Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Nastêpnego ranka Hermiona ze zniecierpliwieniem czeka³a na porann¹ sowi¹ pocztê. Mia³a nadziejê, ¿e Ron nie karze jej d³ugo czekaÌ na odpowiedŸ. Wspólnie z przyjació³kami jad³a œniadanie w Wielkiej Sali. Hermiona spojrza³a na swój plan zajêÌ. Z samego rana czeka³a j¹ dwugodzinna lekcja eliksirów, a póŸniej zaklêcia. Po obiedzie mia³a mieÌ jeszcze zajêcia ze staro¿ytnych run. Jej wzrok nie odrywa³ siê od okien Wielkiej Sali znajduj¹cych siê tu¿ pod jej sklepieniem, przez które zawsze wlatywa³y sowy przynosz¹ce listy i przesy³ki do swoich adresatów. Jakby z oddali dobiega³ jej uszu g³os Ginny, któr¹ poch³onê³a rozmowa z Natalie i Corneli¹ na temat quidditcha.

Ginny Weasley, nowa kapitan Gryfonów opowiada³a w³aœnie swoim przyjació³kom o planach wobec dru¿yny na obecny sezon quidditcha. WidaÌ by³o, ¿e jest bardzo podekscytowana swoj¹ now¹ rol¹.

– RozmawiaÂłam juÂż z profesor Babbling, Âże chciaÂłabym jak najszybciej przeprowadziĂŚ sprawdziany dla wszystkich GryfonĂłw, chcÂących graĂŚ w tym roku w druÂżynie – oÂświadczyÂła Ginny swoim przyjació³kom. – WedÂług mnie im szybciej wybierzemy caÂły skÂład i zaczniemy mocno trenowaĂŚ, tym wiĂŞksze szanse na to, Âże na koniec roku siĂŞgniemy po puchar.

– Ginny, to na pewno ty? – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Hermiona, odwracajÂąc swĂłj wzrok na chwilĂŞ od okien Wielkiej Sali. – Mam wraÂżenie, Âże chyba siedzi obok mnie Oliver Wood.

– PrzestaĂą Hermiono, po prostu nie chcĂŞ, aby zapamiĂŞtano mnie jako kapitan najsÂłabszej druÂżyny GryfonĂłw od wielu lat, a zwyciĂŞstwa wymagajÂą ciĂŞÂżkiej pracy.

– Oj, Ginny, miaÂłam nadziejĂŞ, Âże po Harrym i Ronie, ktĂłrzy nie widzieli Âświata poza quidditchem, w tym roku czeka mnie, chociaÂż maÂła odmiana – westchnĂŞÂła Granger.

– Nie w tym wypadku, Hermiono – stwierdziÂła Ginny, wzruszajÂąc ramionami.

– Masz juÂż jakieÂś pomysÂły, kogo widziaÂłabyÂś w druÂżynie? – spytaÂła Cornelia.

– Hmm, chyba wezmĂŞ w tym przypadku przykÂład z Harry'ego, kiedy on byÂł kapitanem – oznajmiÂła, zatapiajÂąc siĂŞ myÂślami w tym okresie. – To chyba najbardziej sprawiedliwe, by daĂŚ szansĂŞ wszystkim. ChociaÂż nie ukrywam, Âże chĂŞtnie widziaÂłabym w zespole zarĂłwno DemelzĂŞ Robins, Ritchiego Coote'a i Jimmy'ego Peekesa. MoÂże jednak okaÂże siĂŞ, Âże jest ktoÂś lepszy?

– Masz dobre podejÂście – pochwaliÂła swojÂą przyjació³kĂŞ Hermiona.

– Wiecie… – zaczĂŞÂła niepewnie Natalie. – … w sumie to zastanawiaÂłam siĂŞ czy nie wzi¹Ì udziaÂłu w sprawdzianach – dokoĂączyÂła, patrzÂąc na nich niepewnie.

– MĂłwisz serio? – zapytaÂła podekscytowana Ginny.

– No, tak – odpowiedziaÂła Natalie.

– MyÂślaÂłaÂś o jakiejÂś konkretnej pozycji? – spytaÂła nowa kapitan GryfonĂłw.

– Najbardziej widzĂŞ siĂŞ w roli ÂścigajÂącej – stwierdziÂła Swan.

– W sumie, nawet biorÂąc pod uwagĂŞ, Âże Demelza by zostaÂła, ja rĂłwnieÂż mam zamiar w tym roku graĂŚ na tej pozycji, to dalej jednego ÂścigajÂącego by nam brakowaÂło. Bardzo siĂŞ cieszĂŞ i trzymam ciĂŞ za sÂłowo, Âże siĂŞ teraz nie rozmyÂślisz. – Ginny rzuciÂła jej ostrzegawcze spojrzenie.

– ObiecujĂŞ, ale kto powiedziaÂł, Âże nie bĂŞdzie lepszych na moje miejsce? – spytaÂła Natalie.

– Nikt, ale masz wÂłaÂśnie na boisku pokazaĂŚ, Âże mam nawet nie braĂŚ pod uwagĂŞ innych moÂżliwoÂści – zachĂŞcaÂła jÂą Ginny.

– Dobrze, ale ty teÂż musisz mi coÂś obiecaĂŚ – odpowiedziaÂła Swan, patrzÂąc siĂŞ przyjació³ce w oczy. – Bez wzglĂŞdu na wszystko, bĂŞdziesz wobec mnie obiektywna, jeÂśli bĂŞdzie ktoÂś lepszy, to wybierzesz jego. Nie chcĂŞ graĂŚ w zespole tylko ze wzglĂŞdu na fakt, Âże siĂŞ przyjaÂźnimy.

– Masz moje sÂłowo – przyrzekÂła Weasley. – Nie martw siĂŞ, nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ faworyzowaĂŚ. ChociaÂż nie bĂŞdĂŞ ukrywaĂŚ, Âże mam nadziejĂŞ, Âże okaÂżesz siĂŞ najlepsza.

– Zobaczymy – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Natalie, ktĂłrej bardzo ulÂżyÂło na sercu, Âże przyjació³ki przyjĂŞÂły jej pomysÂł pozytywnie, a jej nie wyÂśmiaÂły.

Gdy tak rozmawia³y o quidditchu, w koùcu do Wielkiej Sali wlecia³a gromada sów z dzisiejsz¹ poczt¹. Hermiona natychmiast wypatrzy³a tê, któr¹ wczoraj wys³a³a z listem do Rona. Zadowolona z tego, ¿e jej ch³opak nie kaza³ jej d³ugo czekaÌ, wpatrywa³a siê w sowê z niecierpliwoœci¹. Gdy tylko wyl¹dowa³a, zdjê³a z jej nó¿ki kopertê i szybko j¹ rozerwa³a. Natychmiast rozpozna³a charakterystyczne pismo Rona.

Kochana Hermiono,
CieszĂŞ siĂŞ bardzo, Âże pomimo naszej nieobecnoÂści z Harrym, uczta powitalna byÂła dla Ciebie ponownie bardzo pozytywnym wydarzeniem. ÂŻaÂłujĂŞ, Âże nie byliÂśmy tam z TobÂą.
Mam nadziejĂŞ, Âże pomimo obaw, zajĂŞcia z nowymi nauczycielami nie byÂły takie zÂłe. Nawet z profesorem Hughesem. Chyba Âże to rzeczywiÂście nowe oblicze Severusa Snape'a?
PrzejdĂŞ jednak do spraw, ktĂłre jak podejrzewam, interesujÂą ciĂŞ najbardziej. Tak, Prorok Codzienny ma dobre informacje. RzeczywiÂście udaÂło nam siĂŞ zÂłapaĂŚ Traversa. ByliÂśmy przy tym razem z Harrym. Powiem Ci tyle, ile na ten moment mogĂŞ, jednak proszĂŞ CiĂŞ, byÂś nie rozgÂłaszaÂła tego zbyt wielu osobom.
Jak w ogóle uda³o nam siê go z³apaÌ? Trafiliœmy na jego trop dziêki zg³oszeniu pewnego czarodzieja z s¹siedztwa, gdzie siê ukrywa³. Któregoœ dnia go zauwa¿y³ i podejrzewa³, ¿e to mo¿e byÌ on, dlatego zawiadomi³ ministerstwo. Od razu oddelegowano oddzia³, razem ze mn¹ i Harrym byœmy to sprawdzili. Facet mia³ racjê, rzeczywiœcie w budynku, który nam wskaza³, znaleŸliœmy Traversa, doœÌ mocno wynêdznia³ego i zrezygnowanego. Nawet nie stawia³ oporu. Nie chcia³ nic mówiÌ. Zaprowadziliœmy go do Azkabanu, oficjalny proces i przes³uchanie odbêdzie siê na dniach. Wszystko jednak wskazuje na to, ¿e nie bêdzie zbyt sk³onny do dyskusji. Pytanie, czy w ogóle coœ wie, patrz¹c na stan, w jakim go znaleŸliœmy. Gdy tylko siê czegoœ dowiemy, a bêdê móg³ Ci o tym napisaÌ, niezw³ocznie Ciê poinformujê.
CieszĂŞ siĂŞ, Âże napisaÂłaÂś i tĂŞskniĂŞ bardzo za TobÂą. ÂŻyczĂŞ Ci udanego dnia.
Ron

– To od Rona? – zapytaÂła Ginny, kiedy Hermiona skoĂączyÂła czytaĂŚ.

– Tak – odpowiedziaÂła Granger.

– I co? Wie coÂś wiĂŞcej?

– W zasadzie za wiele siĂŞ nie dowiedziaÂłam – stwierdziÂła Hermiona, wzruszajÂąc ramionami. – RzeczywiÂście, zarĂłwno Harry, jak i Ron brali udziaÂł w zatrzymaniu Traversa – opowiadaÂła teraz juÂż rĂłwnieÂż Natalie i Cornelii, ktĂłre chĂŞtnie przy³¹czyÂły siĂŞ do rozmowy. – KtoÂś zgÂłosiÂł, Âże go widziaÂł i na miejscu okazaÂło siĂŞ, Âże to prawda. Podobno nawet siĂŞ nie broniÂł, jednak na razie nie chce z nikim rozmawiaĂŚ, wiĂŞc nie udaÂło im siĂŞ uzyskaĂŚ od niego Âżadnych informacji. Oficjalne przesÂłuchanie ma siĂŞ jednak dopiero odbyĂŚ.

– Czyli tak naprawdĂŞ, na razie nic nowego nie wiadomo? Patrzmy jednak na to z drugiej strony, przynajmniej udaÂło siĂŞ zÂłapaĂŚ w koĂącu kogoÂś z zaginionych ÂśmiercioÂżercĂłw – dodaÂła Ginny, prĂłbujÂąc znaleŸÌ pozytywne aspekty tej sprawy.

– Pewnie masz racjĂŞ, liczyÂłam jednak, Âże to uÂłatwi bardziej poszukiwanie nastĂŞpnych – stwierdziÂła Hermiona.

– Z tego, co mĂłwicie, to jeszcze sprawa nie jest zakoĂączona, przesÂłuchanie, proces, itd. Kto wie, jak to siĂŞ jeszcze skoĂączy? – przy³¹czyÂła siĂŞ do tej wymiany zdaĂą Natalie. – Nie chcĂŞ was poganiaĂŚ, ale chyba musimy iœÌ na eliksiry, zaraz siĂŞ zacznÂą – dodaÂła.

– Tak, masz racjĂŞ – przyznaÂła Granger, po czym caÂła czwĂłrka wyszÂła z Wielkiej Sali i ruszyÂła w kierunku lochĂłw. Nim jednak do nich zeszli, spotkali po drodze KrukonĂłw z ich roku, wÂśrĂłd ktĂłrych byÂł Lucas. – CzeœÌ – przywitaÂła siĂŞ z nim Hermiona.

– MiÂło ciĂŞ widzieĂŚ – odpowiedziaÂł z uÂśmiechem Jones, przystajÂąc na chwilĂŞ, by pogadaĂŚ z dziewczynÂą.

– Zaraz was dogoniĂŞ – powiedziaÂła szybko Hermiona swoim przyjació³kom. – Jak tam byÂło wczoraj wieczorem? – dodaÂła, zwracajÂąc siĂŞ juÂż bezpoÂśrednio do Krukona.

– Nie mogĂŞ narzekaĂŚ, byÂło dosyĂŚ spokojnie, byĂŚ moÂże dlatego, Âże to byÂł pierwszy dzieĂą szkoÂły, wiĂŞc wszyscy woleli siedzieĂŚ w dormitoriach i pokojach wspĂłlnych, niÂż w³óczyĂŚ siĂŞ nocÂą po zamku.

– Pewnie masz racjĂŞ. WiĂŞc prĂłbujesz mnie pocieszyĂŚ, Âże dzisiaj rĂłwnieÂż nie bĂŞdĂŞ mieĂŚ tak Âźle?

– JeÂśli chcesz, to chĂŞtnie ci potowarzyszĂŞ – zaproponowaÂł Lucas.

– DziĂŞki, dam sobie radĂŞ. TeÂż musisz odpocz¹Ì – odpowiedziaÂła Hermiona, ktĂłra nie chciaÂła, by chÂłopak braÂł na siebie wiĂŞcej obowiÂązkĂłw. – SÂłuchaj, muszĂŞ lecieĂŚ, zaraz zaczynajÂą siĂŞ eliksiry. MiÂło byÂło ciĂŞ spotkaĂŚ – poÂżegnaÂła siĂŞ z nim szybko.

– Ciebie rĂłwnieÂż, do zobaczenia.

Hermiona zerknê³a na zegarek i widz¹c, ¿e ju¿ jest odrobinê spóŸniona, pogna³a szybko w kierunku lochów. W tej czêœci zamku jak zwykle by³o du¿o bardziej ch³odno i wilgotno ni¿ gdzie indziej. Granger szybko dostrzeg³a, ¿e przed drzwiami sali nikt ju¿ nie stoi; wiêc by³a rzeczywiœcie spóŸniona. Zapuka³a szybko i wesz³a do œrodka. Wszyscy siedzieli ju¿ na miejscach, a profesor Slughorn przygotowywa³ coœ na swoim biurku.

– DzieĂą dobry, przepraszam za spóŸnienie – wyszeptaÂła odrobinĂŞ zawstydzona.

– Witamy, panno Granger – odpowiedziaÂł, uÂśmiechniĂŞty Horacy Slughorn – Nic siĂŞ nie staÂło, niech pani zajmie miejsce, jeszcze nie zaczĂŞliÂśmy.

Hermiona wiedzia³a, ¿e gdyby spóŸni³a siê na jakiekolwiek inne zajêcia, prawdopodobnie nie usz³oby jej to p³azem i bez straty paru punktów dla swojego domu, by siê nie obesz³o. Dojrza³a swoje przyjació³ki i szybko ruszy³a w ich kierunku. Ginny spojrza³a na ni¹ z min¹, która by³a bardzo wymowna.

– No, no, kto jak kto, ale po tobie Hermiono nie spodziewaÂłabym siĂŞ, Âże spóŸnisz siĂŞ na zajĂŞcia juÂż pierwszego tygodnia szkoÂły – stwierdziÂła, przygotowujÂąc swĂłj kocioÂłek. – CoÂś nie mogÂłaÂś siĂŞ rozstaĂŚ z tym Lucasem?

– Oj, przestaĂą, po prostu siĂŞ trochĂŞ zagadaliÂśmy i nie zerknĂŞÂłam na zegarek – odpowiedziaÂła Hermiona. – KaÂżdemu moÂże siĂŞ zdarzyĂŚ.

– KaÂżdemu, ale nie tobie… – Hermiona spojrzaÂła na niÂą wyzywajÂąco, wiĂŞc Ginny postanowiÂła odpuÂściĂŚ.

– No moi drodzy, proszĂŞ o ciszĂŞ. – To Horacy Slughorn wstaÂł od swojego biurka i rozejrzaÂł siĂŞ po sali. – MiÂło mi was ponownie widzieĂŚ. Dodajmy, Âże na waszym ostatnim roku. ÂŻaÂłujĂŞ, Âże tak maÂło osĂłb wyraziÂło chĂŞĂŚ do studiowania na tym roku alchemii. Niestety chĂŞtnych byÂło za maÂło i wspĂłlnie z paniÂą dyrektor postanowiliÂśmy, Âże nie bĂŞdziemy nauczaĂŚ w tym roku tego przedmiotu.

– Zapomnijmy jednak na chwilĂŞ o alchemii i skupmy siĂŞ na eliksirach – dodaÂł, machajÂąc rĂŞkÂą, jakby rzeczywiÂście dodatkowy przedmiot nie byÂł w tym momencie istotny. – Na koniec tego roku szkolnego bĂŞdziecie zdawaĂŚ OWUTEMY. W tym roku podejmiemy siĂŞ nauki przygotowywania najtrudniejszych eliksirĂłw, a takÂże wielu antidotĂłw. Dzisiejszych zajĂŞĂŚ nie chciaÂłbym jednak zaczynaĂŚ od czegoÂś zbyt trudnego. OtwĂłrzcie podrĂŞczniki na stronie dziesiÂątej.

– Eliksir wyostrzajÂący myÂślenie – przeczytaÂła na gÂłos jedna z uczennic, siedzÂąca z przodu klasy.

– Tak, macie godzinĂŞ, skÂładniki oraz ingrediencje wypiszĂŞ wam tutaj dodatkowo na tablicy. Kto uwarzy najlepszy eliksir, zarobi dziesiĂŞĂŚ punktĂłw dla swojego domu. Wszystkie potrzebne wam skÂładniki znajdziecie tu, na stoliku znajdujÂącym siĂŞ obok mojego biurka. Zaczynamy – dodaÂł, zachĂŞcajÂącym tonem i machn¹³ ró¿dÂżkÂą w stronĂŞ tablicy, na ktĂłrej pojawiÂły siĂŞ uwagi co do sporzÂądzenia eliksiru.

NiektĂłrzy z uczniĂłw juÂż spieszyli do stoÂłu ze skÂładnikami. Hermiona otworzyÂła swĂłj podrĂŞcznik i rozstawiÂła kocioÂłek, po czym wpatrzyÂła siĂŞ w uwagi zawarte na tablicy:

1. Zagotuj wodĂŞ w kocioÂłku,
2. Dodaj odrobinê ¿ó³ci pancernika, a¿ eliksir nabierze jaskrawo¿ó³tego koloru,
3. Posiekaj na drobno skarabeusze i dodaj je do roztworu, aÂż eliksir zacznie siĂŞ pieniĂŚ,
4. Zanurz korzeù imbiru i wymieszaj ca³oœÌ; eliksir powinien staÌ siê fioletowy,
5. Dodaj wiêcej ¿ó³ci pancernika; eliksir ma mieÌ po³yskliw¹, pomaraùczow¹ barwê,
6. Zmniejsz temperaturê i mieszaj ca³oœÌ zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a¿ eliksir stanie siê przezroczysty o mocnej ¿ó³tej barwie.

Hermiona wraz z dziewczynami równie¿ przynios³y wszystkie potrzebne sk³adniki do swojej ³awki i zabra³y siê do pracy. Profesor Slughorn przechadza³ siê po klasie, obserwuj¹c, jak sobie radz¹. W pomieszczeniu zrobi³o siê bardzo gor¹co od ¿aru buchaj¹cego spod kilkunastu kocio³ków. Wszyscy pracowali w pocie czo³a, by zdobyÌ pierwsze punkty dla swojego domu. Kiedy Hermiona dodawa³a ¿ó³Ì pancernika do swojego eliksiru, profesor Slughorn zatrzyma³ siê przy ich stoliku.

– Jak wam idzie, moje panie? – zagadn¹³ je, obserwujÂąc ich kocioÂłki. – WyglÂąda to obiecujÂąco – dodaÂł, zerkajÂąc na roztwĂłr Hermiony.

– DziĂŞkujĂŞ panie profesorze – odpowiedziaÂła Hermiona, pochÂłoniĂŞta pracÂą.

– Panno Granger, pani Weasley – zwrĂłciÂł siĂŞ do nich profesor Slughorn, ignorujÂąc Natalie i CorneliĂŞ. – W tym roku rĂłwnieÂż chciaÂłbym prowadziĂŚ spotkania Klubu ÂŚlimaka. Mam nadziejĂŞ, Âże mimo wielu obowiÂązkĂłw i nauki, obie zechcecie zaszczyciĂŚ mnie swojÂą obecnoÂściÂą?

– Tak, oczywiÂście, panie profesorze, bĂŞdzie nam bardzo miÂło – odpowiedziaÂła Ginny, zerkajÂąc wczeÂśniej na HermionĂŞ, ktĂłra nieznacznie skinĂŞÂła jej gÂłowÂą.

– Bardzo siĂŞ cieszĂŞ – odparÂł uradowany Horacy Slughorn. – Powiedzcie mi, dlaczego Harry nie zdecydowaÂł siĂŞ na dokoĂączenie nauki? Nie ukrywam, Âże to wielka strata dla Hogwartu, jak i ja bardzo ÂżaÂłujĂŞ, Âże brakuje tak znakomitego mistrza eliksirĂłw.

– Hmm, sama go namawiaÂłam – stwierdziÂła zgodnie z prawdÂą Hermiona. – Jednak on uwaÂżaÂł, Âże po tym, co siĂŞ tu niedawno wydarzyÂło, nie byÂłby w stanie wrĂłciĂŚ tutaj jak gdyby nigdy nic. Poza tym zawsze pociÂągaÂła go kariera aurora, a skoro taka okazja siĂŞ przydarzyÂła, to chciaÂł realnie pomĂłc w schwytaniu pozostaÂłych na wolnoÂści ÂśmiercioÂżerĂłw. – Hermiona prĂłbowaÂła dzieliĂŚ swojÂą uwagĂŞ zarĂłwno na rozmowĂŞ z profesorem Slughornem, jak i na sporzÂądzaniu eliksiru, jednak musiaÂła sama przed sobÂą przyznaĂŚ, Âże nie byÂło to wcale Âłatwe. Jej skarabeusze nie byÂły zbyt idealnie pociĂŞte i chcÂąc nie chcÂąc, musiaÂła teraz poprawiaĂŚ efekt swoich prac.

– Rozumiem go, panno Granger, niesamowity chÂłopak. Na pewno Âświetnie sobie poradzi – chwaliÂł Pottera, zafascynowany nim profesor Slughorn. – Có¿, gdyby potrzebowaÂł pomocy, to niech do mnie napisze, znam kilka osĂłb w ministerstwie, na pewno wsparÂłyby go teraz na poczÂątku. Mimo wszystko szkoda, Âże juÂż go tutaj z nami nie ma. MiaÂł siĂłdmy zmysÂł do eliksirĂłw – dodaÂł, wspominajÂąc, jak Harry Potter potrafiÂł go pozytywnie zaskakiwaĂŚ na jego zajĂŞciach. OdszedÂł jednak od dziewczyn i udaÂł siĂŞ do kolejnych Âławek.

– TrochĂŞ mi go Âżal, Slughorn nie ma bladego pojĂŞcia o tym, skÂąd braÂł siĂŞ ten geniusz Harry'ego do eliksirĂłw – stwierdziÂła z przekÂąsem Hermiona, ÂśmiejÂąc siĂŞ pod nosem.

– No có¿, wiele go to potem kosztowaÂło – zauwaÂżyÂła sÂłusznie Ginny, majÂąc na myÂśli zaklĂŞcie „Sectumsempra".

Gdy tylko profesor Slughorn poszed³ sprawdziÌ, jak sobie radz¹ pozostali uczniowie, Hermiona ponownie mog³a skupiÌ siê na wykonywanym zadaniu. Ca³a klasa by³a spowita we mgle ob³oków unosz¹cych siê z kocio³ków. Mieszanina ró¿nych zapachów dochodz¹cych od ka¿dego z kipi¹cych w kot³ach eliksirów powodowa³a, ¿e nie mo¿na by³o okreœliÌ, jaki zapach dok³adnie przypomina.

Hermiona na dziesiĂŞĂŚ minut przed koĂącem zajĂŞĂŚ, zadowolona odÂłoÂżyÂła chochlĂŞ i spojrzaÂła na swĂłj eliksir. Co prawda w podrĂŞczniku wspominano, Âże eliksir powinien mieĂŚ bardziej jaskrawÂą barwĂŞ, ale i tak wyglÂądaÂł bardzo obiecujÂąco. Dumna z siebie czekaÂła na koniec zajĂŞĂŚ, kiedy inni rĂłwnieÂż skoĂączÂą swojÂą pracĂŞ.

Profesor Slughorn po paru minutach zarz¹dzi³, by skoùczyÌ, przygotowywaÌ eliksir i usi¹œÌ spokojnie w ³awkach. Sam zacz¹³ przechadzaÌ siê powoli wzd³u¿ ³awek i oceniaÌ poszczególne prace. Przy kocio³kach dziewczyn zatrzyma³ siê trochê na d³u¿ej. Co prawda wywar Cornelii skwitowa³, krzywi¹c siê doœÌ znacznie na twarzy, a na widok eliksiru Ginny, pokiwa³ niepewnie g³ow¹, oceniaj¹c go zapewne jako poprawny; tak w stosunku do pracy Natalie wyrazi³ swoje zadowolenie, potwierdzaj¹c je szczerym uœmiechem. Jednak to przy eliksirze Hermiony zatrzyma³ siê na d³u¿ej i wyrazi³ szczery zachwyt.

– Znakomicie panno Granger! – krzykn¹³ uradowany na widok jej kocioÂłka. – Prawie idealny – dodaÂł, pokazujÂąc gestem dwa palce, ktĂłre prawie z³¹czyÂł. MoÂże byĂŚ pani z siebie dumna. Punkty trafiajÂą zdecydowanie do pani i na konto Gryffindoru – uÂśmiechn¹³ siĂŞ, wypinajÂąc swojÂą pierÂś i poprawiajÂąc guzik, ktĂłry rozpi¹³ siĂŞ na jego doœÌ okazaÂłym brzuchu.

– DziĂŞkujĂŞ, panie profesorze – odpowiedziaÂła, pokraÂśniaÂła z zadowolenia Hermiona.

– No, myÂślĂŞ, Âże to tyle na dzisiaj, posprzÂątajcie wszystko, popakujcie siĂŞ i widzimy siĂŞ na nastĂŞpnych zajĂŞciach. Do zobaczenia – poÂżegnaÂł siĂŞ z nimi profesor Slughorn, po czym sam zacz¹³ zbieraĂŚ swoje rzeczy z biurka.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?