Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Trwa³ w³aœnie ostatni weekend przed powrotem Hermiony do Hogwartu. Ju¿ od rana robi³a wszystkie porz¹dki oraz siê pakowa³a, poniewa¿ jeszcze dzisiaj mia³a na chwilê zajrzeÌ do Nory, by po¿egnaÌ siê z Harrym i Ronem. Wiedzia³a, ¿e obaj nie bêd¹ mogli odprowadziÌ jej na poci¹g, gdy¿ bêd¹ w tym czasie w pracy. Rodzice równie¿ spêdzili z ni¹ wczorajszy dzieù, gdy¿ wiedzieli, ¿e zobacz¹ j¹ dopiero na œwiêta. Bior¹c pod uwagê ich poprzedni¹ roz³¹kê, jej ojciec nie móg³ powstrzymaÌ siê przed swoimi komentarzami.

– No, mam nadziejĂŞ cĂłreczko, Âże tym razem nie rozstaniemy siĂŞ na rok – mrugn¹³ do niej okiem, kiedy wczoraj jedli kolacjĂŞ.

– Nie martw siĂŞ tato, przyjadĂŞ na ÂświĂŞta – odpowiedziaÂła, wiedzÂąc, Âże nawiÂązaÂł do ich ostatniego pobytu w Australii. – Wiecie, Âże rzadko kiedy zostawaÂłam wtedy w Hogwarcie.

– Hmm… – zamyÂśliÂł siĂŞ teatralnie Scott Granger. – PomyÂślmy, gdybym miaÂł liczyĂŚ, to nieraz coÂś ci wypadaÂło w ÂświĂŞta. A to jednak pozostanie w Hogwarcie ze wzglĂŞdu o Harry'ego, a to ten Bal BoÂżonarodzeniowy, czy teÂż wtedy, gdy urwaÂłaÂś siĂŞ z naszego pobytu na nartach, bo musiaÂłaÂś wrĂłciĂŚ na… Gdzie to wtedy ÂżeÂście byli?

– Na Grimmauld Place – odpowiedziaÂła Hermiona. – Harry byÂł wtedy w kiepskim stanie, musiaÂłam wrĂłciĂŚ.

– Czyli ile razy spĂŞdziÂłaÂś z nami ÂświĂŞta, od kiedy uczysz siĂŞ w Hogwarcie? Raz, dwa? – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do Hermiony jej ojciec.

– Oj, Scott, daj spokĂłj – prĂłbowaÂła przerwaĂŚ tĂŞ dyskusjĂŞ matka Hermiony.

– Jane, ÂżartujĂŞ, ale chyba siĂŞ nie pomyliÂłem?

– Masz racjĂŞ tato – zgodziÂła siĂŞ z nim w koĂącu Hermiona, bo kiedy siĂŞ nad tym zastanowiÂła, musiaÂła przyznaĂŚ, Âże mĂłwiÂł prawdĂŞ. Niejednokrotnie stawiaÂła Harry'ego czy teÂż swoje prywatne sprawy wyÂżej od rodzicĂłw, nawet w ÂświĂŞta. – Tym razem macie jednak moje sÂłowo, na pewno przyjadĂŞ na ÂświĂŞta.

– A Ron?

– JakoÂś to wszystko pogodzimy.

– Dobrze cĂłreczko, trochĂŞ chciaÂłem siĂŞ z tobÂą poprzekomarzaĂŚ. Rozumiem, Âże masz swoje Âżycie, swoje sprawy, jednak czasami teÂż chcielibyÂśmy spĂŞdziĂŚ z tobÂą trochĂŞ czasu, to wszystko – oÂświadczyÂł pan Granger, odkÂładajÂąc talerze do zlewu.

– Wiem, tato, ja rĂłwnieÂż, naprawdĂŞ.

– Jutro jedziesz do Nory? – chciaÂła siĂŞ upewniĂŚ jej matka.

– Tak, spakujĂŞ siĂŞ rano, a potem skoczĂŞ na parĂŞ godzin do Nory, muszĂŞ poÂżegnaĂŚ siĂŞ z Ronem i Harrym. TeÂż nie bĂŞdziemy siĂŞ trochĂŞ widzieĂŚ – odpowiedziaÂła Hermiona, wstajÂąc od stoÂłu.

Gdy tylko Hermiona skoùczy³a siê pakowaÌ w niedzielny poranek, po¿egna³a siê szybko z rodzicami i teleportowa³a siê do Nory. Mimo doœÌ wczesnej pory tym razem wszyscy ju¿ na ni¹ czekali. Harry równie¿ przyby³ bardzo wczeœnie i teraz on oraz reszta Weasleyów posilali siê wspólnym œniadaniem. Hermiona grzecznie podziêkowa³a pani Weasley, kiedy równie¿ i j¹ zaprosi³a do sto³u, poniewa¿ zd¹¿y³a zjeœÌ w domu. Kiedy tylko wszyscy skoùczyli, Harry, Ron, Hermiona i Ginny udali siê na górê do pokoju Rona, by spêdziÌ trochê czasu ze sob¹. Sypialnia Rona nie zmieni³a siê prawie zupe³nie, odk¹d Hermiona siêga³a pamiêci¹. Dalej mo¿na by³o ujrzeÌ zarówno poœciel, jak i plakaty dru¿yny quidditcha, którym kibicowa³ Ron, a wiêc Armat z Chudley, a tak¿e klatkê ze Œwistoœwink¹ stoj¹c¹ na biurku w k¹cie. Obok klatki znajdowa³o siê za to zdjêcie, na którym widnieli objêci: Harry, Ron i Hermiona.

– Tak siĂŞ cieszĂŞ, Âże was widzĂŞ, chciaÂłam siĂŞ z wami poÂżegnaĂŚ. NaprawdĂŞ nie dacie rady urwaĂŚ siĂŞ jutro, by udaĂŚ siĂŞ z nami na King's Cross? – spytaÂła szczerze uradowana ich widokiem Hermiona, kiedy juÂż usiadÂła na ³ó¿ku.

– Przykro mi Hermiono, ale na razie ani ja, ani Harry nie damy wzi¹Ì rady urlopu – odpowiedziaÂł Ron, patrzÂąc na swojego przyjaciela, ktĂłry rĂłwnieÂż miaÂł niezbyt zadowolonÂą minĂŞ.

– Mamy teraz sporo pracy – dodaÂł Harry, zwracajÂąc siĂŞ przede wszystkim do Hermiony, poniewaÂż Ginny juÂż o wszystkim wiedziaÂła.

– Szkoda, miaÂłam nadziejĂŞ, Âże jednak w ostatniej chwili coÂś siĂŞ zmieni i nas odprowadzicie.

– JuÂż spakowana? – spytaÂła Ginny, patrzÂąc na HermionĂŞ.

– Tak, zrobiÂłam to na szybko dzisiaj przed przybyciem do was. Wszystko jest gotowe. A ty?

– No wiesz, prawie, ale muszĂŞ szybko dzisiaj skoĂączyĂŚ, siĂŞ pakowaĂŚ, bo mama mnie jutro zabije – odpowiedziaÂła Ginny, prĂłbujÂąc karmiĂŚ ÂŚwistoÂświnkĂŞ.

– Czy ty musisz tak jÂą dokarmiaĂŚ? – Nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ Ron.

– No co? MuszĂŞ o niÂą zadbaĂŚ, nim bĂŞdzie zdana tylko na twojÂą ÂłaskĂŞ – wzruszyÂła ramionami Ginny.

– Przypominam, Âże to moja sowa…

– KtĂłra rĂłwnieÂż i mnie lubi – zauwaÂżyÂła Ginny, przerywajÂąc mu. – Nie martw siĂŞ, od jutra bĂŞdziesz miaÂł jÂą tylko na wy³¹cznoœÌ.

– BĂŞdzie mi was bardzo obu brakowaĂŚ – powiedziaÂł nagle Harry, wypowiadajÂąc w koĂącu te sÂłowa, ktĂłre k³êbiÂły siĂŞ w gÂłowach caÂłej czwĂłrki.

– Wiem – przyznaÂła Ginny. – Tylko ÂżebyÂś mi siĂŞ tam nie oglÂądaÂł w ministerstwie za jakimiÂś innymi aurorkami, jak mnie nie bĂŞdzie.

– Oj, no co ty. Nie znasz mnie?

– ÂŻartujĂŞ – odpowiedziaÂła krĂłtko Ginny, wstajÂąc i obejmujÂąc Harry'ego.

– Ty rĂłwnieÂż Hermiono, nie krĂŞĂŚ siĂŞ za bardzo wÂśrĂłd innych chÂłopakĂłw, zwÂłaszcza Âże teraz nas tam nie bĂŞdzie – nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ Ron, patrzÂąc na dziewczynĂŞ.

– Ha, bardzo Âśmieszne – odparÂła Hermiona, rzucajÂąc w niego poduszkÂą. – Na szczĂŞÂście nie bĂŞdĂŞ tam sama. BĂŞdzie Ginny, Luna. Z tego, co wiem, to rĂłwnieÂż Justyn.

– Justyn Finch–Fletchley? – zdziwiÂł siĂŞ Harry, patrzÂąc na niÂą. – To wrĂłciÂł? Nic mu nie jest?

– Tak, spotkaÂłam siĂŞ z nim, jak robiÂłam zakupy na PokÂątnej – potwierdziÂła Hermiona, opowiadajÂąc im o wszystkim. – TeÂż postanowiÂł wrĂłciĂŚ.

– Nie martw siĂŞ Hermiono, moje przyjació³ki z roku teÂż sÂą caÂłkiem w porzÂądku. Szybko siĂŞ zaprzyjaÂźnicie.

– Mam nadziejĂŞ, Âże tak bĂŞdzie – przyznaÂła Hermiona. – ZwÂłaszcza Âże raczej bĂŞdĂŞ jedynÂą GryfonkÂą, ktĂłra wrĂłciÂła.

– BĂŞdzie brakowaÂło tylko Colina… – zauwaÂżyÂł Harry, ktĂłry wspominaÂł chÂłopca, ktĂłry go kiedyÂś niezmiernie irytowaÂł na drugim roku, a ktĂłry byÂł jednÂą z polegÂłych osĂłb w bitwie o Hogwart.

– Niestety – zamyÂśliÂła siĂŞ Ginny, ktĂłra moÂże nigdy nie byÂła z Colinem Creeveyem w bardzo bliskich relacjach, ale jednak siĂŞ lubili.

– BĂŞdziecie do nas pisaĂŚ – przerwaÂła potok myÂśli Hermiona, patrzÂąc na Harry'ego i Rona.

– No coÂś ty, nie proÂś nawet – uÂśmiechn¹³ siĂŞ Ron, patrzÂąc na Harry'ego.

– No to chociaÂż ty, Harry – mrugnĂŞÂła do niego okiem Hermiona.

– Jasne, co tydzieĂą – nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ od Âśmiechu Harry.

– Trzymam ciĂŞ za sÂłowo – dodaÂła Ginny.

Hermiona wysiadÂła z rodzicami z samochodu tuÂż przed dworcem King's Cross. JuÂż z daleka moÂżna byÂło dostrzec, Âże jest sporo ludzi.

– Hermiono, poczekaj, wezmĂŞ twĂłj kufer – pospieszyÂł jej z pomocÂą tata, kiedy prĂłbowaÂła wyj¹Ì kufer z bagaÂżnika samochodu.

– Na pewno wszystko wziĂŞÂłaÂś, cĂłreczko? – spytaÂła pani Granger.

– Tak, jestem pewna, sprawdzaÂłam jeszcze dzisiaj z samego rana. Daj tato, pomogĂŞ ci chociaÂż z KrzywoÂłapem – oÂświadczyÂła, biorÂąc klatkĂŞ ze swoim kotem.

– PĂłjdĂŞ poszukaĂŚ jakiegoÂś wĂłzka, poczekajcie tutaj na mnie – poprosiÂł je obie pan Granger. WrĂłciÂł po prawie piĂŞciu minutach z wĂłzkiem, na ktĂłry od razu wrzuciÂł kufer Hermiony i klatkĂŞ z KrzywoÂłapem.

– To co, idziemy? Ile mamy czasu? – spytaÂła pani Granger.

– Jeszcze dwadzieÂścia minut, mamo – odpowiedziaÂła Hermiona, patrzÂąc na zegar wiszÂący na dworcu. JednoczeÂśnie rozglÂądaÂła siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc jakichÂś znajomych twarzy. Ruszyli wzdÂłuÂż kolejnych peronĂłw, wypatrujÂąc barierki oddzielajÂącej perony numer 9 i 10. Kiedy dotarli na miejsce, postarali siĂŞ nie zwracaĂŚ na siebie uwagi i dyskretnie opierali siĂŞ po kolei o barierkĂŞ. Jej rodzice jak zawsze wzdrygali siĂŞ mimowolnie w tym momencie, mimo Âże odprowadzali jÂą na pociÂąg nie po raz pierwszy. TuÂż po chwili ich oczom ukazaÂł siĂŞ tak dobrze znany Hermionie peron 9 i 3/4, na ktĂłrym juÂż oczekiwaÂł czarno–czerwony pociÂąg z napisem „Hogwart Express". Gdy podeszli bliÂżej, Hermiona dostrzegÂła grzywĂŞ rudych wÂłosĂłw i od razu skierowaÂła rĂłwnieÂż rodzicĂłw w tamtÂą stronĂŞ. TuÂż niedaleko wejÂścia do wagonu staÂła pani Weasley wraz z Ginny.

– DzieĂą dobry, pani Weasley. CzeœÌ, Ginny – przywitaÂła siĂŞ z nimi Hermiona, po czym mama Rona chwyciÂła jÂą w objĂŞcia i przywitaÂła siĂŞ rĂłwnieÂż z rodzicami Hermiony. – DÂługo juÂż jesteÂście? – spytaÂła, zwracajÂąc siĂŞ do swojej rudowÂłosej przyjació³ki.

– JakieÂś dziesiĂŞĂŚ minut – odpowiedziaÂła Ginny, kiedy jej mama i rodzice Hermiony pogr¹¿yli siĂŞ w rozmowie.

– SpotkaÂłaÂś juÂż kogoÂś? – dopytywaÂła Hermiona, rozglÂądajÂąc siĂŞ po peronie. ÂŚwiadomoœÌ braku Rona i Harry'ego zaczynaÂła do niej pomaÂłu docieraĂŚ. Owszem, juÂż nieraz zdarzaÂło siĂŞ, Âże podró¿owaÂła tym pociÂągiem bez nich. Czy to jadÂąc na ÂświĂŞta do rodzicĂłw, czy rĂłwnieÂż jak na drugim roku, kiedy Harry i Ron zdecydowali przylecieĂŚ do Hogwartu latajÂącym samochodem pana Wesleya. Teraz jednak wiedziaÂła, Âże na podró¿y pociÂągiem siĂŞ nie skoĂączy i nie bĂŞdzie ich rĂłwnieÂż w samym Hogwarcie. Nie miaÂłaby nic przeciwko kilku znajomym twarzom z ich roku.

– ParĂŞ osĂłb z mojego roku, rĂłwnieÂż z Gryffindoru – odpowiedziaÂła Ginny. PopatrzyÂła jednak na HermionĂŞ i zrozumiaÂła co kryje siĂŞ za tym pytaniem. – Nie martw siĂŞ, szybko wszystkich poznasz. MoÂże juÂż nawet w pociÂągu.

– Ginny, ale ja muszĂŞ udaĂŚ siĂŞ do wagonu prefektĂłw – zauwaÂżyÂła Hermiona.

– No tak… Ale przecieÂż nie bĂŞdziesz tam siedziaÂła caÂły czas, jak juÂż pozaÂłatwiacie wszystko, moÂżesz mnie znaleŸÌ.

– OczywiÂście, myÂślĂŞ, Âże to nie potrwa tak dÂługo. Zajmij mi miejsce w jakimÂś przedziale.

– Nie ma sprawy… – odpowiedziaÂła Ginny.

– Dziewczynki, zbierajcie siĂŞ pomaÂłu, juÂż prawie jedenasta – ponagliÂła ich pani Weasley, wskazujÂąc na zegar znajdujÂący siĂŞ na peronie.

– RzeczywiÂście, ma pani racjĂŞ, pani Weasley – zgodziÂła siĂŞ z niÂą Hermiona, po czym podeszÂła do rodzicĂłw, by siĂŞ z nimi poÂżegnaĂŚ.

– Pa, cĂłreczko – wyÂściskaÂła cĂłrkĂŞ, pani Granger. – Mam nadziejĂŞ, Âże niedÂługo siĂŞ zobaczymy, Âżyczymy ci z tatÂą udanego semestru.

– Tak, Hermiono – przy³¹czyÂł siĂŞ do Âżony, pan Granger, rĂłwnieÂż tulÂąc cĂłrkĂŞ. – Mam nadziejĂŞ, Âże w tym roku w koĂącu czeka ciĂŞ bardzo spokojny czas w tej szkole.

– Na pewno tato, nie martw siĂŞ. To wszystko juÂż za nami – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do nich Hermiona, biorÂąc walizkĂŞ i machajÂąc im na poÂżegnanie. Zanim jednak odeszÂła, podeszÂła jeszcze poÂżegnaĂŚ siĂŞ z paniÂą Weasley.

– Udanej podró¿y i semestru, Hermiono, bĂŞdziemy za tobÂą tĂŞskniĂŚ, a Ron w szczegĂłlnoÂści – powiedziaÂła pani Weasley, ÂściskajÂąc HermionĂŞ jakby byÂła jej drugÂą cĂłrkÂą.

– DziĂŞkujĂŞ pani Weasley, mi rĂłwnieÂż. Mam nadziejĂŞ, Âże jednak ten rok minie jak najszybciej.

– Hermiono, pora iœÌ – tym razem to Ginny ponagliÂła przyjació³kĂŞ i wspĂłlnie udaÂły siĂŞ do pociÂągu ze swoimi walizkami oraz z klatkÂą KrzywoÂłapa, obracajÂąc siĂŞ jeszcze na chwilĂŞ i po raz ostatni ÂżegnajÂąc siĂŞ ze swoimi rodzicami. Gdy juÂż znalazÂły siĂŞ w pociÂągu, Hermiona udaÂła siĂŞ w kierunku wagonu prefektĂłw, natomiast Ginny poszÂła zajÂąc im jakieÂś wolne miejsca.

– Mam nadziejĂŞ, Âże szybko wrĂłcisz – rzuciÂła Ginny na odchodne.

– NiedÂługo siĂŞ zobaczymy – odpowiedziaÂła Hermiona przyjació³ce, po czym ruszyÂła naprzĂłd pociÂągu, gdyÂż to wÂłaÂśnie tam znajdowaÂł siĂŞ, znany jej juÂż wagon przeznaczony dla prefektĂłw. Po drodze mijaÂła tÂłumy uczniĂłw, ktĂłrzy szukali sobie wolnych miejsc, przepychajÂąc swoje kufry, a takÂże niosÂąc klatki ze swoimi pupilami: sowami, kotami, pufkami a nierzadko nieÂśli je w ramionach. W koĂącu Hermionie udaÂło dotrzeĂŚ siĂŞ do przedziaÂłu dla prefektĂłw, gdzie byÂła juÂż trĂłjka osĂłb.

– Hej – przywitaÂła siĂŞ krĂłtko Hermiona, po czym najstarszy z obecnych, w jej wieku, wysoki, przystojny szatyn podszedÂł do niej i ze szczerym uÂśmiechem uÂścisn¹³ jej dÂłoĂą.

– Lucas Jones, miÂło ciĂŞ poznaĂŚ, jestem Krukonem, jednym z prefektĂłw naczelnych – przedstawiÂł siĂŞ, ÂściskajÂąc delikatnie jej dÂłoĂą.

– Hermiona Granger, rĂłwnieÂż mi miÂło, druga prefekt naczelna – odwzajemniÂła uÂścisk, kiedy juÂż wyszÂła z delikatnego szoku po tak szybkiej i pewnej reakcji chÂłopaka.

– MyÂślĂŞ, Âże chyba nie ma tutaj nikogo, kto by o tobie nie sÂłyszaÂł – powiedziaÂł z uznaniem Lucas. – W koĂącu miĂŞdzy innymi dziĂŞki tobie w duÂżej mierze nie ma wÂśrĂłd nas Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ.

– No tak, dziĂŞki – odpowiedziaÂła z lekkim zakÂłopotaniem Hermiona. PrĂłbowaÂła dojœÌ do siebie, ale nie spodziewaÂła siĂŞ, Âże drugi z prefektĂłw naczelnych bĂŞdzie tak Âświetnie sobie radziÂł, zwykle to ona przejmowaÂła inicjatywĂŞ w takich sytuacjach. Fakt, Âże chÂłopak byÂł bardzo przystojny, tym bardziej wprawiaÂł jÂą w zakÂłopotanie. Lucas przedstawiÂł jÂą pozostaÂłej dwĂłjce, wÂśrĂłd ktĂłrych, Monica MacDonald Âśredniego wzrostu blondynka byÂła jednym z prefektĂłw Gryffindoru, natomiast drugi, trochĂŞ nieÂśmiaÂły chÂłopak – Christian Tremblay byÂł prefektem KrukonĂłw. Gdy caÂła czwĂłrka wygodnie siĂŞ rozsiadÂła i do przedziaÂłu zaczĂŞÂły wchodziĂŚ kolejne osoby, zrobiÂło siĂŞ trochĂŞ tÂłoczniej. W koĂącu pojawili siĂŞ wszyscy i zaczĂŞto od tego, by wszyscy siĂŞ ze sobÂą poznali. Poza HermionÂą i Lucasem, ktĂłrzy byli prefektami naczelnymi, znajdowaÂło siĂŞ tutaj rĂłwnieÂż oÂśmiu prefektĂłw, po parze z kaÂżdego domu. Prefektem Gryffindoru poza poznanÂą wczeÂśniej MonicÂą MacDonald byÂł chÂłopak o kĂŞdzierzawych wÂłosach – Shane Morgan. Prefektami z domu Huffelpuffu byli Julie Anderson i Kevin Davies. WÂśrĂłd KrukonĂłw, poza Christianem Tremblayem, drugÂą prefekt byÂła Anastasia Roberts. Natomiast prefektami ÂŚlizgonĂłw byli: brunetka o doœÌ pewnej siebie minie – Elizabeth Young, a takÂże niewiele niÂższy od Lucasa, dobrze zbudowany blondyn – Howard Moore.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?