Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Prace trwa³y a¿ do popo³udnia, nim nowa dyrektor Hogwartu og³osi³a, ¿e na dzisiaj ju¿ wystarczy i zaprosi³a wszystkich obecnych na poczêstunek do Wielkiej Sali. Nim jednak siê tam udali mogli spojrzeÌ, na to co uda³o im siê zrobiÌ. W ci¹gu kilku godzin g³ówny dziedziniec zmieni³ siê nie do poznania. Znik³y zniszczone pos¹gi, pêkniête okna, wal¹ce siê kawa³ki œcian i murów, jak równie¿ fontanna znajduj¹ca siê w samym centrum, wygl¹da³a jak w latach swojej œwietnoœci. W tym momencie nikt by nie pozna³, ¿e jeszcze kilka tygodni temu miejsce to zosta³o doszczêtnie zniszczone, po walkach, jakie siê tu toczy³y. Harry, Ron, Hermiona i Ginny podczas prac, byli przede wszystkim pod wra¿eniem tego, jak œwietnie radzi³ sobie profesor Flitwick, którego pomoc z pewnoœci¹ pozwoli³a przyspieszyÌ wszystko o parê dobrych godzin. Po skoùczonym poczêstunku w Wielkiej Sali, podczas którego atmosfera w niczym nie przypomina³a relacji, do jakich zwykle by³a przyzwyczajona trójka przyjació³ w stosunku do nauczycieli, podczas posi³ków w Hogwarcie, profesor McGonagall zaprosi³a ich do lochów. Ginny obieca³a, ¿e na nich poczeka. Profesor McGonagall pokierowa³a ich schodami na dó³, minêli klasê eliksirów, gdzie przez wiele lat naucza³ ich tam profesor Snape, a póŸniej profesor Slughorn. W lochach jak zwykle by³o du¿o ch³odniej i ciemniej ni¿ w pozosta³ych miejscach w zamku, zw³aszcza ¿e by³a opiekunka Gryfonów, poprowadzi³a ich zdecydowanie dalej, gdzie Harry, Ron i Hermiona nigdy do tej pory nie byli. Co by³o warte uwagi, poniewa¿ podczas ich pobytu w szkole, s³ynêli z tego, ¿e zagl¹dali do takich miejsc, gdzie noga uczniów nigdy nie powinna stan¹Ì, wliczaj¹c w to Zakazany Las czy korytarz na trzecim piêtrze, podczas ich pierwszego roku nauki w Hogwarcie. Stanêli przed dobrze ukrytymi drzwiami, które mo¿na by³o z ³atwoœci¹ przeoczyÌ, bo bardzo dobrze komponowa³y siê ze œcianami lochu. Œlady pajêczyn i kurzu sugerowa³y, ¿e miejsce to by³o rzeczywiœcie rzadko odwiedzane.

– To tutaj – wyszeptaÂła w koĂącu profesor McGonagall, wskazujÂąc na drzwi. – JeÂśli nie bĂŞdziecie nalegaĂŚ, to wolaÂłabym tam nie wchodziĂŚ, gdyÂż drzwi zostaÂły zabezpieczone odpowiednimi zaklĂŞciami, nikt niepowoÂłany nie moÂże siĂŞ tu dostaĂŚ. DajĂŞ wam moje sÂłowo, Âże uÂżyliÂśmy naprawdĂŞ silnych zaklĂŞĂŚ, a poza mnÂą, profesorem Flitwickiem, profesor Sprout, profesorem Slughornem i Hagridem, a teraz takÂże wami, nikt wiĂŞcej nie wie o tym miejscu – dodaÂła, patrzÂąc na drzwi, za ktĂłrymi znajdowaÂło siĂŞ ciaÂło Voldemorta.

– Chce pani profesor powiedzieĂŚ, Âże ministerstwo nie wie o tym miejscu? – spytaÂła czujna jak zwykle Hermiona.

– Nie – odpowiedziaÂła dyrektor, na co oni spojrzeli na niÂą ze zdumieniem. – Nie wie o tym nawet Kingsley. OczywiÂście ministerstwo wie, Âże ciaÂło Sami–Wiecie–Kogo spoczĂŞÂło w Hogwarcie, tak jak wam mĂłwiÂłam, wyrazili w koĂącu na to zgodĂŞ, ale uznaliÂśmy, Âże im mniej osĂłb o tym wie, tym lepiej, Kingsley nie protestowaÂł. – SpojrzaÂła na nich, widaĂŚ byÂło, Âże chce coÂś dodaĂŚ, ale siĂŞ wahaÂła. – Pewnie nie muszĂŞ wam tego mĂłwiĂŚ… Mam jednak nadziejĂŞ, Âże wy rĂłwnieÂż postÂąpicie podobnie i Âże ta sprawa zostanie miĂŞdzy nami? Sami chyba wiecie jakie to waÂżne?

– OczywiÂście, pani profesor – odpowiedziaÂł Harry. – Ma pani zdecydowanie racjĂŞ, lepiej niech o tym miejscu nie wie za wiele osĂłb. DziĂŞkujĂŞ, Âże zajĂŞÂła siĂŞ pani tÂą sprawÂą – dodaÂł po chwili namysÂłu. – Wiele to dla mnie znaczy.

– Wiem, panie Potter. Dla mnie rĂłwnieÂż, moÂże pan wierzyĂŚ. – Po chwili wrĂłcili wszyscy na gĂłrĂŞ, gdzie Harry, Ron, Hermiona i Ginny poÂżegnali siĂŞ ze wszystkimi i udali siĂŞ w drogĂŞ powrotnÂą do Hogsmeade, skÂąd mieli teleportowaĂŚ siĂŞ z powrotem do Nory.

Nazajutrz rano czeka³a na nich znów wczesna pobudka. Tym razem ze wzglêdu na wyprawê do Ministerstwa Magii, a bior¹c pod uwagê, ¿e chcieli siê zabraÌ razem z Panem Weasleyem, który udawa³ siê do pracy doœÌ wczeœnie, nie mieli innego wyjœcia jak podnieœÌ siê na dŸwiêk s³ów pani Weasley dobywaj¹cych siê zza drzwi ich sypialni, która robi³a im wczesn¹ pobudkê.

Tym razem wiedzieli, ¿e nie ma co zwlekaÌ, wiêc ca³a trójka doœÌ szybko pojawi³a siê w kuchni, gdzie przywita³ ich ju¿ zza sto³u pan Weasley.

– DzieĂą dobry, wyspani? – zapytaÂł, a nie czekajÂąc na odpowiedÂź, dodaÂł szybko. – Zjedzcie szybko Âśniadanie i udajemy siĂŞ do ministerstwa, teleportujemy siĂŞ, Harry ty teleportujesz siĂŞ z ktĂłrymÂś z nas.

– NaprawdĂŞ to konieczne, panie Weasley? TeleportowaÂłem siĂŞ juÂż sam wiele razy, a za niedÂługo zdam egzamin na prawo teleportacji. – spytaÂł zmĂŞczony juÂż tym ciÂągÂłym problemem, Harry.

– Wiem, Harry, ale wypada sprawiaĂŚ dobre wraÂżenie, przede wszystkim mi, takie mamy prawo. ZdajĂŞ sobie sprawĂŞ, Âże nikt by ciebie raczej za to nie ukaraÂł, ale to przecieÂż Âżaden problem dla ciebie, by uÂżyĂŚ teleportacji ³¹cznej?

– OczywiÂście, Âże nie, panie Weasley – odpowiedziaÂł, Harry, koĂączÂąc jeœÌ pÂłatki z mlekiem na Âśniadanie. Hermiona i Ron rĂłwnieÂż koĂączyli juÂż swoje Âśniadanie i nie minĂŞÂło piĂŞtnaÂście minut, nim pani Weasley ich poÂżegnaÂła i wyszli na zewnÂątrz przed NorĂŞ.

Hermiona i Ron deportowali siê sami, natomiast pan Weasley z³apa³ Harry'ego za ramiê i nim siê obejrzeli, znaleŸli siê przed budk¹ telefoniczn¹, któr¹ tak dobrze pamiêtali, kiedy wyruszyli tutaj razem z Nevillem, Lun¹ i Ginny, aby ratowaÌ Syriusza. Pan Weasley zaprosi³ ich gestem do œrodka i sam wszed³ za nimi, by³o doœÌ ciasno. Tata Rona wykrêci³ odpowiedni numer i po chwili z aparatu doby³ siê g³os.

– Witamy w Ministerstwie Magii, proszĂŞ podaĂŚ swoje imiĂŞ i nazwisko oraz sprawĂŞ.

– Artur Weasley, przyprowadzam Harry'ego Pottera, HermionĂŞ Granger oraz Ronalda Weasleya na spotkanie z ministrem magii – oÂświadczyÂł spokojnym gÂłosem pan Weasley. Ledwo skoĂączy, z urzÂądzenia wysunĂŞÂły siĂŞ trzy plakietki z ich nazwiskami, Hermiona spojrzaÂła na swojÂą:

Hermiona Granger
Spotkanie z ministrem magii

Nim siĂŞ obejrzeli, zjechali na dó³ do atrium. Hermiona z ulgÂą stwierdziÂła, Âże pomieszczenie nie przypominaÂło juÂż tego, jak wyglÂądaÂło jeszcze w zeszÂłym roku, kiedy wÂłamywali siĂŞ do ministerstwa, aby wykraœÌ medalion Slytherina z rÂąk Dolores Umbridge. G³ównym elementem wystroju, ktĂłry rzucaÂł siĂŞ w oczy, byÂło ponowne pojawienie siĂŞ na Âśrodku atrium Fontanny Magicznego Braterstwa, znikn¹³ za to tron z mugoli, na ktĂłrym siedzieli czarodziej i czarownica. Poza tym zachowanie ludzi przybywajÂących do ministerstwa byÂło zgoÂła odmienne. ZniknĂŞÂło uczucie strachu, przygnĂŞbienia, ktĂłre moÂżna byÂło doÂświadczyĂŚ podczas ich ostatniej wizyty, zastÂąpiÂł je spokĂłj. Ministerstwo znĂłw przypominaÂło miejsce, jakim byÂło sprzed przejĂŞcia go przez Voldemorta i jego ludzi. Pan Weasley poprowadziÂł ich do windy, weszli do Âśrodka, nad nimi unosiÂły siĂŞ trzy „samolociki" z listami. Ojciec Rona wcisn¹³ guzik i winda uniosÂła ich w gĂłrĂŞ.

– Pierwsze piĂŞtro – rozlegÂł siĂŞ gÂłos dochodzÂący zza urzÂądzenia, kiedy drzwi rozsunĂŞÂły siĂŞ na kolejnym piĂŞtrze. – Biuro Ministra Magii i Personelu Pomocniczego.

– To nasze piĂŞtro – oÂświadczyÂł Pan Weasley, czekajÂąc, aÂż wyjdÂą na korytarz. PoprowadziÂł ich wzdÂłuÂż ró¿nych drzwi, aÂż zatrzymaÂł siĂŞ nad tymi, ktĂłre byÂły na samym koĂącu. Na tabliczce znajdujÂącej siĂŞ nad drzwiami, znajdowaÂł siĂŞ nastĂŞpujÂący napis:

Kingsley Shacklebolt

Minister Magii

– No, jesteÂśmy – oÂświadczyÂł zadowolony Pan Weasley, po czym zapukaÂł do drzwi. Nie czekali dÂługo, po chwili drzwi otworzyÂły siĂŞ, a ich oczom ukazaÂł siĂŞ dobrze im znany postawny czarodziej o ciemnoskĂłrej karnacji. – MiÂło pana widzieĂŚ, panie ministrze – przywitaÂł siĂŞ oficjalnym tonem ojciec Rona.

– Witajcie, cieszĂŞ siĂŞ, Âże jesteÂście, dziĂŞkujĂŞ ci, Âże ich przyprowadziÂłeÂś, Arturze, moÂże do nas do³¹czysz? – zapytaÂł Kingsley, wyraÂźnie cieszÂąc siĂŞ na ich widok.

– DziĂŞkujĂŞ ci, ale muszĂŞ lecieĂŚ, juÂż powinienem byĂŚ u siebie, zostawiam ci mÂłodzieÂż. No, zobaczymy siĂŞ po poÂłudniu w Norze – dodaÂł Pan Weasley, spoglÂądajÂąc na Harry'ego, Rona i HermionĂŞ, ÂżegnajÂąc siĂŞ z nimi.

– DziĂŞkujemy, panie Weasley – odpowiedziaÂła Hermiona, po czym poÂżegnali siĂŞ z nim i weszli do gabinetu Kingsleya, ktĂłry zapraszaÂł ich do Âśrodka. Gabinet nie byÂł zbyt duÂży. OprĂłcz biurka samego ministra, kilku krzeseÂł, a takÂże kilku pó³ek z ró¿nymi ksiĂŞgami oraz stosem papierĂłw znajdujÂącymi siĂŞ na stoliku z boku, byÂło kilka obrazĂłw, zapewne w wiĂŞkszoÂści byÂłych osĂłb, ktĂłre kiedyÂś piastowaÂły to stanowisko. Sam gabinet bardzo przypominaÂł zwyczajne pomieszczenie jakich wiele w samym ministerstwie.

– CieszĂŞ siĂŞ, Âże jesteÂście, siÂądÂźcie, proszĂŞ – dodaÂł, wskazujÂąc na krzesÂła przed swoim biurkiem. PoczekaÂł, aÂż usiÂądÂą, po czym sam zaj¹³ swoje miejsce.

– ChcielibyÂśmy ci oficjalnie pogratulowaĂŚ – zacz¹³ Harry, w koĂącu w ostatnich dniach nie mieli jeszcze takiej okazji. Hermiona i Ron rĂłwnieÂż uÂścisnĂŞli dÂłoĂą nowemu ministrowi i ciepÂło siĂŞ do niego uÂśmiechnĂŞli.

– DziĂŞkujĂŞ wam, mam tyle na gÂłowie, Âże nie miaÂłem, nawet kiedy do was zajrzeĂŚ. Jest mnĂłstwo pracy, po tym jak przez ostatni rok pieczĂŞ nad ministerstwem sprawowali ludzie Sami–Wiecie–Kogo – oznajmiÂł Kinsgley, na ktĂłrego twarzy moÂżna byÂło dostrzec oznaki zmĂŞczenia. OdÂłoÂżyÂł na bok jakieÂś dokumenty i spojrzaÂł na nich. – Nie bĂŞdĂŞ was trzymaÂł w niepewnoÂści, bo na pewno zastanawiacie siĂŞ, w jakim celu was tutaj wezwaÂłem, nie mylĂŞ siĂŞ?

– No… tak – odpowiedziaÂła niepewnie Hermiona.

– Kinsgley, czy to ma coÂś wspĂłlnego ze ÂśmiercioÂżercami? – zapytaÂł bez ogrĂłdek, Harry.

– Przykro mi, Harry, ale niestety w tej sprawie na ten moment nie posunĂŞliÂśmy siĂŞ ani o krok – odpowiedziaÂł Shacklebolt z zatroskanÂą minÂą.

– ÂŚmiercioÂżercy naprawdĂŞ tak Âłatwo zniknĂŞli, nikt ich nie widziaÂł? – do³¹czyÂł do dyskusji Ron.

– Tak, ale nie ma siĂŞ co dziwiĂŚ – oÂświadczyÂł Kingsley. – W koĂącu ich Âświat siĂŞ zawaliÂł, ich Pan nie Âżyje, a dobrze wiedzÂą co im grozi, gdyby siĂŞ objawili. CzekaÂł, by ich Azkaban, tak jak innych, wiĂŞc wolÂą, pĂłki co siĂŞ ukrywaĂŚ przed caÂłym Âświatem, gdzie na swĂłj sposĂłb mogÂą czuĂŚ siĂŞ wzglĂŞdnie bezpieczni.

– Nie mamy jednak gwarancji, Âże to siĂŞ kiedyÂś nie zmieni – zauwaÂżyÂł Harry. – Z resztÂą, za to, czego siĂŞ dopuszczali, zasÂługujÂą na pobyt w Azkabanie jak nikt inny.

– Tak, szukamy ich, ale to nie bĂŞdzie Âłatwe. Nie ukrywam, Âże wezwaÂłem was tutaj poniekÂąd z tego powodu. – WÂśrĂłd trĂłjki zaproszonych osĂłb moÂżna byÂło wyczuĂŚ nagÂłe napiĂŞcie, na dÂźwiĂŞk tych s³ów, ktĂłre ich zaskoczyÂły. Milczeli, wiĂŞc Kinsgley kontynuowaÂł – MyÂśleliÂście moÂże, czym bĂŞdziecie chcieli siĂŞ teraz zaj¹Ì? – zapytaÂł. Harry, Ron i Hermiona spojrzeli po sobie zaskoczeni tym pytaniem.

– No wiĂŞc, w sumie jeszcze ÂżeÂśmy siĂŞ tak do koĂąca nad tym nie zastanawiali, moÂże trochĂŞ – odpowiedziaÂła niepewnie Hermiona, patrzÂąc na przyjació³, ktĂłrzy rĂłwnieÂż kiwnĂŞli nieÂśmiaÂło gÂłowÂą.

– Z tego, co wiem Harry, zawsze marzyÂłeÂś o karierze aurora? – zapytaÂł minister magii wprost.

– Ja… oczywiÂście, zwÂłaszcza biorÂąc pod uwagĂŞ zbiegÂłych ÂśmiercioÂżercĂłw – dodaÂł, bo tak jak juÂż wspominaÂł profesor McGonagall, chciaÂłby doprowadziĂŚ sprawĂŞ poplecznikĂłw Voldemorta do koĂąca. – ChciaÂłbym podj¹Ì kursy w tym kierunku, jeÂśli to moÂżliwe.

– Moi drodzy, bĂŞdĂŞ z wami szczery. Ze wzglĂŞdu na moje stanowisko i ze wzglĂŞdu na dalsze niebezpieczeĂąstwo, ktĂłre mimo wszystko nam grozi poniekÂąd ze strony zbiegÂłych ÂśmiercioÂżercĂłw, bardzo chciaÂłbym was widzieĂŚ w gronie aurorĂłw ministerstwa. W ostatnim czasie dokonaliÂście takich rzeczy, walczyliÂście z ciemnymi mocami, Âżaden z moich aurorĂłw nie moÂże siĂŞ pochwaliĂŚ takimi osiÂągniĂŞciami, bylibyÂście dla nas nieocenionÂą pomocÂą. – Kingsley mĂłwiÂł to z zupeÂłnÂą powagÂą, patrzÂąc na ich zszokowane miny, jakby nie wierzyli, w to co sÂłyszÂą. – To naprawdĂŞ szczera propozycja, mam nadziejĂŞ, Âże jÂą rozwaÂżycie.

– Ale… – zaczĂŞÂła Hermiona, nie wiedzÂąc co powiedzieĂŚ, na ten niespodziewany okaz zaufania ze strony Kingsleya. – PrzecieÂż kaÂżdy musi przejœÌ szkolenia, jeÂśli planuje takÂą karierĂŞ – zauwaÂżyÂła trzeÂźwo, przywracajÂąc rozmowĂŞ na dobrze sobie znane tory.

– W normalnym trybie postĂŞpowania, owszem. MĂłwimy jednak o was, ktĂłrzy przeszli tyle, co nikt z ÂżyjÂących czarodziejĂłw, myÂślĂŞ, Âże w waszym przypadku Âżadne kursy i szkolenia nie sÂą potrzebne, a wasza pomoc byÂłaby mile widziana.

– To znaczy, Âże ja i Hermiona rĂłwnieÂż? – pytaÂł z niedowierzaniem Ron, ktĂłry sÂądziÂł, Âże taka propozycja moÂże dotyczyĂŚ tylko ewentualnie Harry'ego.

– Tak, mile powitaÂłbym wÂśrĂłd aurorĂłw ca³¹ waszÂą trĂłjkĂŞ – oÂświadczyÂł Kinsley, rozwiÂązujÂąc w ten sposĂłb wszelkie wÂątpliwoÂści. OdczekaÂł chwilĂŞ i dopiero potem zadaÂł im pytanie. – Czy bylibyÂście chĂŞtni przyj¹Ì takÂą ofertĂŞ? Wiem, Âże pewnie was zaskoczyÂłem, jeÂśli potrzebujecie czasu, moÂżecie mi odpowiedzieĂŚ za parĂŞ dni. – W gÂłowach trĂłjki przyjació³ k³êbiÂły siĂŞ ró¿ne myÂśli, Kinsgley widzÂąc to, nie chciaÂł ich pospieszaĂŚ, chciaÂł im daĂŚ tyle czasu ile bĂŞdÂą potrzebowaĂŚ. Pierwszy po paru minutach odezwaÂł siĂŞ Harry.

– JeÂśli chodzi o mnie, zaskoczyÂła mnie twoja propozycja, doceniam jÂą i myÂślĂŞ, Âże mogĂŞ ci daĂŚ odpowiedÂź juÂż dzisiaj. Tak, chciaÂłbym pomĂłc odnaleŸÌ zbiegÂłych ÂśmiercioÂżercĂłw, lepszego stanowiska nie mĂłgÂłbym sobie wymarzyĂŚ i jeÂśli twoja propozycja jest naprawdĂŞ aktualna, to chĂŞtnie przyjmĂŞ to stanowisko. – Kinsgley i Harry wstali i uÂścisnĂŞli sobie dÂłonie. Minister magii wyglÂądaÂł na bardzo zadowolonego.

– Jestem zaszczycony Harry i bardzo siĂŞ cieszĂŞ. Co ty o tym sÂądzisz, Ron? – zapytaÂł.

– Có¿… – zacz¹³ nieÂśmiaÂło, patrzÂąc to na Kingsleya, to na Harry'ego, jakby dalej nie wierzÂąc, Âże rĂłwnieÂż jego spotyka taki zaszczyt. – JeÂśli Harry jest gotĂłw sprĂłbowaĂŚ, to ja rĂłwnieÂż chĂŞtnie do niego do³¹czĂŞ – oÂświadczyÂł uÂśmiechniĂŞty. – A ty Hermiono? – dodaÂł, ale dostrzegÂł na jej twarzy spore zakÂłopotanie, co go trochĂŞ zaniepokoiÂło. – Hermiono? – Dziewczyna spojrzaÂła na nich nieÂśmiaÂło, widaĂŚ byÂło, Âże wewnÂątrz niej toczy siĂŞ jakaÂś wewnĂŞtrzna walka. W koĂącu postanowiÂła, Âże musi im powiedzieĂŚ, co postanowiÂła.

– Kinsgley, ja bardzo dziĂŞkujĂŞ za twojÂą propozycjĂŞ, bardzo jÂą doceniam… – zaczĂŞÂła, prĂłbujÂąc za wszelkÂą cenĂŞ unikaĂŚ wzroku Harry'ego i w szczegĂłlnoÂści Rona. – Ale muszĂŞ za niÂą podziĂŞkowaĂŚ. – dodaÂła.

– Co? – zapytaÂł zaskoczony Ron. – Hermiono!

– SkÂąd taka decyzja, Hermiono? – spytaÂł rĂłwnie zaskoczony Harry.

– Ja od jakiegoÂś czasu dÂługo nad tym myÂślaÂłam, wiem, Âże wy tego nie chcecie, ale ja jednak chciaÂłabym wrĂłciĂŚ na ostatni rok do Hogwartu – dodaÂła nieÂśmiaÂło.

– Hermiono, ale po co? – zapytaÂł zaskoczony Ron. – MoÂżemy pracowaĂŚ juÂż teraz, sama nie raz mĂłwiÂłaÂś, Âże mogÂłabyÂś coÂś dobrego zrobiĂŚ w ministerstwie, Hermiono?

– OczywiÂście ÂżaÂłujĂŞ, Hermiono – w³¹czyÂł siĂŞ do tej wymiany zdaĂą Kinsgley. – SzanujĂŞ jednak twojÂą decyzjĂŞ, jeÂśli jest ona ostateczna?

– Tak… jest. – oÂświadczyÂła Hermiona, tym razem pewniejszym gÂłosem. – Bardzo ci dziĂŞkujĂŞ, jeÂśli bĂŞdzie taka moÂżliwoœÌ, to chĂŞtnie wrĂłciÂłabym do tej rozmowy za rok, gdy ukoĂączĂŞ szko³ê, nawet jeÂśli bĂŞdzie chodziÂło o inne stanowisko. ChciaÂłabym jednak najpierw dokoĂączyĂŚ naukĂŞ.

– OczywiÂście, Hermiono, jak uwaÂżasz. Z chĂŞciÂą wrĂłcĂŞ do tej rozmowy za rok w takim razie, na pewno znajdzie siĂŞ tutaj w ministerstwie miejsce dla ciebie – zapewniÂł jÂą minister magii. Harry sprawiaÂł wraÂżenie trochĂŞ zaskoczonego decyzjÂą Hermiony, ale widaĂŚ byÂło, Âże jÂą szanowaÂł, zdecydowanie bardziej niezadowolonÂą minĂŞ miaÂł Ron. Nie chcÂąc jednak k³óciĂŚ siĂŞ przy Kingsleyu, prawdopodobnie czekaÂł z dalszÂą czĂŞÂściÂą rozmowy na ten temat na póŸniej. Harry, Ron i Hermiona spĂŞdzili jeszcze chwilĂŞ w gabinecie, rozmawiajÂąc o poczÂątkach Kingsleya na stanowisku ministra i pracach, jakie od poczÂątku kadencji na niego czekaÂły, po czym poÂżegnali siĂŞ z nim, zapraszajÂąc go w pierwszej wolnej chwili na kolacjĂŞ w Norze.

OpuÂścili gabinet Kinsgleya i skierowali siĂŞ z powrotem do windy, Harry ewidentnie miaÂł ochotĂŞ porozmawiaĂŚ na temat propozycji ministra, ale widzÂąc niepewnÂą minĂŞ Hermiony i nerwowe spojrzenia Rona na niÂą, stwierdziÂł, Âże ta rozmowa moÂże poczekaĂŚ. Jak siĂŞ okazaÂło sÂłusznie, bo tuÂż po tym, jak znaleÂźli siĂŞ w windzie, Ron nie mĂłgÂł siĂŞ juÂż dÂłuÂżej powstrzymaĂŚ i zwrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony.

– Hermiono, jak mogÂłaÂś odmĂłwiĂŚ Kinsgleyowi?! Nie skoĂączyliÂśmy szkoÂły, mamy siedemnaÂście lat, a on proponuje nam takie stanowiska, a ty odmawiasz? – pytaÂł natarczywie, patrzÂąc na niÂą. Hermiona ewidentnie zebraÂła siĂŞ w sobie, bo spojrzaÂła na niego wyzywajÂącym wzrokiem.

– Tak, Ron, odmawiam. Doceniam jego propozycjĂŞ, chcĂŞ jednak skoĂączyĂŚ Hogwart, jeÂśli nie zrobiĂŞ tego teraz to nigdy, bardzo mi na tym zaleÂży.

– WiĂŞc nauka jest waÂżniejsza? A co z nami? – Nie dawaÂł za wygranÂą Ron.

– Jak to, co z nami? – dziwiÂła siĂŞ Hermiona. – Co to zmienia?

– Ty bĂŞdziesz w Hogwarcie, a ja tutaj.

– Damy sobie radĂŞ, to tylko rok. ZresztÂą przy kaÂżdej okazji bĂŞdziemy siĂŞ spotykaĂŚ, bĂŞdziemy do siebie pisaĂŚ – oÂświadczyÂła Hermiona, jakby to byÂła oczywista sprawa. Harry, chcÂąc nie chcÂąc w³¹czyÂł siĂŞ do rozmowy, wolaÂł unikn¹Ì niepotrzebnej k³ótni.

– Ron, skoro Hermiona chce skoĂączyĂŚ Hogwart, to myÂślĂŞ, Âże powinieneÂś to uszanowaĂŚ. Ma do tego prawo, poradzicie sobie.

– DziĂŞkujĂŞ ci, Harry. Dla mnie to teÂż nie bĂŞdzie Âłatwe – dodaÂła po namyÂśle, a na jej twarzy wyraÂźnie pojawiÂł siĂŞ smutek. KontynuowaÂła bardzo przygnĂŞbionym tonem, a w jej oczach moÂżna byÂło dostrzec ÂłzĂŞ. Winda zjechaÂła do atrium i pod¹¿yli w stronĂŞ kominkĂłw. – CiĂŞÂżko mi wyobraziĂŚ sobie powrĂłt do Hogwartu bez was. – Harry i Ron dopiero po chwili zrozumieli sens tych s³ów. Od kiedy pojawili siĂŞ w Hogwarcie, od przygody z trollem, zawsze trzymali siĂŞ razem. PrzeÂżywali ró¿ne chwile, ale finalnie zawsze umieli przezwyciĂŞÂżyĂŚ wszystkie trudnoÂści, wspierajÂąc siĂŞ w wielu chwilach. Teraz Hermiona miaÂła powrĂłciĂŚ do zamku bez nich. Nic dziwnego, Âże czuÂła siĂŞ z tym dziwnie, baÂła siĂŞ, Âże nie bĂŞdzie juÂż tak jak kiedyÂś, a jednak chciaÂła ukoĂączyĂŚ naukĂŞ. ZapanowaÂła cisza, Harry i Ron spojrzeli na niÂą ze zrozumieniem. Kiedy wyszli z ministerstwa, kontynuowali dalej rozmowĂŞ.

– Hermiono… ja… my… – zacz¹³ Harry.

– Harry, nie… Nie musicie mi siĂŞ tÂłumaczyĂŚ – odpowiedziaÂła szczerze i z peÂłnym zrozumieniem. – Rozumiem waszÂą decyzjĂŞ, propozycja Kingsleya byÂła naprawdĂŞ warta uwagi i cieszĂŞ siĂŞ, Âże siĂŞ zgodziliÂście. Ty Harry zawsze o tym marzyÂłeÂś, dla ciebie Ron to teÂż wiele znaczy, a nie oszukujmy siĂŞ, to zawsze mi najbardziej zaleÂżaÂło na nauce – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przez chwilĂŞ. – NaprawdĂŞ rozumiem was i nie mam wam tego za zÂłe, ale zrozumcie teÂż mnie, dla mnie to teÂż nie bĂŞdzie Âłatwy powrĂłt.

– Przepraszam, Hermiono – powiedziaÂł Ron i przytuliÂł HermionĂŞ, ktĂłra jeszcze bardziej siĂŞ rozkleiÂła. – Masz racjĂŞ, damy sobie radĂŞ, to tylko rok. – Harry rĂłwnieÂż poklepaÂł nieÂśmiaÂło dziewczynĂŞ po ramieniu.

– BĂŞdziemy do ciebie regularnie pisaĂŚ, Hermiono – obiecaÂł Harry. – Z resztÂą bĂŞdziesz mieĂŚ Ginny, LunĂŞ, nie bĂŞdziesz tam sama.

– Wiem, Harry, ale to i tak nie to samo. DziĂŞkujĂŞ jednak, Âże mnie zrozumieliÂście. No… chodÂźmy, bo pani Weasley zacznie siĂŞ o nas zamartwiaĂŚ – dodaÂła, prĂłbujÂąc wzi¹Ì siĂŞ w garœÌ.

Kiedy wrócili do Nory, pani Weasley od razu zasypa³a ich pytaniami, o to czego chcia³ od nich nowy minister magii. Do rozmowy szybko przy³¹czy³a siê równie¿ Ginny. Kiedy opowiedzieli im o propozycji pracy i o tym, ¿e Ron i Harry j¹ przyjêli, pani Weasley zasypa³a ich proœbami, by jeszcze raz przemyœleli sw¹ decyzjê i mo¿e lepiej wziêli przyk³ad z Hermiony i wrócili do Hogwartu. Widz¹c jednak po paru minutach, ¿e nie da rady ich przekonaÌ, musia³a siê poddaÌ i uszanowaÌ ich decyzjê. Ginny za to poza satysfakcj¹ z docenienia brata i jej ch³opaka, nie mog³a ukryÌ radoœci z faktu, ¿e Hermiona wraca do Hogwartu.

– Hermiono, tak siĂŞ cieszĂŞ, bĂŞdziesz z nami na roku w takim razie. Ciekawe ile osĂłb weÂźmie przykÂład z ciebie?

– Sama siĂŞ nad tym zastanawiam, czy ktoÂś jeszcze z naszego rocznika wrĂłci do zamku. Profesor McGonagall powiedziaÂła, Âże przyjmie kaÂżdego na ten ostatni rok, jeÂśli ktoÂś tylko by tego chciaÂł. I rĂłwnieÂż cieszĂŞ siĂŞ, Âże mimo braku Rona i Harry'ego, bĂŞdĂŞ tam miaÂła chociaÂż ciebie – dodaÂła z uÂśmiechem, wyÂściskujÂąc rudowÂłosÂą przyjació³kĂŞ.

Minê³y trzy dni od wizyty trójki przyjació³ w Ministerstwie Magii. Stali na b³oniach Hogwartu w otoczeniu grupy innych czarodziejów, na twarzach których widnia³y doœÌ powa¿ne miny. Wœród nich mo¿na by³o dostrzec wszystkich nauczycieli z zamku, grupê czarodziejów z Ministerstwa Magii z Kinsgleyem Shackleboltem na czele. Nie brakowa³o te¿ grupki uczniów, równie¿ tych, którzy ukoùczyli ju¿ Hogwart, zw³aszcza tych powi¹zanych z domem Salazara Slytherina. I mimo niema³ej iloœci osób Hermiona wróci³a pamiêci¹ ponad rok wstecz, gdzie tu¿ obok równie¿ odbywa³ siê pogrzeb by³ego dyrektora Hogwartu, jednak tamta uroczystoœÌ odby³a siê na nieporównywalnie wiêksz¹ skalê. Mimo zapewnieù wielu osób, w szczególnoœci Harry'ego i jego œwiadectwie o tym, jak¹ rolê Severus Snape odegra³ w upadku Lorda Voldemorta, liczba osób oraz donios³oœÌ pogrzebu by³a zgo³a odmienna od tej, gdy pochowany zosta³ tutaj Albus Dumbledore.

ZarĂłwno Hermiona, Harry i Ron byli niezmiernie wdziĂŞczni profesor McGonagall, ktĂłra przyrzekÂła Harry'emu, Âże doÂłoÂży wszelkich staraĂą, aby przekonaĂŚ ministerstwo do tego, by ciaÂło Severusa Snape'a spoczĂŞÂło na bÂłoniach Hogwartu w pobliÂżu Albusa Dumbledore'a. MiaÂł byĂŚ to rodzaj odwdziĂŞczenia siĂŞ i uczczenia pamiĂŞci osoby o dwĂłch twarzach, ktĂłra zwiodÂła wiele osĂłb, wypeÂłniajÂąc wolĂŞ Dumbledore'a, ktĂłra poÂświĂŞciÂła swoje Âżycie, przyczyniajÂąc siĂŞ wymiernie do odniesionego zwyciĂŞstwa nad siÂłami zÂła.

– LiczyÂłam na to, Âże jednak przybĂŞdzie wiĂŞcej osĂłb – zauwaÂżyÂła Hermiona. – Podczas pogrzebu Dumbledore'a byÂło ich znacznie wiĂŞcej.

– ZrobiliÂśmy, co mogliÂśmy – zauwaÂżyÂł Harry, obserwujÂąc jak ciaÂło Snape'a owiniĂŞte w caÂłun, spoczĂŞÂło na postumencie, znajdujÂącym siĂŞ niedaleko pomnika Albusa Dumbledore'a. Harry nie mĂłgÂł powstrzymaĂŚ siĂŞ od wspomnieĂą o czÂłowieku, ktĂłrego przez tak dÂługi czas nienawidziÂł z wzajemnoÂściÂą, a jednak ktĂłry w g³êbi duszy z miÂłoÂści do jego matki staraÂł siĂŞ go chroniĂŚ i zadoœÌuczyniĂŚ Âśmierci jego rodzicĂłw poprzez zdradĂŞ Czarnego Pana i opowiedzeniu siĂŞ po stronie dobra. Harry wiedziaÂł, Âże mimo zasÂług, Severus Snape nie byÂł osobÂą, ktĂłrÂą mĂłgÂłby polubiĂŚ, zbyt wiele ich ró¿niÂło. DoceniaÂł jednak wkÂład i poÂświĂŞcenie Severusa Snape'a oraz jego rolĂŞ podwĂłjnego agenta, ktĂłrÂą zaplanowaÂł z Dumbledorem, dziĂŞki czemu mĂłgÂł wykonaĂŚ swoje zadanie, zwodzÂąc nie tylko samego Harry'ego, ale przede wszystkim samego Voldemorta.

Cia³o Severusa Snape'a spoczê³o w pomniku, którego ciemny odcieù kontrastowa³ z pomnikiem Albusa Dumbledore'a. Pogrzeb dobieg³ koùca, czarodzieje zaczêli siê rozchodziÌ, ka¿dy w swoj¹ stronê. Harry, Ron, Ginny oraz pozostali Weasleyowie czekali na Hermionê, która uda³a siê w stronê profesor McGonagall, aby powiadomiÌ j¹ o swojej decyzji dotycz¹cej powrotu do Hogwartu na ostatni rok nauki. Nie czekali d³ugo, po chwili uœmiechniêta i zadowolona Hermiona, wróci³a do nich, po czym wszyscy udali siê w stronê bramy g³ównej Hogwartu.

– PoinformowaÂłam profesor McGonagall, byÂła rĂłwnieÂż bardzo zadowolona z powodu mojej decyzji – poinformowaÂła przyjació³. – Ron, mogÂłabym ciĂŞ prosiĂŚ na s³ówko? – spytaÂła z pewnÂą minÂą.

– OczywiÂście, Hermiono. – Harry i Ginny pozwolili im pozostaĂŚ nieco w tyle, pozostawiajÂąc im trochĂŞ prywatnoÂści, samemu udajÂąc siĂŞ za pozostaÂłymi Weasleyami. – O co chodzi?

– Ron, podjĂŞÂłam decyzjĂŞ i chciaÂłabym udaĂŚ siĂŞ do Australii, powinnam juÂż to dawno zrobiĂŚ, ale nie byÂło kiedy, a muszĂŞ to zaÂłatwiĂŚ przed powrotem do szkoÂły. – Ron zacz¹³ siĂŞ domyÂślaĂŚ, o co chodzi i wcale nie dziwiÂło go, Âże Hermiona chce to zrobiĂŚ. – MuszĂŞ odszukaĂŚ rodzicĂłw – dodaÂła zdecydowanym tonem. – OdszukaĂŚ ich i przywrĂłciĂŚ im pamiĂŞĂŚ. Nie wiem, jak zareagujÂą, pewnie nie bĂŞdÂą zadowoleni, po tym co zrobiÂłam, ale muszĂŞ ich odzyskaĂŚ. – Oczy Hermiony napeÂłniÂły siĂŞ Âłzami.

– Wiem, Hermiono i obiecujĂŞ, Âże nie udasz siĂŞ tam sama. PomogĂŞ ci, pojadĂŞ z tobÂą. – ZapewniÂł swojÂą dziewczynĂŞ, Ron, ktĂłry nie miaÂł Âżadnych wÂątpliwoÂści, Âże to wÂłaÂśnie powinien uczyniĂŚ.

– Ron, nie musisz, dam sobie radĂŞ…

– Hermiono, juÂż postanowiÂłem, nie zostawiĂŞ ciĂŞ z tym samÂą, znajdziemy twoich rodzicĂłw. – Ron obj¹³ dziewczynĂŞ, ktĂłra pocaÂłowaÂła go w policzek, doceniajÂąc jego wsparcie. Tak objĂŞci, dogonili pozostaÂłych WeasleyĂłw oraz Harry'ego, po czym wszyscy, poza murami Hogwartu deportowali siĂŞ do Nory.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?