Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Harry wyglÂądaÂł na niepocieszonego, ale tak naprawdĂŞ wiedziaÂł, Âże majÂą racjĂŞ. W tym momencie znalezienie choĂŚby jednego z nich wydawaÂło siĂŞ nierealne. Szanse na to,
¿e szybko siê ujawni¹, po tym, co siê sta³o, by³y niewielkie. WiêkszoœÌ zapewne zapadnie siê pod ziemiê ju¿ na sta³e.

– Musimy omĂłwiĂŚ inne kwestie – przerwaÂła chwilĂŞ ciszy Minerwa McGonagall. – O ile wiele osĂłb, ktĂłre polegÂły, zostanie pochowane przez swoje rodziny, to jednak kilka z nich trzeba bĂŞdzie pochowaĂŚ samemu z pomocÂą ministerstwa. Jak zapewne wielu z was siĂŞ domyÂśla, istnieje jedna kwestia bardzo istotna…

– Co z ciaÂłem Voldemorta? – wtrÂąciÂł Harry. Wiele osĂłb mimowolnie syknĂŞÂło, jakby czÂłowiek ten dalej mĂłgÂł stanowiĂŚ zagroÂżenie. Harry przemilczaÂł to, wiedziaÂł, Âże caÂły czarodziejski Âświat potrzebuje trochĂŞ czasu, by przyzwyczaiĂŚ siĂŞ do tego, Âże imiĂŞ to nie powinno juÂż powodowaĂŚ strachu.

– Tak – kontynuowaÂła McGonagall. – Musimy coÂś zdecydowaĂŚ, co z jego ciaÂłem?

– Gdzie znajduje siĂŞ teraz? – dopytywaÂł Harry.

– PrzeniosÂłem je jeszcze wczoraj do komĂłrki na miotÂły, tej obok Wielkiej Sali – w³¹czyÂł siĂŞ do rozmowy Hagrid.

– RzuciliÂśmy zaklĂŞcia zabezpieczajÂące, by nikt niepowoÂłany siĂŞ tam nie dostaÂł – dokoĂączyÂł profesor Flitwick, swoim piskliwym gÂłosem.

– Niemniej, powinniÂśmy to traktowaĂŚ jako rozwiÂązanie doraÂźne – kontynuowaÂła McGonagall. – Ale co dalej? Nie moÂżemy go pochowaĂŚ w pierwszym lepszym miejscu, to zbyt niebezpieczne. OsobiÂście byÂłabym za tym, Âżeby spoczĂŞÂło w jakimÂś tajnym pomieszczeniu
w ministerstwie, ale jak nauczyÂło nas Âżycie ostatnio, ministerstwo teÂż nie jest caÂłkiem bezpiecznym miejscem – tu skierowaÂła oczy g³ównie na Harry'ego, Rona i HermionĂŞ.

– Tylko gdzie indziej moglibyÂśmy je ukryĂŚ? – zadaÂł pytanie pan Weasley i popatrzyÂł
po wszystkich, liczÂąc, Âże ktoÂś wpadnie na pomysÂł, ktĂłry bĂŞdzie komukolwiek ciĂŞÂżko zakwestionowaĂŚ.

– MyÂślĂŞ, Âże w takim wypadku to oczywiste – zacz¹³ Harry. On sam czuÂł siĂŞ niepewnie
i niezbyt podobaÂł mu siĂŞ ten pomysÂł, ale nie byÂło innego wyjÂścia. – Musimy je ukryĂŚ tutaj,
w Hogwarcie. – Harry popatrzyÂł na nich, jakby rzucaÂł im wyzwanie.

– Harry, chyba Âżartujesz?! – nie mogÂła uwierzyĂŚ Hermiona, ktĂłra teraz patrzyÂła mu g³êboko w oczy, zszokowana. – Po tym, co zrobiÂł, miaÂłby spocz¹Ì w tym zamku?

– Mi siĂŞ teÂż to nie podoba, ale macie lepszy pomysÂł, gdzie bĂŞdzie bezpieczniej?
– kontynuowaÂł Harry.

– To trudna decyzja – przyznaÂła McGonagall. Nie wpadÂła jednak na inny pomysÂł, wiĂŞc chcÂąc nie chcÂąc, musiaÂła przyznaĂŚ Harry'emu racjĂŞ. – TĂŞ decyzjĂŞ musimy jednak uzgodniĂŚ
z ministerstwem, jednak na ten moment nie ma chyba lepszego rozwiÂązania.

– Ale gdzie je ukryjemy? – zadaÂł pytanie Ron. – Komnata Tajemnic?

– Zbyt oczywiste – odrzuciÂł ten pomysÂł natychmiastowo Harry.

– Ale moÂże, to nie jest taki zÂły pomysÂł, raczej nikt nie miaÂłby moÂżliwoÂści tam siĂŞ dostaĂŚ?
– poparÂła pomysÂł Rona, Hermiona.

– Ron wÂłaÂśnie udowodniÂł wczoraj, Âże jednak jest to moÂżliwe – przypomniaÂł jej Harry.
– Musimy wymyÂśliĂŚ coÂś innego. – SpojrzaÂł pytajÂąco na nauczycieli. – MoÂże tam, gdzie byÂł ukryty kiedyÂś KamieĂą Filozoficzny?

– SÂądzĂŞ, Âże w lochach moglibyÂśmy wygospodarowaĂŚ jak¹œ maÂło rzucajÂącÂą siĂŞ w oczy komnatĂŞ – zaproponowaÂła profesor McGonagall. – OczywiÂście zabezpieczylibyÂśmy jÂą jakimiÂś zaklĂŞciami. Trzeba by rĂłwnieÂż dopilnowaĂŚ, by jak najmniejsza grupa osĂłb o tym wiedziaÂła, nawet wÂśrĂłd ludzi z ministerstwa. Tylko niezbĂŞdne osoby. McGonagall czekaÂła na propozycjĂŞ innych, jednak one nie nadeszÂły. W koĂącu kaÂżda z osĂłb przebywajÂących w gabinecie poparÂła ten pomysÂł i zgodziÂła siĂŞ, by ciaÂło Voldemorta spoczĂŞÂło w lochach zamku. – Nie martw siĂŞ, Potter, dopilnujemy, by byÂło odpowiednio zabezpieczone – dodaÂła, patrzÂąc w tym momencie tylko na Harry'ego.

– Dobrze, pani profesor. Wiem, Âże moglibyÂśmy z tym ciaÂłem zrobiĂŚ wszystko,
ale nie bĂŞdziemy siĂŞ zniÂżaĂŚ do poziomu Voldemorta i jego ÂśmiercioÂżercĂłw. A pochowanie go w Little Hangleton razem z ojcem byÂłoby zbyt niebezpieczne.

– CieszĂŞ siĂŞ, Âże udaÂło nam siĂŞ ustaliĂŚ tĂŞ kwestiĂŞ – ucieszyÂła siĂŞ profesor McGonagall. SpojrzaÂła na portrety innych dyrektorĂłw i zatrzymaÂła siĂŞ na dÂłuÂżej na tym przedstawiajÂącym Albusa Dumbledore'a. To przypomniaÂło jej o innej doœÌ istotnej kwestii. – Potter, musimy omĂłwiĂŚ jeszcze jednÂą sprawĂŞ, Severus Snape. – SpojrzaÂła na niego wyczekujÂąco, a kiedy nie odpowiadaÂł dalej, dodaÂła. – Wczoraj podczas pojedynku z Tym–KtĂłrego–Imienia–Nie
-Wolno–WymawiaĂŚ wspomniaÂłeÂś mu o tym, Âże myliÂł siĂŞ co do Snape'a, Âże staÂł po naszej stronie. MaÂło jednak z tego rozumiem, nie mogĂŞ w to od wczoraj uwierzyĂŚ i myÂślĂŞ, Âże wiĂŞkszoœÌ osĂłb tutaj rĂłwnieÂż, jak to moÂżliwe? PrzecieÂż wszystko wskazywaÂło na co innego,
a ÂśmierĂŚ Dumbledore'a?

Harry rozejrzaÂł siĂŞ po gabinecie, zatrzymujÂąc siĂŞ na kaÂżdej twarzy z wyjÂątkiem Rona
i Hermiony, którzy wiedzieli ju¿ o wszystkim. Nie by³ zdziwiony, ¿e McGonagall poruszy³a tê kwestiê. Nie da³o siê tego wyjaœniÌ tym krótkim zapewnieniem, które wypowiedzia³ wczoraj prosto w oczy Voldemortowi. ChoÌ wczoraj, o tej porze nigdy by w to nie uwierzy³, tak teraz docenia³ i by³ pe³en podziwu dla Snape'a, ¿e tak œwietnie spisa³ siê w swojej roli wyznaczonej mu przez Dumbledore'a. Mia³ zamiar zrobiÌ wszystko by oczyœciÌ jego imiê, nawet jeœli przez zdecydowan¹ wiêkszoœÌ jego ¿ycia, okazywali sobie wzajemn¹ nienawiœÌ.

– Snape nigdy nas nie zdradziÂł – zacz¹³ Harry. – OglÂądaÂłem jego wspomnienia, ktĂłre przekazaÂł mi tuÂż przed ÂśmierciÂą. ZamordowaÂł go Voldemort, by posi¹œÌ moc Czarnej Ró¿dÂżki. Snape zabiÂł Dumbledore'a na jego wÂłasne polecenie, zaplanowali to prawie rok wczeÂśniej – rozejrzaÂł siĂŞ po gabinecie, poniewaÂż dostrzegÂł i usÂłyszaÂł silne poruszenie. Sam byÂłby na ich miejscu rĂłwnie zszokowany. – Dumbledore wiedziaÂł, Âże zostaÂło mu niewiele czasu, ta sczerniaÂła… to byÂła silna klÂątwa, ktĂłra rozchodziÂła siĂŞ po caÂłym ciele. Nie byÂło Âżadnego ratunku. Dumbledore nie chciaÂł, by jego ró¿dÂżka wpadÂła w rĂŞce Voldemorta, stÂąd plan by Snape go zabiÂł w odpowiedniej chwili i przej¹³ jej moc. MiaÂło to pokrzyÂżowaĂŚ plany Voldemorta. Nie wszystko potoczyÂło siĂŞ zgodnie z planem, choĂŚ jak widzieliÂście wczoraj, zmiany te bardziej uderzyÂły negatywnie w niego.

– Dlaczego nam jednak o tym wszystkim nie powiedziaÂł? – zapytaÂła McGonagall.

– A kto by mu uwierzyÂł, skoro Dumbledore zachowaÂł to w tajemnicy? – odpowiedziaÂł pytaniem na pytanie, Harry. – MiaÂło to swĂłj cel, Dumbledore chciaÂł, aby Voldemort rzeczywiÂście bezgranicznie ufaÂł Snape'owi, by Dumbledore miaÂł swojego czÂłowieka wÂśrĂłd jego ÂśmiercioÂżercĂłw, kogoÂś, kto bĂŞdzie znaÂł wszystkie jego plany, by mĂłc odpowiednio
na nie reagowaÌ. Snape mia³ dostarczaÌ doœÌ wa¿ne informacje Voldemortowi, by wzbudziÌ jego zaufanie, ale ukrywa³ te najbardziej istotne. Tylko ukrywaj¹c to przed wszystkimi,
ten plan móg³ siê powieœÌ, kiedy nikt poza Dumbledorem i Snapem o tym nie wiedzia³. Snape najlepiej jak potrafi³, wykonywa³ ten plan, choÌ wiedzia³, ¿e zostanie znienawidzony przez wszystkich, zrobi³ to jednak, bo kocha³ moj¹ matkê, dlatego porzuci³ œmiercio¿erców na zawsze, czu³ siê winny, ¿e to przez niego nie ¿yje i chcia³ odpokutowaÌ te winy, pomagaj¹c Dumbledorowi. ChoÌ sam ¿ywi³em do niego zawsze nienawiœÌ, muszê uczciwie przyznaÌ, ¿e myli³em siê co do niego.

W gabinecie zapad³a d³uga cisza, widaÌ by³o, ¿e te s³owa poruszy³y wszystkich. WiêkszoœÌ czu³a siê zak³opotana.

– Masz racjĂŞ, Potter, myliliÂśmy siĂŞ co do niego, sÂądziliÂśmy, Âże nas zdradziÂł, a on tymczasem wykazaÂł siĂŞ mĂŞstwem, ktĂłrym nie powstydziÂłby siĂŞ Âżaden z nas – stwierdziÂła McGonagall.

– Ministerstwo rĂłwnieÂż powinno poznaĂŚ prawdĂŞ – wtrÂąciÂł siĂŞ Pan Weasley. – Ludzie powinni wiedzieĂŚ, jaki naprawdĂŞ byÂł Snape, nie zasÂłuÂżyÂł na to, by teraz go niesÂłusznie oczerniaĂŚ.

– Tak zrobimy, Arturze – przytaknĂŞÂła opiekunka GryfonĂłw. – Potter, sÂądzĂŞ, Âże musisz jednak byĂŚ gotowy na przesÂłuchania w tej sprawie, tylko ty moÂżesz opowiedzieĂŚ i zaÂświadczyĂŚ,
Âże tak byÂło.

– Jestem na to gotowy, pani profesor. – Harry popatrzyÂł jednak na portret Dumbledore'a
i zadaÂł oczywiste pytanie, ktĂłre przyszÂło mu do gÂłowy. – Dlaczego nie ma tu portretu Snape'a? SÂądziÂłem, Âże portret kaÂżdego dyrektora pojawia siĂŞ tutaj po Âśmierci?

– To nie do koĂąca jest tak, jak wiĂŞkszoÂści z was siĂŞ wydajĂŞ – wtrÂąciÂł siĂŞ do rozmowy profesor Flitwick. – KaÂżdy dyrektor podczas swojego urzĂŞdowania na stanowisku w pewien sposĂłb tworzy ten obraz, kiedy jeszcze Âżyje. Przelewa w niego swoje wspomnienia, swoje myÂśli, charakter, uczucia, aby po jego Âśmierci portret mĂłgÂł siĂŞ tutaj pojawiĂŚ i jak najlepiej odzwierciedlaÂł konkretnÂą osobĂŞ, nie tylko z wyglÂądu, ale i charakteru. By portret jak najlepiej mĂłgÂł doradzaĂŚ przyszÂłym dyrektorom Hogwartu. – Flitwick wskazaÂł na ÂścianĂŞ,
po czym kontynuowaÂł swoim piskliwym gÂłosem. – Severus, biorÂąc pod uwagĂŞ okolicznoÂści, zapewne nie miaÂł czasu przez ten rok, kiedy byÂł dyrektorem, aby zaj¹Ì siĂŞ swoim portretem, dlatego siĂŞ tutaj nie pojawiÂł, to jedyne wyjaÂśnienie.

– Czy jest jakaÂś moÂżliwoœÌ, aby siĂŞ tu jednak pojawiÂł? – nie dawaÂł za wygranÂą, Harry.

– Teoretycznie tak – kontynuowaÂł Filius Flitwick. – Taki portret mĂłgÂłby sprĂłbowaĂŚ stworzyĂŚ ktoÂś, kto umie to zrobiĂŚ i go dobrze znaÂł. Trzeba jednak pamiĂŞtaĂŚ, Âże nigdy nie osiÂągnie siĂŞ takiego efektu, jaki byÂłby, gdyby to sam zainteresowany stworzyÂł portret.

– Czyli moglibyÂśmy stworzyĂŚ taki portret?

– Tak, moglibyÂśmy przelaĂŚ w niego swoje wspomnienia o Severusie Snapie, by w miarĂŞ moÂżliwoÂści portret jak najbardziej go przypominaÂł. Co o tym sÂądzisz Minerwo? – zapytaÂł piskliwym gÂłosem profesor Flitwick.

– MyÂślĂŞ, Âże pan Potter ma racjĂŞ, portret Severusa powinien siĂŞ tu w takich okolicznoÂściach znaleŸÌ. Zajmiemy siĂŞ tym, Potter, obiecujĂŞ – zapewniÂła profesor McGonagall, patrzÂąc wprost na Harry'ego. – Nie moÂżemy jednak zapomnieĂŚ jeszcze o jednym, o jego pogrzebie. Musimy to jakoÂś zorganizowaĂŚ.

– SÂądzĂŞ… – zacz¹³ niepewnie Harry, wahajÂąc siĂŞ. – … Âże Snape powinien spocz¹Ì tak samo, jak Dumbledore, tu w Hogwarcie. – Po raz kolejny podczas tego spotkania, Harry spojrzaÂł
po wszystkich, jakby rzucaÂł im wyzwanie,

– To nie bĂŞdzie proste, Potter – zauwaÂżyÂła McGonagall. – JuÂż z pochĂłwkiem Dumbledore'a tutaj byÂły spore problemy, a nie umniejszajÂąc nic Severusowi, jego zasÂługi dla Hogwartu
w stosunku do Dumbledore'a sÂą nieporĂłwnywalne.

– Snape nie przepadaÂł za swoim rodzinnym domem na Spinner's End w Cokeworth
– zauwaÂżyÂł Harry, ktĂłry zd¹¿yÂł poznaĂŚ historiĂŞ Âżycia Snape'a na tyle, by zdawaĂŚ sobie z tego sprawĂŞ.

– SÂądzĂŞ, Âże Harry ma racjĂŞ, jeÂśli to moÂżliwe, powinniÂśmy pochowaĂŚ go tutaj – poparÂła go nieÂśmiaÂło Hermiona. – Ze wzglĂŞdu na jego zasÂługi dla caÂłej sprawy, w ten sposĂłb rĂłwnieÂż przyczyniÂł siĂŞ wymiernie do ocalenia szkoÂły i pokonania Voldemorta. SÂądzĂŞ, Âże to wystarczajÂący powĂłd.

– Kiedy tylko sytuacja w ministerstwie siĂŞ uporzÂądkuje, sprĂłbujĂŞ ten pomysÂł przeforsowaĂŚ
– obiecaÂła Minerwa McGonagall, dodaÂła jednak z nutkÂą Âżalu w gÂłosie. – Nie obiecujĂŞ jednak niczego, wiele zaleÂży od tego, kto w ministerstwie bĂŞdzie podejmowaÂł wtedy takÂą decyzjĂŞ.
W koĂącu profesor Dumbledore jest jedynym byÂłym dyrektorem pochowanym w Hogwarcie. ZobaczĂŞ jednak, co da siĂŞ zrobiĂŚ.

– DziĂŞkujĂŞ, pani profesor – odpowiedziaÂł z wdziĂŞcznoÂściÂą, Harry. – Mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ uda.

– MyÂślĂŞ jednak… – dodaÂła tymczasowa dyrektor. – Âże musimy omĂłwiĂŚ jeszcze jeden bardzo powaÂżny problem, na pewno kaÂżdy z was zdaje sobie z tego sprawĂŞ. – Tutaj spojrzaÂła
na kaÂżdÂą z obecnych osĂłb z doœÌ zmartwionÂą minÂą. – Chodzi mi oczywiÂście o Hogwart. SzkoÂła wiele przeszÂła dzisiejszej nocy, jeÂśli chcemy, by jak najszybciej zostaÂła otwarta,
a zwÂłaszcza na najbliÂższy rok szkolny, to czeka nas bardzo duÂżo pracy.

– Masz racjĂŞ, Minerwo – wtrÂąciÂła milczÂąca do tej pory profesor Sprout. – Musimy przywrĂłciĂŚ Hogwartowi dawny blask.

– To naprawdĂŞ wiele pracy, Minerwo, uwaÂżasz, Âże zd¹¿ymy sami? – spytaÂł bez wiĂŞkszej nadziei Horacy Slughorn, zerkajÂąc ukradkiem przez okno w gabinecie.

– Pani psor, pani wie, Âże moÂże pani na mnie liczyĂŚ? – wtrÂąciÂł siĂŞ Hagrid, oferujÂąc swojÂą pomoc.

– DziĂŞkujĂŞ, Hagridzie.

– Ja i Artur oczywiÂście pomoÂżemy, na miarĂŞ swoich moÂżliwoÂści – zapewniÂła Molly Weasley,
na co pan Weasley równie¿ przytakn¹³.

Harry spojrzaÂł na Rona i HermionĂŞ, popatrzyÂł im w oczy, a oni prawie niezauwaÂżalnie kiwnĂŞli gÂłowÂą, co wcale go nie zaskoczyÂło, wiedziaÂł, ile dla nich rĂłwnieÂż znaczyÂła ta szkoÂła.

– My rĂłwnieÂż pomoÂżemy, pani profesor – powiedziaÂł Harry, wskazujÂąc na siebie, Rona
i HermionĂŞ.

– MyÂślĂŞ, Âże kaÂżdy z nauczycieli, a moÂże i kilku czÂłonkĂłw Zakonu Feniksa na pewno nam pomogÂą, byĂŚ moÂże póŸniej bĂŞdziemy teÂż mogli liczyĂŚ na pomoc ministerstwa – zauwaÂżyÂła profesor McGonagall.

– Zd¹¿ymy Minerwo – odpowiedziaÂł z peÂłnym przekonaniem, swoim piskliwym gÂłosem, profesor Flitwick. – ZdoÂłaliÂśmy powstrzymaĂŚ Sami–Wiecie–Kogo, to tym bardziej poradzimy sobie z naprawami i porzÂądkami w Hogwarcie.

– DziĂŞkujĂŞ wam wszystkim – wyraziÂła swojÂą wdziĂŞcznoœÌ opiekunka Griffindoru. – To wiele dla mnie znaczy, Âże nie tylko nauczyciele, ale rĂłwnieÂż byli uczniowie sÂą gotowi do pomocy
– dodaÂła, ocierajÂąc ÂłzĂŞ, ktĂłra pojawiÂła siĂŞ na chwilĂŞ w kÂąciku oczu. – Bardzo to doceniam.
– Tutaj szczegĂłlne podziĂŞkowania skierowaÂła do paĂąstwa WeasleyĂłw oraz Harry'ego, Rona
i Hermiony. Nim jednak profesor McGonagall kontynuowaÂła, rozejrzaÂła siĂŞ po Sali i nieÂśmiaÂło usiadÂła za biurkiem dyrektora.

– DopĂłki nie wybierzemy nowego dyrektora, postaram siĂŞ jak najlepiej nadzorowaĂŚ pracami. MyÂślĂŞ, Âże od osĂłb niebĂŞdÂących nauczycielami nie moÂżemy wymagaĂŚ regularnych wizyt, bĂŞdĂŞ wam wdziĂŞczna za kaÂżdÂą moÂżliwÂą pomoc, wiĂŞc jeÂśli tylko bĂŞdziecie mogli,
to ka¿dy dzieù, który dacie radê nam poœwiêciÌ, bêdzie niezwykle wa¿ny. W najbli¿szych dniach ustalimy bardziej szczegó³owy plan dzia³ania. Ze swojej strony, uwa¿am,
Âże w pierwszej kolejnoÂści powinniÂśmy przywrĂłciĂŚ do ÂświetnoÂści WielkÂą SalĂŞ, potem zajmiemy siĂŞ kolejnymi pracami. – ZaproponowaÂła profesor McGonagall, po czym po chwili kontynuowaÂła.

– Panie Potter, panie Weasley, panno Granger?

– Tak, pani profesor? – spytaÂła Hermiona.

– ZakÂładajÂąc, Âże udaÂłoby nam siĂŞ do wrzeÂśnia przywrĂłciĂŚ Hogwart do jego dawnej ÂświetnoÂści, chciaÂłabym ze swojej strony, aby uczniowie, ktĂłrzy nie mogli ukoĂączyĂŚ Hogwartu ze wzglĂŞdu na wojnĂŞ z Tym–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ, mieli szansĂŞ wrĂłciĂŚ
do szkoÂły i jÂą ukoĂączyĂŚ. Czy w takich okolicznoÂściach bylibyÂście zainteresowani powrotem
na ostatni rok? ByÂłabym bardzo uradowana – spojrzaÂła na nich opiekunka Gryffindoru.

Harry, Ron i Hermiona popatrzyli po sobie. Na ich twarzach miesza³y siê ró¿ne uczucia.
Ron wydawaÂł siĂŞ zaskoczony, ale rĂłwnoczeÂśnie sprawiaÂł wraÂżenie, jakby nie traktowaÂł tej propozycji powaÂżnie. Harry, mimo Âże uwaÂżaÂł to miejsce za swĂłj prawdziwy dom, nie potrafiÂł siĂŞ zdobyĂŚ na myÂśl, Âże po tym wszystkim mĂłgÂłby tu wrĂłciĂŚ i uczyĂŚ siĂŞ dalej. Tylko na twarzy Hermiony moÂżna byÂło dostrzec wewnĂŞtrznÂą walkĂŞ z samÂą sobÂą.

– Pani profesor… – zacz¹³ Harry. – DziĂŞkujĂŞ za propozycjĂŞ. Hogwart byÂł zawsze dla mnie prawdziwym domem, to byÂłby zaszczyt mĂłc tu powrĂłciĂŚ. MuszĂŞ jednak przyznaĂŚ, Âże po tym wszystkim nie potrafiÂłbym siĂŞ zdobyĂŚ na to, Âżeby wrĂłciĂŚ tutaj tak szybko i podj¹Ì naukĂŞ
od poczÂątku. ZwÂłaszcza kiedy niektĂłrzy ze zwolennikĂłw Voldemorta dalej sÂą na wolnoÂści.

– Eee… ja rĂłwnieÂż, pani profesor, nie planujĂŞ powrotu – dodaÂł Ron.

– Ron! Nie moÂżesz nie ukoĂączyĂŚ szkoÂły! – zaprotestowaÂła pani Weasley. – Ty rĂłwnieÂż, Harry, powinniÂście wrĂłciĂŚ do Hogwartu i ukoĂączyĂŚ naukĂŞ, ze wzglĂŞdu na wasze przyszÂłe kariery…

– Mamo, nie. Ja juÂż podj¹³em decyzjĂŞ – przerwaÂł jej Ron.

– Ron!...

– Molly, proszĂŞ ciĂŞ, uspokĂłj siĂŞ, musimy uszanowaĂŚ ich decyzje, sÂą doroÂśli – wtrÂąciÂł siĂŞ pan Weasley. – Po drugie to nie miejsce na takie sprzeczki, moÂżemy o tym porozmawiaĂŚ wszyscy póŸniej.

Profesor McGonagall odczeka³a chwilê, a¿ emocje wokó³ opadn¹, a kiedy wygl¹da³o na to,
Âże sprzeczka zostaÂła zaÂżegnana, spojrzaÂła w kierunku Hermiony.

– A pani, panno Granger?

– Ja… – Hermiona spojrzaÂła niepewnie na Rona, potem rĂłwnieÂż na Harry'ego nim zd¹¿yÂła odpowiedzieĂŚ. – Ja, bardzo bym chciaÂła ukoĂączyĂŚ naukĂŞ. MuszĂŞ to jeszcze przemyÂśleĂŚ
– dodaÂła, patrzÂąc na Rona, ktĂłry wyglÂądaÂł na lekko zaskoczonego, ale milczaÂł.
– ChciaÂłabym, jednak gdyby byÂła taka moÂżliwoœÌ wrĂłciĂŚ, ukoĂączyĂŚ szko³ê i zdaĂŚ OWUTEMY.

– Rozumiem, niech pani sobie to jeszcze spokojnie przemyÂśli, panno Granger, a kiedy bĂŞdzie pani pewna swej decyzji, poinformuje mnie pani, zwÂłaszcza Âże i tak powinniÂśmy siĂŞ
w najbliÂższym czasie czĂŞsto tutaj widywaĂŚ. Nie ukrywam, Âże byÂłabym bardzo szczĂŞÂśliwa, panno Granger, gdyby chociaÂż pani tutaj wrĂłciÂła.

– Dobrze, pani profesor, poinformujĂŞ paniÂą na pewno, rĂłwnieÂż byÂłabym zaszczycona, mogÂąc tu wrĂłciĂŚ – odpowiedziaÂła Hermiona.

– OczywiÂście jest jeszcze jeden temat – zauwaÂżyÂła profesor McGonagall. Tutaj zwrĂłciÂła siĂŞ g³ównie do obecnych nauczycieli. – BĂŞdziemy potrzebowaĂŚ nowych nauczycieli na kilku stanowiskach, musimy ogÂłosiĂŚ nabĂłr na co najmniej dwa stanowiska: nauczyciela obrony przed czarnÂą magiÂą i mugoloznawstwa.

– Panie Potter – dodaÂła po chwili. – Tak sobie pomyÂślaÂłam. Skoro nie wraca pan do Hogwartu w roli ucznia, to moÂże byÂłby pan zainteresowany powrotem w formie nauczyciela?
– spojrzaÂła na jego zszokowanÂą minĂŞ, – BĂŞdziemy mieĂŚ na tym stanowisku wakat, a wiemy wszyscy tutaj, Âże ciĂŞÂżko znaleŸÌ lepszego kandydata na nauczyciela obrony przed czarnÂą magiÂą niÂż pana. ZresztÂą na piÂątym roku uczyÂł pan potajemnie zaklĂŞĂŚ i urokĂłw z tej dziedziny innych uczniĂłw, a wiem od profesora Dumbledore'a, Âże podobno bardzo skutecznie – dodaÂła, zerkajÂąc na Rona i HermionĂŞ, jakby oczekujÂąc po nich jakiejÂś reakcji, na co oni entuzjastycznie pokiwali gÂłowÂą.

– Pani profesor, ja… jestem zaszczycony – odpowiedziaÂł zszokowany Harry. – Mam nadziejĂŞ, Âże jednak mnie pani zrozumie, doceniam propozycjĂŞ, ale chciaÂłbym na razie przynajmniej, zaj¹Ì siĂŞ wytropieniem do koĂąca poplecznikĂłw Voldermorta. ZwÂłaszcza dopĂłki jeszcze niektĂłrzy z nich sÂą na wolnoÂści. Sama pani wie, Âże od dawna pociÂągaÂła mnie kariera aurora. Mimo Âże Voldemorta juÂż nie ma, to przecieÂż nie wszystkich ÂśmiercioÂżercĂłw zÂłapaliÂśmy. Dlatego, przynajmniej na razie, chciaÂłbym iœÌ w tym kierunku – dodaÂł Harry, starajÂąc siĂŞ byĂŚ jak najbardziej uprzejmy, gdyÂż doceniaÂł zaufanie, jakim obdarzyÂła go wÂłaÂśnie profesor McGonagall. – DziĂŞkujĂŞ jednak za takÂą propozycjĂŞ, mam nadziejĂŞ, Âże pani rozumie.

– OczywiÂście, ÂżaÂłujĂŞ, panie Potter, ale rozumiem – odpowiedziaÂła profesor McGonagall.
– Na pewno kogoÂś znajdziemy. – Po chwili milczenia dodaÂła. – MyÂślĂŞ, Âże na razie najpilniejsze sprawy ustaliliÂśmy, zajmiemy siĂŞ naprawami w Hogwarcie, a sama obiecujĂŞ, panie Potter, Âże zajmĂŞ siĂŞ sprawÂą profesora Snape'a, a takÂże kwestiÂą pochowania zwÂłok Sami–Wiecie–Kogo. DziĂŞkujĂŞ wam wszystkim za przybycie, myÂślĂŞ, Âże czas wrĂłciĂŚ do reszty w Wielkiej Sali – dodaÂła, po czym kaÂżdy po kolei opuszczaÂł gabinet, w ktĂłrym jeszcze nie tak dawno urzĂŞdowaÂł Albus Dumbledore.

Harry, Ron i Hermiona skierowali siê na dó³ do Wielkiej Sali, po drodze mijali inne osoby, które zd¹¿a³y do poszczególnych pokojów wspólnych. Kiedy Ron i Hermiona ju¿ skierowali swe kroki w kierunku drzwi, za którymi znajdowa³y siê cztery d³ugie sto³y, Harry nagle ich zatrzyma³.

– StĂłjcie, czekajcie! – zawoÂłaÂł do nich Harry, ÂłapiÂąc HermionĂŞ za ramiĂŞ. – Jest jeszcze jedna sprawa, ktĂłrÂą chciaÂłbym dokoĂączyĂŚ.

– O czym mĂłwisz? – spytaÂła Hermiona. Harry wyciÂągn¹³ z kieszeni ró¿dÂżkĂŞ, nie swojÂą,
ale Hermiona szybko poÂłapaÂła siĂŞ, co miaÂł na myÂśli. Po chwili rĂłwnieÂż Ron jÂą rozpoznaÂł.

– Czarna Ró¿dÂżka – oznajmiÂł Ron, patrzÂąc na niÂą prawie ze czciÂą.

– Chcesz jÂą odÂłoÂżyĂŚ na swoje miejsce, tak jak wspominaÂłeÂś w gabinecie Dumbledore'a?
– chciaÂła upewniĂŚ siĂŞ Hermiona.

– Tak, chcĂŞ jÂą odÂłoÂżyĂŚ do jego grobu – potwierdziÂł ich przypuszczenia Harry, po czym skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ wyjÂścia z zamku. Ron i Hermiona pod¹¿yli za nim.

– JesteÂś pewny? – zapytaÂł Ron, wzdrygajÂąc siĂŞ mimo woli. – Wiem, stary, Âże masz jak najlepsze intencje, ale… to jednak grĂłb.

– Oj, Ron – skarciÂła go Hermiona, patrzÂąc na niego. – PrzecieÂż to co innego. Harry nie chce go zbezczeÂściĂŚ ani nic z tych rzeczy. Chce po prostu odÂłoÂżyĂŚ na miejsce rzecz, ktĂłra powinna siĂŞ tam znaleŸÌ. OsobiÂście uwaÂżam, Âże to bardzo rozsÂądna decyzja.

– Ale jednak to Czarna Ró¿dÂżka – nie dawaÂł za wygranÂą Ron.

– Ron, ja juÂż podj¹³em decyzjĂŞ, zresztÂą tak jak wam mĂłwiÂłem, wolĂŞ swojÂą – wskazaÂł
na ró¿dÂżkĂŞ z ostrokrzewu z piĂłrem Fawkesa. – ChodÂźcie – dodaÂł, przyspieszajÂąc kroku.

Harry, Ron i Hermiona przeszli wzdÂłuÂż jeziora, promienie sÂłoĂąca przebijaÂły siĂŞ przez wierzchoÂłki drzew w Zakazanym Lesie. Po chwili znaleÂźli siĂŞ przy biaÂłym grobowcu. Przed oczyma szybko przebiegÂły im wspomnienia ceremonii pogrzebowej, ktĂłra miaÂła miejsce rok temu.

– To okropne, jak moÂżna byÂło siĂŞ dopuÂściĂŚ takiej rzeczy? – skrzywiÂła siĂŞ z niesmakiem Hermiona, patrzÂąc na duÂże pĂŞkniĂŞcie na samym Âśrodku grobowca. – Jak moÂżna byÂło siĂŞ
tu wÂłamaĂŚ?

– W koĂącu to Voldemort – zauwaÂżyÂł Harry, ktĂłry byÂł na ten widok przygotowany.
– Cel uÂświĂŞcaÂł Âśrodki. A zresztÂą czy dla niego, chociaÂż w jakimkolwiek stopniu,
byÂło to nieprzyzwoite?

– Masz racjĂŞ – zgodziÂła siĂŞ Hermiona.

– Harry, pozwolisz, Âże zostaniemy tutaj? – zapytaÂł Ron, ktĂłry sam osobiÂście nie miaÂł ochoty patrzeĂŚ na martwe ciaÂło byÂłego dyrektora Hogwartu.

– Zaczekajcie, to zajmie tylko chwilĂŞ – zgodziÂł siĂŞ Harry, po czym podszedÂł powoli
do postumentu i wyci¹gn¹³ Czarn¹ Ró¿d¿kê z kieszeni. Popatrzy³ na ni¹, a nastêpnie
na martwe cia³o Albusa Dumbledore'a. Na chwilê jego myœli zatrzyma³y siê na by³ym dyrektorze, wspominaj¹c wiele chwil w jego towarzystwie. Jak równie¿ to ostatnie, które mia³o miejsce po jego rzekomej œmierci w Zakazanym Lesie, maj¹ce miejsce w tym niematerialnym œwiecie. Po chwili jednak pochyli³ siê nad cia³em i w martwe, zimne d³onie wsun¹³ powoli ró¿d¿kê, po czym nakry³ cia³o szczelnie p³ótnem, które by³o odchylone na bok. Podszed³ do Rona i Hermiony i jeszcze raz spojrza³ na grobowiec.

– MyÂślĂŞ, Âże dobrze byÂłoby go naprawiĂŚ – zauwaÂżyÂła Hermiona, po czym wyciÂągnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ
i skierowaÂła jÂą na biaÂły grobowiec. – Reparo – wyszeptaÂła. PĂŞkniĂŞcie zniknĂŞÂło i na nowo siĂŞ scaliÂło. W tym momencie nikt by nie poznaÂł, Âże kiedykolwiek ktoÂś siĂŞ wÂłamaÂł do ostatniego miejsca spoczynku Albusa Dumbledore'a.

– DziĂŞki, Hermiono – powiedziaÂł Harry, po czym dodaÂł. – SÂądzĂŞ, Âże pora wrĂłciĂŚ do zamku, do reszty.

– Masz racjĂŞ, Harry – zgodziÂła siĂŞ Hermiona, po czym Ron chwyciÂł jÂą za rĂŞkĂŞ i wszyscy troje skierowali siĂŞ z powrotem w stronĂŞ drzwi wejÂściowych.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?