Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

Rok 2021

Listopadowa słota, która panowała w angielskiej atmosferze tego roku nie ucieszyła małej sówki, przed którą postawione zostało zadanie dostarczenia pewnego pilnego listu. Społeczność czarodziejów coraz częściej zastanawiała się, czy nie istnieją skuteczniejsze sposoby na przekazywanie wiadomości, niż sowy, zwłaszcza, że coraz mocniejsze były głosy obrońców praw zwierząt, którzy pomstowali na sposób wykorzystywania tych ptaków i zmuszania ich do roznoszenia wiadomości w warunkach, w których normalnie nie wzbiłyby się w powietrze. Sów tu nikt o zdanie nie pytał, a one pewnie miałyby w tej sprawie wiele do powiedzenia, gdyby tylko umiały mówić. Zamiast tego, każdy zdawał się podejmować decyzje za nie, uważając że ich poglądy są jedynymi słusznymi i oni jedyni najlepiej wiedzą, co jest dla sów najlepsze. Czy sowy w ogóle rozumieją ludzi? Jeśli tak, muszą wręcz pękać ze śmiechu, kiedy ci na nie nie patrzą...

I być może takie właśnie myśli kłębiły się w sowiej głowie, która razem z całą resztą ciała i listem przywiązanym do nóżki przecinała powietrze nad Londynem, bohatersko unikając kropel deszczu niczym lecących w jej stronę pocisków. W końcu wylądowała na oknie dość dużego budynku. Zastukała dziobem w szybę, na co ktoś natychmiast otworzył okno i wpuścił sówkę do środka. Oddała list i natychmiast poleciała na mieszczącą się w pomieszczeniu szafę, byleby tylko nie zostać zmuszoną do dostarczenia odpowiedzi, a jednocześnie się nieco rozgrzać i wyschnąć.

W pomieszczeniu było dość tłoczno i gwarno. Składało się ono głównie z biurek, za którymi siedzieli ludzie piszący i czytający jakieś teksty, którzy nieustannie się ze sobą w jakiejś sprawie komunikowali. Człowiekiem, który odebrał przesyłkę, był dość wysoki czarodziej w granatowej pelerynie, z wąsami ułożonymi na żel. Czytając list, skubał czubek swojego długiego wąsa z narastającą w nim ekscytacją.

- Ohoho! – zawołał uradowany. – To chyba mamy coś na pierwszą stronę, co nie, Archie? – zagadnął wesoło siedzącego przy najbardziej wyróżniającym się biurku mężczyznę. Jego stanowisko umieszczone było po drugiej stronie pokoju, w pewnej odległości od pozostałych. Ów mężczyzna był chyba jedyną osobą, która przez dłuższy czas nic nie mówiła. Zajmował się chyba tylko i wyłącznie przeglądaniem papierów i ich podpisywaniem, od czasu do czasu mówił też innym co mają robić. Przed stertami makulatury na jego biurku stała wizytówka głosząca:

Archibald Jackson, zastępca kierownika redakcji informacyjnej Proroka Codziennego

Archie zerknął zza ton papieru na czarodzieja, który przed chwilą go zagadał. Miał minę taką, jakby go właśnie oderwano od jakiejś niezwykle ważnej pracy. Był to gruby mężczyzna w kremowym garniturze, pod krawatem, który przysłaniał nieco ledwo zapinające się na nim guziki koszuli. Też miał wąsy, choć nie tak rzucające się w oczy, jak te jego towarzysza. Jego za to wyróżniał noszony w oku monokl, który upodabniał go nieco do dziewiętnastowiecznego biznesmena.

- Coś tam znowu wymyślił? – westchnął i odpowiedział ciężkim, zmęczonym i nieco lekceważącym głosem, jednak wyciągnął pulchną dłoń z serdelkowatymi palcami po kolejny kawałek papieru, który przyniósł mu jego współpracownik. Kiedy zaczął jego lekturę, na jego twarzy malowało się znudzenie, jednak w miarę jak jego oczy chwytały kolejne literki tworząc z nich wiadomość, którą wysyłały do mózgu, owo znudzenie coraz bardziej i bardziej przeradzało się w zadowolenie. – No, no, no, Weasley znowu narozrabiał… Pokażę to redaktorowi naczelnemu, on zdecyduje co z tym zrobić dalej. Ale powiem ci, Zack, że masz nosa do korespondentów! Kolejna dochodowa wiadomość w tym miesiącu... Chyba musimy zacząć cię nieco bardziej doceniać… - zaśmiał się, przez co jego twarz upodobniła się do głowy świni z wąsami.

***

Następnego dnia

Mało który pracownik ministerstwa przychodził do pracy tak wcześnie rano, jak Michael Corner, wicedyrektor do spraw kadr Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Był to wysoki, szczupły mężczyzna o czarnych włosach upiętych w sięgający mu ramion kucyk. Wyglądał na bardzo zadbanego, zawsze elegancko ubrany, ogolony, wyperfumowany... Corner był jednym z tzw. potterowców, jak ich nazywano, czyli grupy czarodziejów, którzy zrobili błyskawiczną karierę dzięki swojemu zaangażowaniu w trakcie drugiej wojny z Lordem Voldemortem, największym czarnoksiężnikiem współczesności, nieco ponad dwadzieścia lat temu. Kingsley Shacklebolt, który objął wtedy urząd tymczasowego ministra magii, wypromował ówczesnych, często bardzo młodych, bohaterów wojennych na najwyższe stanowiska w ministerstwie. Corner rozpoczął swoją karierę jako dowódca jednej z brygad uderzeniowych, jednak dzięki zdolnościom organizacyjnym szybko awansował i doszedł tu, gdzie jest teraz.

Wprowadzony przez Shacklebolta system przez lata działał bez większych problemów. Dopóki ludzie pamiętający wojnę byli przy głosie, nikt nie kwestionował jego decyzji. Teraz jednak czasy się zmieniły – nowe, ambitne pokolenie, wychowane już w czasach pokoju, zaczęło pukać do drzwi. Ci ludzie, nazywani młodymi wilkami, nie chcieli akceptować rządów tych, których do władzy i stanowisk wyniosły zasługi zdobyte w okolicznościach, których oni sami nie rozumieli. Od jakichś dziesięciu lat w debacie publicznej stale obecne były głosy, że potterowcy zabetonowali Ministerstwo Magii i Hogwart, nie dopuszczając ludzi takich, jak oni – młodych, o świadomości nieskażonej przeżyciami wojennymi.

Z roku na rok stawali się oni coraz bardziej wpływowi, aż w końcu dwa lata temu odwołali ministra ze stanowiska. Oficjalnie jako przyczynę podano wiek Shacklebolta, choć chyba nawet naiwne dziewczę nie uwierzyłoby w taką wersję. Ponieważ jednak młode wilki nie były w stanie wyłonić swojego kandydata na to stanowisko, po wielu ostrych walkach ostatecznie większość stronnictw w Brytyjskiej Konfederacji Czarodziejów zgodziła się na powierzenie tego stanowiska Hermionie Gra… oj, przepraszam, wtedy jeszcze Hermionie Weasley. Była ona jednym z potterowców, jednak jej liberalne poglądy i łagodne usposobienie sprawiły, że stała się najlepszym możliwym kompromisem.

Pierwsza w historii Wielkiej Brytanii kobieta na stanowisku ministra magii, co niejednokrotnie wówczas podkreślano, w większości sytuacji kontynuowała politykę poprzednika, m. in. tworząc w górach rezerwaty dla olbrzymów, które zaczęto z powrotem sprowadzać do kraju z wygnania. Aby pokazać swoją otwartość na zmiany, minister Weasley wręczyła młodym wilkom kilka nominacji do Wizengamotu czy Rady Nadzorczej Hogwartu, na co przywiązany do zaufanych ludzi Shacklebolt nigdy nie umiał się zdobyć. Urzędowanie pani minister było jednak krótkie, trwało bowiem niecały rok. Zeszłego lata złożyła rezygnację ze stanowiska, jak podawano, z powodu narastającego stresu i innych kłopotów osobistych, które nie pozwalały jej dać z siebie wszystkiego. I choć decyzja była szybka, nie była w żadnym wypadku zaskoczeniem – Weasley odeszła bowiem w atmosferze skandalu, który stał się na pewien czas narodową sensacją.

Wszystko zaczęło się od tego, że jej syn Hugo zniknął, nie wiadomo w jakich dokładnie okolicznościach. Do informacji publicznej podano tylko tyle, że wracał z Hogwartu do domu na święta wielkanocne, ale kiedy przeszedł przez barierkę na peronie 9 i ¾ na dworcu King’s Cross, nie pojawił się po drugiej stronie. Tak przynajmniej brzmi oficjalna wersja, jest w niej jednak tyle nieścisłości, że żądne sensacji media z Prorokiem Codziennym na czele zaczęły wytwarzać teorie spiskowe. Najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że ekipa techniczna Ministerstwa Magii nie stwierdziła na peronie absolutnie żadnych magicznych usterek, nawet badający sprawę Niewymowni nie byli w stanie powiedzieć co się tam tak naprawdę stało. Minister się załamała. Co gorsza, mniej więcej w tym samym czasie zaczęły się problemy z jej mężem. Problemy, z którymi teraz Michael Corner musiał sobie poradzić…

Po drodze do swojego biura nie rozmawiał z nikim, jego myśli skupione były już na pracy. Co najwyżej odpowiedział na kiwnięcia głową obsługi technicznej i sprzątaczy, którzy byli w ministerstwie najwcześniej. Sam nie był w stanie przypomnieć sobie momentu, w którym dokładnie wszedł do swojego biura, jego nogi same go tam zaniosły. Usiadł za biurkiem, wysłał wiadomość do obsługi zamawiając filiżankę porannej herbaty, po czym zajął się przeglądaniem poczty. Były to głównie odpowiedzi na jego ogłoszenia o pracę, które przeglądał nieco w pośpiechu, jakby bez większego zainteresowania. Była to częściowo prawda, bo i tak niezależnie od tego, co kandydaci napisali w listach motywacyjnych, zamierzał zaprosić wszystkich na egzaminy, które pomyślnie przejdzie może jeden procent z nich, ale w rzeczywistości myśli Cornera tego poranka pochłaniała perspektywa tej jednej rozmowy. Rozmowy, którą musiał odbyć i to jak najszybciej, choć wcale tego robić nie chciał. Więc jak tylko wiszący na ścianie jego gabinetu portret przemówił, natychmiast przerwał swoją pracę.

- Panie dyrektorze, Ronald Bilius Weasley do pana.
- Trzeźwy? – zapytał Corner, pociągając łyk stojącej na jego biurku herbaty, którą dopiero co zauważył.
- Nie wygląda na odurzonego.
- Niech wejdzie.

Drzwi się otworzyły. Stanął w nich wysoki, rudy mężczyzna ubrany w czarny anorak.

- Ron! Wejdź, proszę – powitał współpracownika i dawnego kolegę ze szkoły Corner, zapraszając go gestem do środka. Weasley wszedł do gabinetu mało zgrabnym krokiem, przygarbiony, z zasępioną miną. W niczym nie przypominał tego wysokiego, rozgadanego i luzackiego chłopaka, jakim Michael zapamiętał go z Hogwartu. Wyglądał bardzo staro. Zupełnie przestał o siebie dbać, jego włosy były tłuste i rozczochrane, jego ubrania brudne i założone byle jak, a on sam roztaczał wokół siebie woń alkoholu, który ostatnio regularnie wlewał sobie do ust w dużych ilościach. Nawet Corner, który przecież tak go lubił, skrzywił się, kiedy Weasley podszedł bliżej.

- Co, ty już też się mną brzydzisz? – wymamrotał pod nosem. Głos też miał inny, jakby bełkotliwy, niewyraźny.
- Ależ skąd! – odpowiedział Corner wstając od biurka. – Po prostu mógłbyś się chociaż umyć, kiedy idziesz do ludzi… - ta jego wypowiedź w normalnych okolicznościach mogłaby zostać uznana za zbyt dosadną, ale Weasley wydawał się tym kompletnie nie przejmować, jedynie wzruszył z obojętnością ramionami nie odzywając się ani słowem.
- Ron… - Corner zamknął oczy ze zdenerwowania. Czuł, że zaraz serce pęknie mu na pół, a on zacznie płakać, ale musi to zrobić. Nie ma innego wyjścia. – Rozumiem, że twoje życie ostatnio nie jest łatwe – Weasley parsknął śmiechem, dając znać, że słowa dyrektora to co najmniej duży eufemizm. – Straciłeś syna, twoje małżeństwo z Her… ekhm, to znaczy z panią byłą-minister się rozleciało, wszystko rozumiem. Ale my nie możemy już dłużej tolerować twojego zachowania – przy ostatnich słowach głos zaczął mu się łamać. Corner był tym wszystkim chyba jeszcze bardziej przytłoczony, niż Weasley, na którego twarzy malowała się dokładnie taka sama nicość jak wtedy, kiedy wszedł do gabinetu. – Próbowaliśmy kierować cię na terapię, Harry… ekhm, dyrektor Potter próbował zapewnić ci wszystko, czego tylko potrzebujesz, zarówno jako szef, jak i jako przyjaciel. Ale wszystko to nie niosło za sobą żadnych trwałych skutków. Gdyby tu tylko chodziło o to, że praktycznie już zamieszkałeś w Świńskim Łbie, jakoś byśmy to załatwili. Potrzebujesz przerwy – rozumiemy, utrzymywaliśmy cię na urlopie zdrowotnym o wiele dłużej, niż powinniśmy. Ale to!? – Corner wskazał na numer Proroka Codziennego leżący na jego biurku. – Ron, to była czarna magia, wiesz o tym? I który to był już człowiek? Chyba ósmy, jeśli dobrze liczę…

Dopiero wspomnienie o wydarzeniu sprzed dwóch dni, kiedy użył złowrogich zaklęć na jakimś mężczyźnie, ożywiło nieco Weasleya.

- Zasłużył sobie, skurwiel jebany – wycedził przez zęby. – Mógł się nie dobierać do dzieci. Widziałeś, Michael, co on robił? Próbował porwać dziewczynkę! A wy, co do chuja wafla zrobiliście? Ja ci powiem, Michael – gówno! Całe to wasze ministerstwo to jedno wielkie gówno! – Corner usiadł i ukrył twarz w dłoniach. Weasley kontynuował obrażanie wszystkich dookoła, ale ten nawet go nie słuchał. W pewnej chwili wstał, przerywając mu ów wywód. Drżącą ręką sięgnął po dokument leżący pod wszystkimi listami od nowych kandydatów i zaczął czytać:
- Ronaldzie Biliusie Weasley, Minister Magii, dyrektor Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów oraz Szef Biura Aurorów podjęli decyzję, że choć twoje zachowanie w pełni spełnia kryteria do natychmiastowego zwolnienia dyscyplinarnego i postawienia ci zarzutów, w uznaniu twoich zasług dla społeczności czarodziejów Wielkiej Brytanii i całego świata zostajesz skierowany na wcześniejszą emeryturę. Jednocześnie Minister Magii i Naczelny Mag Wizengamotu podjęli decyzję o zastosowaniu nadzwyczajnego prawa łaski. Nie zostaną ci więc przedstawione żadne zarzuty w oparciu o czyny, których dopuściłeś się do tej pory – i wymienił testację. Teraz był już nieco bardziej opanowany, kiedy wreszcie zrobił to, co zrobić musiał, zeszło z niego ciśnienie. Ron też był już spokojniejszy. Obaj spojrzeli sobie w oczy, ale nie powiedzieli już nic. W końcu Weasley chwycił dokument i bez słowa wyszedł z gabinetu Cornera. Dopiero wtedy były Krukon nie wytrzymał. Opadł bezwiednie na krzesło, a po jego policzkach popłynęły ciepłe łzy.

- Czy mam umówić z magiterapeutą, panie dyrektorze? - zapytał portret, ale Corner go zignorował. Zalał się płaczem tak wielkim, jakiego już nie pamiętał, a być może i nigdy nie doświadczył. Nie dość, że musiał zwolnić swojego przyjaciela, nie był w stanie patrzeć na to, jak ten stacza się na dno. Biedny Michael Corner! Gdyby tylko mógł wiedzieć wszystko...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?