Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Hermiona siedziaÂła w kuchni paĂąstwa WeasleyĂłw i przeglÂądaÂła po raz kolejny dzisiejsze wydanie Proroka Codziennego. W pomieszczeniu znajdowaÂł siĂŞ teÂż Ron, ktĂłrego pani Weasley zagoniÂła do sprzÂątania po Âśniadaniu. Hermiona Granger czytaÂła ponownie artykuÂł
na pierwszej stronie gazety, z ktĂłrego uÂśmiechaÂła siĂŞ znana jej twarz dobrze zbudowanego czarodzieja, o ciemnej karnacji, Kingsleya Shacklebolta.

KINGSLEY SHACKLEBOLT
NOWYM MINISTREM MAGII!

Z przyjemnoÂściÂą pragniemy poinformowaĂŚ, Âże wybory na nowego Ministra Magii wygraÂł Kingsley Shacklelbolt, ktĂłry do niedawna jeszcze sprawowaÂł na tym stanowisku funkcjĂŞ tymczasowÂą, do czasu wybrania oficjalnego kandydata. Pan Shackelbot wygraÂł zdecydowanÂą wiĂŞkszoÂściÂą gÂłosĂłw, majÂąc za sobÂą poparcie wiĂŞkszoÂści spoÂłecznoÂści czarodziejĂłw. Przypomnijmy, Âże Pan Shacklebolt od kilku dobrych lat pracowaÂł
w Ministerstwie Magii w Biurze AurorĂłw, gdzie byÂł bardzo doceniany. ByÂł rĂłwnieÂż czÂłonkiem powoÂłanego przez Albusa Dumbledore'a Zakonu Feniksa, braÂł udziaÂł w Bitwie o Hogwart,
jak i aktywnie przeciwstawiaÂł siĂŞ Temu–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ. Nowemu Ministrowi Magii gratulujemy i Âżyczymy wytrwaÂłoÂści na nowym stanowisku. WiĂŞcej informacji o Panie Shacklebolcie moÂżecie przeczytaĂŚ na stronie 12.

– CieszĂŞ siĂŞ, Âże to Kingsley zostaÂł oficjalnie nowym ministrem magii – oÂświadczyÂła Hermiona, dalej przeglÂądajÂąc gazetĂŞ.

– Raczej byÂł g³ównym kandydatem, biorÂąc pod uwagĂŞ, Âże to on tymczasowo przej¹³
te obowiÂązki po bitwie o Hogwart – zauwaÂżyÂł Ron.

– Tak, ale juÂż wiele razy ludzie potrafili zaskakiwaĂŚ, w koĂącu miaÂł dwoje kontrkandydatĂłw.

– No tak, ale czy ktoÂś o nich cokolwiek sÂłyszaÂł?

– Ty moÂże nie – stwierdziÂła Hermiona. – Ale jednak to rĂłwnieÂż byli pracownicy Ministerstwa Magii, wiĂŞc dla wiĂŞkszoÂści czarodziejĂłw wcale nie byli osobami o nieznanych nazwiskach. RĂłwnie dobrze wybĂłr mĂłgÂł paœÌ na kogoÂś z nich. Szkoda, Âże ostatnio nie mamy z nim stycznoÂści, chĂŞtnie zÂłoÂżyÂłabym mu gratulacje.

– MyÂślĂŞ, Âże jak tylko upora siĂŞ z bie¿¹cymi problemami, to na pewno znajdzie chwilĂŞ, aby tu do nas zajrzeĂŚ – odpowiedziaÂł Ron, odkÂładajÂąc ostatnie talerze i wzdychajÂąc ciĂŞÂżko, jakby ukoĂączyÂł dalekodystansowy bieg. – No, nareszcie… Padam z nĂłg…

– Chyba Âżartujesz – spojrzaÂła na niego Hermiona, unoszÂąc brwi. – To tylko naczynia, a ty juÂż masz doœÌ?

– Oj, nie czepiaj siĂŞ – zakoĂączyÂł temat Ron, siadajÂąc obok niej przy stole. – Powiedz lepiej, co uwaÂżasz o drugim temacie dnia w Proroku Codziennym?

– MĂłwisz o tym? – Hermiona przewrĂłciÂła stronĂŞ gazety, gdzie obok krĂłtkiej wiadomoÂści znajdowaÂło siĂŞ zdjĂŞcie czarownicy w doœÌ podeszÂłym wieku na tle Hogwartu.

MINERWA MCGONAGALL
NOWYM DYREKTOREM HOGWARTU!

Donosimy równie¿, ¿e poza wyborem nowego Ministra Magii, jesteœmy dzisiaj równie¿ œwiadkami powo³ania nowego dyrektora Hogwartu. Zgodnie z przewidywaniami posadê tê objê³a profesor Minerwa McGonagall, która po bitwie o Hogwart pe³ni³a funkcjê zastêpcy dyrektora. Pani McGonagall by³a ju¿ zastêpc¹ dyrektora za czasów Albusa Dumbledore'a, któr¹ przesta³a na krótko pe³niÌ za czasów Severusa Snape'a (Informacje na temat biografii Severusa Snape'a pisanej przez Ritê Skeeter mo¿ecie znaleŸÌ na stronie 12). Od wielu lat by³a nauczycielk¹ transmutacji oraz opiekunem Gryffindoru. W krótkim wywiadzie z nami nowo mianowana pani dyrektor obieca³a, ¿e postara siê zrobiÌ wszystko by przywróciÌ blask Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie i doda³a równie¿,
Âże najprawdopodobniej szkoÂła bĂŞdzie gotowa na nowy rok szkolny, ktĂłry rozpocznie siĂŞ juÂż 1 wrzeÂśnia.

– Chyba moÂżna siĂŞ byÂło tego spodziewaĂŚ, prawda? – spytaÂła Hermiona, nie bardzo rozumiejÂąc, jak moÂżna byÂło oczekiwaĂŚ innego wyniku w tym przypadku.

– W sumie masz racjĂŞ, cieszĂŞ siĂŞ, Âże profesor McGonagall zostaÂła doceniona – skomentowaÂł Ron.

– NaleÂżaÂło jej siĂŞ za tyle lat oddanych Hogwartowi – przyznaÂła Hermiona. – Zastanawia mnie tylko co to znowu za pomysÂł z tÂą biografiÂą Snape'a? – spytaÂła, otwierajÂąc gazetĂŞ na stronie dwunastej.

– PrzecieÂż to Rita Skeeter, Hermiono! – popatrzyÂł na niÂą ze zdziwieniem Ron. – Taki temat, taka sensacja. Po wystÂąpieniu i wywiadzie Harry'ego na jego temat, nie ma siĂŞ co dziwiĂŚ,
Âże ludzie ÂżyjÂą tÂą sprawÂą, w koĂącu nawet my byliÂśmy w szoku, jak siĂŞ dowiedzieliÂśmy,
Âże Snape jednak byÂł bohaterem.

– Severus Snape: Bohater czy morderca. Ciekawy tytuÂł… – stwierdziÂła z niesmakiem Hermiona. – Pewnie obsmaruje go nie mniej niÂż Dumbledore'a w tej biografii.

– MogĂŞ siĂŞ nawet o to zaÂłoÂżyĂŚ – stwierdziÂł Ron, bawiÂąc siĂŞ ró¿dÂżkÂą w rĂŞkach. – Czasami siĂŞ zastanawiam, po co ty jÂą w ogĂłle wyciÂągaÂłaÂś z tego sÂłoika?

– No wiesz… PrzecieÂż to miaÂła byĂŚ tylko nauczka, za to co wypisywaÂła, na Harry'go, Hagrida, Wiktora, na mnie… – Ron zbyÂł uwagĂŞ o Krumie, choĂŚ uszy delikatnie mu poczerwieniaÂły.
– W sumie to podziaÂłaÂło.

– Tak, na jakiÂś czas, szkoda, Âże tak krĂłtko – stwierdziÂł Ron z rezygnacjÂą. – Nie wiesz, gdzie jest Harry?

– Zdaje siĂŞ, Âże poszedÂł razem z Ginny na spacer – odpowiedziaÂła Hermiona, jakby to,
co oÂświadczyÂła, byÂło zupeÂłnie normalne dla kaÂżdego z wyjÂątkiem Rona. Hermiona spojrzaÂła na niego i zaraz dodaÂła. – Ron, dlaczego tak siĂŞ zachowujesz?

– Ale jak? – zapytaÂł zdziwiony. – PrzecieÂż nic nie mĂłwiĂŞ.

– Ale masz minĂŞ, ktĂłrÂą bardzo dobrze znam. Ron, myÂślaÂłam, Âże zaakceptowaÂłeÂś ich zwiÂązek juÂż jakiÂś czas temu i Âże wolisz, Âże to jest Harry, a nie kto inny.

– No tak, ale… Oni juÂż raz ze sobÂą byli, potem siĂŞ na chwilĂŞ rozeszli, teraz znĂłw sÂą razem, nie wiem, czy to siĂŞ uda… – wzruszyÂł ramionami, wiedzÂąc, Âże z HermionÂą i tak nie wygra.

– Bo wtedy byÂła wojna, Harry nie chciaÂł jej naraÂżaĂŚ, teraz juÂż nic nie stoi na przeszkodzie.
Ja tam siĂŞ cieszĂŞ, Âże wrĂłcili do siebie – dodaÂła, koĂączÂąc temat.

Hermiona wstaÂła z krzesÂła i wyjrzaÂła przez okno, na zewnÂątrz dostrzegÂła paniÂą Weasley uganiajÂącÂą siĂŞ za kurami. Jutro mieli znĂłw udaĂŚ siĂŞ do Hogwartu, by pomĂłc przy porzÂądkach i naprawach. Po dwĂłch tygodniach prac Hogwart wyglÂądaÂł juÂż znacznie lepiej. ZatrzymaÂła siĂŞ myÂślami przy zamku i po raz kolejny w ostatnich dniach rozmyÂślaÂła nad powrotem na ostatni rok nauki. Bardzo chciaÂła tam wrĂłciĂŚ, dokoĂączyĂŚ naukĂŞ, choĂŚ wiedziaÂła, Âże biorÂąc pod uwagĂŞ Kinsgleya jako ministra magii, raczej nie miaÂłaby problemu ze znalezieniem pracy. PozostawaÂł jeszcze Ron, czy zaakceptowaÂłby tĂŞ decyzjĂŞ? W koĂącu przez rok ich kontakt byÂłby bardzo ograniczony, czy ich zwiÂązek by to przezwyciĂŞÂżyÂł? No i dochodziÂł jeszcze Harry. CiĂŞÂżko byÂło jej wyobraziĂŚ sobie Hogwart bez niego i Rona, ale wiedziaÂła, Âże nie da rady namĂłwiĂŚ ich na powrĂłt, podjĂŞli juÂż decyzjĂŞ. Ona teÂż musiaÂła w koĂącu coÂś postanowiĂŚ
i szczerze porozmawiaĂŚ o tym z Ronem. PozostawaÂła jeszcze jedna sprawa, rĂłwnie pilna,
o ktĂłrej myÂślaÂła od momentu zakoĂączenia wojny… RozmyÂślania przerwaÂł jednak odgÂłos otwieranych drzwi wejÂściowych, do kuchni weszli Harry i Ginny.

– CzeœÌ Hermiono – przywitali siĂŞ z niÂą.

– MiÂło was widzieĂŚ z samego rana – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do nich. – WÂłaÂśnie rozmawialiÂśmy
z Ronem o Kingsleyu i profesor McGonagall – dodaÂła, wskazujÂąc na Proroka Codziennego, le¿¹cego na stole.

– To jakie plany na dzisiaj? – wtrÂąciÂł siĂŞ Ron. – W koĂącu wycieczkĂŞ do Hogwartu mamy zaplanowanÂą na jutro. MoÂże quidditch?

– Chyba nic z tych planĂłw nie wyjdzie – przerwaÂł mu Harry.

– Dlaczego? – spojrzaÂł na niego zaskoczony Ron. Harry raczej rzadko odmawiaÂł, kiedy chodziÂło o quidditcha.

– Harry dostaÂł przed chwilÂą list, kiedy byliÂśmy na zewnÂątrz – odpowiedziaÂła mu Ginny.
– Od taty – dodaÂła, widzÂąc jego pytajÂące spojrzenie.

– TwĂłj tata pisze, Âże Kingsley chciaÂłby siĂŞ z nami osobiÂście spotkaĂŚ w ministerstwie i to moÂżliwie jak najszybciej. To znaczy ze mnÂą, tobÂą i HermionÂą. – poinformowaÂł ich Harry, przekazujÂąc im wiadomoœÌ od pana Weasleya.

– Ale o co moÂże chodziĂŚ? – zapytaÂł Ron, oddajÂąc list Hermionie.

– Nie mam pojĂŞcia.

– MoÂże znaleÂźli jakichÂś ÂśmiercioÂżercĂłw? – stwierdziÂł po chwili namysÂłu Ron, spoglÂądajÂąc
na nich czy podzielÂą jego zdanie.

– RĂłwnie dobrze mogli nas wezwaĂŚ w celu zÂłoÂżenia jakichÂś wyjaÂśnieĂą w zwiÂązku
z Voldemortem – rzuciÂła Hermiona.

– PrzecieÂż Kinsgley w zasadzie wszystko od nas wie? – zdziwiÂł siĂŞ Ron, zerkajÂąc na niÂą.

– Ale ministerstwo to nie tylko Kingsley – zauwaÂżyÂła sÂłusznie Hermiona, odkÂładajÂąc list
od Pana Weasleya. – MoÂże potrzebuje jakichÂś ÂświadkĂłw, przecieÂż jest tam mnĂłstwo ludzi, ktĂłrzy nie majÂą wiĂŞkszego pojĂŞcia, co siĂŞ wydarzyÂło.

– Kolejne wywiady i przesÂłuchania, ech… juÂż siĂŞ cieszĂŞ – westchn¹³ Harry, zrezygnowany.
– To kiedy tam siĂŞ wybierzemy?

– DziÂś jest juÂż póŸno, tata chĂŞtnie by was ze sobÂą zabraÂł, ewentualnie Percy, moÂże lepiej wiĂŞc to przeÂłoÂżyĂŚ? – zasugerowaÂła Ginny, patrzÂąc na Harry'ego.

– Jutro mamy byĂŚ w Hogwarcie, w takim razie moÂże pojutrze? Co wy na to? – popatrzyÂł
na Rona i HermionĂŞ, czekajÂąc na ich zdanie.

– MyÂślĂŞ, Âże to dobry pomysÂł – stwierdziÂła Hermiona. – NapiszĂŞ za chwilĂŞ list do Kingsleya,
a wy pomó¿cie pani Weasley przegotowaÌ obiad, dobrze?

– JuÂż siĂŞ bierzemy do roboty – westchn¹³ Ron. – I chyba lepiej rzeczywiÂście siĂŞ za to weÂźmy jak najszybciej – dodaÂł, kiedy dostrzegÂł przez okno zbliÂżajÂącÂą siĂŞ paniÂą Weasley.

Wstali wczeÂśnie rano, Hermiona obudziÂła siĂŞ w sypialni, ktĂłrÂą dzieliÂła razem z Ginny.
Nie zd¹¿y³a jeszcze dobrze otworzyÌ oczu, gdy rozleg³o siê pukanie do drzwi.

– Dziewczynki, wstawajcie, chodÂźcie na Âśniadanie, musicie coÂś zjeœÌ, zanim wybierzecie siĂŞ do Hogwartu – poganiaÂła ich pani Weasley. – IdĂŞ obudziĂŚ chÂłopcĂłw – dodaÂła, po czym Hermiona usÂłyszaÂła, jak pani Weasley poszÂła na gĂłrĂŞ do sypialni Rona. Hermiona powoli podniosÂła siĂŞ na ³ó¿ku i spojrzaÂła za okno. Za oknem dopiero zaczynaÂło nieÂśmiaÂło ÂświtaĂŚ. Ginny mamrotaÂła coÂś, ale Hermiona nie sÂłyszaÂła dokÂładnie, o co chodzi, sama byÂła niewsypana.

– KtĂłra godzina? – zapytaÂła Ginny, choĂŚ nie wyglÂądaÂło na to, by miaÂła zamiar w najbliÂższym czasie podnieœÌ siĂŞ z ³ó¿ka.

– Dopiero po piÂątej – odpowiedziaÂła Hermiona, ziewajÂąc i spoglÂądajÂąc na swĂłj zegarek le¿¹cy na stoliku. – MyÂślisz, Âże Harry i Ron juÂż wstali?

– Tak, na pewno, juÂż to widzĂŞ… zwÂłaszcza Ron – wymruczaÂła Ginny pod nosem. Hermiona powoli wstaÂła na nogi i poszÂła siĂŞ umyĂŚ do Âłazienki, gdy wrĂłciÂła, Ginny juÂż siedziaÂła na ³ó¿ku. Nie wyglÂądaÂła jednak na takÂą, ktĂłra siĂŞ juÂż porzÂądnie wybudziÂła, wiĂŞc Hermiona w milczeniu ubraÂła siĂŞ i rĂłwnieÂż usiadÂła obok. W koĂącu postanowiÂła, Âże musi Ginny pospieszyĂŚ.

– Ginny, musimy iœÌ na dó³, lepiej, ÂżebyÂśmy pojawili siĂŞ w Hogwarcie jak najwczeÂśniej,
w koĂącu juÂż tak niewiele zostaÂło do zrobienia. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej skoĂączymy. ChodÂź, wstajemy – dodaÂła.

– Dobrze, juÂż wstajĂŞ, idÂź, zaraz ciĂŞ dogoniĂŞ.

– Na pewno? – upewniÂła siĂŞ Hermiona. Nie potrzebowaÂła jeszcze utarczki z paniÂą Weasley, nim wyruszÂą do Hogwartu. WidzÂąc jednak, Âże Ginny rzeczywiÂście podnosi siĂŞ z ³ó¿ka, ruszyÂła w kierunku drzwi. – To widzimy siĂŞ na dole – dodaÂła, nim zeszÂła do kuchni. Na dole pani Weasley krzÂątaÂła siĂŞ przy stole, rozstawiajÂąc talerze z tostami. Pan Weasley juÂż siedziaÂł
przy stole, przeglÂądajÂąc dzisiejsze wydanie Proroka Codziennego.

– DzieĂą dobry, Hermiono – przywitaÂł siĂŞ pan Weasley. – Wyspana?

– W miarĂŞ – odpowiedziaÂła wymijajÂąco. – Harry i Ron jeszcze nie zeszli?

– Jak widaĂŚ – odpowiedziaÂła z przekÂąsem pani Weasley. – SpóŸnicie siĂŞ, jak tak dalej pĂłjdzie.

– Pani Weasley, nie jesteÂśmy umĂłwieni z profesor McGonagall na jak¹œ konkretnÂą godzinĂŞ, ale mam nadziejĂŞ, Âże mimo to wybierzemy siĂŞ jak najwczeÂśniej.

– Hermiono – wtrÂąciÂł siĂŞ ojciec Rona. – RozmawiaÂłem z Kingsleyem jeszcze wczoraj, powiedziaÂł, Âże chĂŞtnie was jutro przyjmie u siebie. Postaram siĂŞ was zabraĂŚ rano ze sobÂą.

– Zastanawiamy siĂŞ, o co moÂże mu chodziĂŚ? – spytaÂła Hermiona, ktĂłra myÂślaÂła o tym jeszcze wieczorem, ale nie znajdowaÂła innych wyjaÂśnieĂą, niÂż te, ktĂłre juÂż przedyskutowali.

– Wiem, mniej wiĂŞcej o co chodzi, ale proszĂŞ ciĂŞ, nie pytaj, bo powinien wam to przekazaĂŚ osobiÂście Kingsley. MogĂŞ tylko powiedzieĂŚ, Âże nie macie czym siĂŞ przejmowaĂŚ, naprawdĂŞ
– pocieszyÂł jÂą pan Weasley. Hermiona nie chciaÂła go ciÂągn¹Ì za jĂŞzyk, zwÂłaszcza Âże podobno nie byÂło to nic pilnego, a przecieÂż juÂż jutro bĂŞdÂą wiedzieĂŚ o wszystkim. UsÂłyszeli gÂłosy
na schodach i po chwili w kuchni pojawili siĂŞ Harry i Ron.

– No, jesteÂście wreszcie – mruknĂŞÂła pani Weasley, czĂŞstujÂąc ich Âśniadaniem, kiedy oni witali siĂŞ z HermionÂą i panem Weasleyem. Po kwadransie w kuchni pojawiÂła siĂŞ rĂłwnieÂż Ginny.

– Ja muszĂŞ siĂŞ zbieraĂŚ – oÂświadczyÂł w pewnym momencie pan Weasley, po czym poÂżegnaÂł siĂŞ z nimi, a na koĂącu z paniÂą Weasley i wyszedÂł z domu. UsÂłyszeli charakterystyczny dÂźwiĂŞk, deportujÂącej siĂŞ osoby. Kiedy wszyscy siĂŞ najedli, zaczĂŞli siĂŞ szykowaĂŚ do wyjÂścia.

– Zobaczymy siĂŞ wieczorem – powiedziaÂła, ÂżegnajÂąc siĂŞ z nimi pani Weasley. – Powiedzcie Minerwie, Âże my z Arturem pomoÂżemy im w weekend, o ile nie skoĂączycie wszystkiego wczeÂśniej – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże jednak Hogwart bĂŞdzie gotowy po tym wszystkim pierwszego wrzeÂśnia. No ale idÂźcie juÂż, szkoda czasu.

– Pa, mamo – rzuciÂł na poÂżegnanie, Ron. Wyszli na zewnÂątrz, gdzie sÂłoĂące juÂż na dobre pojawiÂło siĂŞ nad horyzontem. SzykowaÂła siĂŞ Âładna i przyjemna pogoda.

– WiĂŞc tak jak zawsze, Ron deportujesz siĂŞ z Harrym do Hogsmeade, a ja z Ginny
– przypomniaÂła im Hermiona.

– Wiemy, wiemy – skrzywiÂł siĂŞ Ron, ktĂłry nie mĂłgÂł zrozumieĂŚ, po co za kaÂżdym razem im
o tym przypominaĂŚ. – PrzecieÂż nie udajemy siĂŞ tam pierwszy raz – dodaÂł. Po czym wszyscy czworo deportowali siĂŞ do Hogsmeade, skÂąd tradycyjnie mieli udaĂŚ siĂŞ do Hogwartu.
Ze wzglĂŞdu na to, Âże zarĂłwno Harry, jak i Ginny nie zdali oficjalnie egzaminu na teleportacjĂŞ, to woleli nie ryzykowaĂŚ i teleportowaĂŚ siĂŞ razem, nawet biorÂąc pod uwagĂŞ to, Âże Harry robiÂł to wiele razy w ostatnim czasie, kiedy ukrywali siĂŞ przed ÂśmiercioÂżercami. Przede wszystkim jednak Hermiona, nie chciaÂła teraz przekraczaĂŚ prawa, kiedy nie byÂło takiej potrzeby.

Teleportowali siĂŞ przed Pubem pod Trzema MiotÂłami. Wioska Hogsmeade jak zwykle o tej porze wydawaÂła siĂŞ jeszcze cicha i spokojna. WÂłaÂściciele sklepĂłw i pubĂłw dopiero
je otwierali, a na œcie¿kach mo¿na by³o spotkaÌ tylko pojedyncze osoby. Ruszyli g³ówn¹ uliczk¹, która wiod³a w stronê Hogwartu. Podró¿ zajê³a im prawie godzinê. Ron jak zwykle nie móg³ powstrzymaÌ siê od komentarza.

– Czy nie mogliby zdj¹Ì tych zaklĂŞĂŚ zabezpieczajÂących, chociaÂż na czas wakacji? ZaoszczĂŞdziÂłoby nam to wiele czasu – zauwaÂżyÂł, nie po raz pierwszy, od kiedy pomagali
w pracach w Hogwarcie.

– Jeszcze parĂŞ wizyt i prace bĂŞdÂą skoĂączone – zauwaÂżyÂła Hermiona. – Po drugie, naprawdĂŞ dziwi ciĂŞ to? Tych zaklĂŞĂŚ nie moÂżna ot, tak sobie zdj¹Ì, zaklĂŞcia antymugolskie i inne, przecieÂż nieraz przechodzÂą tu ró¿ne osoby. A dodajÂąc jeszcze nie tak dawnÂą wojnĂŞ
z Voldemortem, to wcale nie ma siĂŞ co dziwiĂŚ, Âże nie pozwalajÂą nam na to, nawet w tym szczegĂłlnym przypadku.

Stanêli przed bram¹, przed któr¹ znajdowa³y siê dwa kamienne gargulce. Hermiona wys³a³a wiadomoœÌ do zamku w postaci patronusa, gdy¿ jako jedyna opanowa³a tê sztukê
do perfekcji i czekali na pojawienie siĂŞ kogoÂś, by ich wpuÂściÂł do Âśrodka. Po jakimÂś czasie dostrzegli wysokÂą postaĂŚ po drugiej stronie bramy, zbliÂżajÂącÂą siĂŞ w ich kierunku. Od razu rozpoznali, kto wyszedÂł im na spotkanie.

– MiÂło was widzieĂŚ, cholibka – przywitaÂł siĂŞ z nimi Hagrid, uÂśmiechajÂąc siĂŞ do nich zza swojej krzaczastej brody. – WchodÂźcie, wchodÂźcie.

– Witaj, Hagridzie – odpowiedziaÂł Harry. – Jak idÂą prace?

– JuÂż prawie skoĂączyliÂśmy, niech skonam, sami zobaczycie – rzuciÂł z dumÂą Hagdrid wyraÂźnie zadowolony. – Profesor McGonagall zarzÂądziÂła, Âże dzisiaj zajmiemy siĂŞ g³ównym dziedziĂącem. Ale opowiadajcie co tam u was? KieÂł siĂŞ na pewno ucieszy na wasz widok.

– Tak naprawdĂŞ nic nowego siĂŞ nie wydarzyÂło Hagridzie od naszej ostatniej wizyty… – zacz¹³ Harry. – No moÂże poza tym, Âże Kingsley chce siĂŞ z nami pilnie spotkaĂŚ. To znaczy ze mnÂą, Ronem i HermionÂą – dodaÂł, zerkajÂąc na Ginny. – Zastanawiamy siĂŞ, o co moÂże mu chodziĂŚ.

– Kingsley? Cholibka… Nie mam pojĂŞcia, ale pewnie szybko siĂŞ dowiecie. MoÂże znaleÂźli jakichÂś ÂśmiercioÂżercĂłw? – Hagrid zaprowadziÂł ich przed drzwi wejÂściowe, gdzie na dziedziĂącu uwijali siĂŞ juÂż przy pracy profesor McGonagall, profesor Flitwick i profesor Sprout. PrĂłbowali przywrĂłciĂŚ do ÂświetnoÂści stojÂącÂą na Âśrodku fontannĂŞ. Harry, Ron, Hermiona i Ginny podeszli do nich, po chwili nowa dyrektor Hogwartu dostrzegÂła ich obecnoœÌ i zwrĂłciÂła siĂŞ w ich stronĂŞ.

– DzieĂą dobry – przywitaÂła siĂŞ z nimi na wstĂŞpie. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże was widzĂŞ. ChciaÂłabym, abyÂście pomogli zaj¹Ì siĂŞ tÂą fontannÂą. – WskazaÂła na Âśrodek dziedziĂąca, gdzie staÂła tak dobrze im znana fontanna, ktĂłra teraz leÂżaÂła w gruzach dookoÂła placu. – DziĂŞkujĂŞ Hagridzie, Âże ich przyprowadziÂłeÂś. Za nim zaczniecie, chciaÂłam z tobÂą porozmawiaĂŚ, panie Potter.
W zasadzie wasza dwĂłjka rĂłwnieÂż moÂże pozostaĂŚ przy tej rozmowie. – Profesor McGonagall odczekaÂła, aÂż Hagrid zostawi ich samych, po czym kontynuowaÂła rozmowĂŞ. – Mam
do przekazania dwie sprawy. Po pierwsze chciaÂłam was poinformowaĂŚ, Âże pogrzeb Severusa Snape'a odbĂŞdzie siĂŞ w tĂŞ sobotĂŞ. To jeszcze wiadomoœÌ nieoficjalna, dosÂłownie sprzed chwili, wiĂŞc proszĂŞ was, abyÂście zostawili jÂą dla siebie, pewnie jutro bĂŞdzie to wiadomoœÌ ogĂłlnodostĂŞpna. – WidzÂąc ich pytajÂące spojrzenie, domyÂślajÂąc siĂŞ, co majÂą na myÂśli, dodaÂła. – PoniewaÂż Kingsley zostaÂł ministrem, wiĂŞc udaÂło mi siĂŞ przeforsowaĂŚ paĂąski pomysÂł, panie Potter. Severus spocznie na bÂłoniach Hogwartu, niedaleko miejsca pochĂłwku Dumbledore'a. Minister wzi¹³ pod uwagĂŞ fakt, Âże nie znamy miejsca, gdzie chciaÂłby byĂŚ pochowany Severus, a takÂże fakt jak waÂżny byÂł jego udziaÂł w tej wojnie. Mam nadziejĂŞ, Âże jesteÂście usatysfakcjonowani?

– OczywiÂście, profesor Mcgonagall, bardzo pani dziĂŞkujĂŞ – odpowiedziaÂł Harry, zupeÂłnie szczerze. – ChcielibyÂśmy wzi¹Ì udziaÂł w pogrzebie – dodaÂł, wiedziaÂł, Âże mimo tego, jaki byÂł wobec nich Snape, Ron i Hermiona rĂłwnieÂż podzielajÂą jego zdanie.

– Nie widzĂŞ Âżadnych przeszkĂłd, szkoÂła na ten czas bĂŞdzie otwarta dla kaÂżdego. ChciaÂłabym jednak poruszyĂŚ jeszcze jeden temat. Zgodnie z tym, co postanowiliÂśmy wspĂłlnie. Panie Potter, razem z profesorem Flitwickiem oraz profesorem Slughornem zÂłoÂżyliÂśmy ciaÂło
Sami–Wiecie–Kogo w lochach. WydzieliliÂśmy specjalnÂą komnatĂŞ, doœÌ niepozornÂą, nierzucajÂącÂą siĂŞ w oczy. ZabezpieczyliÂśmy jÂą ró¿nymi zaklĂŞciami, nikt nie powinien siĂŞ
tam dostaĂŚ.

– Czy bĂŞdzie tam bezpieczne? – dopytywaÂł siĂŞ Harry. Na jego twarzy moÂżna byÂło dostrzec widoczne znaki wahania siĂŞ. Hermiona rĂłwnieÂż miaÂła co do tej sprawy wÂątpliwoÂści,
ale wszyscy zgodnie uznali, Âże ciĂŞÂżko bĂŞdzie o bezpieczniejsze miejsce niÂż Hogwart.

– OprĂłcz nas nikt nie wie, gdzie ciaÂło zostaÂło ukryte, o samym fakcie obecnoÂści ciaÂła
w Hogwarcie wiedz¹ nieliczni, poza nami, wami i ministrem, tylko jego najbli¿si wspó³pracownicy oraz paru innych nauczycieli. Oczywiœcie, chêtnie poka¿ê wam, gdzie
je pochowaliÂśmy, kto jak kto, ale wy powinniÂście o tym wiedzieĂŚ. Mam nadziejĂŞ,
Âże znajdziemy chwilĂŞ dzisiaj, by wybraĂŚ siĂŞ tam niepostrzeÂżenie.

– DziĂŞkujemy, pani profesor. Mam nadziejĂŞ, Âże podjĂŞliÂśmy sÂłusznÂą decyzjĂŞ – wyraziÂł na gÂłos swoje wÂątpliwoÂści, Harry.

– Dobrze, udamy siĂŞ tam póŸniej, tymczasem zajmijcie siĂŞ tu porzÂądkami, jeÂśli moÂżecie, prac jest coraz mniej, jeszcze tydzieĂą, moÂże dwa i powinno byĂŚ po wszystkim. – Profesor McGonagall uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, co czyniÂła bardzo rzadko. Najwidoczniej ona sama byÂła dumna z tego, Âże Hogwart mimo tego, co go spotkaÂło, bĂŞdzie gotowy goÂściĂŚ uczniĂłw juÂż pierwszego wrzeÂśnia.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?