Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Czas spêdzany u rodziców mija³ Hermionie bardzo szybko. Nim zd¹¿y³a siê obejrzeÌ, zacz¹³ siê na dobre sierpieù i termin powrotu do Hogwartu zbli¿a³ siê nieuchronnie. Z perspektywy czasu uzna³a jednak, ¿e decyzja o zamieszkaniu na resztê wakacji w swoim rodzinnym domu, by³a dobra. Dziêki temu jej relacje z rodzicami na nowo wróci³y do normy i wszyscy troje mogli nadrobiÌ rok roz³¹ki. Po rozczarowaniu córk¹ zwi¹zanym z jej decyzj¹ o wymazaniu im pamiêci, na twarzach Scotta i Jane Granger nie by³o ju¿ œladu. Kilkanaœcie dni pomog³o zostawiÌ te wspomnienia za sob¹ i na nowo cieszyÌ siê wspólnie spêdzanym czasem. Hermiona równie¿ w miarê mo¿liwoœci poœwiêca³a ten czas rodzicom na wspólne spacery, wycieczki poza miasto lub na rozmowach z nimi w domu.

W weekendy udawa³a siê jednak do Nory, aby spêdziÌ trochê czasu z Ronem. Niejednokrotnie w odwiedzinach u paùstwa Weasleyów mo¿na by³o równie¿ spotkaÌ Harry'go, dziêki czemu trójka przyjació³ mog³a dalej regularnie siê spotykaÌ, choÌ bardzo czêsto towarzyszy³a im równie¿ Ginny. Sam Harry po zakoùczeniu wojny i spêdzeniu kilkunastu dni w Norze przeniós³ siê do domu na Grimmauld Place, który dosta³ w spadku od Syriusza. Bior¹c pod uwagê, ¿e równie¿ Stworek wróci³ do niego razem ze swoim panem, dom z ka¿dym dniem wygl¹da³ coraz lepiej i mo¿na by³o go poma³u uznaÌ za doœÌ zadbane miejsce do ¿ycia. W niczym nie przypomina³ zapuszczonej i od dawna opuszczonej by³ej siedziby Zakonu Feniksa. Pani Weasley d³ugo namawia³a samego Harry'ego, aby jednak zosta³ i zamieszka³ u nich w Norze, ale on sam pozostawa³ nieugiêty, mimo tego, ¿e w ten sposób móg³by jeszcze wiêcej czasu spêdzaÌ z Ginny. Szczerze docenia³ tê propozycjê, ale bior¹c pod uwagê, ¿e mia³ swój dom, a tak¿e to, ¿e zaczyna³ w³aœnie swoj¹ pierwsz¹ w ¿yciu pracê, by³ to doskona³y moment, aby siê usamodzielniÌ.

W jeden z pierwszych weekendów sierpnia Hermiona wybra³a siê w³aœnie do Nory, wed³ug tego, co dowiedzia³a siê z listu od Rona, Harry mia³ siê tam równie¿ pojawiÌ. Cieszy³a j¹ bardzo ta wiadomoœÌ, poniewa¿ w koùcu mogli siê spotkaÌ wszyscy razem na trochê d³u¿szy czas ni¿ kilka godzin. Od czasu zakoùczenia prac w Hogwarcie nie mieli takiej okazji, gdy¿ Hermionie wraz z Ronem wypad³ wyjazd do Australii, a do tego jeszcze Harry i Ron zaczynali pracê na stanowiskach aurorów.

Hermiona teleportowa³a siê jak zwykle niedaleko p³otu rozpoœcieraj¹cego siê wokó³ Nory. By³a s³oneczna, piêkna, sierpniowa sobota. W ramionach trzyma³a Krzywo³apa, którego zawsze ze sob¹ zabiera³a, a którego tak bardzo jej brakowa³o przez prawie rok, kiedy wyruszy³a na poszukiwanie horkruksów.

– Spokojnie, KrzywoÂłapku, juÂż jesteÂśmy na miejscu – prĂłbowaÂła go uspokoiĂŚ, gdyÂż tak jak zawsze, dawaÂł swojej wÂłaÂścicielce jasno do zrozumienia, Âże nie przepada za takim Âśrodkiem transportu. W koĂącu Hermiona daÂła za wygranÂą i wypuÂściÂła wyrywajÂącego siĂŞ kota na podwĂłrko. JuÂż miaÂła siĂŞ skierowaĂŚ w stronĂŞ drzwi wejÂściowych do Nory, kiedy dostrzegÂła wychodzÂącÂą z szopy paniÂą Weasley.

– DzieĂą dobry, Hermiono – przywitaÂła jÂą od razu mama Rona. – Tak siĂŞ cieszĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ.

– DzieĂą dobry, pani Weasley – odwzajemniÂła uÂśmiech Hermiona, po czym pozwoliÂła siĂŞ uÂściskaĂŚ.

– WchodÂź, wchodÂź, Ron tak siĂŞ ucieszy, spodziewaliÂśmy siĂŞ ciebie, trochĂŞ póŸniej. Nie jesteÂś gÂłodna, kochaneczko? Pewnie nawet nie zjadÂłaÂś Âśniadania?

– DziĂŞkujĂŞ, chĂŞtnie, ale niech siĂŞ pani nie trudzi specjalnie, zjem z innymi, kiedy juÂż wstanÂą.

– To Âżaden kÂłopot – oÂświadczyÂła Molly Weasley. – UsiÂądÂź sobie, zaraz coÂś przygotujĂŞ.

– Pan Weasley w pracy? – zapytaÂła Hermiona, kiedy usiadÂła juÂż przy stole i mimowolnie spojrzaÂła na zegar wiszÂący na Âścianie, ktĂłrego wskazĂłwki oznaczaÂły poszczegĂłlne osoby w rodzinie i wskazywaÂły, gdzie siĂŞ aktualnie znajdujÂą. WskazĂłwka pana Weasleya wskazywaÂła wÂłaÂśnie na: W PRACY.

– Tak, musiaÂł dzisiaj wyjœÌ do pracy, majÂą jak¹œ pilnÂą interwencjĂŞ – odpowiedziaÂła pani Weasley, krĂŞcÂąc gÂłowÂą. – Na szczĂŞÂście teraz zdarza siĂŞ to juÂż coraz rzadziej.

– Rozumiem, a jak Ron po pierwszym tygodniu w nowej pracy?

– Och, na razie jest zadowolony, pewnie ma na to teÂż wpÂływ, Âże sÂą tam razem z Harrym, ale myÂślĂŞ, Âże najlepiej bĂŞdzie, jak sam ci opowie – wyznaÂła pani Weasley. Po chwili namysÂłu, kiedy spojrzaÂła na HermionĂŞ, dodaÂła jednak. – ÂŻaÂłujĂŞ jednak, Âże nie wzi¹³ przykÂładu z ciebie i nie ukoĂączy Hogwartu.

– To jego decyzja, ja nie miaÂłam zamiaru go naciskaĂŚ – przyznaÂła Hermiona, kiedy mama Rona postawiÂła przed niÂą talerz z tostami i kubkiem gorÂącej herbaty.

– Czyja decyzja? – dobiegÂł ich senny gÂłos z okolicy schodĂłw. Do kuchni wszedÂł Ron, jeszcze w piÂżamie, widaĂŚ byÂło wyraÂźnie, Âże dopiero co wstaÂł z ³ó¿ka.

– A nic, tak tylko rozmawialiÂśmy o twojej nowej pracy… – urwaÂła temat Hermiona, po czym wstaÂła i pocaÂłowaÂła swojego chÂłopaka w policzek. Ron odwzajemniÂł siĂŞ jej czuÂłym uÂściskiem.

– MiÂło ciĂŞ widzieĂŚ – przywitaÂł siĂŞ z niÂą. – Dawno przyjechaÂłaÂś?

– DosÂłownie przed chwilÂą, twoja mama zd¹¿yÂła mi tylko zrobiĂŚ jakieÂś Âśniadanie.

– Co tam u ciebie? Jak tam rodzice? – dopytywaÂł siĂŞ Ron, kiedy juÂż usiedli oboje przy stole. Pani Weasley zaczĂŞÂła przygotowywaĂŚ Âśniadanie rĂłwnieÂż dla reszty rodziny.

– W porzÂądku, nadrabiamy stracony czas – przyznaÂła Hermiona. – Rodzice zapomnieli juÂż o tej sprawie z wymazaniem ich pamiĂŞci, a przynajmniej o tym juÂż nie wspominajÂą – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ nieÂśmiaÂło. – Ale moÂże lepiej ty mi powiedz, jak tam kariera aurora? – spytaÂła z lekkim przekÂąsem. – Twoje listy w tym tygodniu byÂły doœÌ krĂłtkie na ten temat?

– Mamy sporo pracy, sama wiesz, Âże szukamy tych zbiegÂłych ÂśmiercioÂżercĂłw, to nasze g³ówne zadanie – przyznaÂł otwarcie Ron, czĂŞstujÂąc siĂŞ tostem Hermiony.

– Ej, to moje Âśniadanie – trzepnĂŞÂła go delikatnie po rĂŞkach Hermiona z uÂśmiechem.

– No co? Jestem gÂłodny – odwzajemniÂł uÂśmiech Ron.

– No wiĂŞc? Opowiadaj dalej.

– Wiesz, to mĂłj pierwszy tydzieĂą, musiaÂłem teÂż wszystkich poznaĂŚ, przyzwyczaiĂŚ siĂŞ co i jak, sama wiesz… Harry ma juÂż trochĂŞ Âłatwiej, bo zacz¹³ troszkĂŞ wczeÂśniej ze wzglĂŞdu na nasz wyjazd do Australii.

– Wiem, Ron – zgodziÂła siĂŞ z nim Hermiona, dopijajÂąc swojÂą herbatĂŞ. Pani Weasley poszÂła obudziĂŚ Ginny na Âśniadanie. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże jesteÂście tam razem, bĂŞdzie wam raÂźniej.

– No, tak – przyznaÂł Ron. – MieliÂśmy juÂż nawet jeden wypad w terenie. ChodziÂły pogÂłoski, Âże ktoÂś widziaÂł DoÂłohowa, gdzieÂś na obrzeÂżach Londynu, ale kiedy przybyliÂśmy na miejsce, nie znaleÂźliÂśmy ani Âśladu. Prawdopodobnie byÂł to faÂłszywy trop.

– Wiesz, nie ma siĂŞ co z drugiej strony dziwiĂŚ. Po klĂŞsce Voldemorta to normalne, Âże na razie zapadli siĂŞ pod ziemiĂŞ i siĂŞ ukrywajÂą – Hermiony nie zdziwiÂła reakcja Rona na dÂźwiĂŞk sÂłowa Voldemort. Mimo Âże znikn¹³ z tego Âświata, ludzie potrzebowali czasu, aby przyzwyczaiĂŚ siĂŞ, Âże nie jest on juÂż Âżadnym zagroÂżeniem. Po kilkunastu minutach do kuchni wrĂłciÂła pani Weasley w obecnoÂści Ginny, ktĂłra uÂściskaÂła HermionĂŞ i zasiadÂła rĂłwnieÂż do stoÂłu.

– Super, Âże juÂż jesteÂś, Harry rĂłwnieÂż powinien byĂŚ niedÂługo – oznajmiÂła Ginny, biorÂąc tost do rĂŞki i zajadajÂąc siĂŞ nim ze smakiem. – Jak skoĂączymy, moÂżesz wzi¹Ì swoje rzeczy, Hermiono i zanieœÌ do mojego pokoju jak zwykle.

– DziĂŞki, Ginny, tak zrobiĂŞ – odpowiedziaÂła Hermiona, ktĂłra juÂż skoĂączyÂła i zaczĂŞÂła pomagaĂŚ pani Weasley w zmywaniu.

Kiedy wszyscy skoùczyli jeœÌ œniadanie, ca³a trójka uda³a siê na górê do pokoju Ginny, gdzie Hermiona zd¹¿y³a siê ju¿ rozgoœciÌ, poniewa¿ zawsze tu nocowa³a, kiedy przyje¿d¿a³a do Nory. Po ponad godzinie, kiedy opowiadali sobie wzajemnie co ostatnio siê u nich dzia³o, pojawi³ siê równie¿ Harry.

– CzeœÌ wszystkim – przywitaÂł siĂŞ w progu drzwi i zanim zd¹¿yÂł powiedzieĂŚ coÂś wiĂŞcej, juÂż rzuciÂła mu siĂŞ w objĂŞcia Ginny, a nastĂŞpnie Hermiona, a Ron klepaÂł go po plecach.

– Dawno przyjechaÂłaÂś? – spytaÂł Harry, patrzÂąc na HermionĂŞ.

– A, jak¹œ godzinĂŞ temu. ZaÂłapaÂłam siĂŞ jeszcze na Âśniadanie – odpowiedziaÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.

– MyÂślaÂłam, Âże bĂŞdziesz póŸniej? – popatrzyÂła na Harry'ego Ginny.

– Nie zasiedziaÂłem siĂŞ zbyt dÂługo u Andromedy – wyjaÂśniÂł Harry.

– Jak tam Teddy? – spytaÂła zaciekawiona Hermiona, siadajÂąc z powrotem na ³ó¿ku.

– RoÂśnie jak na droÂżdÂżach, co wizytĂŞ mam wraÂżenie, jakby ktoÂś rzuciÂł na niego zaklĂŞcie powiĂŞkszajÂące.

– To okropne, Âże Tonks i Remus nie mogÂą go sami wychowaĂŚ. – stwierdziÂła ze smutkiem Hermiona, patrzÂąc w podÂłogĂŞ nieobecnym wzrokiem. Ron natychmiast siĂŞ przy niej znalazÂł, obejmujÂąc jÂą ramieniem.

– Wiem, Hermiono – przyznaÂł Harry. – MoÂżemy mieĂŚ tylko nadzieje, Âże takich nieszczêœÌ bĂŞdzie na Âświecie coraz mniej, odkÂąd nie ma Voldemorta. – Ron i Ginny syknĂŞli na dÂźwiĂŞk imienia Czarnego Pana. – Nie moÂżecie siĂŞ nawet teraz przyzwyczaiĂŚ do tego nazwiska? PrzecieÂż juÂż go tu nie ma – dopytywaÂł zdziwiony Harry, rozkÂładajÂąc bezradnie rĂŞce.

– Niby tak – wyjÂąkaÂł Ron. – Ale to kwestia przyzwyczajenia.

– Czyli jak na ten moment ma siĂŞ sprawa z Teddym? – spytaÂła Ginny, patrzÂąc na Harry'ego.

– UstaliliÂśmy, Âże na razie zostanie z AndromedÂą, mama Tonks na pewno lepiej siĂŞ nim teraz zajmie niÂż ja. UzgodniÂłem z niÂą jednak, Âże bĂŞdĂŞ staraÂł siĂŞ ich doœÌ czĂŞsto odwiedzaĂŚ i pomagaĂŚ jej, gdyby zaszÂła taka potrzeba – wyznaÂł Harry, ktĂłry zapewne godzÂąc siĂŞ na zostanie ojcem chrzestnym, nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże tyle obowiÂązkĂłw w zwiÂązku z Teddym spadnie na niego tak szybko.

– Rozumiem, myÂślĂŞ, Âże na pewno Andromeda bĂŞdzie potrzebowaÂła twojego wsparcia – zgodziÂła siĂŞ Ginny, ktĂłra robiÂła porzÂądek na biurku znajdujÂącym siĂŞ pod oknem.

– Harry, wiesz, Âże moÂżesz na nas liczyĂŚ? – w³¹czyÂła siĂŞ do rozmowy Hermiona. – ChĂŞtnie wam pomoÂżemy w miarĂŞ moÂżliwoÂści.

– OczywiÂście, stary – zgodziÂł siĂŞ z niÂą Ron, kiedy popatrzyÂła na niego znaczÂąco.

– DziĂŞki – wymamrotaÂł Harry, patrzÂąc na sÂłoĂące, ktĂłre wznosiÂło siĂŞ coraz wyÂżej nad horyzontem.

– SÂłyszaÂłam od Rona, Âże macie sporo pracy teraz w ministerstwie – zmieniÂła temat Hermiona, patrzÂąc na Harry'ego.

– Och, tak… A mimo to jak do tej pory nikogo nie udaÂło nam siĂŞ zÂłapaĂŚ – stwierdziÂł ze zÂłoÂściÂą Harry.

– To tylko kwestia czasu – zauwaÂżyÂła racjonalnie Hermiona. – W koĂącu wam siĂŞ uda.

– Hej, co wy na to, Âżeby wykorzystaĂŚ jakoÂś tĂŞ piĂŞknÂą pogodĂŞ? – wtrÂąciÂła siĂŞ Ginny, ktĂłra nie chciaÂła, by negatywne tematy wpÂłynĂŞÂły na ich wspĂłlnie spĂŞdzony czas.

– ÂŚwietny pomysÂł, moÂże chodÂźmy wszyscy na spacer lub pograjmy w quidditcha? – zgodziÂł siĂŞ z niÂą Ron.

– Zdecydowanie wybieram spacer – szybko zdecydowaÂła za wszystkich Hermiona.

– Dlaczego, moÂże zaskoczyÂłabyÂś nas jakimiÂś nowymi umiejĂŞtnoÂściami? – draÂżniÂł siĂŞ z niÂą Ron.

– Nie zaczynaj dla wÂłasnego dobra, Ron – popatrzyÂła na niego ostrzegawczo, ale uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przy okazji.

– W takim razie ustalone – wstaÂł zadowolony Harry, czekajÂąc na resztĂŞ. – I lepiej siĂŞ pospieszmy, bo wasza mama nie darowaÂłaby nam, gdybyÂśmy siĂŞ spóŸnili na obiad.

Ca³a czwórka spêdzi³a na zewn¹trz ca³e przedpo³udnie. Ginny i Ron wyci¹gnêli Harry'ego i Hermionê na pobliskie wzgórza, gdzie rozpoœciera³y siê okoliczne ³¹ki i pola. Nie zapomnieli równie¿ o doœÌ urokliwym miejscu w okolicy tutejszego stawu. Pogoda im zdecydowanie dopisywa³a, a woko³o na pró¿no by³o akurat tego dnia szukaÌ innych ludzi. Czas spêdzili na wspólnej rozmowie i wspominaniu ich poprzednich lat w Hogwarcie, odbytych przygód, a tak¿e niejednych wspólnie spêdzonych wakacji. Dawno nie mieli sposobnoœci spotkaÌ siê wszyscy razem, wiêc cieszyli siê sob¹ nawzajem, zw³aszcza bior¹c pod uwagê, ¿e za nied³ugo Hermiona i Ginny mia³y wróciÌ na ostatni rok do szko³y, wiêc czeka³a ich doœÌ d³uga roz³¹ka ze swoimi ch³opakami. Nim siê jednak obejrzeli, zbli¿a³o siê po³udnie i chc¹c nie chc¹c musieli wróciÌ do Nory na obiad, jeœli nie chcieli zaznaÌ gniewu pani Weasley. Nim jednak jeszcze dobrze weszli do kuchni, pani Weasley oœwiadczy³a dziewczynom, ¿e przysz³y do nich listy.

– Ginny, Hermiono, dobrze, Âże juÂż wszyscy jesteÂście. PrzyszÂły do was listy, z tego, co zd¹¿yÂłam zauwaÂżyĂŚ, sÂą z Hogwartu. Najwidoczniej w szkole juÂż wiedzieli, gdzie ciĂŞ dzisiaj szukaĂŚ, Hermiono – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pani Weasley, wrĂŞczajÂąc im koperty. Hermiona usiadÂła za stoÂłem i wyciÂągnĂŞÂła z koperty aÂż trzy zwiniĂŞte listy, a takÂże owiniĂŞty w papier niewielki przedmiot. ZostawiÂła go jednak na póŸniej. Jak siĂŞ domyÂśliÂła, jedna z wiadomoÂści przypominaÂła o poczÂątku roku szkolnego.

HOGWART
SZKOÂŁA
MAGII I CZARODZIEJSTWA
Dyrektor: MINERWA MCGONAGALL

Szanowna Panno Granger,
PragnĂŞ przypomnieĂŚ, Âże nowy rok szkolny rozpoczyna siĂŞ pierwszego wrzeÂśnia. Ekspres do Hogwartu odjeÂżdÂża z dworca King's Cross z peronu dziewiĂŞĂŚ i trzy czwarte, o godzinie jedenastej.
Za³¹czam listê ksi¹¿ek niezbêdnych w nowym roku szkolnym.
Z wyrazami szacunku
Profesor F. Flitwick
zastĂŞpca dyrektora

– WiĂŞc to jednak stary Flitwick zostaÂł zastĂŞpcÂą McGonagall – oznajmiÂł Ron, zaglÂądajÂąc Hermionie przez ramiĂŞ.

– MoÂżna siĂŞ byÂło tego spodziewaĂŚ, on albo ewentualnie profesor Sprout. Chyba nie spodziewaÂłeÂś siĂŞ kogoÂś innego? – spytaÂła Hermiona, patrzÂąc na niego i unoszÂąc brwi, kiedy otwieraÂła drugi z listĂłw. Zgodnie z przewidywaniami zawieraÂł listĂŞ podrĂŞcznikĂłw wymaganych na siĂłdmym roku nauki. Tutaj czekaÂła jÂą miÂła niespodzianka, gdyÂż okazaÂło siĂŞ, Âże z nowych pozycji doszÂły tylko dwie nowe.

HOGWART
SZKOÂŁA
MAGII I CZARODZIEJSTWA

Dla wybranych przez PaniÂą przedmiotĂłw na poziomie OWUTEMU, poza podrĂŞcznikami, ktĂłre powinna juÂż pani posiadaĂŚ z szĂłstego roku nauki, powinna Pani rĂłwnieÂż nabyĂŚ:
StandardowÂą ksiĂŞgĂŞ zaklĂŞĂŚ stopieĂą 7, Mirandy Goshawk
ZaawansowanÂą magiĂŞ obronnÂą, Nicolasa Sheparda

Hermiona ju¿ mia³a wzi¹Ì do rêki trzeci list, kiedy us³ysza³a radosny okrzyk Harry'ego, który wyrwa³ Ginny z rêki jak¹œ odznakê.

– Ha, zostaÂłaÂś kapitanem GryfonĂłw, Âświetna wiadomoœÌ – radowaÂł siĂŞ Harry, patrzÂąc przemiennie, to na list w rĂŞku swojej dziewczyny, to na odznakĂŞ, ktĂłrÂą jeszcze nie tak dawno sam miaÂł zaszczyt nosiĂŚ.

– PowaÂżnie?! – zdziwiÂł siĂŞ Ron, ktĂłry rĂłwnieÂż jak raÂżony piorunem, ruszyÂł szybko do Harry'ego, aby sprawdziĂŚ, czy to prawda. Hermiona spojrzaÂła jednak na Ginny, na ktĂłrej twarzy rĂłwnieÂż moÂżna byÂło dostrzec oznaki zadowolenia.

– GratulujĂŞ, Ginny – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niej szczerze Hermiona.

– NaprawdĂŞ cĂłreczko, to wspaniaÂła wiadomoœÌ – przy³¹czyÂła siĂŞ do nich pani Weasley.

– DziĂŞki, teÂż siĂŞ bardzo cieszĂŞ – odpowiedziaÂła dziewczyna, widaĂŚ byÂło, Âże czuÂła siĂŞ doceniona.

– ÂŻaÂłujĂŞ, Âże nie bĂŞdĂŞ miaÂł okazji zobaczyĂŚ ciĂŞ w akcji, w roli kapitana – powiedziaÂł szczerze Harry, kÂładÂąc jej dÂłoĂą na ramieniu.

– Zawsze moÂżesz wpaœÌ na jakiÂś mecz, nigdy nie byÂło z tym problemu – zauwaÂżyÂła sÂłusznie, Ginny.

– W sumie masz racjĂŞ – przyznaÂł uradowany, Ron. – Musimy stary, tak zrobiĂŚ – zwrĂłciÂł siĂŞ teraz do Harry'ego. – MuszĂŞ zobaczyĂŚ w akcji mojÂą siostrĂŞ jako kapitan druÂżyny.

– No juÂż dobrze, dziĂŞkujĂŞ wam, rĂłwnieÂż siĂŞ cieszĂŞ i trzymam was za sÂłowo, Âże wpadniecie.

– Masz to, jak w banku – zapewniÂł jÂą Harry, kiedy pani Weasley rĂłwnieÂż ÂściskaÂła cĂłrkĂŞ, skÂładajÂąc jej gratulacjĂŞ. Hermina zadowolona ze szczĂŞÂśliwych wieÂści dla przyjació³ki, wrĂłciÂła do przeczytania ostatniego listu, bĂŞdÂąc ciekawÂą, co zawiera, skoro przeczytaÂła juÂż o rozpoczĂŞciu roku szkolnego i o potrzebnych ksi¹¿kach do nauki na nowy rok.

HOGWART
SZKOÂŁA
MAGII I CZARODZIEJSTWA
Dyrektor: MINERWA MCGONAGALL

Szanowna Panno Granger,
Z przyjemnoœci¹ pragnê Pani¹ poinformowaÌ, ¿e zosta³a Pani mianowana na stanowisko prefekta naczelnego Hogwartu. Sk³adaj¹c gratulacje, wyra¿am równie¿ nadziejê, ¿e bêdzie Pani w pe³ni wywi¹zywaÌ siê ze swoich nowych obowi¹zków, jak i korzystaÌ ze swoich praw. Zakres obowi¹zków zostanie z Pani¹ oraz drugim prefektem naczelnym omówiony podczas zebrania z opiekunami domów, oraz dyrektorem tu¿ po rozpoczêciu roku szkolnego. Do tej pory prosimy o rozmowê i spotkanie z pozosta³ymi prefektami szko³y w trakcie podró¿y poci¹giem Hogwart Express, a tak¿e rozdysponowanie im obowi¹zków w trakcie tej¿e podró¿y oraz dopilnowanie porz¹dku. Prosimy równie¿ o pomoc w razie potrzeby prefektom podczas Uczty Rozpoczynaj¹cej Rok Szkolny, kiedy bêd¹ musieli zaprowadziÌ pierwszoroczniaków do swoich domów. Mamy nadziejê, ¿e wraz z drugim prefektem naczelnym dopilnujecie porz¹dku, aby wszystko przebieg³o, jak nale¿y. Pozosta³y zakres praw i obowi¹zków zostanie omówiony podczas wy¿ej wymienionego spotkania w Hogwarcie.
Jeszcze raz skÂładam szczere gratulacje i wyraÂżam nadziejĂŞ, Âże wybĂłr dokonany przez nas okaÂże siĂŞ sÂłuszny.
Profesor M. McGonagall
dyrektor Hogwartu

Hermiona przeczytaÂła jeszcze raz list, nie wierzÂąc w to, co czyta. Ona, prefektem naczelnym? Duma rozpieraÂła jÂą od Âśrodka, ale nie mogÂła ukryĂŚ przed sobÂą zdziwienia, Âże zostaÂła wybrana, po tym, jak miaÂła rok przerwy w nauce. RozwinĂŞÂła maleĂąki pakunek i na jej dÂłoĂą wyleciaÂła srebrna odznaka, gdzie na tle godÂła Hogwartu wypisane byÂły duÂże litery PN.

– Hermiono, wszystko w porzÂądku? – usÂłyszaÂła gÂłos Harry'ego tuÂż obok i poczuÂła jego dÂłoĂą na ramieniu. Dopiero teraz zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże musiaÂła od paru minut wpatrywaĂŚ siĂŞ w list i odznakĂŞ, kiedy inni wci¹¿ cieszyli siĂŞ razem z Ginny.

– Ja…? Tak… – dodaÂła po chwili namysÂłu. – Po prostu… – Zanim jednak skoĂączyÂła, Harry juÂż dostrzegÂł odznakĂŞ w jej dÂłoni.

– Prefekt naczelny? GratulujĂŞ, Hermiono – obj¹³ jÂą ramieniem. – Nie cieszysz siĂŞ?

– Prefekt naczelny?! – rĂłwnieÂż Ron, poderwaÂł siĂŞ z miejsca i szybko podszedÂł do swojej dziewczyny. Teraz juÂż wszyscy patrzyli na HermionĂŞ.

– No, tak… – tylko tyle zd¹¿yÂła nieÂśmiaÂło wydukaĂŚ Hermiona, gdy utonĂŞÂła w objĂŞciach Harry'ego, Rona, Ginny i pani Weasley.

– W sumie to Âżadna niespodzianka – nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ szczerze uradowany, Ron.

– Tak siĂŞ cieszĂŞ, Hermiono, kiedyÂś Bill, Percy, a teraz ty – powiedziaÂła pani Weasley, tulÂąc jÂą do siebie.

– SkÂąd to zaskoczenie? – zapytaÂł Harry, widzÂąc, Âże przyjació³ka ma to wypisane na twarzy.

– No wiesz… W koĂącu byÂło tylu kandydatĂłw, a ja miaÂłam przerwĂŞ… W innym przypadku to co innego, ale w tych okolicznoÂściach… jestem trochĂŞ zaskoczona.

– A kogo lepszego mogÂła wybraĂŚ McGonagall? – szybko daÂł jej do zrozumienia Ron. – Ta inteligencja, sumiennoœÌ, to zamiÂłowanie do przestrzegania reguÂł, bycie obowiÂązkowym.

– Z tym przestrzeganiem reguÂł, to im dalej, tym z tym trochĂŞ gorzej – nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ przed tÂą uwagÂą Harry.

– PrzestaĂą – fuknĂŞÂła na niego Hermiona, ale rĂłwnieÂż ona siĂŞ uÂśmiechaÂła, byÂło widaĂŚ, Âże jest bardzo szczĂŞÂśliwa.

– No to wieczorem musimy urzÂądziĂŚ jakieÂś maÂłe przyjĂŞcie na waszÂą czeœÌ – westchnĂŞÂła pani Weasley, patrzÂąc na cĂłrkĂŞ i HermionĂŞ zanim ich opuÂściÂła.

– Niech pani sobie nie robi kÂłopotu, pani Weasley – zaczĂŞÂła Hermiona, ale ta jej przerwaÂła.

– To Âżaden kÂłopot, kochaneczko.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?