Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

- PrzygotowujĂŞ eliksiry na zamĂłwienie.
- Ooo, to ciekawe! JesteÂś w tym dobry?
- Czy ja wiem? Za moich czasów w Hogwarcie eliksirów uczy³ jeszcze stary Slughorn. Nie wiem, czy go znasz, bo poszed³ na emeryturê akurat wtedy, kiedy ja skoùczy³em szko³ê.
- Pewnie! UczyÂł mnie w pierwszej klasie, byÂł zresztÂą wtedy opiekunem Slytherinu – odpowiedziaÂła Fiona, dajÂąc mu tym samym informacjĂŞ, Âże byÂła teraz na ostatnim, siĂłdmym roku.
- No, wiĂŞc on byÂł taki… dziwny. MiaÂł swoich ulubieĂącĂłw, a ja do nich nie naleÂżaÂłem. MoÂże i za wiele siĂŞ po mnie nie spodziewaÂł, bo kilka razy zdarzyÂło mi siĂŞ nawet rozpuÂściĂŚ kocioÂłek, ale przynajmniej dziĂŞki temu dawaÂł mi ÂświĂŞty spokĂłj, skupiony na tych swoich dupolizowatych pupilkach, w przeciwieĂąstwie do innych nauczycieli, ktĂłrzy ciÂągle siĂŞ srali o wyniki. JakieÂś tam sum-y, owutemy i inne pierdolety, punkty dla domĂłw i takie tam. Ja zawsze wolaÂłem chodziĂŚ swoimi drogami, nie lubiÂłem tej budy. A tobie siĂŞ podoba?
- O tak, jest caÂłkiem fajnie! – odpowiedziaÂła rozentuzjazmowana Fiona. – Od kiedy Sprout jest dyrektorkÂą, Hogwart bardzo siĂŞ zmieniÂł. Nie ma juÂż tych wszystkich bezsensownych zasad, nie musisz siedzieĂŚ grzecznie w pokoju wspĂłlnym poza lekcjami, moÂżesz sobie chodziĂŚ po zamku i wracaĂŚ do dormitorium o ktĂłrej tylko chcesz, bylebyÂś przyszedÂł na lekcje.
- SzczĂŞÂściarze! Strasznie mnie to wkurzaÂło…
- No, ¿ebyœ wiedzia³! Teraz nawet, jak masz skoùczone siedemnaœcie lat, mo¿esz sobie wychodziÌ swobodnie z zamku, pójœÌ do Hogsmeade, pojechaÌ do Londynu czy gdzie tam potrzebujesz.
- W sumie to nie spodziewaÂłem siĂŞ, Âże Sprout moÂże byĂŚ takÂą dyrektorkÂą! Za czasĂłw McGonagall byÂła jej asystentkÂą, a tamta zdawaÂła siĂŞ trzymaĂŚ wszystko krĂłtko. Stara Pomona jakoÂś za bardzo siĂŞ od niej nie ró¿niÂła…
- ByĂŚ moÂże, nie wiem… U nas siĂŞ mĂłwi, Âże Sprout ma teraz niewiele do powiedzenia w szkole, bo o wszystkim decyduje Rada Nadzorcza, a tam teraz dominujÂą liberaÂłowie, te mÂłode wilki, jak ich teraz nazywajÂą. A Sprout jest juÂż stara, rzadko jest w szkole, o wiele wiĂŞcej czasu spĂŞdza w ÂŚwiĂŞtym Mungu, gdzie zabierajÂą jÂą przynajmniej raz w miesiÂącu. MyÂślĂŞ, Âże ona w ogĂłle nie patrzy na to, co Rada Nadzorcza daje jej do podpisu…
- Bardzo moÂżliwe… Lepiej dla was!
- DokÂładnie!
- A to ona juÂż nie uczy zielarstwa?
- Nie, jak zostaÂła dyrektorkÂą oddaÂła to stanowisko profesorowi Longbottomowi.
- I jak lekcje u niego?
- Chyba spoko, nie wiem, nie wziĂŞÂłam zielarstwa na owutem. A jak ja z nim miaÂłam, to byÂł taki trochĂŞ… ÂżyjÂący w swoim Âświecie. CzĂŞsto zamyÂślony, rzadko siĂŞ odzywaÂł, zawsze jak przychodziliÂśmy do cieplarni na lekcjĂŞ, on juÂż siedziaÂł za biurkiem i tylko kiwaÂł nam gÂłowÂą na powitanie. MaÂło mĂłwiÂł ogĂłlnie, tylko chodziÂł po cieplarni i obserwowaÂł naszÂą pracĂŞ, co najwyÂżej nas poprawiajÂąc. Chyba tylko Gryfoni majÂą z nim lepszy kontakt, jest ich opiekunem. Ale nawet i w to wÂątpiĂŞ, bo on bardzo czĂŞsto nie pamiĂŞtaÂł nawet imion uczniĂłw. WÂłaÂściwie to – tu parsknĂŞÂła Âśmiechem – on rzadko o czym pamiĂŞta. I Âśrednio rozgarniĂŞty jest. KiedyÂś na Prima Aprilis chÂłopaki skleili mu kartki w organizerze i poprowadziÂł z nami, szĂłstoklasistami, lekcjĂŞ dla pierwszakĂłw. Innym razem zamieniliÂśmy siĂŞ z Krukonami i oni poszli za nas na zaklĂŞcia, a my za nich na zielarstwo. Gdyby Flitwick nie odesÂłaÂł ich z powrotem i nie wlali siĂŞ do cieplarni i wszyscy nie wybuchli Âśmiechem, Longbottom najprawdopodobniej prowadziÂłby dalej lekcjĂŞ dla nich. Czaisz to? Nie zorientowaÂł siĂŞ nawet, Âże ma nie tych uczniĂłw, ktĂłrych powinien!
- NieÂźle… No a ty? Co chciaÂłabyÂś robiĂŚ po skoĂączeniu szkoÂły?
- ChcĂŞ byĂŚ dziennikarkÂą. Nawet mam juÂż zaÂłatwiony staÂż w Proroku! ChcĂŞ jeszcze napisaĂŚ do CRR*, ale oni majÂą wolne terminy dopiero wiosnÂą, kiedy bĂŞdÂą nas cisn¹Ì z owutemami juÂż tak na powaÂżnie… W zeszÂłe wakacje pisaÂłam trochĂŞ dla Czarownicy, ale to nie dla mnie. Piszesz o jakichÂś plotkach, eliksirach pielĂŞgnacyjnych, odpowiadasz na listy z problemami miÂłosnymi, nic ciekawego…
- A ty kim chciaÂłabyÂś byĂŚ? W sensie… jakÂą dziennikarkÂą?
- ChcĂŞ byĂŚ reporterkÂą! JeÂździĂŚ po Âświecie i obserwowaĂŚ Âżycie ludzi, ktĂłre potem bĂŞdĂŞ opisywaĂŚ, zwracaĂŚ uwagĂŞ na ich problemy, na takie rzeczy, ktĂłrymi nikt siĂŞ nie interesuje…
- Czyli chcesz byĂŚ drugim Newtonem Scamanderem?
- KimÂś w tym rodzaju – zaÂśmiaÂła siĂŞ. – Tylko od ludzi, nie od zwierzÂąt.
- To kiedy jedziesz do Londynu?
- Za miesiÂąc, w trakcie ferii ÂświÂątecznych. MuszĂŞ tam pojechaĂŚ z juÂż gotowym tekstem, a trochĂŞ nie mam kiedy siĂŞ za niego zabraĂŚ…
- A masz chociaÂż jakiÂś temat?
- Jeszcze nie, ale zaraz bĂŞdĂŞ miaÂła.
- Co masz na myÂśli? – w tej chwili Fiona, ktĂłra do tej pory szÂła obok Alexa, zagrodziÂła mu drogĂŞ. WyjĂŞÂła swojÂą ró¿dÂżkĂŞ, na ktĂłrej koĂącu wyrosÂło futerko przypominajÂące to od mikrofonu.
- Dobry wieczĂłr, tu Fiona McCollock, Prorok Codzienny, jest 6 listopada 2021 r., Hogsmeade. Rozmawiamy z Alexem – mÂłodym, przystojnym eliksirowarem, ktĂłrego moÂżecie znaĂŚ, jeÂśli kupowaliÂście coÂś ostatnio w aptece, nawet, jeÂśli nie macie o tym pojĂŞcia, bo kupowaliÂście zapewne dzieÂło jego mĂŞskich rÂąk. Jak sÂądzisz, Alex, jakie sÂą w tym momencie perspektywy na rozwĂłj tej dziedziny magii w naszym kraju?

Fiona wypluwaÂła z siebie sÂłowa niczym maszyna. Kiedy przyÂłoÂżyÂła „mikrofon” do ust Alexa, ten przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ staÂł wbity w ziemiĂŞ.

- Nie musisz braĂŚ mnie pod wÂłos – powiedziaÂł w koĂącu. – Serio chcesz ze mnÂą rozmawiaĂŚ o eliksirach? JeÂśli chcesz poszukaĂŚ czegoÂś ciekawego na mĂłj temat, poszukaj sobie informacji o Nikodemie Goyle’u. Swego czasu GÂłos Hogsmeade o tym huczaÂł… - wspomnienie mÂłodszego brata sprawiÂło, Âże do Alexa znĂłw napÂłynĂŞÂły wszystkie te negatywne myÂśli, ktĂłrych Fiona pomogÂła mu siĂŞ pozbyĂŚ na ostatnie kilkadziesiÂąt minut ich spaceru.

- Wszystko w porzÂądku, Alex? – spytaÂła, chowajÂąc swojÂą ró¿dÂżkĂŞ.
- Tak, tylko… Mam ostatnio trochĂŞ problemĂłw, ok?
- ZauwaÂżyÂłam… Nie wyglÂądaÂłeÂś najlepiej. To ma coÂś wspĂłlnego z Nikodemem, o ktĂłrym mi wspomniaÂłeÂś?
- WÂłaÂściwie to nie… - Alex zawahaÂł siĂŞ na moment. ZnikniĂŞcie brata przed trzema laty i jego ojcostwo miaÂły ze sobÂą caÂłkiem sporo wspĂłlnego, bo jedno i drugie byÂło wynikiem jego gÂłupoty, egoizmu i niedojrzaÂłoÂści, ale nie chciaÂł rozmawiaĂŚ o tym ze ÂŚlizgonkÂą. O takich rzeczach nie mĂłwi siĂŞ na pierwszym spotkaniu…
- Co, ukochana ciĂŞ rzuciÂła? – jej mina i gÂłos zdawaÂły siĂŞ wyraÂżaĂŚ realnÂą troskĂŞ.
- Co? Nie, wÂłaÂściwie to wrĂŞcz przeciwnie. ZostanĂŞ ojcem – w koĂącu to z siebie wykrztusiÂł.
- To wspaniale! – zawoÂłaÂła z entuzjazmem Fiona. – Nie cieszysz siĂŞ?
- A z czego tu siĂŞ cieszyĂŚ? To koniec, Fiona, to koniec! Koniec mojego Âżycia! JuÂż nie bĂŞdĂŞ mĂłgÂł spotykaĂŚ siĂŞ z kumplami, graĂŚ w Quidditcha, odbieraĂŚ zamĂłwieĂą na eliksiry tylko wtedy, kiedy bĂŞdzie mi siĂŞ chciaÂło pracowaĂŚ… Teraz bĂŞdĂŞ musiaÂł zajmowaĂŚ siĂŞ dzieckiem, ktĂłre nie umie robiĂŚ nic, poza jedzeniem, spaniem, pÂłakaniem i wydalaniem!
- No to… usuĂącie, skoro go nie chcesz – Fiona wzruszyÂła ramionami.
- ZwariowaÂłaÂś? – odpowiedziaÂł Alex po dÂłuÂższej chwili wpatrywania siĂŞ w niÂą wybaÂłuszonymi oczami. – PrzecieÂż to zwykÂłe morderstwo!
- Aj tam, przesadzasz… Jak moÂżna zabiĂŚ coÂś, co nie ma w ogĂłle serca i ukÂładu nerwowego? To tak, jakbyÂś rozdeptaÂł Âżo³êdzia i powiedziaÂł, Âże zniszczyÂłeÂś drzewo…

Alex nie ci¹gn¹³ tej dyskusji. Nie zmierza³a ona absolutnie donik¹d. Wtedy po raz kolejny zapuka³o patrolusterko w jego kieszeni. Alex ju¿ nie móg³ d³u¿ej wytrzymaÌ. Jeœli to ta laska, to powie jej, ¿eby siê buja³a, bo on nie ma zamiaru wychowywaÌ tego dziecka.

- Czego? – wrzasn¹³. Przez kilkanaÂście sekund nikt mu nie odpowiedziaÂł. SÂłyszaÂł tylko jakieÂś kroki, najprawdopodobniej kobiece. A póŸniej Ăłw kobiecy gÂłos przemĂłwiÂł:
- Panie komisarzu! Goyle w koĂącu odebraÂł!


*Czarodziejska RozgÂłoÂśnia Radiowa, gdyby ktoÂś zapomniaÂł ;)

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?