Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

RozdziaÂł 5. Dziwna rozmowa.

Hermiona weszÂła do Nory, ale juÂż od samego progu poznaÂła ten gÂłos.
Nagle rozlegÂł siĂŞ przeraÂźliwy, gÂłoÂśny trzask talerza i rozmowa.
- Przepraszam pani Weasley! Nie chciaÂłem, juÂż to posprzÂątam.
- Nic siĂŞ nie staÂło, kochaneczku - odpowiedziaÂła mile pani Weasley.
- Neville! - krzykn¹³ Ron i wyprzedzi³ Hermionê. - Fajnie, ¿e ju¿ jesteœ!
- PrzyleciaÂłem z mojÂą babciÂą… - odpowiedziaÂł trochĂŞ zawstydzony.
Hermiona weszÂła do kuchni. WszĂŞdzie byÂło peÂłno ludzi, tak Âże nie miaÂła nawet gdzie postawiĂŚ nogi.
- Ostatnio taki tÂłok byÂł tutaj na weselu Billa i Fleur - pomyÂślaÂła.
Przy zlewie staÂła Apolonia Delacour, matka Fleur.
By³a równie piêkna jak jej córka. Dziewczyna rozgl¹da³a siê po kuchni i co chwilê odpowiada³a 'czeœÌ'.
Gospodyni w kuchni pomagali Luna, Cho, Dean i Neville.
- Pani Weasley, zaraz pani pomogĂŞ. - zaoferowaÂła siĂŞ Hermiona.
ByÂła bardzo zmĂŞczona wyprawÂą do Londynu, ale wypadaÂło pomĂłc przy kolacji.
- IdÂź na dwĂłr. Chyba Percy z Billem potrzebujÂą pomocy w rozÂłoÂżeniu namiotu wuja Franka. WeÂź sobie Harry'ego do pomocy - poprosiÂła Molly.
- Dobrze - odpowiedziaÂła dziewczyna.
WiedziaÂła dlaczego ma z Harrym pomĂłc, Molly dalej byÂła zÂła na niÂą o incydent w kuchni.

***

Zasiedli do kolacji. Wielki drewniany stó³ by³ nakryty granatowym obrusem. Molly z Arturem siedzieli obok paùstwa Delacour. Harry opowiada³ Ginny o szukaniu horkruksów, a Ron z Charliem rozmawia³ o tresurze smoków. Hermiona patrzy³a na ca³¹ rodzinê. Wszyscy usiedli przy jednym stole jak jedna wielka rodzina lecz czu³a, ¿e brakuje jej rodziców.
Nagle wstaÂł George, przez co zapadÂła zupeÂłna cisza.
- DziĂŞkujĂŞ wszystkim, Âże tu jesteÂście - powiedziaÂł cichym gÂłosem - ale Fred nie chciaÂłby, abyÂście siĂŞ smucili – kontynuowaÂł. - Lee, chodÂź do pokoju, zrobiÂłem zakupy w mugolskim sklepie - zwrĂłciÂł siĂŞ do przyjaciela i oboje wstali od stoÂłu.
Hermiona zauwa¿y³a jak pani Weasley zala³a siê ³zami i przytuli³a siê do mê¿a. Ron zaœmia³ siê pod nosem i odezwa³ pó³g³osem do Harry'ego.
- WrĂłciÂł nasz George, nareszcie!
- Ronald! JesteÂś okropny! - oburzyÂła siĂŞ Hermiona - To nie jest czas i miejsce na Âżarty.
Ron z obraÂżonÂą minÂą odwrĂłciÂł siĂŞ od dziewczyny.
Powoli wszyscy zaczĂŞli siĂŞ rozchodziĂŚ do swoich namiotĂłw. NastĂŞpny dzieĂą zapowiadaÂł siĂŞ ciĂŞÂżki.
Ginny wstaÂła od stoÂłu.
- IdĂŞ do pokoju Harry'ego i Rona. Idziesz ze mnÂą? - zapytaÂła HermionĂŞ.
- Nie. Wreszcie znajdĂŞ chwilĂŞ dla siebie - odpowiedziaÂła.
Gdy przyjaciele odeszli od stoÂłu, dziewczyna dopiÂła herbatĂŞ i wstaÂła.
ParĂŞ osĂłb jeszcze pozostaÂło przy posiÂłku, wiĂŞc nie musiaÂła teraz pomĂłc pani Weasley.
KierujÂąc siĂŞ do domu zaczepiÂła jÂą Fleur.
- Hermiono, zaczekaj - zawoÂłaÂła jÂą piĂŞkna, mÂłoda kobieta. - Dzisiaj miaÂł przylecieĂŚ jeszcze ktoÂś, ale miaÂł waÂżny mecz.
Hermiona domyÂśliÂła siĂŞ o kogo chodzi. Przyjaciel rodziny, waÂżny mecz quidditcha. Te informacje pasowaÂły do jednej osoby.
- Wiktor Krum wysÂłaÂł sowĂŞ, Âże z rana bĂŞdzie u nas w domu - dokoĂączyÂła Fleur.
Pierwsze co przyszÂło na myÂśl Hermionie, to tylko to, Âże Ron bĂŞdzie znowu zazdrosny.
- Dobrze – odpowiedziaÂła. - PowiedziaÂłaÂś pani Weasley?
- Tak. MyÂślaÂłam, Âże Ciebie teÂż to zaciekawi. - Hermiona zobaczyÂła dziwny bÂłysk w oku Fleur, gdy to mĂłwiÂła.
- IdĂŞ do siebie - skoĂączyÂła rozmowĂŞ Hermiona.
Jej myœli kr¹¿y³y wokó³ tego, czego siê dowiedzia³a, lecz w myœlach powtarza³a sobie:
„MuszĂŞ siĂŞ skupiĂŚ, muszĂŞ siĂŞ skupiĂŚ...”
W salonie paliÂło siĂŞ ÂświatÂło. Zaciekawiona dziewczyna zajrzaÂła do Âśrodka. Na kanapie siedziaÂła starsza rudowÂłosa kobieta. Mimo podeszÂłego wieku, ktĂłry moÂżna byÂło odczytaĂŚ z jej twarzy, miaÂła piĂŞkne, dÂługie, pÂłomieniste, rude wÂłosy.
W rĂŞku trzymaÂła kieliszek z winem, a na stole staÂła prawie pusta butelka.
Dziewczyna podesz³a do kobiety. Zapomnia³a, ¿e mia³a iœÌ do pokoju. Usiad³a bez s³owa obok na kanapie.
- Wszystko wiem moja droga, wszystko widziaÂłam - zwrĂłciÂła siĂŞ do Hermiony, nie patrzÂąc na niÂą.
Wzrok starszej pani byÂł zwrĂłcony w stronĂŞ palÂącego siĂŞ kominka.
Hermiona zdziwiÂła siĂŞ tymi sÂłowami.
- O co chodzi? - zapytaÂła. - Halo? ProszĂŞ pani?
Staruszka nic nie odpowiedzia³a. Dziewczyna wsta³a i bezpoœrednio kierowa³a siê po drewnianych schodach na piêtro. Próbowa³a sobie przypomnieÌ, czy widzia³a staruszkê na weselu Billa i Fleur. Gdy wesz³a do pokoju, usiad³a na ³ó¿ku. Krzywo³ap zamiaucza³ i zwin¹³ siê w k³êbek obok niej.
Hermiona miaÂła wreszcie czas na to, co planowaÂła od dawna, na przeglÂądanie map i podrĂŞcznikĂłw.
WskazĂłwki na zegarze przesuwaÂły siĂŞ, a ona przeglÂądaÂła kolejny podrĂŞcznik ,,Eliksiry dla zaawansowanych" .
,,TrochĂŞ odpoczynku", pomyÂślaÂła i odÂłoÂżyÂła podrĂŞcznik, ale wziĂŞÂła mapĂŞ Australii.
Czerwonym mazakiem zaznaczyÂła kilka miejsc i spojrzaÂła na zegar. MinĂŞÂła pierwsza, a za oknem ÂświeciÂł ksiĂŞÂżyc. Ginny nadal nie wrĂłciÂła do pokoju.
Hermiona wyczerpana usnê³a ze stosem ksi¹¿ek i map na ³ó¿ku.

ObudziÂło jÂą pukanie do drzwi. JuÂż zapomniaÂła o dziwnej rozmowie ze starszÂą paniÂą.
Przez okno zagl¹da³o s³oùce, a Ginny spa³a ju¿ w swoim ³ó¿ku. Musia³a wróciÌ z pokoju brata, po tym jak Hermiona zasnê³a.
Dziewczyna wstaÂła i otworzyÂła drzwi. ZobaczyÂła mÂłodzieĂąca o czarnych wÂłosach. PrzetarÂła oczy i powiedziaÂła.
- Wiktor! JuÂż jesteÂś! – krzyknĂŞÂła.
- Tak Hermiono, pani Weasley kazaÂła was zawoÂłaĂŚ na Âśniadanie. - odpowiedziaÂł uÂśmiechniĂŞty.
- JuÂż idziemy.
Wiktor Krum zszedÂł do kuchni, a dziewczyna ubraÂła siĂŞ i umyÂła.
- Ginny, chodÂź na Âśniadanie - powiedziaÂła, wychodzÂąc z pokoju.
WiedziaÂła, Âże ten dzieĂą jest waÂżny dla wszystkich Weasley'Ăłw, wiĂŞc zaraz po Âśniadaniu pomogÂła Molly.
Gdy wszystko zrobiÂła, zostaÂło jej tylko uÂłoÂżenie kwiatĂłw w wazonie na stole w namiocie. Wszyscy goÂście plÂątali siĂŞ pod nogami, kaÂżdy chciaÂł pomĂłc.
Dziewczyna wÂłaÂśnie podnosiÂła wazon, gdy podszedÂł do niej Wiktor.
- MoÂżemy chwilĂŞ porozmawiaĂŚ? - zapytaÂł.
Hermiona odwróci³a siê do niego. Nie zd¹¿y³a odpowiedzieÌ, poniewa¿ ch³opak z³apa³ j¹ za d³où. Zarumieni³a siê.
- SÂłyszaÂłem, Âże wracasz do Hogwartu. Jeszcze siĂŞ zobaczymy w tym roku – nie zd¹¿yÂł dokoĂączyĂŚ, bo Ron caÂły czerwony ze zÂłoÂści podbiegÂł do pary i przerwaÂł rozmowĂŞ.
- Co tam Krum? - zapytaÂł i zÂłapaÂł HermionĂŞ za rĂŞkĂŞ.
CzarnowÂłosy chÂłopak, zrezygnowany, odszedÂł kaczkowatym chodem od Rona i jego dziewczyny.
- On chciaÂł mi coÂś powiedzcie! - oburzyÂła siĂŞ Hermiona. - IdÂź siĂŞ ubraĂŚ! Za niedÂługo przyjdÂą Frank i Susan.
Wszyscy siĂŞ szykowali. Coraz szybciej zbliÂżaÂła siĂŞ godzina jedenasta.
PiĂŞĂŚ ÂświstoklikĂłw powinno byĂŚ gotowych na tÂą godzinĂŞ. To nimi mieli siĂŞ przetransportowaĂŚ w okolice mugolskiego cmentarza.
Hermiona ubraÂła granatowÂą sukienkĂŞ, a Ginny czarnÂą do kolan. MĂŞÂżczyÂźni byli ubrani w nowe, czarne garnitury. KaÂżdy wyglÂądaÂł elegancko. Wszyscy byli gotowi i wyruszyli do ogrodu.
- JuÂż czas - zwrĂłciÂł siĂŞ do wszystkich zgromadzonych pan Weasley. - KaÂżdy ma wyznaczonego Âświstoklika.
Hermiona i Harry z resztÂą Weasley’Ăłw podeszli do starego buta.
- No to na trzy - odezwaÂł siĂŞ znowu Artur. - Raz, dwa , trzy!
SzarpnĂŞÂło jÂą w okolicy pĂŞpka i Âświat zawirowaÂł.





RozdziaÂł 6. PoÂżegnanie.

Wszyscy wylÂądowali bezpiecznie, jedynie Ron zachwiaÂł siĂŞ i upadÂł.
- ChodÂź tu! - zawoÂłaÂła go Hermiona. - Trzeba Ci wyczyÂściĂŚ spodnie.
Wyjê³a ró¿d¿kê z torebki i powiedzia³a - Skurge! - Zaklêcie od razu podzia³a³o i plamy ze spodni zniknê³y bez œladu.
Hermiona rozejrza³a siê po okolicy. Stali na ³¹ce pe³nej polnych kwiatów, niedaleko widaÌ by³o las sosnowy.
Dziewczyna wytĂŞÂżyÂła wzrok, z daleka moÂżna byÂło dostrzec krzyÂż.
Reszta rodziny i znajomych przybyÂła na miejsce.
- Tutaj niedaleko jest ÂścieÂżka! - WskazaÂł na prawo pan Weasley. - Mamy trochĂŞ drogi do przebycia, wiĂŞc musimy siĂŞ pospieszyĂŚ.
- Ja pĂłjdĂŞ przodem, a Frank z tyÂłu. - zwrĂłciÂła siĂŞ Susan do Artura.
By³a to niska, krêpa czarownica. W³osy blond mia³a zaczesane w ciasny kok. Ubiorem nie wyró¿nia³a siê od reszty zgromadzonych. By³a aurork¹ wys³an¹ z Ministerstwa, aby pilnowaÌ porz¹dku.
Wszyscy ruszyli za Susan i panem Weasley'em. Gdy doszli do w¹skiej polnej œcie¿ki, musieli iœÌ gêsiego.
- Musimy przyspieszyĂŚ kroku! - sÂłychaĂŚ byÂło z tyÂłu gÂłos Molly.
Hermiona szÂła zaraz przed Ronem i Harrym.
- Hermiono, moÂże wyczarujesz jakiÂś wieniec, taki jak w Dolinie Godryka? - zapytaÂł Harry.
- No pewnie, ale jak spotkamy mugoli to bêd¹ zdziwieni, ¿e z ³¹ki niesiemy wieniec. - odpowiedzia³a i ju¿ siêga³a z powrotem po ró¿d¿kê do torebki.
- Harry - wtrÂąciÂł siĂŞ do rozmowy pan Weasley. - Jak podejdziemy bliÂżej to wyczarujemy kwiaty. Specjalnie wybraliÂśmy mugolski stary cmentarz , Âżeby nie byÂło tÂłumĂłw. W Ministerstwie trochĂŞ siĂŞ obawiali, dlatego jest z nami tutaj Susan i Frank - wyjaÂśniÂł.
- Dobrze, wiĂŞc da pan znak, kiedy mam je wyczarowaĂŚ.
Hermiona spojrza³a na zegarek, zbli¿a³a siê ju¿ jedenasta trzydzieœci, a ceremonia po¿egnalna mia³a siê zacz¹Ì w samo po³udnie.
SpojrzaÂła za siebie, wszyscy byli elegancko ubrani, co drugi czarodziej miaÂł rude wÂłosy.
„Du¿¹ majÂą rodzinĂŞ” pomyÂślaÂła Hermiona. Z daleka sÂłychaĂŚ byÂło narzekanie jednej czarownicy.
- Nie mogliÂśmy przyjechaĂŚ jak mugole? PoÂłamiĂŞ sobie obcasy i do tego pobrudzĂŞ sukienkĂŞ! - ByÂła to Âśredniego wieku, rudowÂłosa kobieta. MiaÂła krzaczaste brwi i haczykowaty nos.
Hermiona zauwaÂżyÂła, Âże mĂŞÂżczyzna przed niÂą krzywi siĂŞ i robi dziwne miny za kaÂżdym razem, gdy ta kobieta narzekaÂła. Chyba siĂŞ jej wstydziÂł.
- Susan! - Hermiona usÂłyszaÂła woÂłanie mĂŞÂżczyzny, ktĂłry szedÂł na koĂącu. ByÂł to gruby, mĂŞski gÂłos.
- JuÂż - odpowiedziaÂła kobieta i teleportowaÂła siĂŞ.
- Idziemy dalej, ale ró¿d¿ki w d³où - zwróci³ siê do wszystkich Artur.
- Ciekawe, co siê sta³o - powiedzia³ Ron pó³g³osem do przyjació³.
- Nie wiem, ale musimy byĂŚ czujni - powiedziaÂła Hermiona, takÂże Âściszonym gÂłosem.
Popatrzyli na siebie, lecz w tym momencie wrĂłciÂła niska, krĂŞpa czarownica.
- Arturze, potrzebujemy twojej pomocy - zwrĂłciÂła siĂŞ do rudego mĂŞÂżczyzny.
- Ju¿ idê! - zawo³a³. - Miejcie ró¿d¿ki w pogotowiu - zwróci³ siê do syna i jego przyjació³.
I wraz z aurork¹ teleportowa³ siê. Hermiona nie zd¹¿y³a nic powiedzieÌ, gdy nagle kolejny trzask . Pojawi³ siê Percy.
- Tata mnie przysÂłaÂł - powiedziaÂł zdziwionemu Ronowi. - Nie mam zamiaru z Wami rozmawiaĂŚ. Musimy siĂŞ pospieszyĂŚ. Nie, nie wiem co siĂŞ staÂło - zwrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony, poniewaÂż zobaczyÂł, Âże ona chce coÂś powiedzieĂŚ.
Trzask!
PowrĂłciÂł pan Weasley.
- Sytuacja opanowana - stwierdziÂł, uspokajajÂąc wszystkich. - Po prostu Frank myÂślaÂł, Âże ktoÂś nas Âśledzi, to byÂł kuzyn Fineas, prĂłbowaÂł nas dogoniĂŚ – wyjaÂśniÂł.
- O! Zbli¿amy siê ju¿ - zawo³a³a Hermiona i machnê³a ró¿d¿k¹. Wyczarowa³a wielki wieniec z piêknymi liliami. Wrêczy³a go Harry'emu.
Zbli¿ali siê do wielkiego, starego cmentarza. Brama by³a pó³okr¹g³a i lekko zardzewia³a. Kierowali siê chodnikiem do niewielkiej kaplicy, która sta³a poœrodku cmentarza.
Gdy weszli do Âśrodka, Âświece juÂż siĂŞ paliÂły, a trumna staÂła na Âśrodku, na katafalku.
Hermiona usiadÂła w Âławce razem z Harrym, koÂło niej przysiadÂła siĂŞ Fleur.
Pani Weasley podbieg³a do trumny, uklêknê³a obok i siê rozp³aka³a. W ca³ym pomieszczeniu s³ychaÌ by³o echo p³aczu. Podszed³ do niej jej m¹¿ i j¹ przytuli³. Hermiona widzia³a na jego twarzy ³zy.
Do rodzicĂłw podeszÂła Ginny, usiadÂła na krzeÂśle obok biaÂłej trumny i zakryÂła twarz dÂłoĂąmi, aby nikt nie widziaÂł jej Âłez.
Bill i Charlie usiedli obok siostry i patrzyli smutnym wzrokiem na rodzicĂłw.
Percy nie usiad³ obok nich, stan¹³ za Ginny i po³o¿y³ d³onie na jej ramionach.
Wszyscy usiedli juÂż w Âławkach, jedynie George staÂł w wejÂściu i patrzyÂł na trumnĂŞ.
Hermiona widziaÂła wszystko jak w zwolnionym tempie.
- Fred! - zawyÂł i podszedÂł do trumny. – Bracie! - uklĂŞkn¹³ przy matce i takÂże zalaÂł siĂŞ Âłzami.
Hermiona byÂła na wielu mugolskich pogrzebach, lecz na pogrzebie czarodzieja byÂła po raz pierwszy, nie liczÂąc pogrzebu byÂłego dyrektora Hogwartu. CzuÂła, Âże ten jest wyjÂątkowy.
Po zakoĂączeniu ceremonii wszyscy opuÂścili kaplicĂŞ, aby udaĂŚ siĂŞ do grobu. Pani Weasley caÂły czas szlochaÂła.
Hermiona zauwaÂżyÂła, Âże Frank, wysoki, chudy, ÂłysiejÂący czarodziej, podszedÂł do rodzicĂłw Rona i powiedziaÂł.
- Rzucimy zaklĂŞcia ochronne, aby mugole nas nie widzieli. Susan mĂłwiÂła, Âże jakaÂś stara mugolka krĂŞciÂła siĂŞ po cmentarzu.
- Dobrze, rĂłbcie co naleÂży - odpowiedziaÂł Artur.
Para aurorów odesz³a kawa³ek dalej, wyci¹gnêli ró¿d¿ki i wypowiadali znane dziewczynie zaklêcia.
Sama je uÂżywaÂła wiele razy, gdy zmieniali miejsce pobytu, szukajÂąc horkruksĂłw.
Wszyscy doszli na miejsce, gdzie jeden z grobĂłw byÂł przygotowany na zÂłoÂżenie trumny.
Dziewczyna rozejrzaÂła siĂŞ po innych nagrobkach.
- RzeczywiÂście jest to stary cmentarz - odezwaÂł siĂŞ do niej Harry.
- No – Tylko na tyle byÂło jÂą staĂŚ.
ÂŚcisnĂŞÂło jÂą w gardle, gdy zobaczyÂła zapÂłakane twarze Weasley'Ăłw. CzuÂła wielki bĂłl, poniewaÂż Fred takÂże dla niej byÂł jak brat.
£zy zaczê³y jej sp³ywaÌ po policzkach. Harry, tak samo wzruszony, przytuli³ przyjació³kê. Gdy zamknêli grób, na pomniku pojawi³ siê napis:

Fred Weasley
ur. 1 kwietnia 1978r.
zm. 2 maja 1998r.
Wielki czarodziej, zgin¹³ broni¹c swoich przyjació³.
PrzyczyniÂł siĂŞ do wygrania
dobra nad zÂłem.
BĂŞdzie zawsze w naszych sercach.

Do przyjació³ podszed³ Percy.
- Piêkny napis. Mama uk³ada³a - powiedzia³. - P³aka³a ca³¹ noc.
- Co bĂŞdÂą widzieĂŚ mugole? - zapytaÂł Harry.
- Tylko imiê i nazwisko oraz daty - odpowiedzia³ Percy i poci¹gn¹³ nosem.
Nagle nastaÂła cisza, a pan Weasley przemĂłwiÂł.
- Ró¿d¿ki w d³où!
Wszyscy tak zrobili, nikt nie zaprzeczaÂł, nikt nie pytaÂł.
Artur wraz z Molly pierwsi zapalili swoje ró¿d¿ki i podnieœli w górê nad g³owami.
Za nimi zrobi³y tak samo ich dzieci. Po kolei ka¿dy czarodziej zapala³ ró¿d¿kê i podnosi³ ponad g³owy. Stali tak w ciszy kilka minut.
•
•
•
- Moi drodzy, trzeba siê zbieraÌ do domu. - zwróci³ siê do wszystkich pan Weasley. - Powrotne œwistokliki mamy za pó³ godziny.
Wszyscy zaczĂŞli siĂŞ kierowaĂŚ ku bramie wyjÂściowej. Hermiona czekaÂła na Rona.
- IdĂŞ z Ginny - odezwaÂł siĂŞ do niej Harry. Dziewczyna tylko skinĂŞÂła gÂłowÂą. Przy grobie Freda zostali tylko Ron i jego dziewczyna.
- BĂŞdzie mi go brakowaĂŚ - powiedziaÂł ze smutkiem chÂłopak.
Hermiona nic nie odpowiedziaÂła tylko go przytuliÂła.
- ChodŸ, musimy ju¿ iœÌ - powiedzia³a po chwili ciszy.
Wszyscy wracali t¹ sam¹ poln¹ dró¿k¹.
Gdy nastaÂła odpowiednia godzina, chwycili Âświstokliki i Âświat znowu zawirowaÂł.
Wracali do Nory.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.