Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Gdy by³y ju¿ w pokoju wspólnym, Hermiona pogr¹¿y³a siê w odrabianiu prac domowych oraz pisaniu listu do rodziców. Ginny siedzia³a w k¹cie przebrana ju¿ w strój do quidditcha i zerka³a na swoje notatki dotycz¹ce zaplanowanych testów do dru¿yny, gdy przysz³a Cornelia i oznajmi³a, ¿e nie zasta³a Natalie w dormitorium.

– Pewnie jest juÂż na stadionie – dodaÂła z peÂłnym przekonaniem Cornelia. – Nie zauwaÂżyÂłam teÂż jej miotÂły, moÂże poszÂła wczeÂśniej sama poĂŚwiczyĂŚ?

– Pewnie masz racjĂŞ – przyznaÂła Ginny, po czym po krĂłtkim zastanowieniu stwierdziÂła. – Wiecie co, ja teÂż bĂŞdĂŞ siĂŞ juÂż zbieraĂŚ. MuszĂŞ jeszcze wszystko ogarn¹Ì na stadionie, a piĂŞtnasta juÂż coraz bliÂżej. Przyjdziecie obie?

– Jasne, muszĂŞ zobaczyĂŚ Natalie w akcji – odpowiedziaÂła z entuzjazmem Cornelia.

– Na mnie rĂłwnieÂż moÂżesz liczyĂŚ – powiedziaÂła Hermiona, spoglÂądajÂąc na niÂą zza stosu ksiÂąg. – SkoĂączĂŞ tylko ten esej i teÂż siĂŞ zaraz zbieram. Zobaczymy siĂŞ na stadionie.

Pó³ godziny póŸniej Hermiona odÂłoÂżyÂła swoje rzeczy do dormitorium, poÂżegnaÂła siĂŞ z KrzywoÂłapem wylegujÂącym siĂŞ na jej ³ó¿ku i udaÂła siĂŞ na stadion quidditcha. Na trzecim piĂŞtrze minĂŞÂła wÂściekÂłego Filcha, zbierajÂącego porozrzucane po korytarzu Âłajno–bomby, ktĂłremu jak zawsze towarzyszyÂła jego kotka – pani Norris. „Niech no tylko dorwĂŞ tych nicponi, ktĂłrzy to zrobili" – zd¹¿yÂła tylko usÂłyszeĂŚ, kiedy ich mijaÂła. Gdy byÂła juÂż na bÂłoniach, niespodziewanie trafiÂła na Lucasa, ktĂłry na jej widok siĂŞ rozpromieniÂł.

– CzeœÌ, Hermiono, miÂło ciĂŞ widzieĂŚ – przywitaÂł siĂŞ z niÂą.

– Hej, ciebie rĂłwnieÂż, juÂż po zajĂŞciach? – spytaÂła Hermiona, widzÂąc ma³¹ grupkĂŞ uczniĂłw zmierzajÂących do zamku.

– Tak, taka piĂŞkna pogoda, wiĂŞc pomyÂślaÂłem, Âże moÂże warto byÂłoby spĂŞdziĂŚ to popoÂłudnie na bÂłoniach – odpowiedziaÂł Lucas. – A moÂże siĂŞ do mnie przy³¹czysz?

– Och, bardzo ci dziĂŞkujĂŞ, ale niestety nie mogĂŞ – odrzekÂła Hermiona. – Gryfoni majÂą dziÂś sprawdziany do druÂżyny, a moja przyjació³ka jest kapitanem, wiĂŞc sam rozumiesz.

– Jasne, nie musisz mi siĂŞ tÂłumaczyĂŚ, szkoda – stwierdziÂł, wyraÂźnie zawiedziony.

– MoÂże nastĂŞpnym razem – powiedziaÂła Hermiona. – MiÂło byÂło ciĂŞ spotkaĂŚ, ale muszĂŞ juÂż lecieĂŚ.

– Trzymam ciĂŞ za sÂłowo, na razie, Hermiono – poÂżegnaÂł siĂŞ z niÂą chÂłopak, a ona udaÂła siĂŞ na stadion.

Ju¿ z oddali mog³a dostrzec, ¿e na trybunach znalaz³a siê chyba wiêkszoœÌ Gryfonów. Nie by³ to oczywiœcie taki t³um, jaki pojawia³ siê zwykle na meczach, kiedy obecna by³a ca³a szko³a, jednak jak na sprawdziany do dru¿yny uczniów by³o bardzo du¿o. Hermiona mog³a tylko podejrzewaÌ, ¿e kry³a siê za tym radoœÌ ludzi po tym, jak wygl¹da³ poprzedni rok szkolny i chêÌ jak najszybszego powrotu do normalnoœci. Pogoda jak na po³owê wrzeœnia wyj¹tkowo dzisiaj dopisywa³a. S³oùce mocno przebija³o siê przez chmury, powiewa³ delikatny wiatr.

Hermiona spostrzeg³a na trybunach Corneliê, lecz kiedy mia³a udaÌ siê na górê, by zaj¹Ì miejsce ko³o niej, dostrzeg³a siedz¹c¹ samotnie na ³awce Natalie. Mimo zapewnieù Cornelii, ¿e w takich sytuacjach stresowych ich przyjació³ka lubi zostaÌ sama, Hermiona postanowi³a dodaÌ jej otuchy w ostatniej chwili.

– Hej, jak tam samopoczucie? – przywitaÂła siĂŞ z niÂą Granger. Dziewczyna wyglÂądaÂła na bardzo skupionÂą i zamyÂślonÂą.

– Och… – Natalie wyrwaÂła siĂŞ jak z transu. – CzeœÌ, szczerze? ChciaÂłabym, Âżeby juÂż byÂło po wszystkim. Niech siĂŞ to w koĂącu skoĂączy.

– Natalie, dasz sobie radĂŞ. Nie mam co do tego wÂątpliwoÂści – Hermiona poklepaÂła jÂą po ramieniu.

– DziĂŞki.

Nim siê spostrzeg³y, obok nich zaczê³a gromadziÌ siê reszta uczniów, którzy równie¿ mieli zamiar wzi¹Ì udzia³ w sprawdzianach. Ka¿dy z nich by³a ubrany w strój jak najbardziej zbli¿ony do typowego stroju do quidditcha. W rêkach trzymali te¿ swoje miot³y wszelakiego rodzaju. Z szatni wysz³a w koùcu Ginny, równie¿ w swojej szacie Gryfonów z przypiêt¹ odznak¹ kapitana na piersi.

– Trzymaj siĂŞ – powiedziaÂła Hermiona, ÂżegnajÂąc siĂŞ z Natalie i udajÂąc siĂŞ na trybuny, gdzie siedziaÂła juÂż Cornelia.

– Hermiono! – zawoÂłaÂła za niÂą Natalie. – DziĂŞkuje, Âże przyszÂłaÂś – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niej.

Hermiona usiadÂła obok Cornelii, a Ginny przyglÂądaÂła siĂŞ wszystkim przybyÂłym tego dnia na sprawdziany kandydatom. Nowa kapitan GryfonĂłw poczÂątkowo podzieliÂła wszystkich na grupy w zaleÂżnoÂści od tego, na jakÂą pozycjĂŞ dany uczeĂą kandydowaÂł. WÂśrĂłd obecnych nie brakowaÂło osĂłb, ktĂłre graÂły w druÂżynie w poprzednich latach: Demelzy Robins, Ritchiego Coote'a i Jimmy'ego Peekesa.

Na sam pocz¹tek Ginny postanowi³a sprawdziÌ kandydatów na obroùcê. Zg³osi³o siê czworo uczniów, w tym troje ch³opaków i jedna dziewczyna. W przypadku tych osób pierwsza rzecz, która rzuca³a siê w oczy, to fakt, ¿e wszystkie uczêszcza³y na ostatni lub przedostatni rok nauki w Hogwarcie. Ka¿dy z kandydatów czeka³ na swoj¹ kolejkê, a nastêpnie przystêpowa³ do sprawdzianu, który obejmowa³ umiejêtnoœÌ latania na miotle,
a tak¿e zdolnoœÌ obrony pêtli przed œcigaj¹cymi. Ginny ka¿demu da³a mo¿liwoœÌ piêciu obron, a sama stara³a siê strzeliÌ im bramki kaflem. W koùcu po zaciêtej rywalizacji miêdzy dwójk¹ ch³opaków, gdzie by³y potrzebne nawet dodatkowe rzuty do wy³onienia zwyciêzcy, nowym obroùc¹ Gryfonów zosta³ Colin Richards z szóstego roku.

W nastêpnej kolejnoœci przyszed³ czas na wybór pa³karzy. Poza typow¹ dla tej pozycji zdolnoœci¹ latania na miotle, która by³a wymagana dla wszystkich zawodników, kandydaci na pa³karzy mieli równie¿ za zadanie wykazaÌ siê refleksem przy nag³ych uderzeniach t³uczka, a tak¿e wymagana by³a celnoœÌ, przy posy³aniu go w zadane miejsce. Tutaj bezkonkurencyjni okazali siê dotychczasowi pa³karze Gryffindoru, których wybra³ jeszcze Harry Potter, bêd¹c kapitanem dru¿yny, a wiêc: Ritchie Coote oraz Jimmy Peakes.

Nastêpnie przysz³a pora na wybór dwóch œcigaj¹cych, gdy¿ trzeci¹ œcigaj¹c¹ mia³a byÌ sama Ginny. Na wolne miejsca zg³osi³o siê a¿ szeœciu uczniów, w tym równie¿ Natalie Swan. Hermiona siedz¹ca na trybunach z zadowolon¹ min¹ stwierdzi³a, ¿e ich przyjació³ka wygl¹da na bardzo zdeterminowan¹, by pokazaÌ swoje najlepsze umiejêtnoœci. Z zaciêt¹ min¹ ustawi³a siê w szeregu wraz z innymi kandydatami, oczekuj¹c na swoj¹ kolej.

– Dawno nie widziaÂłam Natalie w tak bojowym nastroju – stwierdziÂła siedzÂąca obok Hermiony, Cornelia. – ChciaÂłabym bardzo, Âżeby jej siĂŞ udaÂło.

– Ja teÂż, ale teraz wszystko zaleÂży od niej. SwojÂą drogÂą, doœÌ ciekawy dobĂłr tych kandydatĂłw na ÂścigajÂących – dodaÂła Hermiona, przyglÂądajÂąc siĂŞ wszystkim szeÂściu osobom.

Oprócz Natalie, a tak¿e Demelzy Robins, która by³a ju¿ poprzednio w dru¿ynie, znajdowa³o siê równie¿ trzech ch³opaków (drugo, trzecio i pi¹toklasista), a tak¿e jedna dziewczyna równie¿ z pi¹tego roku. To, co bez w¹tpienia ³¹czy³o wszystkie te osoby, to smuk³a sylwetka, gdy¿ wzrost poszczególnych osób by³ ju¿ du¿o bardziej zró¿nicowany.

Ginny sprawdzian dla kandydatów na œcigaj¹cych ponownie zaczê³a od sprawdzenia umiejêtnoœci latania na miotle. Okaza³o siê to bardzo trafionym pomys³em, gdy¿ najm³odszy spoœród kandydatów mia³ doœÌ spore trudnoœci z w³aœciwym opanowaniem miot³y.

Nastêpnie pozosta³a pi¹tka musia³a ustawiÌ siê w okrêgu i dynamicznie podawaÌ sobie nawzajem kafla. Mimo ¿e wiêkszoœÌ kandydatów radzi³a sobie w doœÌ zadowalaj¹cy sposób, to Ginny stwierdzi³a, ¿e musi odrzuciÌ jedn¹ dziewczynê i jednego ch³opaka, którzy lekko odstawali od pozosta³ych.

Do ostatecznej rozgrywki zameldowaÂła siĂŞ nastĂŞpujÂąca trĂłjka: Demelza, Natalie oraz chÂłopak z piÂątego roku – Oscar. Ginny postanowiÂła, Âże miĂŞdzy pĂŞtlami stanie ÂświeÂżo wybrany obroĂąca GryfonĂłw Colin Richards, a pozostali uczestnicy bĂŞdÂą prĂłbowali strzeliĂŚ mu gole. Po raz kolejny kaÂżda z osĂłb miaÂła otrzymaĂŚ aÂż piĂŞĂŚ prĂłb. Pierwsza ruszyÂła Demelza, ktĂłra na koniec mogÂła cieszyĂŚ siĂŞ z czterech strzelonych bramek, gdyÂż jej trzeciÂą prĂłbĂŞ w fenomenalny sposĂłb obroniÂł Colin. NastĂŞpna w kolejce byÂła Natalie. Hermiona patrzÂąc na niÂą z trybun, sama odczuwaÂła bijÂące od niej zdenerwowanie. Dziewczyna jednak zaczĂŞÂła dobrze. StrzeliÂła doœÌ pewnie dwie pierwsze bramki, lecz przy trzeciej prĂłbie przestrzeliÂła nieznacznie, celujÂą w prawÂą pĂŞtlĂŞ. ZgrzytajÂąc zĂŞbami, podeszÂła do czwartej prĂłby. Tym razem rĂłwnieÂż nieudanej, gdyÂż Colin umiejĂŞtnie wyszedÂł jej naprzeciw, skracajÂąc kÂąt i wytrÂąciÂł kafla koĂącami palcĂłw. Teraz juÂż widocznie zdenerwowana Natalie podeszÂła do ostatniej prĂłby. Colin zastosowaÂł podobny manewr, ale tym razem dziewczyna byÂła sprytniejsza i zdoÂłaÂła umiejĂŞtnie go wymin¹Ì i strzeliĂŚ do jednej z niebronionych pĂŞtli. Natalie skoĂączyÂła swoje prĂłby z trzema trafieniami i teraz z wielkim niepokojem oczekiwaÂła na to, jak poradzi sobie Oscar.

Ch³opak równie¿ zacz¹³ doœÌ pewnie i po czterech kolejkach mia³ zdobyte trzy bramki. Zosta³a mu ostatnia próba. Ruszy³ pewnie do przodu i zdecydowa³ siê na rzut w jedn¹ z bocznych pêtli; niestety dla niego, kafel tylko otar³ siê o obrêcz. Ginny musia³a wiêc zarz¹dziÌ dogrywkê. Ka¿dy mia³ od tej pory strzelaÌ na zmianê, a¿ do pierwszej pomy³ki przeciwnika.

Rywalizacja ponownie byÂła bardzo zaciĂŞta. Ewidentnie obojgu bardzo zaleÂżaÂło na dostaniu siĂŞ do druÂżyny, co byÂło widoczne po ich zdeterminowanych twarzach. Dopiero czwarta dodatkowa kolejka przyniosÂła rozstrzygniĂŞcie. StrzaÂł Oscara wybroniÂł brawurowÂą interwencjÂą Colin i w ten sposĂłb Natalie zostaÂła ostatniÂą ÂścigajÂącÂą GryfonĂłw. Na jej twarzy pojawiÂły siĂŞ Âłzy szczĂŞÂścia. UsiadÂła na Âławce i zakryÂła twarz. Ginny pogratulowaÂła Oscarowi, a potem uradowana uÂściskaÂła Natalie i oficjalnie mianowaÂła jÂą nowÂą ÂścigajÂącÂą GryfonĂłw, podobnie jak to byÂło wczeÂśniej w przypadku Demelzy, ktĂłra powrĂłciÂła ponownie do skÂładu.

Hermiona i Cornelia chciaÂły jak najszybciej rĂłwnieÂż pogratulowaĂŚ Natalie, jednak musiaÂły poczekaĂŚ jeszcze na ostatnie rozstrzygniĂŞcie, a wiĂŞc wybĂłr nowego szukajÂącego. Na tĂŞ pozycjĂŞ, co byÂło zaskoczeniem dla wielu osĂłb, zgÂłosiÂło siĂŞ zaledwie dwĂłch chÂłopakĂłw. Jednym z nich byÂł Alex Johnson z szĂłstego roku, a drugim jak kojarzyÂła Hermiona byÂł prefekt Gryffindoru z piÂątego roku.

– Znam go, to prefekt z naszego domu. Nie mylĂŞ siĂŞ? – zauwaÂżyÂła Hermiona, patrzÂąc na CorneliĂŞ.

– Tak, dobrze kojarzysz, to Shane Morgan. NiezÂły z niego przystojniak, ale przy tym o dziwo doœÌ spokojny i nieszukajÂący wraÂżeĂą. SwojÂą drogÂą, kiedyÂś prĂłbowaÂłam zwrĂłciĂŚ na siebie jego uwagĂŞ, ale kiedy poznaÂłam go bardziej, przekonaÂłam siĂŞ, Âże do siebie nie pasujemy charakterem. Z resztÂą jest w koĂącu dwa lata mÂłodszy, a na dodatek podoba siĂŞ Natalie. Jemu ona chyba teÂż siĂŞ podoba, ale Âżadne z nich jakoÂś nie potrafiÂło nic zrobiĂŚ w tej sprawie, by siĂŞ lepiej poznaĂŚ, mimo Âże nieraz jÂą do tego namawiaÂłam – dopowiedziaÂła Cornelia. ZerkaÂła przy tym w stronĂŞ blondwÂłosej przyjació³ki, ktĂłra zadowolona siedziaÂła na Âławce wraz z innymi wybranymi juÂż czÂłonkami druÂżyny GryfonĂłw.

– Z tego, co siĂŞ poznaÂłam na Natalie, to rzeczywiÂście, teÂż nie wyglÂąda mi na takÂą, ktĂłra wyszÂłaby pierwsza z inicjatywÂą – przyznaÂła Hermiona.

– I to jest ich problem, pasujÂą do siebie, ale nie potrafiÂą zrobiĂŚ nastĂŞpnego kroku.

– MoÂże, gdyby Shane dostaÂł siĂŞ do druÂżyny, to wtedy byÂłoby im duÂżo Âłatwiej to zrobiĂŚ? – zasugerowaÂła Granger.

– Najpierw niech rzeczywiÂście uda mu siĂŞ do niej dostaĂŚ – zauwaÂżyÂła sÂłusznie Rose.

Obawy Cornelii okaza³y siê jednak nieuzasadnione. Co prawda przeciwnik Shane'a postawi³ doœÌ trudne warunki, ale ostatecznie to sam Morgan zosta³ wybrany do dru¿yny, pokazuj¹c siê z dobrej strony. Nawet jednak Hermiona, która nie zna³a siê dobrze na quidditchu, musia³a przyznaÌ, ¿e do poziomu Harry'ego czy nawet Ginny, ch³opakowi jeszcze daleko.

Gdy tylko sprawdziany dobieg³y koùca, kibice szybko zaczêli opuszczaÌ trybuny. Dochodzi³a osiemnasta i s³oùce zaczê³o siê chowaÌ za horyzontem. Ginny jeszcze rozmawia³a z wybranymi cz³onkami dru¿yny, gratuluj¹c im dostania siê do dru¿yny i informuj¹c o terminie pierwszego wspólnego treningu, gdy Hermiona wraz z Corneli¹ równie¿ zaczê³y opuszczaÌ trybuny. Przy wyjœciu ze stadionu postanowi³y poczekaÌ, a¿ do³¹cz¹ do nich Ginny i Natalie. Gdy tylko obie do nich do³¹czy³y, wszystkie uda³y siê powoli w stronê zamku.

– Gratulacje dziewczyny, Âświetnie wam poszÂło, a szczegĂłlnie tobie Natalie – rzekÂła Hermiona.

– DziĂŞki, nawet nie wiecie, jak siĂŞ cieszĂŞ – odrzekÂła uradowana Swan. – MyÂślaÂłam juÂż, Âże siĂŞ nie uda, kiedy rzuciÂłam tylko trzy prĂłby, ale jednak…

– NajwaÂżniejsze, Âże siĂŞ udaÂło, marzyÂłaÂś o tym i jesteÂś w druÂżynie – uÂściskaÂła swojÂą przyjació³kĂŞ Cornelia.

– DokÂładnie, Âświetnie sobie poradziÂłaÂś, oby tak samo byÂło na meczach – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Ginny. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże mam juÂż to za sobÂą.

– I co myÂślisz o swojej nowej druÂżynie? – zapytaÂła Hermiona.

– Sporo starych twarzy takich jak Demelza, Jimmy i Ritchie, ale takÂże nowe, jak Natalie, Shane i Colin. To moÂże byĂŚ dobre po³¹czenie. Jestem dobrej myÂśli, choĂŚ czeka nas sporo pracy – odpowiedziaÂła z entuzjazmem Ginny, zerkajÂąc przy tym w szczegĂłlnoÂści na Natalie.

– To co, idziemy ÂświĂŞtowaĂŚ w Salonie GryfonĂłw czy w Wielkiej Sali? – zapytaÂła Cornelia.

– Bardzo was przepraszam, muszĂŞ iœÌ do Hagrida – stwierdziÂła Hermiona, patrzÂąc na przyjació³ki. – ObiecaÂłam mu, Âże odwiedzĂŞ go po sprawdzianach. Przepraszam was, ale jak tylko wrĂłcĂŞ, to chĂŞtnie przy³¹czĂŞ siĂŞ do ÂświĂŞtowania.

– Rozumiemy Hermiono i trzymamy ciĂŞ za sÂłowo – powiedziaÂła Natalie. – Zobaczymy siĂŞ póŸniej – dodaÂła i we trzy udaÂły siĂŞ w stronĂŞ zamku.

Hermiona maszeruj±ca ¶cie¿k± prowadz±c± do chatki Hagrida, spojrza³a na s³oñce, które ju¿ znacz±co zd±¿y³o siê schowaæ za ¶cian± drzew, które by³y czê¶ci± Zakazanego Lasu. Ów las zawsze wzbudza³ w Hermionie pewien rodzaj tajemniczo¶ci i grozy, które spotêgowa³ jeszcze szum li¶ci delikatnie poruszanych przez wiatr oraz zapadaj±cy z wolna zmrok. Jej oczom ukaza³a siê do¶æ dobrze znajoma, sporych rozmiarów chatka. Obok niej mo¿na by³o dostrzec grz±dkê z niewielkimi dyniami, które Hagrid zapewne przygotowywa³ ju¿ z my¶l± o Nocy Duchów, a z komina wydobywa³ siê dym.

Hermiona zapukaÂła do drzwi, a po chwili do jej uszu dobiegÂł gÂłos szczekajÂącego radoÂśnie brytana – KÂła. UsÂłyszaÂła, Âże ktoÂś odsuwa krzesÂło, a nastĂŞpnie zbliÂżajÂący siĂŞ stukot krokĂłw. Drzwi uchyliÂły siĂŞ i pojawiÂł siĂŞ w nich nie kto inny jak Hagrid.

– Sie masz, Hermiono – powitaÂł jÂą uÂśmiechniĂŞty Hagrid. – WchodÂź, wchodÂź, fajnie, Âże przyszÂłaÂś.

– CzeœÌ, Hagridzie – odpowiedziaÂła Hermiona, po czym pogÂłaskaÂła KÂła, ktĂłry na jej widok rzuciÂł siĂŞ na niÂą uradowany, a nastĂŞpnie usiadÂła za stoÂłem.

– Herbatki? – zaproponowaÂł gajowy, kÂładÂąc na stole ciasteczka domowej roboty.

– ChĂŞtnie – odpowiedziaÂła Hermiona, jednoczeÂśnie trzymajÂąc siĂŞ od wypiekĂłw Hagrida z daleka, ktĂłre jak zwykle byÂły twarde.

– Mam nadziejĂŞ, Âże nie popsuÂłem ci Âżadnych planĂłw na dzisiaj? – spytaÂł Hagrid. – PomyÂślaÂłem jednak, Âże tak dawno nie mieliÂśmy okazji porozmawiaĂŚ.

– Nie, sama miaÂłam zamiar odwiedziĂŚ ciĂŞ w najbliÂższym czasie, ale sam wiesz, jak to jest na poczÂątku roku – odpowiedziaÂła Hermiona.

– Wiem, wiem. CieszĂŞ siĂŞ bardzo, Âże wpadÂłaÂś dzisiaj. Cholibka, stĂŞskniÂłem siĂŞ za tobÂą.

– Ja za tobÂą teÂż, Hagridzie.

Gajowy odstawiÂł czajnik i nalaÂł wrzÂącej wody do kubkĂłw stojÂących na stole. W koĂącu usiadÂł naprzeciw Hermiony, a dziewczyna dopiero teraz mogÂła mu siĂŞ dobrze przyjrzeĂŚ. WyglÂądaÂło na to, Âże doszedÂł juÂż do siebie po minionych wydarzeniach i obecnie sprawiaÂł wraÂżenie bardzo szczĂŞÂśliwego.

– Ile juÂż czasu upÂłynĂŞÂło, kiedy caÂła wasza trĂłjka odwiedzaÂła mnie tutaj regularnie? – ÂśmiaÂł siĂŞ Hagrid, patrzÂąc na HermionĂŞ. – WydajĂŞ mi siĂŞ, jakby to byÂło wczoraj. Dajesz radĂŞ bez nich, Hermiono?

– Staram siĂŞ przyzwyczaiĂŚ, na szczĂŞÂście jest Ginny, a i jej przyjació³ki teÂż sÂą caÂłkiem w porzÂądku.

– CieszĂŞ siĂŞ, ale gdyby kiedyÂś brakowaÂło ci towarzystwa, to moja chata stoi przed tobÂą otworem – kontynuowaÂł Hagrid, popijajÂąc ze swojego kubka.

– Wiem, Hagridzie, pamiĂŞtam – odrzekÂła dziewczyna, doceniajÂąc gest gajowego.

– Masz z nimi kontakt? – dopytywaÂł nauczyciel opieki nad magicznymi stworzeniami.

– Tak, piszÂą do mnie obaj doœÌ regularnie. Na razie sÂą zadowoleni ze swojej nowej pracy.

– PoradzÂą sobie, nie z takimi rzeczami dawaÂła sobie radĂŞ wasza trĂłjka. A jak ci minĂŞÂły te pierwsze dni?

– Nie narzekam, nie jest tak Âźle, zwÂłaszcza Âże miaÂłam rok przerwy. MoÂże z profesorem Hughesem jest trochĂŞ ciĂŞÂżej, ale dajĂŞ radĂŞ – opowiadaÂła Gryfonka.

– Cholibka, jeszcze nie miaÂłem za bardzo okazji poznaĂŚ tego profesora Hughesa, jakoÂś nie wyglÂąda na takiego, co by lubiÂł spĂŞdzaĂŚ zbyt wiele czasu na rozmowach z innymi. W Wielkiej Sali teÂż rzadko kiedy wdaje siĂŞ z kimÂś w dyskusje. – Hagrid potwierdzaÂł spostrzeÂżenia Hermiony, jak i wiĂŞkszoÂści uczniĂłw, Âże ich nowy nauczyciel obrony przed czarnÂą magiÂą jest doœÌ tajemniczym i zamkniĂŞtym w sobie czÂłowiekiem.

Siedz¹c przy kubkach gor¹cej herbaty i zajadaj¹c siê ciasteczkami, wspominali minione lata w Hogwarcie. Nastêpnie Hagrid opowiada³ o tym, jak sobie radzi Graup, który obecnie mieszka w jaskini, gdzie kiedyœ ukrywa³ siê Syriusz. W pewnym momencie Hagrid wsta³, podszed³ do szuflady i wyj¹³ s³oik pe³ny ma³ych, br¹zowych chrz¹szczy.

– To korniki? – spytaÂła Hermiona, przyglÂądajÂąc siĂŞ zawartoÂści sÂłoja z pewnym niesmakiem.

– Tak, zgadza siĂŞ – odpowiedziaÂł Hagrid, podchodzÂąc z nim do stolika znajdujÂącego siĂŞ przy wielkim ³ó¿ku.

– Po co ci one?

– KarmiĂŞ nimi nieÂśmiaÂłka – odrzekÂł Hagrid, jakby to byÂła najjaÂśniejsza rzecz pod sÂłoĂącem.

– Och… – Hermiona westchnĂŞÂła, gdy zwrĂłciÂła uwagĂŞ, na stworzonko, przypominajÂące zbiĂłr ga³¹zek, le¿¹ce na stoliku. – Co mu siĂŞ staÂło? – dopytywaÂła, poniewaÂż zauwaÂżyÂła, Âże stworzenie nie wyglÂądaÂło na zbyt zdrowe.

– CoÂś go musiaÂło zaatakowaĂŚ, ale wydobrzeje za kilka dni – odpowiedziaÂł gajowy. – Profesor Clarke przyniĂłsÂł mi go dzisiaj rano.

– Profesor Clarke? – spytaÂła zdziwiona Hermiona.

– Tak, byÂł dzisiaj w Zakazanym Lesie, znalazÂł go i przyniĂłsÂł do mnie.

– A co on robiÂł w Zakazanym Lesie? – dopytywaÂła Hermiona.

– A bo ja wiem? To spoko goœÌ, serio, lubi przyrodĂŞ, rozmawiaÂłem z nim parĂŞ razy. CzĂŞsto wybiera siĂŞ na spacer do lasu. MĂłwi, Âże lubi popatrzeĂŚ na roÂśliny i zwierzĂŞta. Twierdzi, Âże to go odprĂŞÂża – opowiadaÂł Hagrid.

– DosyĂŚ ciekawa forma spĂŞdzania wolnego czasu – odparÂła zaskoczona Hermiona.

– Ja tam go rozumiem, cholibka, choĂŚ do tej pory raczej nie spotkaÂłem Âżadnego nauczyciela, ktĂłry dla relaksu lubiÂłby wybieraĂŚ siĂŞ do Zakazanego Lasu. MiÂła odmiana – zaÂżartowaÂł Hagrid.

– MuszĂŞ siĂŞ zbieraĂŚ Hagridzie, robi siĂŞ ciemno, a ja jeszcze muszĂŞ przejrzeĂŚ kilka rzeczy przed snem – powiedziaÂła Hermiona, wstajÂąc od stoÂłu.

– CieszĂŞ siĂŞ, Âże do mnie zajrzaÂłaÂś. A teraz rzeczywiÂście zmykaj juÂż, bo prefektowi nie wypada w³óczyĂŚ siĂŞ po zmierzchu poza zamkiem – poÂżegnaÂł siĂŞ z niÂą Hagrid, poklepujÂąc jÂą po ramieniu.

– Do zobaczenia, Hagridzie – rzuciÂła na odchodne Hermiona, otwierajÂąc drzwi na zewnÂątrz.

Gdy tylko opuœci³a chatkê Hagrida, skierowa³a siê w stronê zamku, z którego okien mo¿na by³o dostrzec ju¿ blask pochodni. Niebo pokry³o siê ju¿ tysi¹cami gwiazd. Trochê siê zasiedzia³a u Hagrida, nie zauwa¿aj¹c, ¿e minê³o ju¿ tak du¿o czasu. Niezbyt szczêœliwa na myœl o czekaj¹cej j¹ jeszcze nauce przed pójœciem do ³ó¿ka, pod¹¿y³a jak najszybciej do wie¿y Gryffindoru.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?