Quidditch przez wieki - to ksi¹¿ka, która jest jedn¹ z najbardziej rozchwytywanych pozycji w hogwarckiej bibliotece. Pani Pince dzier¿¹ca w³adzê w zapewne najcichszym zak¹tku tego zamku sama przyzna³a, ¿e:

Uczniowie k³óc¹ siê o ni¹, wydzieraj¹ j¹ sobie z r¹k, œlini¹ siê na sam jej widok i w ogóle obchodz¹ siê z ni¹ w sposób niemo¿liwy do zaakceptowania.

Jaki naprawdê fenomen skrywa ksi¹¿ka napisana przez Kennilworthy'ego Whispa? Dlaczego jest najpopularniejsz¹ ksi¹¿k¹ w bibliotece? Przyjrzyjmy jej siê dok³adnie. Strona po stronie.

Otwieraj¹c Quidditch przez wieki, od razu zwracamy uwagê na grafikê. Nie jest ani zbyt bogata, ani za biedna. Poza tym smaczku tej ksi¹¿ce dodaje fakt, ¿e przedmowê do niej napisa³ sam Albus Dumbledore. Dyrektor Hogwartu jak zwykle z humorem, ale i przestrog¹ opisuje, jak mamy siê obchodziÌ z tym dzie³em.

JuÂż w pierwszym rozdziale ruszamy z przytupem. Dowiadujemy siĂŞ w nim, dlaczego miotÂła to lepszy Âśrodek transportu niÂż latajÂący dywan. Czemu akurat miotÂła? Pewnie wielu z was zadaje sobie to pytanie kaÂżdego poranka. Po pierwsze, Âłatwo jest jÂą ukryĂŚ przed mugolami. Wychodzi sobie taki czarodziej na pole i bez Âżadnych podejrzeĂą przechodzi obok domu swoich niemagicznych sÂąsiadĂłw. Po drugie, dziĂŞki temu przedmiotowi moÂżemy wzbijaĂŚ siĂŞ w powietrze na wyÂżej niÂż tylko 5 metrĂłw jak za pomocÂą lewitacji. To duÂże udogodnienie dla kogoÂś, kto kocha wolnoÂśc w dosÂłownym tego sÂłowa znaczeniu.

Skoro dowiedzieliœmy siê, dlaczego czarodzieje wybrali miot³ê jako jeden ze œrodków transportu, zajmiemy siê teraz pocz¹tkowymi grami miotlarskimi. Ka¿da z nich opisana jest szczegó³owo.

Doroczny wyœcig na miot³ach organizowany w Szwecji do dnia dzisiejszego, znano ju¿ w X wieku. Uczestnicy maj¹ za zadanie pokonaÌ odleg³oœÌ trzystu mil. Trasa wyœcigu przebiega nad rezerwatem smoków, prawdopodobnie dlatego te¿ trofeum dla zwyciêzcy ma kszta³t szwedzkiego smoka krótkopyskiego.

Stichstock - ta gra zosta³a uwieczniona na malowidle Gunter Gwa³townik jest zwyciêzc¹. Mia³a ona doœÌ oryginalne zasady. Mianowicie - na szczycie wbitej w ziemiê tyczki, na wysokoœci dwudziestu stóp umieszczano nadmuchany pêcherz smoka. Jeden z graczy, który by³ obroùc¹, zostawa³ do niej przywi¹zany, tak by móg³ oddaliÌ siê jedynie na dziesiêÌ stóp. Pozostali gracze mieli za zadanie atak pêcherza tak, by go przebiÌ zaostrzonym koùcem miot³y. Obroùca mia³ proste zadanie - musia³ temu zapobiec, a w tym celu mia³ prawo u¿yÌ równie¿ ró¿d¿ki. Gra koùczy³a siê w momencie, gdy pêcherz zosta³ przebity lub na polu gry pozosta³ tylko obroùca albo gdy zemdla³ on z wycieùczenia. Gra ta zanik³a w XIV wieku.

Aingingein - irlandzka gra, w której gracze po kolei brali pi³kê o nazwie dom (irl. do mnie) i przelatywali na miot³ach przez rz¹d p³on¹cych beczek bez dna. By³y one umieszczone na wysokich tyczkach. Pi³kê trzeba by³o przerzuciÌ przez ostatni¹ z nich, a zwyciêzc¹ zostawa³ ten, kto zrobi³ to w najkrótszym czasie i nie zaj¹³ siê ogniem.

Creaothceann - powstaÂła w Szkocji, uznawana za jednÂą z niebezpieczniejszych. KaÂżdy gracz miaÂł przywiÂązany do gÂłowy mosiĂŞÂżny lub Âżelazny kocioÂłek. Na dÂźwiĂŞk rogu podrywali siĂŞ w gĂłrĂŞ, a jednoczeÂśnie z wysokoÂści stu stĂłp spadaÂły zaczarowane kamienie. Zadaniem zawodnikĂłw byÂło unikniĂŞcie zderzenia z kamieniami oraz zÂłapanie je do kocioÂłkĂłw. ZwyciĂŞÂżaÂł ten, komu udaÂło siĂŞ zebraĂŚ najwiĂŞcej kamieni. Mimo wysokiej ÂśmiertelnoÂści, byÂła bardzo popularna w Âśredniowieczu, zakazano jej dopiero w 1762 roku. GrĂŞ tĂŞ opisuje poemat z XI wieku. Oto jego pierwsza strofa:



Shuntbumps - popularna w hrabstwie Devon. Kolejna brutalna gra, miaÂła na celu zwalenie rywala z miotÂły. ZwyciĂŞÂżaÂł ten, kto najdÂłuÂżej siĂŞ utrzymaÂł.

Swivenhodge - pochodzi z Herefordshire. UÂżywano w niej nadmuchanego, zwykle ÂświĂąskiego, pĂŞcherza. Zawodnicy siedzieli na miotÂłach tyÂłem i mieli za zadanie odbijaĂŚ pĂŞcherz witkami, by przerzuciĂŚ go na stronĂŞ przeciwnika ponad ÂżywopÂłotem. Gdy przeciwnik nie odbiÂł, gracz traciÂł punkt. ZwyciĂŞÂżaÂł ten, kto zdobyÂł piĂŞĂŚdziesiÂąt punktĂłw.
Grywa siĂŞ w to do dziÂś.

Gra z Queerditch March

W tym rozdziale dowiadujemy siĂŞ co nieco o poczÂątkach quidditcha. DziĂŞki zapiskom Gertie Keddle z XI wieku moÂżemy zapoznaĂŚ siĂŞ z tym, jak wyglÂądaÂła ta gra w tamtych czasach.

PoczÂątkowo gracze za piÂłkĂŞ mieli nadmuchany ÂświĂąski pĂŞcherz. PrĂłbowali wybiĂŚ go w drzewa rosnÂące po obu stronach bagna, gdzie grali. Prototypami tÂłuczkĂłw byÂły zaczarowane kamienie, usiÂłujÂące zbiĂŚ graczy. W XII wieku Goodwin Kneen, ktĂłry mieszkaÂł w Yorkshire, napisaÂł do swojego kuzyna Olafa list, dziĂŞki ktĂłremu mamy dowĂłd, iÂż gra ta siĂŞ rozprzestrzeniÂła. W liÂście zawarÂł informacjĂŞ, iÂż kaflem gracze strzelajÂą nie w drzewa, a w beczuÂłki. ZostaÂły teÂż wprowadzone nazwy, jak Âłapacz (ÂścigajÂący) czy posok (tÂłuczek).

Jednak wci¹¿ czegoœ nam brakuje.

Pojawienie siĂŞ zÂłotego znicza

Na pocz¹tku XII wieku, jedn¹ z rozrywek czarodziejów by³o polowanie na maleùkiego znikacza. By³ on niezwykle zwinny, co utrudnia³o zadanie, dlatego te¿ ten, kto z³apa³ znikacza, zyskiwa³ s³awê. Maleùkie ptaszki czêsto ulega³y zmia¿d¿eniu, gdy ktoœ usi³owa³ z³apaÌ je w go³¹ d³où.

W 1269 roku Barberus Bragge przyniós³ na mecz quidditcha klatkê z tym w³aœnie stworzeniem i oznajmi³ graczom, i¿ ten kto z³apie ptaszka dostanie sto piêÌdziesi¹t galeonów nagrody. Gracze rzucili siê natychmiast, by wype³niÌ zadanie, jednak nieustraszona kobieta - Modesta Rabnott uratowa³a znikacza przed niechybn¹ œmierci¹, wypuszczaj¹c go na wolnoœÌ. Narazi³a siê tym samym na grzywnê w kwocie dziesiêciu galeonów i utratê domu, jednak zapisa³a siê w historii. Natomiast wynalezienie z³otego znicza przypisuje siê Bowmanowi Wrightowi z Doliny Godryka, który postawi³ sobie za cel stworzenie pi³ki naœladuj¹cej zachowanie i cechy znikacza. Z³oty znicz to pi³eczka wielkoœci orzecha w³oskiego wa¿¹ca dok³adnie tyle, co jej prototyp. W przeciwieùstwie jednak do maleùkiego ptaszka, zosta³ zaczarowany tak, by nie móg³ opuœciÌ pola gry.

Antymugolskie Âśrodki bezpieczeĂąstwa

W 1398 roku Zachariasz Mumps sporz¹dzi³ pe³ny opis gry w quidditcha. Bardzo wa¿nym jego aspektem by³a koniecznoœÌ zachowania antymugolskich œrodków bezpieczeùstwa.

NaleÂży wybraĂŚ teren poÂłoÂżony z dala od siedzib mugoli, jakieÂś dzikie torfowisko lub wrzosowisko i upewniĂŚ siĂŞ, Âże gracze nie bĂŞdÂą widoczni z daleka, kiedy wzbijÂą siĂŞ na miotÂłach w powietrze. JeÂśli wytycza siĂŞ staÂłe boisko warto je uzbroiĂŚ w zaklĂŞcia antymugolskie. Najlepiej graĂŚ w nocy.

W 1419 roku Rada Czarodziejów wyda³a dekret, w którym zabrania siê kategorycznie graÌ w quidditcha gdziekolwiek, jeœli istnieje nawet najmniejsza mo¿liwoœÌ zauwa¿enia graczy przez mugoli. Nieprzestrzegaj¹cych tego zakazu zakuwano w kajdany i wtr¹cano do lochu.

Odpowiednie Âśrodki bezpieczeĂąstwa zostaÂły wprowadzone przez MiĂŞdzynarodowy Kodeks TajnoÂści CzarodziejĂłw w 1692 roku, gdzie wszelkie konsekwencje czarodziejskich gier i dyscyplin sportowych ponosiÂło kaÂżde ministerstwo magii na danym terytorium. W zwiÂązku z tym w Wielkiej Brytanii utworzono Departament Czarodziejskich Gier i SportĂłw. Niestety, istniaÂły teÂż druÂżyny niestosujÂące siĂŞ do zakazĂłw, takie jak ÂŁomoty z Banchory. Na szczĂŞÂście proceder ten zostaÂł przerwany, a obecnie druÂżyny quidditcha nie rozgrywajÂą meczy na swoich terenach, a w miejscach specjalnie do tego wyznaczonych.

Zmiany w quidditchu od XIV wieku

Boisko
Zgodnie z przekazami Zachariasza Mumpsa œredniowieczne boisko by³o owalne, mia³o piêÌset stóp d³ugoœci i sto osiemdziesi¹t szerokoœci. Na œrodku znajdowa³o siê ma³e ko³o (dwie stopy œrednicy), gdzie stawa³ sêdzia z czterema pi³kami. Gracze otaczali go. Kafel by³ wyrzucany przez sêdziego, a bramkami by³y kosze na tyczkach. W 1620 roku w ksi¹¿ce Quintiusa Umfraville dowiadujemy siê, ¿e zosta³y zarysowane pola bramkowe, a kosze s¹ znacznie mniejsze i wy¿sze. Od 1883 roku u¿ywano ju¿ obrêczy znanych nam do dziœ.


PiÂłki

Kafel pocz¹tkowo by³ sporz¹dzany ze skóry lub pêcherza. Nie by³ zaczarowany. Zwyk³a szyta pi³ka, czêsto z rzemiennym uchwytem, by u³atwiÌ chwyt i podanie. Niektóre kafle ze œredniowiecza maj¹ dziury na palce. W 1875 roku zosta³o odkryte zaklêcie uchwytu, co pomog³o w utrzymywaniu pi³ki podczas gry. Wspó³czeœnie kafel ma dwanaœcie cali œrednicy i nie posiada szwów. Barwa czerwona ma u³atwiaÌ odnalezienie go podczas trudnych warunków pogodowych. Daisy Pennifold zaczarowa³a go tak, by spada³ na ziemiê powoli, co u³atwi³o œcigaj¹cym chwytanie go w powietrzu.

TÂłuczki
Prototypem tych pi³ek by³y, jak pamiêtamy, lataj¹ce kamienie. Mia³y one swoje minusy; mocne uderzenie zaczarowanej pa³ki roztrzaskiwa³o je w kawa³ki, w zwi¹zku z czym gracze byli œcigani przez ¿wir. Prawdopodobnie na pocz¹tku XVI wieku prowadzone by³y eksperymenty z metalowymi t³uczkami. Agata Chubb - znawczyni dawnych wyrobów czarodziejskich, zidentyfikowa³a dwanaœcie o³owianych t³uczków odnalezionych na irlandzkich i angielskich torfowiskach i moczarach. O³ów nie spe³ni³ swojej roli, by³ zbyt miêkki, w zwi¹zku z czym powstawa³y wg³êbienia utrudniaj¹ce prosty lot. Dzisiejsze t³uczki wyrabiane s¹ z ¿elaza i maj¹ dziesiêÌ cali œrednicy.

Z³oty znicz jest rozmiaru orzecha w³oskiego. Zosta³ zaczarowany tak, by jak najd³u¿ej unikn¹Ì schwycenia. Podobno w 1884 roku próbowano go z³apaÌ przez pó³ roku. Kornwalijscy czarodzieje utrzymuj¹, ¿e ¿yje on gdzieœ do dziœ.

Gracze

ObroĂąca
Pozycja ta z ca³¹ pewnoœci¹ istnia³a ju¿ w XIII wieku. Zgodnie z przekazem Zachariasza Mumpsa, obroùca móg³ strzeliÌ gola przeciwnikom i szybko powróciÌ do swoich koszy, by udaremniÌ wyrównanie. Wydaje siê, ¿e w tamtych czasach obroùcy grali podobnie jak œcigaj¹cy. W 1620 roku w Quintius Umfraville pisa³, i¿ zadania obroùcy zosta³y zredukowanie do strze¿enia koszy bramkowych.

PaÂłkarze
Prawdopodobnie istnieli od czasu, gdy wprowadzono t³uczki. Ich zadanie nie uleg³o zmianie. Nigdy nie strzelali goli, a posiadali pa³ki i odbijali t³uczki. Musieli mieÌ du¿¹ si³ê fizyczn¹ i wyczucie równowagi.

ÂŚcigajÂący
Jest to najstarsza pozycja w tej grze. Ich zadanie to wbijanie goli przeciwnikowi. ZnaczÂąca zmiana nastÂąpiÂła w 1884 roku, gdy zamieniono kosze na pĂŞtle.W pole bramkowe przeciwnika moÂże wlecieĂŚ tylko ten ÂścigajÂący, ktĂłry ma kafla. Przepis ten zostaÂł wprowadzony, by udaremniĂŚ nieczyste zagranie, jakim byÂło spychanie obroĂący przez dwĂłch ÂścigajÂących, podczas gdy trzeci strzelaÂł gola do pustej bramki.

SzukajÂący
NajlÂżejszy i najszybszy zawodnik. Musi byĂŚ spostrzegawczy i dobrze trzymaĂŚ siĂŞ na miotle. Gra na tej pozycji naraÂża na bardzo ciĂŞÂżkie kontuzje, gdyÂż eliminacja szukajÂącego to pierwsza zasada gry wedÂług Brutusa Scrimgeoura.

Przepisy
W 1750 roku Departament Czarodziejskich Gier i SportĂłw ogÂłosiÂł przepisy gry w quidditcha.

1. Nie ogranicza siê wysokoœci, na jak¹ gracze mog¹ siê wzbiÌ, nie wolno im jednak wylecieÌ poza granice boiska. Je¿eli taka okolicznoœÌ nast¹pi, dru¿yna oddaje kafla przeciwnikom.

2. Kapitan dru¿yny mo¿e domagaÌ siê krótkiej przerwy w grze, sygnalizuj¹c to sêdziemu. Tylko wtedy gracze mog¹ znaleŸÌ siê na ziemi. Przerwa mo¿e trwaÌ do dwóch godzin, gdy mecz trwa ponad dwanaœcie. Je¿eli dru¿yna nie wróci na boisko jest zdyskwalifikowana.

3. SĂŞdzia moÂże zarzÂądziĂŚ rzut karny. ÂŚcigajÂący go wykonujÂący leci znad Âśrodkowego koÂła ku polu bramkowemu przeciwnika, gdzie znajduje siĂŞ tylko obroĂąca. Podczas wykonywania karnego, pozostali gracze muszÂą trzymaĂŚ siĂŞ z boku.

4. Mo¿na odbieraÌ kafel przeciwnikowi, ale nie mo¿na chwytaÌ go za jak¹kolwiek czêœÌ cia³a.

5. W przypadku kontuzji gracza nie moÂżna wprowadzaĂŚ zmian. DruÂżyna musi graĂŚ bez poszkodowanego.

6. Na pole gry mo¿na wnosiÌ ró¿d¿ki, ale nie mo¿na ich u¿ywaÌ przeciw przeciwnikowi, jego miot³om, sêdziemu, pi³kom lub widzom.

7. Mecz zakoĂączy siĂŞ, gdy zostanie zÂłapany zÂłoty znicz lub gdy zgodzÂą siĂŞ na to kapitanowie obu druÂżyn.

Faule
W kronikach odnotowano siedemset rodzajów fauli; wszystkie mia³y miejsce podczas fina³ów pierwszych mistrzostw œwiata w quidditchu w 1473 roku. Nie podano ich do wiadomoœci publicznej, by gracze siê nimi nie inspirowali. WiêkszoœÌ fauli jest obecnie nie do wykonania, gdy¿ wi¹¿e siê z u¿yciem ró¿d¿ki, co jest zakazane.
Lista dziesiĂŞciu najczĂŞstszych fauli obecnie:

TraÂł (wszyscy gracze) - chwytanie za ogon miotÂły przeciwnika, by jÂą spowolniĂŚ
SzarÂża (wszyscy gracze) - nalatywanie na przeciwnika z zamiarem zderzenia
Blok (wszyscy gracze) - blokowanie swoj¹ miot³¹ r¹czki miot³y przeciwnika
StÂłuczka (tylko paÂłkarze) - wybijanie tÂłuczka w stronĂŞ widowni, by zatrzymaĂŚ grĂŞ
Szturch (wszyscy gracze) - uÂżycie Âłokci wobec przeciwnika
Nicowanie (obroĂąca) - wsadzanie jakiejkolwiek czĂŞÂści ciaÂła do obrĂŞczy, by wybiĂŚ kafla
Wtyk (ÂścigajÂący) - trzymanie kafla w momencie, gdy przechodzi przez obrĂŞcz
FaÂłsz (ÂścigajÂący) - manipulacja kaflem
Spalenie znicza (wszyscy gracze poza szukajÂącym) - dotkniĂŞcie lub zÂłapanie znicza
OgÂłupianie (ÂścigajÂący) - wtargniĂŞcie w pole bramkowe wiĂŞcej niÂż jednego ÂścigajÂącego.

SĂŞdziowie
Pierwotnie sêdziami byli najdzielniejsi czarodzieje i czarownice. W 1357 roku na arbitra rzucono œmiertelne zaklêcie, a nigdy nie z³apano zabójcy. By³y równie¿ przypadki zamieniania miot³y sêdziego w œwistoklik. Skuteczny sêdzia musi dobrze panowaÌ nad miot³¹ i obserwowaÌ wszystkich graczy. Podczas wa¿nych meczów towarzysz¹ te¿ sêdziowie boczni. W Wielkiej Brytanii sêdziowie przechodz¹ rygorystyczne testy latania i egzaminy pisemne.

DruÂżyny brytyjskie i irlandzkie

W tym rozdziale mo¿emy dowiedzieÌ siê co nieco o dru¿ynach quidditcha w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Z ksi¹¿ek o Harrym Potterze znamy kilka teamów, jednak nie jest to wszystko, co powinniœmy wiedzieÌ.



Armaty z Chudley - Armaty zdobyÂły mistrzostwo Ligi dwadzieÂścia jeden razy, ale od 1892 roku grajÂą sÂłabo i nie docierajÂą do finaÂłu. NoszÂą pomaraĂączowe szaty z pĂŞdzÂącÂą kulÂą armatniÂą na piersi i literami AC na plecach. W 1972 roku zmieniono hasÂło klubu, ktĂłre do tej pory brzmiaÂło: ZwyciĂŞÂżymy. Obecnie brzmi ono: Trzymajmy kciuki i nie traĂŚmy nadziei.


Chluba Portree - DruÂżyna pochodzi z wyspy Skye, gdzie zaÂłoÂżono jÂą w 1292 roku. Chluby noszÂą ciemnopurpurowe szaty ze zÂłotÂą gwiazdÂą na piersi.


Harpie z Holyhead - Bardzo stary klub z Walii (za³o¿ony w 1203 roku), jako jedyny w œwiecie przyjmuj¹cy wy³¹cznie czarownice. Harpie maj¹ ciemnozielone szaty ze z³otym pazurem na piersi.

JastrzĂŞbie z Falmouth - MajÂą szaty ciemnoszare i biaÂłe z gÂłowÂą jastrzĂŞbia na piersi. Znani sÂą z bardzo ostrej gry. HasÂło klubu: Wygramy, a jak nie, to przynajmniej rozwalimy kilka ÂłbĂłw.

Katapulty z Caerphilly - Klub powstaÂł w 1402 roku. Zawodnicy noszÂą szaty w pionowe jasnozielone i szkarÂłatne pasy.

Nietoperze z Ballycastle - MajÂą czarne szaty ze szkarÂłatnym nietoperzem na piersi. Ich maskotkÂą jest Gacek Stodolak.

Osy z Wimbourne maj¹ szaty w poziome czarno-¿ó³te pasy z os¹ na piersi.

Pustu³ki 2 Kenmare - Dru¿yna ta zosta³a za³o¿ona w 1291 roku i s³ynie do dziœ z wyczynów swoich maskotek - leprokonusów. Pustu³ki maj¹ szmaragdowe szaty z odwróconymi do siebie grzbietami ¿ó³tymi literami P i K na piersi.

Sroki z Montrose - MajÂą czarno-biaÂłe szaty z wizerunkiem srok na piersi i na plecach.

Strza³y z Appleby - Ta dru¿yna powsta³a w 1612 roku. Maj¹ jasnoniebieskie szaty z wyszyt¹ na nich srebrn¹ strza³¹.

Tajfuny z Tutshill - Posiadaj¹ b³êkitne szaty z podwójnym granatowym T na piersi i plecach. Dru¿yna zosta³a za³o¿ona w 1520 roku.

WĂŞdrowcy z Wigtown - Klub zaÂłoÂżony w 1422 roku. CzÂłonkowie druÂżyny noszÂą krwistoczerwone szaty ze srebrnym toporem na piersi.

Zjednoczeni z Puddlemere - Najstarsza druÂżyna w caÂłej lidze - zaÂłoÂżona w 1163 roku. DruÂżyna z Puddlemere nosi granatowe szaty z emblematem klubu: dwoma skrzyÂżowanymi zÂłotymi ÂłodyÂżkami sitowia.

Quidditch na Âświecie

Po dawce wiedzy o historii quidditcha, podstawowych informacjach czy poznaniu dru¿yn, mo¿emy przejœÌ do rozdzia³u, w którym przeczytamy o rozwoju gry na œwiecie.
I tak teÂż w Europie szerzej zaczĂŞto graĂŚ na poczÂątku XV wieku. Na starym kontynencie zostaÂły rozegrane pierwsze Mistrzostwa ÂŚwiata w Quidditchu w 1473 roku. Jednak wziĂŞÂły w nich udziaÂł jedynie zespoÂły europejskie. Mistrzostwa rozgrywane sÂą co trzy lata.

Z klubĂłw w Europie najbardziej znane sÂą: SĂŞpy z Vracy (BuÂłgaria), Pogromcy Kafla z Quiberon (Francja), SokoÂły z Heidelbergu (Niemcy), czy Gobliny z Grodziska (Polska).

W Australii i Nowej Zelandii gra pojawiÂła siĂŞ w XVII wieku, dziĂŞki Europejczykom, w ktĂłrzy wybrali siĂŞ tam na poszukiwanie magicznych roÂślin i grzybĂłw. Najlepsze druÂżyny z tamtych terenĂłw to Papugi z Moutohory, Pioruny z Thundelarry i Wojownicy z Woollongong.

Do Afryki miot³a dotar³a wraz z europejskimi czarodziejami, podró¿uj¹cymi w poszukiwaniu wiedzy z alchemii i astrologii. Nie gra siê tam w quidditcha czêsto, jednak popularnoœÌ gry wci¹¿ wzrasta. Najwiêcej zespo³ów powstaje w Ugandzie. Najlepszy z nich to Bu³awy z Patonga. Ponadto znane s¹ tam równie¿ dru¿yny Zaklinaczy z Czamba, Pogromców Olbrzymów z Gimbi oraz S³oneczne Dziryty z Sumbwanga.

Ameryka Pó³nocna pozna³a quidditch w XVII wieku. Czarodzieje musieli zachowywaÌ szczególne œrodki ostro¿noœci, przez co gra rozwija³a siê wolniej. Najs³ynniejsze amerykaùskie dru¿yny to Meteoryty z Moose Jaw, M³oty z Haileybury i Nezrównani ze Stonewall. W Stanach Zjednoczonych nie ma wielu dru¿yn quidditcha, gdy¿ popularniejsza jest tam gra quodpot. Polega ona na podawaniu sobie kafla z wybuchowymi zdolnoœciami (quoda) i umieszczeniu go w garnku (pot). Gracz, który trzyma pi³kê, gdy ta wybucha musi opuœciÌ boisko. Znane w tej dyscyplinie zespo³y to Gwiazdy ze Sweetwater i Ziêby z Fitchburga.

Ameryka PoÂłudniowa dobrze zna oba sporty. Quidditch jest obsesjÂą peruwiaĂąskiej spoÂłecznoÂści czarodziejskiej. SÂłynna jest tam druÂżyna BrzytwodziobĂłw z Tarapoto.

W Azji quidditch nie cieszy³ siê popularnoœci¹ ze wzglêdu na nik³e u¿ywanie lataj¹cych miote³. Znany jest doœÌ dobrze w Japonii, sk¹d pochodzi dru¿yna Toyohashi Tengu.

Ewolucja miotÂły sportowej

Do pocz¹tku XIX wieku latano na miot³ach ró¿nej jakoœci. Dopiero w 1820 roku Elliot Smethwyck u¿y³ po raz pierwszy zaklêcia poduszkuj¹cego, dziêki czemu miot³y sta³y siê wygodniejsze.

MiotÂły z XIX wieku nie osiÂągaÂły duÂżych szybkoÂści, a na wysokoÂści ciĂŞÂżko byÂło nimi sterowaĂŚ. PrzykÂładem moÂże byĂŚ DĂŞbowy Grom 79. MiotÂła ta byÂła przystosowana do dalekich lotĂłw i odporna na silny wiatr. DĂŞbowe Gromy do dzisiaj sÂą poszukiwanÂą przez kolekcjonerĂłw rzadkoÂściÂą.

Ksiê¿ycowa Brzytwa z 1901 roku by³a smuk³¹ miot³¹ o jesionowej r¹czce. Mo¿na by³o na niej osi¹gn¹Ì znaczn¹ wysokoœÌ bez utraty zwrotnoœci. Srebrna Strza³a natomiast to prototyp dzisiejszej miot³y sportowej. By³a szybsza od dwóch wy¿ej wymienionych.

NastĂŞpnie powstaÂły Zmiatacze Jedynki, okazaÂły siĂŞ one prawdziwym sukcesem, po roku uÂżywaÂła ich kaÂżda brytyjska druÂżyna quidditcha.

Konkurencj¹ dla Zmiataczy okaza³a siê Kometa 140. Zosta³o tutaj u¿yte zaklêcie hamuj¹ce, co u³atwi³o graczom kontrolê nad miot³¹.

ÂŚwietlista Smuga wprowadona w 1940 roku byÂła bardzo elastyczna, jednak nie osiÂągaÂła takich prĂŞdkoÂści jak Komety i Zmiatacze, w zwiÂązku z czym w 1952 roku zostaÂł zaprezentowany MigdrÂąg o wiele od niej szybszy, ale tracÂący moc przy wzbijaniu siĂŞ w gĂłrĂŞ.

Nastêpnie na rynku ukaza³a siê Spadaj¹ca Gwiazda najtaùsza miot³a sportowa, znana jako Meteor. Niestety z up³ywem czasu traci szybkoœÌ i pu³ap.

W 1967 roku powsta³ Nimbus 1000. Móg³ on osi¹gn¹Ì prêdkoœÌ stu mil na godzinê i obróciÌ siê o 360 stopni w miejscu. Jest to najbardziej preferowany sprzêt przez graczy.

Wicioszytych 90 miaÂł zastÂąpiĂŚ Nimbusa, jednak ma on tendencjĂŞ do krzywienia siĂŞ przy duÂżej prĂŞdkoÂści.

Quidditch dziÂś

Gra ta zdoby³a serca fanów na ca³ym œwiecie. Nie brakuje ani zapalonych graczy ani kibiców. Przez lata powstawa³y ró¿ne formacje i kombinacje taktyczne maj¹ce na celu pokonanie przeciwnika. W tym rozdziale poznamy niektóre z nich.

Dubel - Obaj pa³karze uderzaj¹ w t³uczek jednoczeœnie, co znacznie wzmacnia si³ê odbicia i zwiêksza zagro¿enie.

GÂłowa jastrzĂŞbia - ÂŚcigajÂący tworzÂą formacjĂŞ w ksztaÂłcie grotu strzaÂły i szarÂżujÂą razem na bramki, wzbudzajÂąc popÂłoch wÂśrĂłd przeciwnikĂłw, ktĂłrzy najczĂŞÂściej uciekajÂą przed nimi na boki.

Kleszcze Parkina - Dwaj ÂścigajÂący zbliÂżajÂą siĂŞ do ÂścigajÂącego przeciwnikĂłw z obu stron, podczas gdy trzeci szarÂżuje na niego z przodu.

Manewr Porskowej - ÂŚcigajÂący, bĂŞdÂąc w posiadaniu kafla, szybuje w gĂłrĂŞ, co sugeruje ÂścigajÂącym przeciwnikĂłw, Âże bĂŞdzie szarÂżowaÂł na bramkĂŞ i strzelaÂł, podczas gdy w rzeczywistoÂści rzuca kafla swojemu partnerowi czekajÂącemu niÂżej na to podanie.

Odbicie do tyÂłu - Polega na odbiciu tÂłuczka przez paÂłkarza z zamaszystego bekhendu do tyÂłu.

Podwójna ósemka - Zwykle obroùcy stosuj¹ przy rzucie karnym. Œmiga z zawrotn¹ szybkoœci¹ wokó³ wszystkich trzech pêtli, by zablokowaÌ kafla.

Przerzutka ÂŚcigajÂący rzuca kafla do partnera ponad swoim ramieniem.

Rozgwiazda ObroĂąca zwisa z trzymanej poziomo miotÂły, trzymajÂąc siĂŞ rÂączki jednÂą rĂŞkÂą i zagiĂŞtÂą stopÂą, wyciÂągajÂąc jak najdalej drugÂą rĂŞkĂŞ i nogĂŞ.

Zwis leniwca Chroni¹c siê przed uderzeniem t³uczka, zawodnik zwisa z miot³y g³ow¹ w dó³, trzymaj¹c siê jej rêkami i stopami.

ZwĂłd WroĂąskiego - SzukajÂący nurkuje z zawrotnÂą szybkoÂściÂą ku ziemi, udajÂąc, Âże w dole zobaczyÂł znicza, ale w ostatniej chwili hamuje i podrywa siĂŞ w gĂłrĂŞ.

Podsumowanie

Quidditch przez wieki zdecydowanie pozycj¹, któr¹ ka¿dy fan tej gry powinien przeczytaÌ. Ba, ka¿dy powinien po ni¹ siêgn¹Ì. Jest to doskona³a lekcja magicznej historii, w przyjemny sposób mo¿emy dowiedzieÌ siê nowych rzeczy. Równie¿ jest to jednoczeœnie skarbnica wiedzy o najpopularniejszym sporcie czarodziejów. Zdecydowanie ka¿dy powinien mieÌ j¹ w swojej biblioteczce.