Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Testrale prowadziÂły powozy doœÌ spokojnym tempem, a na zewnÂątrz panowaÂł ciemny póŸny wieczĂłr. SÂłychaĂŚ byÂło od czasu do czasu koÂła powozĂłw, ktĂłre chrzĂŞÂściÂły po nielicznych kamieniach znajdujÂących siĂŞ na ÂścieÂżce prowadzÂącej do zamku. Ginny, Natalie i Cornelia pogr¹¿yÂły siĂŞ w rozmowie o quidditchu, podczas gdy Luna wydawaÂła siĂŞ braĂŚ przykÂład z Hermiony i rĂłwnieÂż podziwiaÂła widoki rozpoÂścierajÂące siĂŞ za oknem powozu. Niedaleko od ÂścieÂżki widaĂŚ byÂło wyraÂźnie pierwsze drzewa zwiastujÂące skraj Zakazanego Lasu. Hermiona mimochodem wrĂłciÂła myÂślami do tych kilku przygĂłd, ktĂłre musiaÂła w nim spĂŞdziĂŚ: poszukiwania rannego jednoroÂżca w ramach szlabanu, ucieczka przed wilkoÂłakiem, poznanie przyrodniego brata Hagrida – Graupa czy teÂż pozbycie siĂŞ Dolores Umbridge. Gdy siĂŞ nad tym wszystkim zastanowiÂła, musiaÂła przyznaĂŚ, Âże to szczĂŞÂście, Âże za kaÂżdym razem udaÂło jej siĂŞ wyjœÌ z niego caÂło. Nie upÂłynĂŞÂło duÂżo czasu, gdy ich oczom zaczĂŞÂły ukazywaĂŚ siĂŞ pierwsze wieÂże tak dobrze im znanego zamku. W oddali moÂżna byÂło juÂż dostrzec bramĂŞ Hogwartu, a takÂże znajdujÂące siĂŞ po obu jej stronach gargulce. Powozy, jeden po drugim zaczĂŞÂły zatrzymywaĂŚ siĂŞ tuÂż przed bramÂą i uczniowie zaczĂŞli szybko wychodziĂŚ z nich na zewnÂątrz.

– No, w koĂącu jesteÂście… – usÂłyszeli dobiegajÂący zza bramy pretensjonalny gÂłos woÂźnego Argusa Filcha, ktĂłremu jak zwykle towarzyszyÂła jego kotka – Pani Norris. Filch na ich widok od razu zaj¹³ siĂŞ otwarciem bramy, by wpuÂściĂŚ ich do Âśrodka. Hermiona przypomniaÂła sobie, Âże ostatnim razem, byÂło to bardziej skomplikowane, gdyÂż woÂźny sprawdzaÂł wtedy kaÂżdego z osobna, czy nie wnoszÂą do szkoÂły jakichÂś czarno-magicznych przedmiotĂłw. Teraz jednak po upadku Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ nie byÂło juÂż takiej potrzeby. Nim Hermiona siĂŞ obejrzaÂła wraz z przyjació³kami, byÂła juÂż za bramÂą na bÂłoniach Hogwartu. TÂłum uczniĂłw udaÂł siĂŞ w kierunku drzwi wejÂściowych do zamku, gdzie w oknach sal i wieÂż biÂły Âłuny ÂświatÂła.

Po chwili gromadka uczniów znalaz³a siê w sali wejœciowej. Drzwi do Wielkiej Sali by³y ju¿ otwarte, jakby czeka³y w wytêsknieniem, a¿ uczniowie przekrocz¹ ponownie ich próg. Za nim jednak weszli do œrodka, na b³oniach ju¿ mo¿na by³o us³yszeÌ Hagrida prowadz¹cego pierwszoroczniaków w kierunku zamku. Nie czekaj¹c wiêc d³u¿ej, Hermiona, a wraz z ni¹ pozostali uczniowie weszli do Wielkiej Sali i od razu ka¿dy z nich skierowa³ siê w kierunku jednego z czterech sto³ów, z których ka¿dy by³ przypisany dla danego domu. Hermiona wraz z Ginny, Natalie i Corneli¹ skierowa³y siê w stronê sto³u po³o¿onego po skrajnie prawej stronie, ¿egnaj¹c siê wczeœniej z Lun¹, która zajê³a miejsce tu¿ obok, bo przy pierwszym stole po prawej. Przy stole nauczycielskim zasiadali ju¿ wszyscy nauczyciele z wyj¹tkiem Hagrida, który prowadzi³ najm³odszych uczniów do Wielkiej Sali. Dla Hermiony i pozosta³ych uczniów nowym widokiem by³a profesor McGonagall zasiadaj¹ca na œrodku sto³u, na miejscu dyrektora. Poza tym wœród t³umu innych nauczycieli mo¿na by³o dostrzec parê nowych twarzy. Hermiona usiad³a tu¿ obok Ginny, dosyÌ blisko sto³u nauczycielskiego, a w tym samym czasie, profesor Flitwick opuœci³ Wielk¹ Salê, aby zapewne wprowadziÌ do niej pierwszoroczniaków. Po chwili Hermiona ju¿ wiedzia³a, ¿e siê nie pomyli³a, gdy Hagrid wszed³ do œrodka i zaj¹³ swoje miejsce przy stole. Dostrzeg³ Hermionê i mrugn¹³ do niej okiem, na co ona odwzajemni³a mu siê uœmiechem.

Gdy tylko drzwi do Wielkiej Sali na nowo siĂŞ otwarÂły, wszelki szmer rozmĂłw dobiegajÂący z sali, ucichÂł. Do Âśrodka wszedÂł niziutki profesor Flitwick, prowadzÂąc grupkĂŞ dosyĂŚ mocno przestraszonych pierwszoroczniakĂłw. Hermiona doskonale rozumiaÂła, co teraz czujÂą. Sama przeÂżywaÂła to samo siedem lat temu. Argus Filch przyniĂłsÂł maÂły taborecik, na ktĂłrym spoczywaÂła juÂż stara i postrzĂŞpiona Tiara PrzydziaÂłu.

– ProszĂŞ was, ustawcie siĂŞ tutaj wokó³ – usÂłyszeli piskliwy gÂłos profesora Flitwicka. Gdy tylko uczniowie stanĂŞli wokó³ taboretu, rozdarcie Tiary PrzydziaÂłu wzdÂłuÂż szwu otworzyÂło siĂŞ i usÂłyszeli, jak zaczyna ÂśpiewaĂŚ, na co paru nowych uczniĂłw wzdrygnĂŞÂło siĂŞ z zaskoczenia:

Witajcie drodzy uczniowie!
W nowej Hogwartu chwale,
gdzie jeszcze nie tak dawno
dziaÂły siĂŞ rzeczy niemaÂłe.

ChoĂŚ Czarny Pan tu przybyÂł,
by szko³ê obróciÌ w py³.
to wielcy nasi obroĂący,
wypĂŞdzili go w inny byt.

I choĂŚ ciemne czasy minĂŞÂły,
a szko³a sw¹ chwa³¹ znów lœni.
To pamiĂŞtajmy zawsze o jednym,
Âże kiedyÂś znĂłw przyjdÂą gorsze dni.

Lecz dzisiaj cieszmy siĂŞ triumfem,
gdy kolejny rok szkolny wybiÂł.
A ja stara Tiara Losu,
postaram siĂŞ przypadkiem nie chybiĂŚ.

Bo wy nowi uczniowie,
musicie znaleŸÌ tu w³asny k¹t.
A ja wam w tym pomogĂŞ
i wskaÂże odpowiedni dom.

WiĂŞc zdajcie siĂŞ na mĂłj werdykt,
bo zajrzĂŞ w wasze troski.
I na podstawie waszych predyspozycji
wyciÂągnĂŞ odpowiednie wnioski.

MoÂże traficie do Gryffindoru,
gdzie krĂłluje odwaga.
Lecz rĂłwnie jest wskazane
mêstwo i szczeroœÌ niema³a.

A moÂże do Slytherinu,
ktĂłry ceni sobie czystÂą krew.
Tam ambicja, spryt, zaradnoœÌ,
uczyni z ciebie maga wnet.

ByĂŚ moÂże do Ravenclawu,
gdzie bije ÂźrĂłdÂło wiedzy.
Tam ceni siĂŞ tych mÂądrych
i bystrych nad inne potrzeby.

A jeÂśli rĂłwnieÂż nie tam,
to moÂże do Hufflepuffu.
Gdzie lojalnoœÌ i uczciwoœÌ
doceni w tobie kaÂżdy za to.

WiĂŞc czekajcie cierpliwie,
bo pieœù swoj¹ skoùczy³am.
I w ten wÂłaÂśnie sposĂłb
CeremoniĂŞ PrzydziaÂłu zaczynam.

Gdy tylko pad³y ostatnie s³owa Tiara Przydzia³u znieruchomia³a i zamilk³a. Wœród nauczycieli i starszych uczniów rozleg³y siê gromkie oklaski, do³¹czy³o do nich równie¿ kilka osób oczekuj¹cych na przydzia³.

– Tiara jak zawsze na bie¿¹co z wydarzeniami – zwrĂłciÂła siĂŞ Ginny do Hermiony, kiedy oklaski juÂż osÂłabÂły.

– W koĂącu sama teÂż braÂła udziaÂł w tych wydarzeniach – przypomniaÂła jej Hermiona, wracajÂąc myÂślami do bitwy o Hogwart, ale kiedy dostrzegÂła profesora Flitwicka chcÂącego zabraĂŚ gÂłos, zd¹¿yÂła tylko przyÂłoÂżyĂŚ palec do ust.

– Teraz wyczytam po kolei wasze nazwiska – oznajmiÂł profesor Flitwick, biorÂąc do rĂŞki kawaÂłek pergaminu. – I kaÂżdy z was zajmie miejsce na taborecie. Wtedy naÂło¿ê mu TiarĂŞ PrzydziaÂłu, ktĂłra przydzieli was do waszych nowych domĂłw. Dobrze? – OdpowiedziaÂł mu nieÂśmiaÂły pomruk wÂśrĂłd pierwszoroczniakĂłw. – Adams Melannie! – Profesor Flitwick wezwaÂł na stolik pierwszÂą osobĂŞ. Z szeregu wystÂąpiÂła niska, blondwÂłosa dziewczynka, o niepewnej minie, jakby prĂłbowaÂła w tym momencie zapaœÌ siĂŞ pod ziemiĂŞ. SpojrzaÂła ze strachem na profesora Flitwicka trzymajÂącego w dÂłoni TiarĂŞ PrzydziaÂłu i nieÂśmiaÂło zajĂŞÂła miejsce na taborecie. Mistrz zaklĂŞĂŚ i urokĂłw, a teraz jednoczeÂśnie zastĂŞpca dyrektora naÂłoÂżyÂł tiarĂŞ na gÂłowĂŞ dziewczynki i niedÂługo póŸniej moÂżna byÂło usÂłyszeĂŚ doniosÂły gÂłos oznajmiajÂący:

– RAVENCLAW! – krzyknĂŞÂła na ca³¹ salĂŞ Tiara PrzydziaÂłu, a zaraz potem na stoÂłku przysiadÂł kolejny z uczniĂłw. Tym razem byÂł to niski, pulchny chÂłopiec o kĂŞdzierzawych wÂłosach. Hermiona nie mogÂła odeprzeĂŚ od siebie myÂśli, Âże chÂłopiec na pewno pochodzi z mugolskiej rodziny, ale skÂąd pojawiÂła siĂŞ u niej taka myÂśl, nie umiaÂła ze stu procentowÂą pewnoÂściÂą odpowiedzieĂŚ sama przed sobÂą.

– HUFFLEPUFF! – po raz drugi tego wieczoru Tiara PrzydziaÂłu wykrzyczaÂła nazwĂŞ jednego z domĂłw, a chÂłopiec nieÂśmiaÂło podszedÂł do stoÂłu, gdzie siedzieli uczniowie jego nowego domu.

– Mam nadziejĂŞ, Âże za chwilĂŞ zacznÂą siĂŞ pojawiaĂŚ rĂłwnieÂż nowi Gryfoni – Hermiona usÂłyszaÂła niedaleko od niej sÂłowa Prawie BezgÂłowego Nicka, unoszÂącego siĂŞ nad ich stoÂłem, gdzie siedzieli mÂłodsi uczniowie. MusiaÂł jednak jeszcze chwilĂŞ zaczekaĂŚ. Po chÂłopcu, ktĂłry zostaÂł nowym Puchonem, kolejne dwie osoby trafiÂły do Slytherinu, a kolejna do Ravenclawu, dopiero póŸniej Caroline Dallas trafiÂła jako pierwsza do Gryffindoru, na co Hermiona i reszta domu przywitali jÂą obok siebie gromkimi oklaskami. Ceremonia pomaÂłu zbliÂżaÂła siĂŞ do koĂąca.

– Nie mogĂŞ siĂŞ juÂż doczekaĂŚ, kiedy siĂŞ to skoĂączy, jestem strasznie gÂłodna – wymamrotaÂła siedzÂąca obok, Ginny.

– Jakbym sÂłyszaÂła Rona – stwierdziÂła Hermiona, unoszÂąc brwi, wpatrywaÂła siĂŞ jednak dalej w TiarĂŞ PrzydziaÂłu, pozostaÂło jeszcze czworo uczniĂłw.

– Zuris Gary – usÂłyszeli w koĂącu profesora Flitwicka wzywajÂącego na stolik ostatniego z uczniĂłw. MÂłody chÂłopiec zasiadÂł na taborecie, a Tiara PrzydziaÂłu opadÂła mu doœÌ g³êboko na gÂłowĂŞ. Traf chciaÂł, Âże akurat na sam koniec, tiara nie mogÂła doœÌ szybko siĂŞ zdecydowaĂŚ na przydziaÂł. MijaÂły minuty, a twarzy chÂłopca nie byÂło widaĂŚ, natomiast sama Tiara wyglÂądaÂła na g³êboko zamyÂślonÂą. W pewnym momencie jednak podjĂŞÂła decyzjĂŞ i wykrzyczaÂła:

– RAVENCLAW! – koĂączÂąc w ten sposĂłb CeremoniĂŞ PrzydziaÂłu.

– Raczej nie czĂŞsto zdarza siĂŞ, by Tiara PrzydziaÂłu tak dÂługo trzymaÂła jednÂą osobĂŞ – stwierdziÂła Natalie.

– Czasami siĂŞ to zdarza, sama siedziaÂłam doœÌ dÂługo, wiĂŞc wiem, jak to jest. PrzyznajĂŞ jednak, Âże nie aÂż tyle – opowiadaÂła Hermiona, wspominajÂąc swĂłj przydziaÂł.

– Serio? A gdzie chciaÂła ciĂŞ przydzieliĂŚ? – spytaÂła zainteresowana Natalie.

– ZastanawiaÂła siĂŞ bardzo powaÂżnie czy nie przydzieliĂŚ mnie wÂłaÂśnie do KrukonĂłw, ostatecznie jednak zdecydowaÂła siĂŞ przydzieliĂŚ mnie tutaj – dokoĂączyÂła Hermiona, ktĂłra do tej pory niewielu osobom opowiadaÂła o tym wydarzeniu, mimo Âże od poczÂątku jej pobytu w Hogwarcie wiele osĂłb dziwiÂło siĂŞ, Âże nie trafiÂła do Ravenclawu. Nieoczekiwanie zbliÂżyÂł siĂŞ do nich Prawie BezgÂłowy Nick.

– JeÂśli siĂŞ nie mylĂŞ, to wÂłaÂśnie mamy kolejnÂą osobĂŞ, ktĂłra do³¹czyÂła do grona hatstall – zauwaÂżyÂł duch.

– Do kogo? – spytaÂła zaskoczona Cornelia, a nie tylko ona nie wiedziaÂła o co chodzi.

– Hatstall, innymi sÂłowy „ten, ktĂłry ugrzÂązÂł w tiarze". Chodzi o takie osoby, ktĂłrych przydziaÂł trwaÂł dÂłuÂżej niÂż piĂŞĂŚ minut – oÂświadczyÂła jak zwykle wszystko wiedzÂąca Hermiona.

– Zgadza siĂŞ – przytakn¹³ jej Nick. – Zdarza siĂŞ to niezwykle rzadko, mniej wiĂŞcej raz na piĂŞĂŚdziesiÂąt lat.

– O rany – zÂłapaÂła siĂŞ za gÂłowĂŞ Cornelia, ale wÂłaÂśnie w tym momencie, profesor Flitwick sprzÂątn¹³ TiarĂŞ PrzydziaÂłu razem ze stolikiem, na ktĂłrym siadali uczniowie i profesor McGonagall podniosÂła siĂŞ ze swojego krzesÂła. W Wielkiej Sali natychmiast zalegÂła cisza. Dyrektorka rozejrzaÂła siĂŞ po caÂłej sali, zanim przemĂłwiÂła. Gdy byÂła juÂż pewna, Âże wszyscy zamilkli, dopiero wtedy usÂłyszeli tak wyczekiwane przez niÂą sÂłowa.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?