Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

RozdziaÂł 12
Pomoc

To byÂł George.
- Siemaneczko - powiedziaÂł i wszedÂł do pokoju.
Ubrany byÂł zwyczajnie - czarna koszulka i jeansowe spodnie. Jego rude wÂłosy sterczaÂły we wszystkie strony.
Usiad³ na ³ó¿ku Harry'ego, które by³o najbli¿ej drzwi. Podniós³ poduszkê i rzuci³ ni¹ w Ronalda, œmiej¹c siê w g³os.
- Uczycie siê? - powiedzia³, spogl¹daj¹c na stertê ksi¹¿ek, która le¿a³a na pod³odze obok przyjació³.
- Nie, Hermiona musi odnaleŸÌ rodziców - wyjaœni³ Harry.
- Wiadomo! Masz juÂż pomysÂł, prawda?
- OczywiÂście.
Wszyscy troje opowiedzieli mu, co planuj¹. Wiedzieli, ¿e mog¹ mu zaufaÌ. Ch³opak siedzia³ na ³ó¿ku, obracaj¹c swoj¹ ró¿d¿kê w d³oni, s³uchaj¹c uwa¿nie. Gdy skoùczyli, zapyta³.
- Kwiat TatrzaĂąski?
WidaĂŚ byÂło zamyÂślenie na jego twarzy.
- Tak. Ten sk³adnik to jeden z g³ównych w eliksirze - wyjaœni³a dziewczyna.
- A wiesz, gdzie go szukaĂŚ? - dopytywaÂł siĂŞ widocznie zainteresowany.
- OczywiÂście. WyczytaÂłam w ksiĂŞdze, Âże znajduje siĂŞ w Polsce - wyjaÂśniÂła. - Jest to kraj nad morzem BaÂłtyckim - dodaÂła, widzÂąc zdziwionÂą minĂŞ Ronalda.
PokrĂŞciÂła gÂłowÂą z dezaprobatÂą. Harry uczyÂł siĂŞ geografii, bĂŞdÂąc u Dursley'Ăłw. ChodzÂąc do mugolskiej szkoÂły, wiedziaÂł, gdzie Ăłw paĂąstwo siĂŞ znajduje. Jednak nigdy wczeÂśniej tam nie byÂł.
- Polska, Polska - zastanawiaÂł siĂŞ gÂłoÂśno.
Nagle zeskoczy³ z ³ó¿ka i usiad³ obok przyjació³ na dywanie. Poklepa³ drugiego rudzielca po plecach i rozbawiony pogwizdywa³.
Wszyscy troje spojrzeli na niego. Hermiona dawno go nie widziaÂła tak podekscytowanego.
- Znam pewnego ch³opaka z Polski - powiedzia³. - Kiedyœ z Fredem - zmarkotnia³, ale nie przerywaj¹c, mówi³ dalej. - Poznaliœmy jednego w naszym sklepie. Nawi¹zaliœmy z nim miêdzynarodow¹ wspó³pracê. Przysy³a nam od siebie z kraju ró¿ne sk³adniki, a my jemu wysy³amy kilka produktów.
Dziewczyna uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem. PrzyszedÂł jej do gÂłowy pewien pomysÂł.
OtworzyÂła usta, aby siĂŞ odezwaĂŚ, lecz nie przerwaÂła monologu Georga, tylko dalej sÂłuchaÂła. ChÂłopcy popatrzyli na siebie, ale nikt nie przerywaÂł.
- Skoro tam musicie szukaĂŚ, to napiszĂŞ do Wojtka list. Zamieszkacie u niego i jestem pewny, Âże wam pomoÂże. To jest naprawdĂŞ Âświetny czÂłowiek, do tego pomocny, wiĂŞc moÂżecie byĂŚ spokojni.
- George! JesteÂś wspaniaÂły - krzyknĂŞÂła z radoÂści.
Nie potrafiÂła powstrzymaĂŚ swojego entuzjazmu. Nareszcie jakiÂś postĂŞp, czuÂła, Âże to wszystko zakoĂączy siĂŞ szybciej, niÂż sama podejrzewaÂła. Wojtek dosÂłownie spadÂł im z nieba.
- Jak powiedziaÂłeÂś, Âże masz takiego znajomego, od razu pomyÂślaÂłam, Âże mĂłgÂłby nam siĂŞ przydaĂŚ. Ale nie chciaÂłam przerywaĂŚ, gdy mĂłwiÂłeÂś - zarumieniÂła siĂŞ.
Ron z Harrym rozpromienili siê. Kolejna osoba do pomocy to wiêksze szanse na szybsze znalezienie potrzebnej roœliny. Ron wsta³ z dywanu, aby rozprostowaÌ nogi. Przeci¹gn¹³ siê i g³oœno ziewn¹³.
- IdĂŞ do pokoju Percy'ego poÂżyczyĂŚ jego sowĂŞ - powiedziaÂł George. - WyÂślĂŞ do Wojtka list, czy nie byÂłoby problemem, gdybyÂśmy tam zawitali. Lepiej wczeÂśniej uprzedziĂŚ, moÂże nie lubi niespodziewanych wizyt.
- ByÂśmy? - zapytaÂła zdziwiona Hermiona.
Harry wstaÂł i spojrzaÂł pytajÂąco na chÂłopaka.
- Oczywiœcie. Myœlisz, ¿e opuœci³bym tak¹ przygodê? - uœmiechn¹³ siê. - Dobra. Lecê.

- trzask -

George teleportowaÂł siĂŞ z pokoju Rona i Harry'go. Wszyscy troje spojrzeli na siebie. Hermiona dopiero po dÂłuÂższej chwili zaczĂŞÂła mieĂŚ trochĂŞ mieszane uczucia co do tego, Âżeby George jechaÂł z nimi.
- Ale jeÂśli mu to pomoÂże i bĂŞdzie szczĂŞÂśliwy... to dlaczego nie - powiedziaÂła gÂłoÂśno, ale bardziej do siebie niÂż do chÂłopcĂłw.
- Co wy o tym wszystkim myÂślicie? - zapytaÂł Harry po chwili ciszy.
Ron usiad³ na swoim ³ó¿ku, które doœÌ g³oœno zaskrzypia³o. Odezwa³ siê jako pierwszy.
- Dla mnie bomba! Szybciej nam to pĂłjdzie. Skoro tam mieszka, to lepiej nam bĂŞdzie szukaĂŚ.
Hermiona tylko przytaknĂŞÂła gÂłowÂą i wstaÂła z podÂłogi. Harry nic nie mĂłwiÂł, zamyÂślony patrzyÂł przez okno na ogrĂłd paĂąstwa WeasleyĂłw.
- Czas na obiad - zwróci³a siê do przyjació³. - Odniosê ksi¹¿ki i spotkamy siê na dole - uœmiechnê³a siê. - Wingardium Leviosa - machnê³a ró¿d¿k¹ i ksiêgi wraz z mapami wylecia³y w górê. Dziewczyna wysz³a z pokoju ch³opców, a ksi¹¿ki wylecia³y za ni¹.

***

- WrĂłciÂłaÂś.
Hermiona nieœmia³o uœmiechnê³a siê do przyjació³ki, która le¿a³a przykryta kocem. Wesz³a do swojego pokoju, a rzeczy polecia³y na stolik. Schowa³a ró¿d¿kê i usiad³a na sto³ku. Odezwa³a siê ostro¿nie.
- Ginny... bĂŞdziesz mi potrzebna tutaj, w Norze, gdy wyjedziemy.
RudowÂłosa dziewczyna zrzuciÂła kota z kolan i usiadÂła w napiĂŞciu, sÂłuchajÂąc.
- Ja, Ron, Harry i - chwilĂŞ siĂŞ zastanowiÂła. - George wyjedziemy do Polski w najbliÂższych dniach. Jednym ze skÂładnikĂłw jest kwiat TatrzaĂąski.
- A co ja mam robiĂŚ? - przerwaÂła niecierpliwie.
Hermiona nerwowo podnios³a rêkê i zaczesa³a w³osy. Ba³a siê, ¿e przyjació³ce pomys³ siê nie spodoba i w dalszym ci¹gu bêdzie siê na ni¹ gniewaÌ.
- Aby dodaÌ sk³adniki, trzeba zacz¹Ì warzyÌ eliksir. A ty go dopilnujesz, gdy nas tu nie bêdzie - wypali³a szybko i ma³o zrozumiale.
ZobaczyÂła niepewnÂą minĂŞ Ginny. RudowÂłosa dziewczyna przekrĂŞciÂła lekko gÂłowĂŞ. Hermiona, nie czekajÂąc na reakcjĂŞ, mĂłwiÂła dalej.
- To teÂż jest przecieÂż waÂżne zadanie. W odpowiednich godzinach bĂŞdziesz musiaÂła wywar podgrzaĂŚ, wymieszaĂŚ i dodaĂŚ to, co juÂż mamy.
- Czyli jednak wam pomogĂŞ? - uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ piegowata dziewczyna. WidaĂŚ byÂło blask w jej oku, caÂła siĂŞ rozpromieniÂła. DotarÂło do niej to, Âże jednak w caÂłej tej druÂżynie jest potrzebna.
- JuÂż nie jesteÂś na mnie zÂła? - zapytaÂła bardzo nieÂśmiaÂło Hermiona. - Nie chcieliÂśmy, abyÂś ryzykowaÂła wydaleniem ze szkoÂły za uÂżywanie czarĂłw. PamiĂŞtasz, Âże Harry miaÂł nawet rozprawĂŞ w sÂądzie o takie coÂś?
Dziewczyny siedziaÂły przez chwilĂŞ w ciszy, gdy do pokoju wszedÂł Ron. Przez otwarte drzwi wyleciaÂł KrzywoÂłap.
- Mia³yœcie przyjœÌ na obiad - powiedzia³, stoj¹c prawie w progu.
- Chyba trochĂŞ siĂŞ zagadaÂłyÂśmy - odpowiedziaÂła Hermiona.
Wszyscy troje zeszli drewnianymi schodami do kuchni. CzuĂŚ byÂło wiele zapachĂłw dochodzÂących z pomieszczenia na dole. Pani Weasley sama zabraÂła siĂŞ za obiad. Dziewczyna poczuÂła, Âże robi siĂŞ gÂłodna i z wielkÂą ochotÂą coÂś zje. Jednak na korytarzu zatrzymaÂł jÂą George.
- Wys³a³em list - powiedzia³ pó³g³osem, ¿eby mama przypadkiem nie pods³ucha³a.
- Jak przyjdzie odpowiedŸ, to od razu wam powiem. - Uœmiechn¹³ siê do dziewczyny. - Lepiej mamie na razie nic nie mówiÌ, bo chodzi trochê rozdra¿niona.
Weszli do kuchni. Przy stole siedzieli juÂż wszyscy oprĂłcz Percy'ego i pana Weasleya. Musieli zostaĂŚ dÂłuÂżej w Ministerstwie, poniewaÂż narobiÂło siĂŞ zamieszanie w kilku departamentach.
ChÂłopy i Ginny zajadali zupĂŞ szpinakowÂą, Fleur ÂświergotaÂła coÂś z Molly, a KrzywoÂłap poÂżeraÂł pyszne kÂąski pod stoÂłem przy nodze mamy Rona.
Hermiona wraz z Georgiem usiedli pomiĂŞdzy Harrym a Ronaldem. Ron z peÂłnymi ustami odezwaÂł siĂŞ do dziewczyny.
- PamiĂŞtaj, Âże mamy pogadaĂŚ wieczorem.
Dziewczyna zalotnie uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do swojego chÂłopaka i westchnĂŞÂła.
Nagle rozmowĂŞ przerwaÂła pani Weasley.
- Mam dla Was robotĂŞ - powiedziaÂła. - Tak, tak, Ron, dla Ciebie, Ginny, Hermiony i Harry'ego. - ZwrĂłciÂła siĂŞ do syna, gdy zobaczyÂła jego minĂŞ.
- W czym mamy pomĂłc? - zapytaÂła jedyna cĂłrka.
- W ogrodzie jest trochĂŞ roboty - wyjaÂśniÂła. - Koniecznie trzeba skosiĂŚ trawĂŞ, wyplewiĂŚ ogrĂłd. - ChwilĂŞ siĂŞ zastanowiÂła. - I trzeba naprawiĂŚ szopĂŞ. Ojciec juÂż od roku planuje naprawĂŞ.
Hermiona miaÂła wraÂżenie, Âże pani Weasley wymyÂśliÂła to, poniewaÂż usÂłyszaÂła, co Ron powiedziaÂł do niej.
- Chyba zajmie wam to resztĂŞ dni - mĂłwiÂła dalej.
- A nie mogÂą ci pomĂłc Bill i Charlie? - zbuntowaÂł siĂŞ Ron.
- Ronaldzie, nie dyskutuj ze mnÂą! - zdenerwowaÂła siĂŞ pani Weasley, a jej uszy zrobiÂły siĂŞ tak bordowe jak sos do woÂłowiny, ktĂłry staÂł na stole.
- Jak zjemy, to od razu zabierzemy siĂŞ do roboty. - Harry prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ kobietĂŞ.
Gdy juÂż wszyscy zjedli i umyli naczynia, caÂła czwĂłrka poszÂła przebraĂŚ siĂŞ w robocze ciuchy. NadszedÂł czas na wielkie sprzÂątanie.
- ChodŸcie ju¿ na dó³! - zawo³a³a niecierpliwie pani Weasley.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.