Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Hermiona, wraz z Ginny, Natalie i Corneli¹, szybko opuœci³y klasê eliksirów i uda³y siê na górê, by opuœciÌ w koùcu, zimne i ponure lochy zamku. Nie mia³y jednak czasu na to, by odpocz¹Ì po dwugodzinnych zajêciach z profesorem Slughornem, poniewa¿ ju¿ za kilkanaœcie minut mia³y zaczynaÌ lekcje z zaklêÌ.

Profesor Flitwick podobnie jak wiêkszoœÌ nauczycieli rozpocz¹³ swoje zajêcia od przypomnienia im, ¿e w³aœnie rozpoczynaj¹ swój ostatni rok w Hogwarcie i za kilka miesiêcy przyjdzie im zdawaÌ Owutemy, wiêc bêdzie wymaga³ od nich wyj¹tkowo du¿o pracy i sumiennoœci. Podkreœli³ równie¿, ¿e na tegorocznych zajêciach oczekuje od wszystkich, by u¿ywali zaklêÌ niewerbalnych, które bêd¹ jednym z g³ównych punktów egzaminów.

– Przez pierwszy miesiÂąc, chciaÂłbym, abyÂście zapoznali siĂŞ dokÂładnie z zaklĂŞciem bÂąblogÂłowy. Kto moÂże mi powiedzieĂŚ, na czym to zaklĂŞcie polega? – zapytaÂł piskliwym gÂłosem. – ProszĂŞ, panno Granger – zwrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony, widzÂąc jej uniesionÂą rĂŞkĂŞ.

– ZaklĂŞcie bÂąblogÂłowy wytwarza wokó³ twarzy rzucajÂącego czar bÂąbel wypeÂłniony powietrzem, dziĂŞki czemu moÂżna oddychaĂŚ w pomieszczeniach lub pod wodÂą, gdzie nie jest to moÂżliwe – odpowiedziaÂła jednych tchem Hermiona.

– ÂŚwietna odpowiedÂź, panno Granger, piĂŞĂŚ punktĂłw dla Gryffindoru. ByĂŚ moÂże niektĂłrzy z was pamiĂŞtajÂą, Âże tego zaklĂŞcia uÂżyÂło parĂŞ lat temu dwoje uczestnikĂłw Turnieju TrĂłjmagicznego, ktĂłry odbyÂł siĂŞ tutaj w Hogwarcie? – przypomniaÂł im nauczyciel zaklĂŞĂŚ. – Mam nadziejĂŞ, Âże po kilku godzinach ĂŚwiczeĂą, wy rĂłwnieÂż bĂŞdziecie w stanie rzucaĂŚ tak skutecznie to zaklĂŞcie i to rzucajÂąc je niewerbalnie.

Tak wiêc Ìwiczyli przez ca³e zajêcia. Na pocz¹tek próbuj¹c rzuciÌ je werbalnie. Mimo wielu prób i pomocy ze strony profesora Flitwicka tylko Hermionie, Natalie i jednemu Krukonowi uda³o siê rzuciÌ czar w ten sposób, by pojawi³ siê niewielki b¹bel wokó³ ich twarzy, za co dostali pochwa³ê. Mimo to nie uchroni³o ich to, przed zadaniem im pracy domowej, podobnie jak pozosta³ym uczniom, polegaj¹cej na Ìwiczeniu zaklêcia w wolnym czasie. W koùcu jednak lekcja dobieg³a koùca i wszyscy mogli udaÌ siê na zas³u¿on¹ przerwê i obiad do Wielkiej Sali.

– Czy wy rozumiecie, Âże to dopiero drugi dzieĂą – ÂżaliÂła siĂŞ Cornelia, gdy juÂż siedzieli przy stole GryfonĂłw w Wielkiej Sali. – … a my bĂŞdziemy juÂż zarywaĂŚ nocki, Âżeby mĂłc wyrobiĂŚ siĂŞ z tymi wszystkimi zadanym pracami?

– MoÂżna byÂło przewidzieĂŚ, Âże tak bĂŞdzie – stwierdziÂła beztrosko Ginny. – W koĂącu nauczyciele zachowywali siĂŞ podobnie przed zdawaniem SUMĂłw.

– Macie dzisiaj jeszcze jakieÂś zajĂŞcia? – zwrĂłciÂła siĂŞ do reszty dziewczyn Hermiona, ktĂłrÂą czekaÂła dzisiaj jeszcze godzinna lekcja staroÂżytnych run.

– Tak, mamy jeszcze opiekĂŞ nad magicznymi stworzeniami – stwierdziÂła Ginny, zerkajÂąc rĂłwnieÂż na Natalie i CorneliĂŞ.

– PozdrĂłw ode mnie Hagrida – poprosiÂła jÂą Granger, zajadajÂąc siĂŞ w miĂŞdzyczasie klopsikami w sosie pomidorowym. – SwojÂą drogÂą, muszĂŞ go w koĂącu odwiedziĂŚ – dodaÂła. ByÂła pewna, Âże Hagrid bardzo ucieszyÂłby siĂŞ z takich odwiedzin.

– Nie ma sprawy, na pewno go pozdrowiĂŞ w twoim imieniu – odpowiedziaÂła Ginny, ktĂłra rozglÂądaÂła siĂŞ po innych stoÂłach.

– Szukasz kogoÂś? – zdziwiÂła siĂŞ Hermiona, gdy dostrzegÂła, co przyjació³ka robi.

– Tak, mam drobnÂą sprawĂŞ do Luny, ale niestety nigdzie jej nie widzĂŞ – stwierdziÂła niezadowolona z tego faktu Weasley.

– ZauwaÂżyÂłyÂście, Âże Hughes nie cieszy siĂŞ zbyt wielkÂą popularnoÂściÂą nawet wÂśrĂłd nauczycieli? – spytaÂła Natalie, ktĂłra obserwowaÂła stó³ nauczycielski. MiaÂła racjĂŞ, inni czÂłonkowie ciaÂła pedagogicznego prowadzili ze sobÂą oÂżywione rozmowy, natomiast Eric Hughes siedziaÂł samotnie na kraĂącu stoÂłu i obserwowaÂł z ponurÂą minÂą uczniĂłw.

– MoÂże to on sam stroni od rozmĂłw z nimi? – zauwaÂżyÂła Hermiona, patrzÂąc na niego. – Pewnie taki ma charakter – dodaÂła.

– CiĂŞÂżko zacz¹Ì darzyĂŚ go sympatiÂą – stwierdziÂła Cornelia. – No, idziemy do chatki Hagrida.

– To co, zobaczymy siĂŞ juÂż po zajĂŞciach? – spytaÂła Hermiona.

– Tak, pewnie spotkamy siĂŞ w salonie, do zobaczenia Hermiono – poÂżegnaÂła siĂŞ z niÂą Ginny i razem z pozosta³¹ dwĂłjkÂą dziewczyn udaÂła siĂŞ na zajĂŞcia. Hermionie nie pozostaÂło nic innego, jak wzi¹Ì z nich przykÂład i samej rĂłwnieÂż udaĂŚ siĂŞ do sali staroÂżytnych run.

Gdy tylko tam dotar³a, szybko przekona³a siê, ¿e zajêcia Gryfoni bêd¹ odbywaÌ razem z Krukonami. Ju¿ z daleka dostrzeg³a stoj¹c¹ w kolejce przed klas¹ Lunê, a niedaleko za ni¹ Lucasa Jonesa. Hermiona ucieszy³a siê w duchu na myœl, ¿e mimo tego, i¿ reszta jej przyjació³ek z roku, nie uczêszcza na ten przedmiot, to jednak nie bêdzie osamotniona. Obdarzy³a Lucasa szczerym uœmiechem i skierowa³a siê do Luny Lovegood, która sta³a g³êboko zamyœlona.

– Hej, Luna – przywitaÂła siĂŞ z niÂą. – Nie wiedziaÂłam, Âże teÂż chodzisz na staroÂżytne runy.

– MiÂło ciĂŞ widzieĂŚ, Hermiono – dopowiedziaÂła Luna swoim marzycielskim gÂłosem. – Tak, bardzo lubiĂŞ ten przedmiot.

– Wiesz, Âże Ginny szukaÂła ciĂŞ podczas obiadu? – spytaÂła Granger.

– ByÂłam w naszym pokoju wspĂłlnym, potrzebowaÂłam wyciszenia, ale dziĂŞkujĂŞ ci, znajdĂŞ jÂą po zajĂŞciach.

– To coÂś waÂżnego?

– Och, nie – odpowiedziaÂła Luna. – ObiecaÂła mi pomĂłc z niektĂłrymi z moich kolegĂłw z roku. Pochowali mi gdzieÂś ostatnio moje podrĂŞczniki. Jak zwykle mogĂŞ na niÂą liczyĂŚ, ale to nic pilnego. Pewnie zaraz same siĂŞ znajdÂą.

– Luna, gdybyÂś potrzebowaÂła mojej pomocy, to jestem, pamiĂŞtaj – powiedziaÂła Hermiona, patrzÂąc na niÂą. ZrobiÂło jej siĂŞ Âżal dziewczyny, ktĂłra mimo tego, Âże walczyÂła parĂŞ miesiĂŞcy temu w obronie zamku, dalej musiaÂła siĂŞ mierzyĂŚ z takimi nieprzyjemnoÂściami ze strony rĂłwieÂśnikĂłw.

– DziĂŞki Hermiono. Masz jednak teraz sporo obowiÂązkĂłw, nie chcĂŞ ci zawracaĂŚ gÂłowy drobnostkami.

– To Âżaden problem.

– DziĂŞkujĂŞ, to bardzo miÂłe – Luna obdarzyÂła HermionĂŞ szczerym uÂśmiechem. W miĂŞdzyczasie pojawiÂła siĂŞ profesor Babbling.

– DzieĂą dobry, zapraszam was do sali. – Profesor Babbling otworzyÂła drzwi i zaprosiÂła uczniĂłw gestem do Âśrodka.

– MiÂło mi was znowu widzieĂŚ – przywitaÂła siĂŞ z nimi, kiedy wszyscy rozgoÂścili siĂŞ w klasie i pozajmowali swoje miejsca. – CieszĂŞ siĂŞ, Âże wÂśrĂłd was jest paru GryfonĂłw, choĂŚ ÂżaÂłujĂŞ, Âże skoro jestem teraz waszÂą opiekunkÂą, to nie mogĂŞ mieĂŚ was wszystkich pod skrzydÂłami. Natomiast jestem bardzo dumna, Âże tylu KrukonĂłw kontynuuje nasz przedmiot – dodaÂła, patrzÂąc na uczniĂłw domu Ravenclaw, ktĂłrych byÂło prawie dwukrotnie wiĂŞcej. NastĂŞpnie profesor Babbling, ponownie jak inni nauczyciele przypomniaÂła im, Âże to ostatni rok i czeka ich zdawanie OwutemĂłw, przez co powinni spodziewaĂŚ siĂŞ duÂżo ciĂŞÂższej pracy niÂż dotychczas. – Dlatego w tym roku skupimy siĂŞ g³ównie na runach najstarszych cywilizacji. W poczÂątkowych miesiÂącach zajmiemy siĂŞ runami staroÂżytnych egipskich czarodziejĂłw, a w kolejnym okresie przejdziemy do staroÂżytnych Rzymian, GrekĂłw oraz czarodziejĂłw z dalekiego wschodu.

S³owa profesor Babbling szybko znalaz³y odzwierciedlenie w rzeczywistoœci. Mimo ¿e mieli ju¿ do czynienia z podstawowymi runami staro¿ytnych Egipcjan, to szybko przekonali siê, ¿e bardziej zaawansowane runy s¹ du¿o trudniejsze w t³umaczeniu. Profesor Babbling nie rzuca³a s³ów na wiatr. Czeka³a ich w tym roku naprawdê ciê¿ka praca. Pod koniec zajêÌ, nawet Hermionie uda³o siê przet³umaczyÌ opracowywany fragment raptem w po³owie. Nikogo zatem nie dziwi³o, ¿e profesor Babbling zada³a im jako pracê domow¹ przet³umaczenie pozosta³ej czêœci tekstu zapisanej staro¿ytnymi runami. Wiêksza czêœÌ klasy zareagowa³a na to polecenie z dezaprobat¹, maj¹c w œwiadomoœci, jak wiele ju¿ pracy na nich czeka³o. Mimo to, ich nauczycielka nie zmieni³a zdania, uwa¿aj¹c, ¿e tylko w ten sposób mog¹ siê nale¿ycie przygotowaÌ do egzaminów koùcowych. Po opuszczeniu klasy Hermiona po¿egna³a siê szybko z Lun¹ i Lucasem, po czym uda³a siê do pokoju wspólnego Gryffindoru, wiedz¹c, ¿e nie ma co odwlekaÌ tak du¿ej góry prac domowych na póŸniej.

Gdy tylko minê³a przejœcie za portretem Grubej Damy, szybko stwierdzi³a, ¿e wiêkszoœÌ uczniów jest jeszcze na zajêciach lub spêdza czas na b³oniach oraz w Wielkiej Sali. Poza dwoma osobami ca³y salon Gryfonów by³ do jej dyspozycji, co niezmiernie j¹ cieszy³o. Cisza i spokój to by³y dwie rzeczy, których teraz zdecydowanie potrzebowa³a. Usiad³a przy wolnym stoliku znajduj¹cym siê na wprost okna wie¿y i nim siê zorientowa³a, na jej kolanach wyl¹dowa³ Krzywo³ap.

– CzeœÌ, KrzywoÂłapku, stĂŞskniÂłeÂś siĂŞ za paniÂą? – spytaÂła, drapiÂąc go za uszami.

Ze wzglĂŞdu na to, Âże dziewczyn jeszcze nie byÂło, doszÂła do wniosku, Âże najlepiej bĂŞdzie dokoĂączyĂŚ tÂłumaczenie tekstu, ktĂłrym jeszcze przed chwilÂą zajmowaÂła siĂŞ na zajĂŞciach ze staroÂżytnych run. WyjĂŞÂła rozpoczĂŞty tekst tÂłumaczenia, a takÂże Sylabariusz Spellmana i zabraÂła siĂŞ do pracy.

Po kilkudziesiĂŞciu minutach do pokoju wspĂłlnego zaczĂŞÂło siĂŞ schodziĂŚ coraz wiĂŞcej uczniĂłw, po jeszcze dÂłuÂższym czasie, Hermiona w koĂącu dostrzegÂła Ginny, Natalie i CorneliĂŞ.

– No, w koĂącu ciĂŞ znalazÂłyÂśmy – rzuciÂła Ginny w jej stronĂŞ, siadajÂąc naprzeciwko. – Hmm… chyba nie powinnam byĂŚ zaskoczona, widzÂąc ciĂŞ przed stosem ksi¹¿ek? – dopytaÂła, unoszÂąc brwi. Natalie i Cornelia usiadÂły na wolnych miejscach na kanapie.

– PostanowiÂłam, Âże lepiej nie odkÂładaĂŚ tego na póŸniej, zwÂłaszcza Âże jeszcze przed chwilÂą byÂło tu doœÌ maÂło osĂłb – stwierdziÂła Hermiona, koĂączÂąc swojÂą pracĂŞ i odkÂładajÂąc piĂłro na bok. – Gdzie byÂłyÂście tyle czasu?

– Wiesz, po zajĂŞciach miÂło byÂło spĂŞdziĂŚ trochĂŞ czasu na bÂłoniach. NaprawdĂŞ, Hermiono, nie przemĂŞczaj siĂŞ juÂż od pierwszego dnia – doradziÂła Ginny swojej przyjació³ce.

– DziĂŞki za troskĂŞ, ale lubiĂŞ mieĂŚ wszystko zrobione na bie¿¹co – stwierdziÂła Granger i przyjrzaÂła siĂŞ dopiero teraz uwaÂżniej siedzÂącej przed niÂą dziewczynie. – SwojÂą drogÂą, wyglÂądasz na bardzo zadowolonÂą? – spytaÂła.

– W sumie tak… WidziaÂłam siĂŞ z profesor McGonagall, pozwoliÂła mi zorganizowaĂŚ sprawdziany do druÂżyny GryfonĂłw w przyszÂłym tygodniu. DokÂładnie we wtorek. Mam juÂż zarezerwowane boisko – opowiadaÂła uradowana.

– CieszĂŞ siĂŞ, poradzisz sobie – dodaÂła jej otuchy Hermiona. – Natalie pewnie teÂż jest zadowolona?

– Chyba tak, aczkolwiek na pewno trochĂŞ siĂŞ stresuje – uznaÂła Ginny, zerkajÂąc w stronĂŞ Natalie. – ChciaÂłabym, by siĂŞ zaÂłapaÂła do druÂżyny, ale bĂŞdĂŞ fair, nie bĂŞdĂŞ jej faworyzowaĂŚ.

– MÂądra decyzja – przyznaÂła Hermiona.

– No có¿, chyba powinnam, chociaÂż w pewnym stopniu wzi¹Ì z ciebie przykÂład i teÂż siĂŞ zabraĂŚ za jak¹œ pracĂŞ domowÂą – westchnĂŞÂła Ginny z niechĂŞciÂą. – Kiedy zaczniemy treningi, bĂŞdĂŞ miaÂła jeszcze mniej czasu – stwierdziÂła i mimo ewidentnego braku chĂŞci, wyjĂŞÂła podrĂŞczniki ze swojej torby i przy³¹czyÂła siĂŞ do Hermiony.

Czas mija³ bardzo szybko i zbli¿a³ siê ju¿ wieczór. Gwar w salonie Gryfonów by³ coraz wiêkszy. Jedni jak Hermiona oraz Ginny zajmowali siê odrabianiem prac domowych, podczas gdy inni uczniowie grali w szachy, eksploduj¹cego durnia, wspominali o swoich wakacjach przyjacio³om, a niektórzy demonstrowali ró¿ne sztuczki za pomoc¹ przedmiotów kupionych w Magicznych Dowcipach Weasleyów. Natalie wraz z Corneli¹ Ìwiczy³y wspólnie zaklêcie b¹blog³owy, a poniewa¿ Hermionie uda³o siê je doœÌ skutecznie zastosowaÌ ju¿ na zajêciach, skoùczy³a w miêdzyczasie wypracowanie dla profesora Clarke'a.

Gdy odÂłoÂżyÂła wszystkie swoje rzeczy, spojrzaÂła na zegarek i stwierdziÂła, Âże musi jak najszybciej udaĂŚ siĂŞ na patrol korytarzy, gdyÂż zbliÂżaÂła siĂŞ godzina, kiedy pozostali uczniowie powinni byĂŚ juÂż w swoich pokojach wspĂłlnych i dormitoriach.

– Idziesz juÂż? – spytaÂła zmĂŞczona Ginny, koĂączÂąca swĂłj esej, kiedy spojrzaÂła na zbierajÂącÂą swoje rzeczy przyjació³kĂŞ.

– Tak, muszĂŞ iœÌ na patrol, zaniosĂŞ tylko rzeczy na gĂłrĂŞ – odpowiedziaÂła Hermiona, wstajÂąc od stolika.

– W porzÂądku, mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdzie spokojnie. Zobaczymy siĂŞ rano – dodaÂła Weasley, wiedzÂąc, Âże nim Hermiona wrĂłci do dormitorium, ona sama na pewno bĂŞdzie juÂż spaÂła g³êbokim snem.

– DziĂŞki, miÂłego wieczoru – poÂżegnaÂła siĂŞ z niÂą Granger, po czym poszÂła odnieœÌ swoje rzeczy na gĂłrĂŞ.

Hermiona nawet nie zorientowaÂła siĂŞ, kiedy upÂłynĂŞÂła jej pierwsza godzina dyÂżuru. ZapowiadaÂła siĂŞ wyjÂątkowo spokojna noc, bez Âżadnych niespodzianek. Na kaÂżdym piĂŞtrze, korytarzu czy teÂż na Wielkich Schodach moÂżna byÂło odczuĂŚ niczym niezmÂąconÂą ciszĂŞ. Hermionie zdarzaÂło siĂŞ tylko od czasu do czasu mijaĂŚ na korytarzach niektĂłrych nauczycieli lub ktĂłregoÂś z innych prefektĂłw – oprĂłcz niej patrol peÂłnili jeszcze dzisiaj Monica MacDonald z Gryffindoru oraz Kevin Davies z Hufflepuffu. Poza tym przechodzÂąc korytarzami, moÂżna byÂło dostrzec, Âże postacie na portretach porozwieszanych na murach, rĂłwnieÂż pomaÂłu kÂładÂą siĂŞ do snu.

– Wszystko w porzÂądku, panno Granger? – Hermiona wzdrygnĂŞÂła siĂŞ mimowolnie, sÂłyszÂąc to pytanie. Nawet nie zauwaÂżyÂła ani tym bardziej nie usÂłyszaÂła, kiedy za jej plecami znalazÂła siĂŞ profesor Sprout.

– Taaak… pani profesor – odpowiedziaÂła, kiedy juÂż doszÂła do siebie. – Ja sama nie widziaÂłam nic niepokojÂącego. Monica i Kevin rĂłwnieÂż mi niczego nie zgÂłaszali. WÂłaÂśnie idĂŞ jeszcze sprawdziĂŚ lochy, nim wrĂłcĂŞ do wieÂży Gryffindoru.

– Dobrze, panno Granger, cieszĂŞ siĂŞ, Âże wszystko w porzÂądku. W takim razie ÂżyczĂŞ pani dobrej nocy – poÂżegnaÂła jÂą profesor Sprout.

– Wzajemnie, pani profesor – odpowiedziaÂła Hermiona i skierowaÂła siĂŞ na dó³ w kierunku lochĂłw.

Dla Hermiony lochy zawsze by³y jedn¹ z najmniej lubianych przez ni¹ czêœci zamku. Panuj¹cy dooko³a ch³ód oraz wilgoÌ, a równie¿ wspomnienia tak wielu lekcji eliksirów z profesorem Snapem powodowa³y, ¿e nie mia³a zbyt du¿ej ochoty na to, by iœÌ tam dzisiejszej nocy na patrol. Jednak poczucie obowi¹zku, które na niej ci¹¿y³o (w koùcu by³a prefektem naczelnym), zdecydowanie przewa¿y³o i chc¹c nie chc¹c znalaz³a siê na korytarzach ci¹gn¹cych siê pod Hogwartem.

Jeœli wczeœniej Hermiona mog³a oceniÌ, ¿e w zamku panuje tej nocy wyj¹tkowa cisza i spokój, to by³o to niczym z atmosfer¹, jaka panowa³a tutaj. Przez chwilê dziewczyna mia³a wra¿enie, ¿e znalaz³a siê w pró¿ni, bo do jej uszu nie dochodzi³ ¿aden dŸwiêk. Ten trochê niepokoj¹cy i niekomfortowy krajobraz poprawia³y odrobinê nieliczne pochodnie tl¹ce siê doœÌ rzadko na murach lochów.

Hermiona ruszyÂła powoli tymi chÂłodnymi i maÂło przyjemnymi korytarzami. Jej samej nieraz zdarzaÂło siĂŞ wraz z Ronem i Harrym spacerowaĂŚ nocami po zamku w ró¿nych celach, wiĂŞc dobrze wiedziaÂła, Âże jeÂśli sÂą uczniowie, ktĂłrzy niezbyt przejmowali siĂŞ przestrzeganiem regulaminu szkolnego, to rĂłwnie dobrze moÂżna bĂŞdzie spotkaĂŚ ich rĂłwnieÂż tutaj w lochach. MiaÂła ÂświadomoœÌ, Âże wyobraÂźnia i nagÂłe „potrzeby" uczniĂłw tÂłumaczÂących takie eskapady nie miaÂły granic. Sama wiele razy je stosowaÂła.

MiaÂła juÂż wracaĂŚ na gĂłrĂŞ, kiedy w oddali dostrzegÂła samotnÂą postaĂŚ przemieszczajÂącÂą siĂŞ powoli korytarzem. Jednak to, Âże siĂŞ poruszaÂła, byÂło niczym w stosunku do pozostaÂłego zachowania. PostaĂŚ co jakiÂś czas sprawdzaÂła coÂś na murach, to z jednej, to z drugiej strony lochu. Hermiona nagle zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże wĂŞdrujÂąc tymi zimnymi i wilgotnymi pomieszczeniami, zbliÂżyÂła siĂŞ bardzo blisko do miejsca, ktĂłre wskazaÂła jej profesor McGonagall, w ktĂłrym spoczĂŞÂło ciaÂło Lorda Voldemorta. Mimowolnie poczuÂła niepokĂłj, czego ten ktoÂś tutaj szuka? Nie mogÂła oprzeĂŚ siĂŞ wraÂżeniu, Âże byĂŚ moÂże wÂłaÂśnie miejsca pochĂłwku Czarnego Pana.

StarajÂąc siĂŞ nie robiĂŚ Âżadnego haÂłasu, bardzo powoli zaczĂŞÂła siĂŞ zbliÂżaĂŚ w kierunku tej tajemniczej postaci. MogÂła juÂż dostrzec, Âże nie jest to Âżaden uczeĂą, osoba wyglÂądaÂła na starszÂą. Dyskretnie posuwaÂła siĂŞ do przodu, chowajÂąc siĂŞ za filarami i zaÂłomami Âścian. Gdy zbliÂżyÂła siĂŞ na tyle, Âże mogÂła dostrzec wyraÂźnie postaĂŚ przed niÂą, zamarÂła. Przed niÂą znajdowaÂł siĂŞ nie kto inny jak profesor Eric Hughes. Hermiona poczuÂła mocne bicie swego serca. „PrzecieÂż to nie moÂżliwe, tylko mi siĂŞ tak wydaje" – prĂłbowaÂła przekonaĂŚ samÂą siebie. Jednak Hughes w dalszym ciÂągu sÂądziÂł, Âże nikt go nie obserwuje, zbliÂżyÂł siĂŞ do jednej ze Âścian i zacz¹³ jÂą delikatnie ostukiwaĂŚ. NastĂŞpnie wyciÂągn¹³ zza pazuchy ró¿dÂżkĂŞ i zacz¹³ mruczeĂŚ pod nosem jakieÂś zaklĂŞcia.

Sama obecnoœÌ nauczyciela noc¹ na korytarzach czy w lochach nie by³a niczym nowym. W koùcu oni równie¿ patrolowali zamek, pilnuj¹c, by uczniowie nie szwendali siê noc¹ po Hogwarcie. Jednak to, co niepokoi³o Hermionê, to zachowanie nauczyciela obrony przed czarn¹ magi¹, który najwyraŸniej czegoœ tu szuka³, a dziewczyna wiedzia³a, ¿e poza miejscem pochówku Voldemorta, o którym Hughes nie mia³ prawa wiedzieÌ, nic innego siê tutaj nie znajduje, poza paroma pustymi salami lub schowkami.

Hughes pokrĂŞciÂł gÂłowÂą zniecierpliwiony i udaÂł siĂŞ dalej w g³¹b korytarza, skrĂŞcajÂąc za pobliskim zaÂłomem. Hermiona peÂłna obaw, postanowiÂła pĂłjœÌ za nim. PodeszÂła do zaÂłomu i wychyliÂła delikatnie gÂłowĂŞ. Zd¹¿yÂła tylko rzuciĂŚ okiem na Hughesa, gdy ktoÂś zÂłapaÂł jÂą nagle za ramiĂŞ. Hermiona w ostatniej chwili zakryÂła sobie usta dÂłoniÂą, gdyÂż ze strachu prawie krzyknĂŞÂła. OdwrĂłciÂła siĂŞ szybko… przed niÂą staÂł profesor Clarke.

– Ale mnie pan przestraszyÂł, profesorze – ledwo zdoÂłaÂła wykrztusiĂŚ z siebie te sÂłowa.

– Co pani tu robi, panno Granger? – zapytaÂł zaskoczony profesor transmutacji.

– Och, ja tylko chciaÂłam sprawdziĂŚ korytarze w lochach przed powrotem do wieÂży Gryffindoru – odpowiedziaÂła speszona. – Nagle dostrzegÂłam jak¹œ postaĂŚ na koĂącu korytarza, ale w koĂącu stwierdziÂłam, Âże to tylko profesor Hughes – dodaÂła, nie patrzÂąc Clarke'owi w oczy.

– W takim razie moÂże pani spokojnie wracaĂŚ do dormitorium – stwierdziÂł Raphael Clarke, samemu wychylajÂąc siĂŞ za zaÂłom korytarza i sprawdzajÂąc, czy dziewczyna mĂłwi prawdĂŞ. – RzeczywiÂście, to tylko profesor Hughes, przepraszam w takim razie, Âże paniÂą przestraszyÂłem, po prostu zaskoczyÂło mnie, czemu pani aÂż tak siĂŞ skrada.

– Nie szkodzi – wyjÂąkaÂła Hermiona. – Ja teÂż przepraszam, po prostu byÂłam zaskoczona widokiem kogoÂś w lochach i chyba trochĂŞ spanikowaÂłam – prĂłbowaÂła siĂŞ usprawiedliwiĂŚ. MiaÂła wielkÂą ochotĂŞ powiedzieĂŚ Clarke'owi o dziwnym zachowaniu Hughesa, ale biorÂąc pod uwagĂŞ, Âże stojÂący przed niÂą nauczyciel nie miaÂł pojĂŞcia, kto jest pochowany w pobliskim murach, stwierdziÂła, Âże nie byÂłby to najlepszy pomysÂł. – Dobranoc, profesorze – dodaÂła na koniec, po czym skierowaÂła siĂŞ z powrotem na gĂłrĂŞ, by udaĂŚ siĂŞ do wieÂży Gryffindoru.

Nawet nie zauwa¿y³a, kiedy znalaz³a siê w dormitorium. Ponure myœli ani na moment jej nie opuszcza³y. Co robi³ Hughes? Dlaczego tak dziwnie siê zachowywa³? Czy czegoœ szuka³, a jeœli tak to czego? Hermiona mog³a mieÌ tylko nadzieje, ¿e nie jest to, to, o czym myœli. Zdjê³a szatê, narzuci³a na siebie pi¿amê i po³o¿y³a siê do ³ó¿ka. Ginny, Natalie i Cornelia ju¿ mocno spa³y, jednak ona sama tej nocy jeszcze d³ugo nie zasnê³a. D³ugo zastanawia³a siê nad tym, co dzisiaj zobaczy³a. W koùcu sen j¹ zmorzy³ i nie wiedz¹c nawet, kiedy zasnê³a.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?