Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Wieczorem Pani Weasley zorganizowa³a ma³e przyjêcie, na którym zebra³o siê kilka osób. Poza paùstwem Weasley, Harrym, Ronem, Hermion¹ i Ginny zjawili siê równie¿ George, Bill i Fleur. Pani Weasley przyrz¹dzi³a uroczyst¹ kolacjê na zewn¹trz, zw³aszcza bior¹c pod uwagê, ¿e pogoda tego dnia zdecydowanie dopisywa³a. Tu¿ po z³o¿onych gratulacjach dla Hermiony i Ginny, zasiedli do sto³u, gdzie poza zajadaniem siê pysznoœciami, wszyscy utonêli w gwarze rozmów. Hermiona siedzia³a pomiêdzy Ronem a Billem, z którym pogr¹¿y³a siê w rozmowie na temat jej nowych obowi¹zków jako prefekt naczelnej.

– Wiesz, w sumie, skoro byÂłaÂś juÂż prefektem, to za wiele siĂŞ nie zmieni, bĂŞdziesz musiaÂła nadzorowaĂŚ wraz z drugim prefektem naczelnym pozostaÂłych, rozdzielaĂŚ im zadania. BĂŞdziecie siĂŞ teÂż czĂŞÂściej spotykaĂŚ z nauczycielami w sprawie pewnych spraw w Hogwarcie. Poza tym te same obowiÂązki, co za czasĂłw bycia prefektem, pilnowanie korytarzy wieczorami, porzÂądku, w razie potrzeby karanie uczniĂłw, itp. – oÂświadczyÂł jej Bill, wspominajÂąc czasy, kiedy to on byÂł prefektem naczelnym w Hogwarcie.

– Dasz sobie radi, Hermiono – poparÂła mĂŞÂża, Fleur uÂśmiechajÂąc siĂŞ do niej.

– DziĂŞki, w sumie do tej pory jestem zaskoczona, Âże mnie wybrano – odpowiedziaÂła Hermiona, ktĂłrej stosunek do Fleur juÂż od jakiegoÂś czasu znacznie siĂŞ zmieniÂł. Od kiedy Bill zostaÂł ciĂŞÂżko raniony przez Greybacka, a mimo to dziewczyna go nie opuÂściÂła, do Hermiony dotarÂło, Âże Fleur jest wartoÂściowÂą kobietÂą i ÂżonÂą, czego wczeÂśniej sama nie dostrzegaÂła.

– SwojÂą drogÂą, widzieliÂście artykuÂł o nowych nauczycielach w Hogwarcie? – zapytaÂł Bill, wyciÂągajÂąc gazetĂŞ, ktĂłrÂą wczeÂśniej przeglÂądaÂł, zanim zasiedli do stoÂłu. – Jest w dzisiejszym Proroku Codziennym.

– NaprawdĂŞ? Nie czytaÂłam dzisiaj Proroka – oÂświadczyÂła, zaskoczona Hermiona, rĂłwnie tak samo, jak Ron.

– Macie, jest tutaj – wskazaÂł Bill, pokazujÂąc im artykuÂł na stronie czwartej i wrĂŞczajÂąc im gazetĂŞ. U samej gĂłry widniaÂł tytuÂł, ktĂłry od razu informowaÂł o tym, Âże rzeczywiÂście szkoÂła znalazÂła juÂż nauczycieli na stanowiska, na ktĂłrych byÂł wakat.

Nowi nauczyciele
w Szkole Magii i Czarodziejstwa
w Hogwarcie

Pragniemy poinformowaĂŚ, Âże zgodnie z informacjami, jakie otrzymaliÂśmy z naszego zaufanego ÂźrĂłdÂła, nowa dyrektor Hogwartu, profesor Minerwa McGonagall, zdoÂłaÂła znaleŸÌ juÂż nowych nauczycieli, ktĂłrzy obejmÂą stanowiska, na ktĂłrych pojawiÂły siĂŞ wakaty po ostatnich wydarzeniach. Mowa tu przede wszystkim o przedmiotach: mugoloznastwie i obronie przed czarnÂą magiÂą, ktĂłrych w poprzednim roku „nauczaÂło" rodzeĂąstwo ÂśmiercioÂżercĂłw – Amycus i Alecto Carrowowie, a takÂże transmutacji, z racji tego, Âże Minerwa McGonagall zostaÂła dyrektorkÂą i nie moÂże ³¹czyĂŚ tej funkcji z posadÂą nauczyciela przedmiotu.

Zgodnie z tym, co udaÂło siĂŞ nam ustaliĂŚ, nauczycielem obrony przed czarnÂą magiÂą zostanie Eric Hughes, nauczycielem transmutacji – Raphael Clarke, natomiast nauczycielkÂą mugoloznastwa – Katherine White. WiĂŞcej informacji na temat nowych nauczycieli moÂżecie znaleŸÌ kolejno na stronach 9, 10 i 11.

– ZupeÂłnie zapomniaÂłam, Âże przecieÂż ktoÂś musi przyjœÌ w miejsce McGonagall – oÂświadczyÂła Hermiona, czytajÂąc artykuÂł, poprzez jej ramiĂŞ staraÂł siĂŞ zaglÂądaĂŚ rĂłwnieÂż do niego Ron. – Znacie kogoÂś z nich? – spytaÂła z ciekawoÂściÂą, patrzÂąc po innych siedzÂących wokó³ stoÂłu.

– Ten Hughes kiedyÂś pracowaÂł w ministerstwie w dziale aurorĂłw – w³¹czyÂł siĂŞ do rozmowy pan Weasley. – ParĂŞ lat temu jednak odszedÂł, w sumie nikt nie wiedziaÂł dlaczego.

– Jaki on jest? – dopytywaÂła Hermiona.

– Wiesz, Hermiono, osobiÂście nie miaÂłem z nim wiele do czynienia. Z tego, co udaÂło mi siĂŞ kiedyÂś usÂłyszeĂŚ, mĂłwili, Âże to doœÌ skryty i wymagajÂący mĂŞÂżczyzna.

– CzyÂżby kolejny Severus Snape? – nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ Ron. – Dobrze, Âże nas to juÂż ominie. Co nie Harry?

– Za to dziewczyny bĂŞdÂą mieĂŚ rozrywkĂŞ – przy³¹czyÂł siĂŞ do niego Harry, ÂżartujÂąc z Ginny i Hermiony.

– Tak, bardzo Âśmieszne – trÂąciÂła go Âłokciem Ginny. Kolacja upÂłynĂŞÂła wÂśrĂłd gwaru rozmĂłw i Âśmiechu, a takÂże brzdĂŞku sztuĂŚcĂłw i odstawianych pucharĂłw. Kiedy jednak Ginny ziewnĂŞÂła, co nie uszÂło uwadze pani Weasley, zaczĂŞli sprzÂątaĂŚ i tuÂż po tym wszyscy udali siĂŞ do ³ó¿ek.

* * *

Po udanym weekendzie, który Hermiona spêdzi³a w Norze, wróci³a do domu swoich rodziców. Wróci³a jednak doœÌ póŸno, wiêc o wszystkim opowiedzia³a im dopiero rano nastêpnego dnia. Oczywiœcie nie omieszka³a nie wspomnieÌ im o tym, ¿e zosta³a now¹ prefekt naczeln¹ w Hogwarcie, co spotka³o siê z szeregiem pochwa³ i gratulacji z ich strony.

– Gratulacje, cĂłreczko, tak siĂŞ cieszĂŞ – wyszeptaÂła matka Hermiony, obejmujÂąc jÂą.

– Nasza maÂła, wzorowa uczennica – dodaÂł ojciec Hermiony, klepiÂąc jÂą po ramieniu. – A jak tam byÂło u paĂąstwa WeasleyĂłw?

– ÂŚwietnie, spĂŞdziliÂśmy trochĂŞ czasu z Ronem, byÂł rĂłwnieÂż Harry, wiĂŞc w koĂącu mieliÂśmy okazjĂŞ wszyscy siĂŞ zobaczyĂŚ i pobyĂŚ ze sobÂą chwilĂŞ, zwÂłaszcza Âże za chwilĂŞ takich okazji bĂŞdzie jeszcze mniej – odpowiedziaÂła Hermiona, kiedy juÂż usiedli przy stole.

– Masz jakieÂś plany na dzisiaj? – zapytaÂła cĂłrkĂŞ, Jean Granger, podajÂąc Âśniadanie do stoÂłu.

– Tak, chcĂŞ skoczyĂŚ na ulicĂŞ PokÂątnÂą, muszĂŞ pokupowaĂŚ wszystkie rzeczy do szkoÂły, skoro juÂż mam wykaz – odpowiedziaÂła Hermiona, biorÂąc z talerza kromkĂŞ z dÂżemem.

– MoÂże w takim razie pojedziemy z tobÂą?

– Dam sobie radĂŞ, tato, naprawdĂŞ, nie ma tego duÂżo.

– To chociaÂż podrzucĂŞ ciĂŞ pod ten pub, spod ktĂłrego zawsze siĂŞ tam udawaliÂśmy i tak muszĂŞ na chwilĂŞ zajrzeĂŚ do pracy, póŸniej ciĂŞ odbiorĂŞ. Zaraz, jak on siĂŞ nazywaÂł?

– Dziurawy kocioÂł – odpowiedziaÂła Hermiona, przeÂłykajÂąc.

– No wÂłaÂśnie, czyli umowa stoi? Jedziesz ze mnÂą?

– Dobrze, tato, dziĂŞkujĂŞ – zgodziÂła siĂŞ Hermiona, uznajÂąc, Âże nie jest to taki zÂły pomysÂł. – Tylko zjem, wyszykujĂŞ siĂŞ i bĂŞdĂŞ gotowa.

– Spokojnie, mamy jeszcze chwilĂŞ czasu. – Pan Granger wskazaÂł na zegarek wiszÂący na Âścianie.

* * *

Hermiona wysiad³a z samochodu tu¿ przed obskurnym pubem, nad którego wejœciem znajdowa³ siê szyld z napisem: Dziurawy Kocio³. Pomacha³a ojcu na po¿egnanie i nim siê obejrza³a, samochód w³¹czy³ siê do ruchu i pomkn¹³ przed siebie. By³y wakacje, wiêc na ulicach nie brakowa³o mugoli za³atwiaj¹cych swoje codzienne sprawy. Gdy tylko nadarzy³a siê okazja, kiedy nikt na ni¹ nie patrzy³, podesz³a do drzwi pubu i wesz³a do œrodka. Wewn¹trz znajdowa³o siê parê osób, niektórzy z nich siedzieli przy stolikach w ma³ych grupkach. Gdy tylko Hermiona wesz³a do œrodka, zosta³a dostrze¿ona przez barmana Toma, który z nadziej¹ podszed³ do niej.

– Witam, paniÂą, coÂś podaĂŚ? – zapytaÂł, majÂąc nadziejĂŞ, Âże Hermiona spĂŞdzi tutaj chociaÂż chwilĂŞ.

– DziĂŞkujĂŞ, panu, ale dzisiaj tylko przechodzĂŞ, muszĂŞ zrobiĂŚ zakupy na PokÂątnej – oznajmiÂła Hermiona, spoglÂądajÂąc na niego i uÂśmiechajÂąc siĂŞ.

– Rozumiem, w takim razie ÂżyczĂŞ miÂłego dnia – odpowiedziaÂł Tom, trochĂŞ zrezygnowany.

– DziĂŞkujĂŞ, wzajemnie. – Hermiona skierowaÂła siĂŞ do tylnego wyjÂścia z pubu, kiedy przeszÂła przez drzwi, znalazÂła siĂŞ na maÂłym, tak dobrze jej znanym zamkniĂŞtym podwĂłrku. – Trzy do gĂłry, dwie w bok – mruknĂŞÂła do siebie Hermiona, stukajÂąc w odpowiedniÂą ceg³ê ró¿dÂżkÂą. Jej oczom ukazaÂło siĂŞ przejÂście na UlicĂŞ PokÂątnÂą. Mimowolnie spojrzaÂła jednak na ró¿dÂżkĂŞ. Mimo Âże upÂłynĂŞÂło juÂż trochĂŞ czasu, dalej nie mogÂła siĂŞ w peÂłni do niej przyzwyczaiĂŚ. Pan Ollivander tuÂż po zakoĂączeniu wojny z Czarnym Panem wykonaÂł dla niej nowÂą, ale nie ukrywaÂła, Âże brakowaÂło jej swojej starej ró¿dÂżki. WiedziaÂła jednak, Âże to kwestia czasu i przyzwyczai siĂŞ rĂłwnieÂż do nowej. Ta nowa zostaÂła wykonana z wiÂśni z wÂłosem jednoroÂżca, ma 10 i ½ cala oraz jest dosyĂŚ giĂŞtka.

Hermiona wesz³a na Ulicê Pok¹tn¹, gdzie ruch dzisiaj dorównywa³ temu w Londynie na ulicach mugoli. Wszêdzie krêcili siê czarodzieje, czêsto z dzieÌmi, gdzie chodzili od sklepu do sklepu, aby zrobiÌ zakupy. Domyœla³a siê, ¿e spora czêœÌ z nich na pewno wybiera siê do Hogwartu. Hermiona spojrza³a na sw¹ listê zakupów i uda³a siê w pierwszej kolejnoœci do góruj¹cego w oddali Banku Gringotta, aby wymieniÌ pieni¹dze mugoli na te czarodziei. Kiedy wchodzi³a do œrodka, przed oczami mignê³y jej nie tak odleg³e wspomnienia, kiedy wraz z Harrym i Ronem w³amali siê do niego, aby wykraœÌ jeden z horkruksów. Nie mog³a wyjœÌ z podziwu, ¿e podobnie jak w Hogwarcie, tutaj równie¿ gobliny upora³y siê ju¿ z naprawami i po zniszczeniach dokonanych w du¿ej mierze przez nich samych, nie by³o ju¿ œladu. Kiedy wysz³a z banku z sakiewk¹ pe³n¹ galeonów, sykli i knutów, skierowa³a siê najpierw do sklepu Madame Malkin, gdzie w³aœcicielka obs³ugiwa³a w³aœnie ma³¹ dziewczynkê w towarzystwie jej matki.

– Mamo, dÂługo jeszcze? – spytaÂła dziewczynka niecierpliwie, kiedy Madame Malkin wbijaÂła szpilki w szatĂŞ le¿¹cÂą na niej.

– JuÂż niedÂługo, skarbie. BÂądÂź cierpliwa, kaÂżdy uczeĂą musi mieĂŚ takie szaty w Hogwarcie – uspokajaÂła jÂą matka, siedzÂąca obok na krzeÂśle.

– DzieĂą dobry, witam paniÂą – powitaÂła HermionĂŞ wÂłaÂścicielka sklepu, kiedy jÂą ujrzaÂła. – Po nowe szaty do Hogwartu?

– DzieĂą dobry, tak – odpowiedziaÂła Hermiona.

– Niech pani zaczeka, za chwilkĂŞ koĂączĂŞ tutaj i juÂż siĂŞ paniÂą zajmĂŞ. ProszĂŞ usi¹œÌ. – Madame Malkin wskazaÂła na krzesÂło znajdujÂące siĂŞ obok matki dziewczynki. Kiedy po kilku minutach dziewczynka wraz ze swojÂą mamÂą opuÂściÂły sklep z nowymi szatami, wyglÂądaÂła na bardzo szczĂŞÂśliwÂą, Âże ma juÂż to za sobÂą.

– Ach ci najmÂłodsi uczniowie, zawsze tacy niecierpliwi – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ wÂłaÂścicielka sklepu. – Niech pani tutaj stanie, zaraz wszystko posprawdzamy i pomierzymy.

Nied³ugo póŸniej Hermiona równie¿ opuœci³a sklep Madame Malkin z nowymi szatami i tym razem skierowa³a swoje kroki do Ksiêgarni Esy i Floresy. Jeszcze nie dosz³a do drzwi, kiedy zauwa¿y³a doœÌ spor¹ kolejkê. Zrezygnowana równie¿ stanê³a za ostatni¹ z osób i z lekkim zdziwieniem dostrzeg³a w niej znajom¹ twarz.

– Justyn? – spytaÂła niepewnie, gdyÂż widziaÂła go tylko przez chwilĂŞ, kiedy siĂŞ obejrzaÂł, a teraz staÂł do niej tyÂłem. Na dÂźwiĂŞk swojego imienia jednak odwrĂłciÂł siĂŞ i rĂłwnieÂż rozpoznaÂł GryfonkĂŞ.

– Hermiona, miÂło ciĂŞ widzieĂŚ, co tutaj robisz? – przywitaÂł siĂŞ, wyraÂźnie uradowany Puchon.

– MaÂłe zakupy przed rozpoczĂŞciem roku szkolnego – odpowiedziaÂła.

– A wiĂŞc rĂłwnieÂż wracasz do Hogwartu?

– Tak i cieszĂŞ siĂŞ, Âże widzĂŞ, Âże nie jako jedyna – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego. – MiÂło widzieĂŚ ciĂŞ caÂłego i zdrowego po tym, co siĂŞ dziaÂło.

– Wiesz, udaÂło mi siĂŞ uciec za granicĂŞ wraz z rodzicami, zaraz po tym, jak nowy reÂżim zacz¹³ ÂścigaĂŚ mugolakĂłw – opowiadaÂł Justyn, kiedy kolejka do ksiĂŞgarni powoli siĂŞ zmniejszaÂła. – UkrywaliÂśmy siĂŞ we Francji, kiedy jednak usÂłyszeliÂśmy o upadku Sama–Wiesz–Kogo, postanowiliÂśmy wrĂłciĂŚ do kraju, a ja chcĂŞ zakoĂączyĂŚ naukĂŞ w Hogwarcie, skoro nie dane mi byÂło w zeszÂłym roku. ÂŚwietna sprawa, Âże profesor McGonagall daÂła nam takÂą moÂżliwoœÌ. SÂłyszaÂłem, Âże mieliÂście duÂży udziaÂł w upadku Sama–Wiesz–Kogo?

– MoÂżna tak powiedzieĂŚ – odpowiedziaÂła zdawkowo Hermiona, ktĂłra akurat na ten temat nie chciaÂła siĂŞ zbytnio rozwodziĂŚ. Szczegó³y znaÂło w koĂącu doœÌ niewielkie grono osĂłb i wolaÂła, Âżeby tak zostaÂło. – Wiesz moÂże, czy ktoÂś jeszcze wraca?

– To Harry i Ron nie wracajÂą?

– Nie, prĂłbowaÂłam ich namĂłwiĂŚ, ale oni chcieli juÂż zacz¹Ì pracĂŞ w ministerstwie. UdaÂło im siĂŞ zaÂłapaĂŚ do Kwatery G³ównej AurorĂłw.

– ÂŁaÂł, ekstra. Czyli do tej pory nie wiesz o nikim, kto by powrĂłciÂł? – spytaÂł Justyn.

– Niestety nie – odpowiedziaÂła. – MiaÂłam nadziejĂŞ, Âże moÂże ty coÂś wiesz, zawsze to inaczej, gdyby byÂło nas parĂŞ osĂłb z naszego roku.

– TeÂż niestety wiele nie wiem, niedawno wrĂłciliÂśmy, od dawna nie miaÂłem z nikim kontaktu. PisaÂłem parĂŞ dni temu tylko z Erniem, ale on ukoĂączyÂł Hogwart w zeszÂłym roku, wiĂŞc na pewno siĂŞ nie wybiera, mimo Âże ten jego ostatni rok w Hogwarcie wyglÂądaÂł, jak wyglÂądaÂł. – Gdy tak dyskutowali o szkole, kolejka stawaÂła siĂŞ coraz mniejsza i nim siĂŞ obejrzeli, wyszli z ksiĂŞgarni z nowymi podrĂŞcznikami pod pachÂą. Hermiona poÂżegnaÂła Justyna i udaÂła siĂŞ dokoĂączyĂŚ zakupy.

Uda³a siê jeszcze do apteki, aby kupiÌ sk³adniki do eliksirów, a na koniec do Magicznej Mena¿erii, gdzie kupi³a dla Krzywo³apa kilka przysmaków. Kiedy ju¿ upora³a siê z zakupami, nie omieszka³a na koniec zajrzeÌ do Magicznych Dowcipów Weasleyów, aby odwiedziÌ George'a i sprawdziÌ, jak sobie daje radê w sklepie, kiedy nie mia³ ju¿ do pomocy Freda. Sam wystrój i wystawa sklepu niewiele siê zmieni³a, od kiedy bracia bliŸniacy wynajêli lokal i za³o¿yli tutaj sklep. Ci¹gle budynek by³ najbardziej krzykliwym miejscem z bij¹ca po oczach witryn¹ na ca³ej ulicy. Hermiona wesz³a do œrodka, gdzie jak zawsze by³y t³umy ludzi robi¹cych zakupy i przegl¹daj¹cych najró¿niejsze towary. Dostrzeg³a George'a dyskutuj¹cego ze swoj¹ pracownic¹ Verity i skierowa³a siê w jego stronê.

– CzeœÌ, George – przywitaÂła siĂŞ, kiedy do nich podeszÂła.

– O, witaj Hermiono, co tutaj robisz? – zapytaÂł zdziwiony, kiedy juÂż jÂą dostrzegÂł.

– RobiÂłam zakupy na PokÂątnej i pomyÂślaÂłam, Âże zajrzĂŞ zobaczyĂŚ, jak sobie radzisz?

– Och… – na twarzy George'a pojawiÂł siĂŞ na chwilĂŞ ledwo widoczny cieĂą. – No wiesz, teraz kiedy juÂż wojna siĂŞ skoĂączyÂła, sklep pomaÂłu staje z powrotem na nogi. ZresztÂą sama widzisz, na ruch nie narzekamy. – George wskazaÂł w kierunku tÂłumĂłw, ktĂłre przewijaÂły siĂŞ po sklepie.

– Jak dajesz radĂŞ samemu to ogarn¹Ì? – spytaÂła Hermiona, ktĂłra z jednej strony wolaÂła unikn¹Ì rozmowy o Fredzie, a z drugiej strony uwaÂżaÂła, Âże nie moÂżna takich rozmĂłw unikaĂŚ w nieskoĂączonoœÌ.

– No wiesz, nie ukrywam, Âże bez Freda, to juÂż trochĂŞ nie to samo… – odpowiedziaÂł George, ktĂłry jednak staraÂł siĂŞ nie okazywaĂŚ po sobie, jak bardzo cierpi po Âśmierci brata. – Pracy teÂż jest wiĂŞcej, ale mam Varity do pomocy, ostatnio Angelina teÂż doœÌ czĂŞsto tu zaglÂąda i prĂłbuje mi pomĂłc, dla niej to teÂż nieÂłatwy czas. Wiem jednak, Âże Fred chciaÂłby, Âżeby sklep funkcjonowaÂł jak dawniej.

– Rozumiem, cieszĂŞ siĂŞ, Âże dajesz sobie radĂŞ – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego Hermiona, ktĂłra dopiero teraz zorientowaÂła siĂŞ, Âże Angelina chodziÂła z Fredem i na pewno teÂż bardzo to przeÂżywa. CieszyÂła siĂŞ jednak, Âże wzajemnie prĂłbujÂą siĂŞ wesprzeĂŚ w tej sytuacji razem z Georgem. – Wiesz, Âże na nas teÂż zawsze moÂżesz liczyĂŚ, jeÂśli potrzebowaÂłbyÂś tu jakiejÂś pomocy.

– Wiem, doceniam to Hermiono, ale zdajĂŞ sobie teÂż sprawĂŞ, Âże ty zaraz wracasz do Hogwartu, a Harry z Ronem robiÂą teraz wielkÂą karierĂŞ w ministerstwie – mrugn¹³ do niej okiem i poklepaÂł po ramieniu. Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, sÂłyszÂąc te sÂłowa. – Wiem jednak, Âże zawsze mogĂŞ na was liczyĂŚ. To jak, juÂż zakupy zrobione? – dopytywaÂł, patrzÂąc na jej torby, ktĂłre miaÂła ze sobÂą.

– Tak, juÂż byÂłam wszĂŞdzie, ale mam nadziejĂŞ, Âże nie pogniewasz siĂŞ, jak dzisiaj nie kupiĂŞ nic u ciebie?

– MoÂże tym razem ci wybaczĂŞ – odpowiedziaÂł George i po chwili dodaÂł. – DziĂŞki, Âże wpadÂłaÂś, Hermiono.

– Nie ma za co, trzymaj siĂŞ, lecĂŞ, bo tata ma mnie odebraĂŚ sprzed Dziurawego KotÂła. – PoÂżegnaÂła siĂŞ z Georgem i udaÂła siĂŞ z powrotem do pubu, teraz juÂż obÂładowana zakupami. Nie zatrzymaÂła siĂŞ jednak na dÂłuÂżej, gdy tylko wyszÂła na mugolskÂą czêœÌ Londynu, zauwaÂżyÂła, Âże tata juÂż na niÂą czeka na parkingu.

– KupiÂłaÂś wszystko? – spytaÂł na powitanie.

– Tak, udaÂło mi siĂŞ wszystko pozaÂłatwiaĂŚ.

– ÂŚwietnie, to pakujemy wszystko i jedziemy do domu, bo mama juÂż pewnie czeka z obiadem.

* * *

Samotny mê¿czyzna przechadza³ siê skrajem jeziora. Ubrany by³ w ciemny p³aszcz z kapturem, który mia³ zarzucony na g³owê. Szed³ zamyœlony z pochylon¹ g³ow¹, gdyby ktoœ jednak na niego spojrza³ w tej chwili, z ca³¹ pewnoœci¹ odniós³by wra¿enie, ¿e jego obecnoœÌ tutaj nie jest przypadkowa. Ewidentnie kierowa³ siê w bli¿ej okreœlonym celu. Na jego tle po drugiej stronie jeziora wœród zachodu s³oùca wznosi³ siê olbrzymi zamek, który mê¿czyzna bardzo dobrze zna³, a z którym wi¹za³ obecnie czêœÌ swoich planów. Niedaleko przed sob¹ na brzegu jeziora dostrzeg³ wpatruj¹cych siê w budowlê dwoje ludzi. Na jego twarzy zagoœci³ chwilowy uœmiech i pewnym krokiem ruszy³ w ich kierunku. Jedn¹ z osób by³a m³oda kobieta w niebieskiej szacie, równie¿ z narzuconym kapturem, spod którego wystawa³y kosmyki ognistorudych w³osów. Bi³a od niej zdecydowana pewnoœÌ siebie. Drug¹ z osób by³ mê¿czyzna w œrednim wieku w jasnozielonej szacie, który patrzy³ w kierunku zamku g³êboko zamyœlony.

– Witajcie, przyjaciele – przywitaÂł siĂŞ z nimi nowoprzybyÂły. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże juÂż jesteÂście.

– Witaj, Rudolfie – odpowiedziaÂł mĂŞÂżczyzna towarzyszÂący kobiecie.

– Mam nadziejĂŞ, Âże wszystko idzie zgodnie z naszym planem, jak do tej pory? – zapytaÂł, marszczÂąc brwi Rudolf Lestrange.

– OczywiÂście, Rudolfie, wszystko jak do tej pory siĂŞ udaÂło, to rĂłwnieÂż zasÂługa Victorii oczywiÂście, ktĂłra wszystkiego dopilnowaÂła. – MĂŞÂżczyzna w ciemnej szacie uniĂłsÂł pytajÂąco brwi w stronĂŞ kobiety, sÂłyszÂąc te sÂłowa.

– DopilnowaÂłam, by zbyt wielu nie wmieszaÂło siĂŞ w tĂŞ sprawĂŞ, dziĂŞki czemu wynik byÂł z gĂłry przesÂądzony – odpowiedziaÂła na niezadane pytanie z uÂśmiechem na ustach.

– Mam nadziejĂŞ, Âże dyskretnie? – dopytywaÂł Lestrange. – Nie chcielibyÂśmy, by przez drobnÂą pomyÂłkĂŞ nasz plan juÂż na starcie legÂł w gruzach.

– Nie musisz siĂŞ niczego obawiaĂŚ, byÂłam aÂż nadto dyskretna – wyrzuciÂła z siebie bez wahania, patrzÂąc mu w oczy.

– To dobrze, cieszĂŞ siĂŞ, Âże mamy was oboje po naszej stronie, w koĂącu to od was zaleÂży poczÂątkowa faza naszych planĂłw. ChoĂŚ jak na razie wszystko zmierza w odpowiednim kierunku – Rudolf Lestrange wpatrywaÂł siĂŞ w Hogwart po drugiej stronie jeziora. To samo poczyniÂła pozostaÂła dwĂłjka. – Teraz jednak przed nami najtrudniejsza czêœÌ zadania – zauwaÂżyÂł. – Musisz byĂŚ bardzo ostroÂżny – zwrĂłciÂł siĂŞ do drugiego mĂŞÂżczyzny, ktĂłry skin¹³ mu gÂłowÂą.

– Wiem, dam sobie radĂŞ.

– Natomiast ty Victorio przyczaj siĂŞ gdzieÂś w pobliÂżu i bÂądÂź w pogotowiu. Wszyscy trzymamy rĂŞkĂŞ na pulsie, ale czasami sprawy przybierajÂą nagÂły i niespodziewany obrĂłt. Lepiej, by ktoÂś byÂł rĂłwnieÂż na miejscu.

– OczywiÂście, Rudolfie, mam juÂż wstĂŞpnie upatrzonÂą miejscĂłwkĂŞ – odparÂła kobieta zwana VictoriÂą.

– To dobrze. JeÂśli wszystko pĂłjdzie zgodnie z naszym planem, przywrĂłcimy nowy Âład w Âświecie czarodziejĂłw.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?