Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Hermiona wsta³a o œwicie, kiedy promienie s³oùca na dobre wpada³y do œrodka przez okna dormitorium. Czu³a siê wypoczêta, ale z ¿alem podnios³a siê i rozejrza³a po pomieszczeniu. Dostrzeg³a tylko sam¹ Ginny, która klêcza³a przed swoim ³ó¿kiem i ewidentnie szuka³a czegoœ w kufrze. Mimo to zd¹¿y³a siê ju¿ ubraÌ.

– Ooo, witaj Hermiono – przywitaÂła siĂŞ z niÂą rudowÂłosa przyjació³ka, gdy tylko obrĂłciÂła gÂłowĂŞ.

– CzeœÌ, Ginny, myÂślaÂłam, Âże wstaÂłam doœÌ wczeÂśnie? – spytaÂła, mimowolnie ziewajÂąc.

– Jak widzisz, tym razem nie byÂłaÂś najszybsza, Cornelia i Natalie juÂż zeszÂły na dó³ do Wielkiej Sali. Ja pomyÂślaÂłam, Âże poczekam
na ciebie.

– DziĂŞki, Ginny, juÂż siĂŞ podnoszĂŞ. – Hermiona szybko doprowadziÂła siĂŞ do porzÂądku i przebraÂła w szatĂŞ, podczas gdy jej przyjació³ka czekaÂła na niÂą przy drzwiach. – Jestem gotowa, chodÂźmy.

Przyjació³ki opuœci³y dormitorium, po drodze minê³y pokój wspólny, gdzie kilku Gryfonów równie¿ powita³o ju¿ nowy dzieù. Jedni pogr¹¿eni byli w o¿ywionej rozmowie na kanapie, podczas gdy inni, grali w szachy lub eksploduj¹cego durnia. Hermiona i Ginny opuœci³y salon Gryffindoru, wychodz¹c przez portret Grubej Damy, a potem uda³y siê schodami do Wielkiej Sali na œniadanie. Sto³y ju¿ by³y zastawione jedzeniem, a t³um uczniów zajada³ siê przeró¿nymi smako³ykami. Dziewczyny odnalaz³y Natalie i Corneliê i przysiad³y siê do nich.

– Hej, nareszcie jesteÂście – przywitaÂła siĂŞ z nimi Natalie. – TrochĂŞ wam zeszÂło.

– Hermiona nie mogÂła podnieœÌ siĂŞ z ³ó¿ka – odpowiedziaÂła Ginny bez wahania.

– Nie przesadzaj – broniÂła siĂŞ Hermiona. – Nie sÂądziÂłam, Âże juÂż ta godzina. Rozdawali juÂż plan zajĂŞĂŚ? – zapytaÂła, nakÂładajÂąc sobie Âśniadanie na talerz.

– Jeszcze nie, nawet nie byÂło jeszcze poczty… – przerwaÂła swojÂą wypowiedÂź Cornelia, kiedy dostrzegÂła kilka sĂłw wlatujÂących do Wielkiej Sali i rozdajÂących ró¿ne listy i paczki adresatom. Jedna z sĂłw wylÂądowaÂła przed HermionÂą. Do jej nĂłg przywiÂązany byÂł ÂświeÂży egzemplarz Proroka Codziennego. Dziewczyna wrzuciÂła do woreczka piĂŞĂŚ knutĂłw i odwiÂązaÂła gazetĂŞ, po czym sowa natychmiast wzbiÂła siĂŞ do lotu.

– PiszÂą coÂś ciekawego? – spytaÂła z zainteresowaniem Ginny, kiedy juÂż przeÂłknĂŞÂła to, co miaÂła w ustach.

– Nie, nie ma nic… – zaczĂŞÂła Hermiona, ale za chwilĂŞ poprawiÂła gazetĂŞ trzymanÂą w rĂŞkach i spojrzaÂła na niÂą z du¿¹ ekscytacjÂą. – Czekaj! Tu jest coÂś ciekawego – wskazaÂła na artykuÂł znajdujÂący siĂŞ w poÂłowie Proroka Codziennego. Hermiona poÂłoÂżyÂła go na stole, by Ginny mogÂła przeczytaĂŚ artykuÂł razem z niÂą. Natalie rĂłwnieÂż wykazaÂła spore zainteresowanie, wiĂŞc finalnie Hermiona odczytaÂła go dziewczynom na gÂłos, jednak na tyle dyskretnie, by nie wzbudzaĂŚ ogĂłlnej uwagi uczniĂłw.

SCHWYTANO JEDNEGO
ZE ZBIEG£YCH ¦MIERCIO¯ERCÓW!

Spieszymy PaĂąstwu donieœÌ, Âże dziÂś rano z naszego zaufanego ÂźrĂłdÂła znajdujÂącego siĂŞ w ministerstwie, otrzymaliÂśmy informacje, jakoby w nocy doszÂło do odnalezienia i zatrzymania jednego ze zbiegÂłych po bitwie o Hogwart ÂśmiercioÂżercĂłw. SchwytanÂą osobÂą ma byĂŚ niejaki Liam Travers, bĂŞdÂący jednym z najwierniejszych i najdÂłuÂżej dziaÂłajÂących sÂług Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ. Travers miaÂł zostaĂŚ zatrzymany w jednej z opuszczonych budowli. Z tego, co udaÂło nam siĂŞ dowiedzieĂŚ, jednym z aurorĂłw obecnych przy zatrzymaniu ÂśmiercioÂżercy, miaÂł byĂŚ sam Harry Potter, ktĂłry niedawno obj¹³ posadĂŞ na tym stanowisku w Ministerstwie Magii. Obecnie byÂły sÂługa Sami–Wiecie–Kogo ma przebywaĂŚ w Azkabanie, gdzie bĂŞdzie oczekiwaÂł na postawienie mu zarzutĂłw przed Wizengamotem. Gdy tylko zdobĂŞdziemy nowe informacje, niezwÂłocznie poinformujemy o nich naszych czytelnikĂłw. Wypatrujcie wieÂści w kolejnych numerach Proroka Codziennego.

– UdaÂło im siĂŞ w koĂącu kogoÂś zÂłapaĂŚ. – Zaskoczona i podekscytowana Hermiona spojrzaÂła na Ginny. Jeszcze raz zerknĂŞÂła do gazety i przeczytaÂła artykuÂł po raz drugi. – Harry braÂł udziaÂł przy zÂłapaniu Traversa…

– Kto wie, moÂże i Ron teÂż – spojrzaÂła Ginny na swojÂą przyjació³kĂŞ. – MoÂże dziĂŞki temu uda siĂŞ Âłatwiej dotrzeĂŚ rĂłwnieÂż do pozostaÂłych? Gdyby udaÂło siĂŞ coÂś z tego Traversa wyciÂągn¹Ì…

– SÂądzicie, Âże ten caÂły Travers moÂże coÂś wiedzieĂŚ? – przy³¹czyÂła siĂŞ do nich Natalie, ktĂłra do tej pory tylko przysÂłuchiwaÂła siĂŞ z zainteresowaniem artykuÂłowi, a potem wymianie zdaĂą miĂŞdzy dziewczynami.

– CiĂŞÂżko powiedzieĂŚ… – zastanawiaÂła siĂŞ nad tymi sÂłowami Hermiona, zauwaÂżajÂąc, Âże w Wielkiej Sali zaczĂŞli pojawiaĂŚ siĂŞ pierwsi nauczyciele. NaÂłoÂżyÂła na swĂłj talerz parĂŞ tostĂłw, ale nie mogÂła skupiĂŚ siĂŞ na jedzeniu. – Musimy dowiedzieĂŚ siĂŞ wiĂŞcej, napiszĂŞ po Âśniadaniu do Rona. JeÂśli Harry braÂł w tym udziaÂł, to na pewno obaj wiedzÂą duÂżo wiĂŞcej niÂż Prorok Codzienny.

– Dobry pomysÂł Hermiono, pĂłjdziemy do sowiarni, jak tylko skoĂączymy Âśniadanie – zgodziÂła siĂŞ z niÂą Ginny.

– Na co wy wszystkie trzy czekacie? – spojrzaÂła na nich zaskoczona Cornelia, ktĂłra juÂż skoĂączyÂła jeœÌ i teraz wpatrywaÂła siĂŞ w nie ze zdumieniem. – Macie zamiar zacz¹Ì zajĂŞcia, nie jedzÂąc nic?

– JuÂż, juÂż, nie gorÂączkuj siĂŞ tak – odpowiedziaÂła Natalie swojej przyjació³ce.

Do Wielkiej Sali zeszÂła siĂŞ juÂż wiĂŞkszoœÌ uczniĂłw, a nauczy–ciele zajĂŞli miejsca przy swoim stole. WÂśrĂłd nich moÂżna byÂło dostrzec rĂłwnieÂż nowe osoby, ktĂłre zostaÂły zaprezentowane wczoraj. Profesor McGonagall prowadziÂła wÂłaÂśnie oÂżywionÂą rozmowĂŞ z nowym nauczycielem transmutacji, profesorem Clarkiem. PatrzÂąc dalej wzdÂłuÂż stoÂłu, Hermiona dostrzegÂła rĂłwnieÂż profesor Sprout czytajÂącÂą Proroka Codziennego i pokazujÂącÂą go Horacemu Slughornowi. Wcale by siĂŞ nie zdziwiÂła, gdyby dwĂłjka nauczycieli rĂłwnieÂż omawiaÂła ten sam artykuÂł co one przed chwilÂą. Hermiona, Ginny i Natalie tak zajĂŞÂły siĂŞ Âśniadaniem, Âże nie dostrzegÂły zbliÂżajÂącej siĂŞ do nich profesor Babbling. Dopiero Cornelia zwrĂłciÂła im uwagĂŞ na zbliÂżajÂącÂą siĂŞ w ich stronĂŞ, nowÂą opiekunkĂŞ GryfonĂłw, ktĂłra rozdawaÂła wszystkim uczniom plany zajĂŞĂŚ.

– Witam was, moje drogie – przywitaÂła siĂŞ z nimi, po czym zwrĂłciÂła siĂŞ najpierw do Hermiony. – Panna Granger… Pozwoli pani, Âże siĂŞ upewniĂŞ… Do owutemĂłw ma pani zamiar podchodziĂŚ z: eliksirĂłw, numerologii, obrony przed czarnÂą magiÂą, staroÂżytnych run, transmutacji, zaklĂŞĂŚ i zielarstwa. Nie mylĂŞ siĂŞ?

– Zgadza siĂŞ, pani profesor – przytaknĂŞÂła Hermiona.

– W takim razie, to jest twĂłj plan zajĂŞĂŚ na tym roku. – Profesor Babbling wrĂŞczyÂła dziewczynie kartkĂŞ z rozpiskÂą lekcji na poszczegĂłlne dni. – A teraz pozwoli pani, Âże przejdĂŞ do panny Weasley – dodaÂła, po czym zajĂŞÂła siĂŞ planem Ginny.

Hermiona spojrza³a na swoj¹ rozpiskê zajêÌ. Na dzieù dzisiejszy przewidziane mia³a tylko dwa przedmioty: transmutacjê, a póŸniej po krótkiej przerwie dwie godziny obrony przed czarn¹ magi¹. Oznacza³o to, ¿e pierwszy dzieù szko³y zacznie od zajêÌ z nowymi nauczycielami. Gdy tylko profesor Babbling oddali³a siê od nich, Hermiona porówna³a swój plan z pozosta³ymi dziewczynami. Szybko okaza³o siê, ¿e s¹ do siebie bardzo podobne, z wyj¹tkiem tych przedmiotów, których ona sama nie mia³a zamiaru dalej zdawaÌ lub te¿ dziewczyny. Ginny i Cornelia mia³y miêdzy transmutacj¹ a obron¹ przed czarn¹ magi¹ jeszcze godzinê wró¿biarstwa. Hermiona ucieszy³a siê na wieœÌ, ¿e Natalie równie¿ bêdzie chodzi³a na numerologiê, wiec nie bêdzie osamotniona. Gorzej przedstawia³a siê sprawa ze staro¿ytnymi runami, tutaj ju¿ bêdzie zdana tylko na siebie.

– Zapowiada siĂŞ ciekawy dzieĂą – stwierdziÂła Ginny, zerkajÂąc jeszcze na chwilĂŞ do swojej kartki. – Szybko przekonamy siĂŞ, jak to bĂŞdzie z tym Clarkiem i Hughesem.

– PamiĂŞtajÂąc o tym, co opowiadaÂł twĂłj tata podczas wakacji o tym Hughesie, to nie mam zbyt dobrych przeczuĂŚ – westchnĂŞÂła Hermiona.

– MoÂże jednak nie bĂŞdzie tak Âźle – stwierdziÂła z nadziejÂą Natalie, gdy koĂączyÂły swoje Âśniadanie.

– ChodÂź, Ginny. ChciaÂłabym zd¹¿yĂŚ jeszcze wysÂłaĂŚ list do Rona, zanim bĂŞdziemy musiaÂły lecieĂŚ na transmutacjĂŞ – pospieszyÂła Hermiona swojÂą przyjació³kĂŞ. – Zobaczymy siĂŞ na zajĂŞciach – dodaÂła w stronĂŞ pozostaÂłych dwĂłch dziewczyn.

Przyjació³ki opuœci³y Wielk¹ Salê z zamiarem udania siê do sowiarni. Niestety szczêœcie im nie sprzyja³o. Gdy tylko stanê³y w holu g³ównym, natychmiast us³ysza³y z³oœliwy œmiech Irytka, który majstrowa³ coœ nad drzwiami. Poltergeist us³ysza³ odg³os zamykanych drzwi i natychmiast zwróci³ siê w stronê Hermiony i Ginny.

– No proszĂŞ, a kogo tu mamy? – zapytaÂł szyderczo, patrzÂąc siĂŞ na nie z uÂśmiechem, ktĂłry nie wró¿yÂł nic dobrego. – Rudzielec i mÂądrala. Dawno ciĂŞ tutaj nie byÂło – dodaÂł, zwracajÂąc siĂŞ do Hermiony.

– MiaÂłam inne sprawy na gÂłowie w zeszÂłym roku – odpowiedziaÂła Granger. – Co ty tutaj robisz? Chcemy wyjœÌ na zewnÂątrz.

– Ja? Nic, a nic, takie drobne poprawki, na ktĂłre nie zwrĂłcono jeszcze uwagi – stwierdziÂł Irytek, nie patrzÂąc im w oczy. – Jak wam siĂŞ podobajÂą?

– Hermiono, patrz. – Ginny wskazaÂła nad drzwi wejÂściowe, nad ktĂłrymi wisiaÂły rozwieszone maÂłe woreczki, ktĂłre z pewnoÂściÂą nie byÂły puste.

– Hmm, moÂże zrobimy tak… przepuszczĂŞ was, jak powiecie Âładnie „proszĂŞ" – draÂżniÂł siĂŞ z nimi poltergeist.

– Irytku, jako prefekt naczelna rozkazuje ci zdj¹Ì to… coÂś i nas przepuÂściĂŚ! – krzyknĂŞÂła Hermiona, ktĂłra powoli zaczĂŞÂła traciĂŚ nerwy.

– O nie, nie, nieÂładnie. Pani mÂądraliĂąska daje zÂły przykÂład. Irytek nie ma wyjÂścia, bĂŞdzie musiaÂł jÂą ukaraĂŚ – stwierdziÂł, po czym zacz¹³ szybko odczepiaĂŚ rozwieszone woreczki nad drzwiami.

– Irytku, nie waÂż siĂŞ… – Hermiona nie skoĂączyÂła, gdyÂż najwiĂŞkszy nicpoĂą w szkole momentalnie rozsypaÂł zawartoœÌ woreczkĂłw nad ich gÂłowami. Dziewczyny pokryte zostaÂły bardzo jaskrawym pyÂłem o przeró¿nych kolorach. PopatrzyÂły na Irytka ze zÂłoÂściÂą, podczas gdy ten, wrzeszczÂąc z uciechy, wystawiÂł im jĂŞzyk i pognaÂł w kierunku Wielkich SchodĂłw. Poltergeist nie zauwaÂżyÂł jednak,nÂże ca³¹ sytuacjĂŞ dostrzegÂła z oddali profesor White, ktĂłra juÂż spieszyÂła w kierunku dziewczyn, ktĂłre staÂły zÂłe przed drzwiami prowadzÂącymi na bÂłonia.

– Wszystko w porzÂądku? – spytaÂła, patrzÂąc na nie. WidzÂąc jednak jakie szkody poczyniÂł Irytek, machnĂŞÂła ró¿dÂżkÂą, nie wypowiadajÂąc nawet zaklĂŞcia na gÂłos, a po chwili pyÂł znikn¹³ zarĂłwno z korytarza, jak i z dziewczÂąt.

– DziĂŞkujemy, pani profesor – odpowiedziaÂła Hermiona. – To wszystko przez Irytka – dodaÂła, by nowa profesor mugoloznastwa nie pomyÂślaÂła, Âże ten caÂły baÂłagan, to ich sprawka.

– Nie musicie mi siĂŞ tÂłumaczyĂŚ, widziaÂłam, niestety nie zd¹¿yÂłam wam pomĂłc – odparÂła profesor White. – Czemu nie jesteÂście na Âśniadaniu?

– ChciaÂłyÂśmy wysÂłaĂŚ list – odpowiedziaÂła Ginny.

– Rozumiem, w takim razie was nie zatrzymujĂŞ, nastĂŞpnym razem bardziej uwaÂżajcie – dodaÂła, po czym skierowaÂła siĂŞ do Wielkiej Sali.

– Jeszcze raz dziĂŞkujemy, pani profesor – dodaÂła Hermiona, zanim nowa nauczycielka odeszÂła.

– ÂŁatwo jej mĂłwiĂŚ. Jak moÂżna uwaÂżaĂŚ na Irytka? To jest niemoÂżliwe – stwierdziÂła Ginny, kiedy juÂż zostaÂły same.

– CoÂś w tym jest – przyznaÂła Granger, kiedy opuÂściÂły zamek i znalazÂły siĂŞ na bÂłoniach. – Jak ja go nie znoszĂŞ.

Pogoda dzisiaj od rana dopisywa³a. S³oùce zd¹¿y³o ju¿ dobrze wzejœÌ nad horyzontem, a na niebie mo¿na by³o dostrzec tylko nieliczne, niewielkie chmury. Przyjació³ki minê³y fontannê, któr¹ jeszcze parê tygodni temu pomagali naprawiÌ i skierowa³y siê w kierunku mostu, który prowadzi³ zarówno do bramy wyjœciowej szko³y, jak i chatki Hagrida oraz sowiarni. Po drodze nie spotka³y zbyt wielu osób, wiêkszoœÌ najwyraŸniej spêdza³a jeszcze czas w Wielkiej Sali lub w innych czêœciach zamku. W koùcu Hermiona i Ginny wspiê³y siê dró¿k¹ na niewielkie wzniesienie, na którego szczycie znajdowa³a siê Wie¿a Zachodnia, w której na górnych piêtrach znajdowa³a siê sowiarnia. Dziewczyny wesz³y do œrodka. Ich oczom ukaza³ siê znajomy widok wielu gatunków sów, siedz¹cych na swoich ¿erdziach. Wokó³ nie brakowa³o s³omy i ptasich odchodów. Rozejrza³y siê wokó³ w poszukiwaniu odpowiedniej sowy.

– Hmm, przewaÂżnie korzystaÂłam z pomocy Hedwigi, kiedy musiaÂłam wysÂłaĂŚ list podczas pobytu w Hogwarcie. Ewentualnie prosiÂłam Rona o poÂżyczenie ÂŚwistoÂświnki – rozmyÂślaÂła na gÂłos Hermiona.

– Wiesz co, zaraz znajdĂŞ jak¹œ odpowiedniÂą sowĂŞ, a ty moÂże w miĂŞdzyczasie napisz list, bo z tego, co siĂŞ orientujĂŞ, to chyba jeszcze nie masz go przygotowanego? – spytaÂła Ginny, patrzÂąc na przyjació³kĂŞ.

– Masz racjĂŞ, przepraszam. JuÂż piszĂŞ, a ty rzeczywiÂście w tym czasie znajdÂź jak¹œ wolnÂą sowĂŞ – zgodziÂła siĂŞ z niÂą Hermiona. Gdy tylko jej rudowÂłosa przyjació³ka odeszÂła, dziewczyna usiadÂła na schodach, wyjĂŞÂła kawaÂłek pergaminu i zaczĂŞÂła pisaĂŚ list do Rona.

Drogi Ronie,
Jak widzisz, nie musiaÂłeÂś dÂługo czekaĂŚ na list ode mnie. Dzisiaj zaczynamy pierwsze zajĂŞcia i jak myÂślisz, co mnie czeka na poczÂątek? Tak, od razu lekcje z nowymi nauczycielami. JuÂż wyobraÂżam sobie, jak Âśmiejesz siĂŞ pod nosem na myÂśl o profesorze Hughesie. Mam jednak nadziejĂŞ, Âże nie bĂŞdzie tak Âźle.
Wczorajsza uczta powitalna by³a wspania³a. Szkoda, ¿e nie by³o Ciebie i Harry'ego. Nie ukrywam, brakuje mi Was, ale Ginny dzielnie dotrzymuje mi towarzystwa, a nawet zd¹¿y³a mnie ju¿ zaznajomiÌ ze swoimi kole¿ankami.
Jak tam w pracy? Nie ukrywam, Âże piszĂŞ do Ciebie w duÂżej mierze z tego powodu. W dzisiejszym Proroku Codziennym wspomniano o tym, Âże zÂłapano Traversa. To prawda? Podobno Harry teÂż braÂł udziaÂł w schwytaniu go, wiĂŞc zakÂładam, Âże wiecie obaj wiĂŞcej niÂż Prorok Codzienny? UdaÂło siĂŞ go juÂż przesÂłuchaĂŚ? Wiem, Âże nie moÂżesz mi pewnie mĂłwiĂŚ o wszystkim i musisz byĂŚ dyskretny, ale na pewno zdajesz sobie sprawĂŞ, Âże sama jestem rĂłwnieÂż bardzo poruszona tÂą sprawÂą.
Czekam z niecierpliwoÂściÂą na odpowiedÂź od Ciebie. ÂŚciskam CiĂŞ mocno.
Hermiona

– SkoĂączyÂłaÂś? – spytaÂła Ginny, ktĂłra pojawiÂła siĂŞ przed niÂą z brunatno–rdzawÂą sowÂą w rĂŞkach.

– Tak, dziĂŞki – odpowiedziaÂła Hermiona, ktĂłra wÂłoÂżyÂła list do koperty i przymocowaÂła go do nó¿ki sowy, ktĂłra zadowolona od razu poszybowaÂła za okno, by dostarczyĂŚ list nadawcy.

– Chyba pora iœÌ na zajĂŞcia? – zapytaÂła Ginny. – Za chwilĂŞ zaczynamy transmutacjĂŞ – przypomniaÂła.

– Jasne, juÂż idziemy – zgodziÂła siĂŞ z niÂą Hermiona, ktĂłra oderwaÂła wzrok od sowy, ktĂłra juÂż znikaÂła za drzewami Zakazanego Lasu. Obie przyjació³ki w poÂśpiechu opuÂściÂły sowiarniĂŞ i udaÂły siĂŞ szybko z powrotem do zamku.

Gdy przybyÂły do sali transmutacji, w ktĂłrej przez tak wiele lat nauczaÂła tego przedmiotu profesor Minerwa McGonagall, wiĂŞkszoœÌ uczniĂłw siedziaÂła juÂż w swoich Âławkach, a profesor Clarke porzÂądkowaÂł swoje rzeczy na biurku. Na szczĂŞÂście nie zwrĂłciÂł uwagi na to ich niewielkie spóŸnienie. W tym roku Gryfoni mieli mieĂŚ zajĂŞcia transmutacji razem z Puchonami. Hermiona dostrzegÂła w jednej z Âławek Justyna Finch–Fletchleya. Natalie z CorneliÂą rĂłwnieÂż byÂły juÂż w sali. Ze wzglĂŞdu na to, Âże wiĂŞkszoœÌ Âławek byÂła juÂż zajĂŞta, Hermiona wraz z Ginny zajĂŞÂły jednÂą z ostatnich wolnych na koĂącu pomieszczenia. UsiadÂły na miejscach i wyjĂŞÂły swoje podrĂŞczniki oraz ró¿dÂżki. W tym czasie profesor Clarke zaj¹³ juÂż swoje miejsce za biurkiem i zacz¹³ rozglÂądaĂŚ siĂŞ po caÂłej sali, obserwujÂąc resztĂŞ uczniĂłw.

– DzieĂą dobry, miÂło mi was powitaĂŚ w tym nowym roku szkolnym. ZwÂłaszcza po wydarzeniach, ktĂłre niedawno miaÂły tu miejsce – zacz¹³ profesor Clarke, witajÂąc siĂŞ z nimi. Na jego twarzy goÂściÂł zachĂŞcajÂący, promienny uÂśmiech. – Nazywam siĂŞ Raphael Clarke i w tym roku bĂŞdĂŞ was nauczaÂł transmutacji, ze wzglĂŞdu na to, Âże wasza poprzednia pani profesor zostaÂła nowym dyrektorem szkoÂły. Znamy siĂŞ z profesor McGonagall od kilkunastu lat, wiĂŞc wdroÂżyÂła mnie w to, co przerobiÂła z wami przez poprzednie szeœÌ lat nauki. Nie ukrywam, Âże cieszĂŞ siĂŞ bardzo, mogÂąc dzieliĂŚ siĂŞ z wami swojÂą wiedzÂą i mam nadziejĂŞ, Âże chociaÂż w minimalnym stopniu uda mi siĂŞ godnie zastÂąpiĂŚ waszÂą nowÂą paniÂą dyrektor – dodaÂł, podczas gdy caÂła klasa sÂłuchaÂła jego s³ów z niezwykÂłym skupieniem. ByÂło to jednak zrozumiaÂłe, byÂł nowym nauczycielem i wiĂŞkszoœÌ uczniĂłw nie wiedziaÂła czego siĂŞ spodziewaĂŚ, a profesor McGonagall, ktĂłra wczeÂśniej uczyÂła tego przedmiotu, potrafiÂła pilnowaĂŚ dyscypliny na zajĂŞciach.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?