do sto³u i zacz¹Ì kolacjê. Zanim to jednak nast¹pi, Tiara Przydzia³u wska¿e wam wasze Domy. Zw¹ siê one Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Przez ca³y rok bêdziecie zbieraÌ punkty dla swojego Domu. Za wykazanie siê przyk³adnym zachowaniem dodajemy punkty, a za z³amanie zasad odejmujemy je. Punkty dodaje siê, a pod koniec roku Dom, który ma ich najwiêcej, zdobywa Puchar Domów. Zaczekajcie tu chwilê.
Kobieta odwraca siĂŞ i znika za ogromnymi drzwiami. JuÂż po chwili sÂłychaĂŚ ciche rozmowy i szepty. Wszyscy wymieniajÂą siĂŞ swoimi spostrzeÂżeniami na temat szkoÂły. Po kilku minutach znowu zjawia siĂŞ starsza kobieta. Ucisza nas ruchem rĂŞki i mĂłwi:
- Wszystko gotowe. Za mnÂą.
Pierwszoroczni ustawiajÂą siĂŞ w parach i wchodzÂą do Sali.
- Ja nie mogê - szepcze Layla, kiedy wchodzimy do G³ównej Sali.

Jest to wielkie pomieszczenie. Chyba najwiêksze, jakie w ¿yciu widzia³am. Idziemy œrodkiem, a po naszych obu stronach stoj¹ po dwa sto³y, ci¹gn¹ce siê przez ca³¹ salê i zape³nione uczniami, którzy teraz patrz¹ w nasz¹ stronê. Przed nami w poprzek ustawiony jest równie d³ugi stó³, jak te po bokach. Jak siê domyœlam, siedz¹ przy nim nauczyciele. Kiedy spogl¹dam w górê, nie widzê sufitu, tylko nocne niebo, usiane gwiazdami. - To pewnie zaklêcie - mówiê sobie w myœlach. - Na pewno zaklêcie.
Stajemy przed ,,mĂłwnicÂą", a stojÂący za niÂą starszy pan, dyrektor Hogwartu Albus Dumbledore, zaczyna coroczne przemĂłwienie. Ale ja go nie sÂłucham. Nie muszĂŞ. Mama kilka razy mĂłwiÂła mi o jego wygÂłoszeniach. O Zakazanym Lesie, ruchomych schodach i wszelkich innych niebezpieczeĂąstwach. Kiedy wreszcie koĂączy, nasza starsza przewodniczka podnosi brÂązowy kapelusz z maÂłego stoÂłka i rozwija rolkĂŞ pergaminu.
- Kiedy kogoœ wyczytam, podchodzi tutaj - mówi, lustruj¹c nas wzrokiem znad oprawek okularów. - Wtedy w³o¿ê wam na g³owê Tiarê Przydzia³u, a ona przydzieli was do odpowiednich domów. Layla Miss! - wykrzykuje. Layla, ca³a spiêta, podchodzi do sto³ka i siada na nim przodem do nas. Kobieta schyla siê nad ni¹ i zakrywa jej g³owê br¹zow¹ tiar¹. Nagle kapelusz o¿ywa i zaczyna siê ruszaÌ!
- Hmm... Tak, to jasne... - mĂłwi Tiara PrzydziaÂłu, jakby do siebie. - Dobra... Niech bĂŞdzie... Gryffindor!
Uczniowie siedz¹cy przy jednym ze sto³ów zaczynaj¹ klaskaÌ i cieszyÌ siê z powodu nowej Gryfonki.
- Carter Miss - wyczytuje kobieta. W tym przypadku byÂło podobnie jak z LaylÂą. ChÂłopak trafia do domu LwĂłw.
- Shirana Alfons!
Do sto³ka podchodzi owa ruda dziewczyna, z któr¹ p³ynê³am ³ódk¹. Tiara nie namyœla siê d³ugo zanim wykrzykuje ,,Slytherin!" Dziewczyna w podskokach podchodzi do swojego sto³u.
- Lena Ferras.
CaÂła siĂŞ spinam. Serce zaraz wyskoczy mi z piersi. CzujĂŞ na sobie wzrok kaÂżdego ucznia tej szkoÂły. Chwiejnym krokiem podchodzĂŞ do stoÂłka. Prawie potykam siĂŞ o jeden z niskich stopni. Zaraz wybuchnĂŞ, zaraz wybuchnĂŞ...
Siadam ma stoÂłku i czekam na wyrok. Kobieta powoli opuszcza TiarĂŞ PrzydziaÂłu na mojÂą gÂłowĂŞ. Kapelusz nawet nie zostaje mi wÂłoÂżony na gÂłowĂŞ, kiedy od razu wykrzykuje:
- Ravenclaw!
Z mojego serca spada ogromny kamieù. Nareszcie jest po wszystkim. Schodzê na ziemiê i kierujê siê na lew¹ stronê. Po drodze przelotne uœmiecham siê do Aleksa, który podnosi kciuki obu r¹k do góry. Szybkim krokiem zbli¿am siê do sto³u Krukonów i siadam na ³awce, a wiwaty domu Roweny powoli cichn¹. Z uœmiechem na ustach patrzê na kolejnych uczniów, którzy z dr¿¹cym sercem podchodz¹ do siwej kobiety z Tiar¹ w d³oni, po czym cali w skowronkach podchodz¹ do sto³u swojego Domu.
Nagle kobieta wykrzykuje:
- Aleks Night!
CaÂła siĂŞ spinam. PatrzĂŞ, jak Aleks swobodnie siada na stoÂłku, a Tiara zaczyna rozmyÂślaĂŚ.
- Hmm... Hmm... Co by tu z tobÂą zrobiĂŚ... Hmm...
Tiara duma jeszcze chwilĂŞ, ale ja wiem, Âże to bez znaczenia. ÂŻe zaraz wykrzyknie nazwĂŞ domu Roweny Ravenclaw.
- Tak, tak... WiĂŞc to bĂŞdzie...
Ravenclaw! - wykrzykujĂŞ w myÂślach.
- ... Slytherin!
Ju¿ jestem gotowa zacz¹Ì klaskaÌ, kiedy mój nastrój diametralnie siê zmienia. Slytherin? Jak to mo¿liwe? Patrzê teraz na zadowolonego ch³opaka, siadaj¹cego w³aœnie ko³o rudow³osej Shiry. Dziewczyna nachyla siê w jego stronê i szepcze mu coœ do ucha. Oboje wybuchaj¹ œmiechem. Odwracam od nich wzrok. Jak to mo¿liwe, ¿e ch³opak tak m¹dry, utalentowany i przystojny (rumieniê siê na sam¹ myœl) móg³ trafiÌ do domu Wê¿a? To niedorzeczne!

Kiedy ju¿ wszyscy s¹ przydzieleni, profesor Dumbledore daje znak do rozpoczêcia uczty. Nagle, jak na zawo³anie, na stole pojawiaj¹ siê ró¿ne potrawy: indyki, kurczaki, sa³atki, kompoty, sosy, bu³ki owoce i warzywa. Olœniona tym wszystkim, nie mogê wydobyÌ s³owa. Normalnie szwedzki stó³! Zaczynam nak³adaÌ sobie wszystkiego po trochu i delektowaÌ siê smakiem. Tu wszystko smakuje inaczej ni¿ w œwiecie mugoli. Wszystko jest takie... magiczne. Nie mog¹c oderwaÌ siê od tego wszystkiego, niemal spadam z ³awki, kiedy ktoœ szturcha mnie w ramiê. Odwracam siê i widzê uœmiechniêt¹ twarz jednej ze starszych uczennic.
- ByÂłabyÂś tak miÂła i podaÂła mi budyĂą? - wskazuje rĂŞkÂą na plastikowy kubeczek peÂłen budyniu czekoladowego.
- OczywiÂście - odpowiadam i przekazujĂŞ jej budyĂą. - Jestem Lena, a ty?
- Luna. Prefekt domu Ravenclaw.
- MiÂło mi ciĂŞ poznaĂŚ, Luno. - UÂśmiecham siĂŞ do niej i wracam do jedzenia.

***On***

Kiedy z Tiar¹ na g³owie siedzia³em na tym ma³ym sto³ku i patrzy³em prosto przed siebie, zacz¹³em siê denerwowaÌ. Co bêdzie, jeœli trafiê do innego Domu? Co tata o mnie pomyœli? W duchu poprosi³em Tiarê o wyrozumia³oœÌ i w tym momencie wykrzyknê³a nazwê domu Salazara. Moje w¹tpliwoœci odp³ynê³y. Wszystko bêdzie dobrze. Tata siê ucieszy. Teraz siedzê wœród swoich, ¿artujê z nimi i g³oœno siê œmiejê. Nagle moje spojrzenie krzy¿uje siê ze spojrzeniem Leny, siedz¹cej po drugiej stronie pomieszczenia. Jest oczy zdradzaj¹ zawód i smutek. Po chwili odwraca wzrok. O co jej mo¿e chodziÌ? Przecie¿ nie zrobi³em nic z³ego. Prawda?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.