Pedersen musia³ przeczytaÌ ten artyku³ kilka razy, zanim treœÌ dok³adnie dosz³a do jego œwiadomoœci: parlamentarzysta, ¿o³nierz i jakiœ pospolity mieszkaniec miasta umieraj¹ w tajemniczych okolicznoœciach, w ka¿dym z tych wypadków zbrodnia zosta³a zapowiedziana pestkami jab³ek - wszystko brzmi podejrzanie, ale mugole nie znajduj¹ ¿adnych œladów morderstwa, a mimo to nazywaj¹ to "zbrodni¹", "morderstwem". Mattisson na pewno coœ wie, ale przecie¿ ten stary cap nic by nie powiedzia³, wszystko zostawia Pedersenowi, samemu potem przyjmuj¹c wszystkie zaszczyty. Skoro jednak wys³a³ ten list, to sprawa musi byÌ istotnie powa¿na. Mugole nie s¹ a¿ tak g³upi, jak to siê wydaje niektórym czarodziejom. Oni musz¹ coœ wiedzieÌ. Sami musz¹ dostrzegaÌ dziwactwo tych zdarzeù. Oczywiœcie, oni sami ze swojej natury zrobi¹ wszystko, ¿eby nie uwierzyÌ, ¿e to, z czym istotnie maj¹ do czynienia, to magia.


Pedersen rozejrza³ siê dooko³a. Siedzia³ na ³awce na miejskim rynku, który tego dnia by³ wyj¹tkowo pusty i doœÌ ponury. By³a to najbogatsza czêœÌ miasta, na której znajdowa³y siê kamienice najbogatszych mieszczan. ChoÌ by³o po³udnie, s³oùca widaÌ nie by³o, a niebo by³o przys³oniête kurtyn¹ ciemnych chmur do tego stopnia, ¿e aura wygl¹da³a tak, jakby by³o co najmniej piêÌ godzin póŸniej. Co kilka minut przejecha³ jakiœ dyli¿ans lub przemkn¹³ przechodzieù, jednak pogoda odstraszy³a wszystkich od zat³oczonych na ogó³ kawiarni. Zacz¹³ si¹piÌ deszcz. Grube i ciê¿kie krople kapuœniaczkowatej kapaniny uderza³y w kapelusz szwedzkiego aurora, œciekaj¹c na gazetê, któr¹ trzyma³ w rêku. Wsta³ i szybkim marszem pod¹¿y³ w stronê najbli¿szej ulicy. Kiedy wejdzie siê w miasto, krokwie i rozwieszone pranie, a tak¿e baldachimy nad drzwiami sztokholmskich domów zapewnia³y przynajmniej czêœciow¹ ochronê przed deszczem. I kiedy Pedersen tak szed³, oberwa³ drzwiami jednego z budynków. Zachwia³ siê i przewróci³ na chodnik, brudz¹c swój p³aszcz, a pewien m³odzieniec, który spowodowa³ ca³e zajœcie, patrzy³ nieruchomo na aurora.


- P-p-przepraszam, czy nic siê panu nie sta³o? Nie zauwa¿y³em pana... - t³umaczy³ siê ch³opiec. Mia³ nie wiêcej ni¿ dwadzieœcia lat, krótkie, br¹zowe w³osy, zielone, wyba³uszone oczy, wysokie czo³o i w¹skie usta. By³ doœÌ niski i chudy, skórê mia³ bardzo cienk¹, rozci¹ga³a siê ona na jego koœciach, co wskazywa³o na niedo¿ywienie. Ubrany by³ w typowy robotniczy strój - stare buty, wyœwiechtana koszula, br¹zowa kamizelka i kaszkiet. Wszystkie jego ubrania pamiêta³y zapewne minione stulecie, ale mimo to by³y doœÌ zadbane.

- Lepiej nastêpnym razem uwa¿aj, co robisz, smarkaczu! Przez ciebie pobrudzi³em sobie p³aszcz... - odpowiedzia³ zez³oszczony Pedersen, który wstaj¹c z ziemi ju¿ zamierza³ wyci¹gaÌ ró¿d¿kê, aby wyczyœciÌ swoje ubranie, w porê jednak siê opamiêta³ - przecie¿ ma do czynienia z mugolem.

- Mo¿e zechce pan zajœÌ do mnie do domu? Wysuszy siê pan i przeczeka deszcz, zrobiê panu herbaty... - zaproponowa³ m³odzieniec.

Pedersen popatrzyÂł na niego przez chwilĂŞ swoim badawczym wzrokiem, aÂż w koĂącu siĂŞ zgodziÂł.

- No dobrze... - odpar³ auror kompletnie zrezygnowany. Ju¿ zamierza³ przejœÌ przez drzwi, które kilka minut wczeœniej sta³y siê przyczyn¹ owego niefortunnego zdarzenia, kiedy ch³opak powiedzia³:

- W takim razie, niech pan pĂłjdzie za mnÂą, to niedaleko.

- Czyli to nie tutaj? - zapytaÂł lekko wybity z tropu Pedersen.

- Nie, to jest komisariat policji - powiedzia³ i kiedy czerwony ze z³oœci Pedersen odwróci³ siê i zobaczy³, ¿e to faktycznie komisariat mugolskiej policji, ch³opiec uœmiechn¹³ siê nieco z politowaniem, co sprawi³o, ¿e i tak czerwona twarz aurora teraz przybra³a ju¿ barwê dojrza³ego pomidora. - By³em tam z³o¿yÌ zeznania w sprawie œmierci mojego ojca, pewnie pan ju¿ s³ysza³... - na te ostatnie s³owa ch³opiec nieco zmarkotnia³. W Pedersena natomiast jakby wst¹pi³ nowy duch.

- To pan jest...

- Tak, nazywam siĂŞ Erik Bergerstruup.

- Ja jestem Ole Drittigen, detektyw wspó³pracuj¹cy z policj¹ w sprawie Sadownika. - przedstawi³ siê naprêdce Pedersen, wymyœlaj¹c sobie imiê na poczekaniu. - Chyba zatem dobrze siê sta³o, ¿e na siebie wpadliœmy.


Obaj uœcisnêli sobie rêce i poszli dalej ulic¹. Mieszkanie Bergerstruupów nie znajdowa³o siê daleko od komisariatu. Wynajmowali izbê u jednego z lokalnych "dobroczyùców" - by³a ma³a, w oknach nie by³o szyb, a dach przecieka³. Na pomalowanych na bia³o, zniszczonych œcianach widaÌ by³o œlady dostawania siê do nich wody. Jedyne ogrzewanie dochodzi³o z niewielkiej kuchenki w rogu izby, na której sta³ czajnik i garnek z ch³opsk¹ zup¹ - prostym daniem dla tych, którzy nie umiej¹ gotowaÌ i nie staÌ ich na dobre sk³adniki. Naprzeciwko kuchenki sta³o ma³¿eùskie ³o¿e, miejscami dziurawe, gdzieniegdzie wystawa³y z niego sprê¿yny. Po drugiej stronie sta³o drugie ³ó¿ko, niemniej zniszczone. Wszêdzie porozstawiane by³y wiadra, które ³apa³y krople wody z nieszczelnego dachu. Na œrodku pomieszczenia sta³a drabina prowadz¹ca na strych, ale tam by³o tak ciemno, ¿e z tego miejsca nie da³o siê niczego zobaczyÌ. Na œcianach by³o jednak równie¿ coœ, co zupe³nie do reszty otoczenia nie pasowa³o. W izbie wisia³y trzy doœÌ spore, zapewne nietanie, obrazy o treœci religijnej.


Erik podszed³ do kuchenki, wyj¹³ dwa stare kubki i zaparzy³ w nich herbatê, podaj¹c do tego jakieœ ciastka. Usiedli obaj na jednym ze zniszczonych ³ó¿ek, Pedersen wzi¹³ kubek z herbat¹, która okaza³a siê zwyk³¹ wod¹ zabarwion¹ ziarnami czegoœ, co mia³o byÌ zapewne taùsz¹ wersj¹ herbaty. Ciastko Pedersen równie¿ najpierw obejrza³ z jednej i drugiej strony, zanim zdecydowa³ siê wzi¹Ì je do ust. Ugryz³ je raz i postanowi³, ¿e ju¿ wiêcej tego nie zrobi...


- No wiĂŞc, czy mĂłgÂłby mi pan powtĂłrzyĂŚ, co powiedziaÂł pan policji? Wiem, Âże moÂże to byĂŚ dla pana trudne, ale... - odezwaÂł siĂŞ w koĂącu auror, ale Bergerstruup swojÂą mowÂą ciaÂła daÂł znaĂŚ, Âże wcale nie sprawia mu to aÂż takiego problemu.

- Jeœli chodzi o ojca, to niech mu ziemia lekk¹ bêdzie, ale same k³opoty z nim by³y: wszystko to, co ja, siostra i matka zarobiliœmy, on wydawa³ na gorza³ê. Znika³ na kilka tygodni, po czym wraca³ jak gdyby nigdy nic. Matka prze¿ywa³a przez niego spazmy, klê³a na niego niczym ksi¹dz na diab³a, ale on zawsze jak wraca³, to pada³ matce do stóp i przynosi³ jakieœ kosztownoœci, które zapewne ukrad³, a tej natychmiast serce miêk³o. Matka te¿ ma trudny charakter, nie ma siê jej co dziwiÌ, ale ona przynajmniej o nas dba, o mnie i o Susannê - zawsze stara³a siê, ¿eby nam by³o jak najlepiej. Niech pan spojrzy, na tej pó³ce le¿¹ stare ksi¹¿ki. Ja i siostra dostaliœmy tak¹ edukacjê, na jak¹ tylko by³o matkê staÌ. Dziêki temu nie musimy a¿ tak ciê¿ko pracowaÌ. Ja jestem ksiêgowym, a siostra pomaga ksiêdzu. Ale pieni¹dze z tego wcale nie lepsze... Ojciec pracowaÌ nie móg³, by³ kalek¹ - nie mia³ lewej nogi, a u r¹k brakowa³o mu sporej czêœci palców. Ale na picie gorza³y jeszcze wystarczy³o. Chyba w³aœnie to œwiùstwo sprawi³o, ¿e szatan go opêta³. Zacz¹³ zadawaÌ siê z tymi czarcimi pomiotami, socjalistami, którzy w pogardzie maj¹ Boga i œci¹gaj¹ na œwiat nieszczêœcia (tu splun¹³ na ziemiê i siê prze¿egna³).

- Rozumiem... - odpar³ Pedersen, który po cichu ³¹czy³ wszystkie te informacje w jedn¹ ca³oœÌ. - Dziêkujê bardzo. Niezmiernie mi pan pomóg³ tym, co powiedzia³. Czy nie mia³by pan nic przeciwko temu, ¿ebym przeszuka³ teraz paùsk¹ izbê?

- AleÂż proszĂŞ bardzo, panie detektywie. Nie mamy nic do ukrycia.


Poniewa¿ izba by³a dosyÌ ma³a, przeszukanie jej nie zajê³o Pedersenowi zbyt du¿o czasu. Nie uda³o mu siê jednak znaleŸÌ nic interesuj¹cego. Jedyn¹ wart¹ uwagi rzecz¹, jak¹ znalaz³, by³a ulotka z lokalnego pubu, gdzie stary Bergerstruup zapewne chodzi³, aby oddawaÌ siê alkoholowej rozpuœcie. Pedersen mia³ zamiar udaÌ siê tam jak najszybciej.