Rozdziały: [1], [2].

Kilka s³ów od autorki:
Na pocz¹tku chcia³am BARDZO, ale to BARDZO przeprosiÌ za czas jaki up³yn¹³. Obiecujê, ¿e wiêcej tak nie post¹piê.
Po drugie kilka podziêkowaù. Dziêkujê Wilenie, za cierpliwoœÌ i mobilizowanie mnie. Za to, ¿e tak uparcie tego wyczekiwa³aœ. Dziêkuje askaeddie oraz Razorkowi za pomoc :*
Pierwszy rozdziaÂł jest raczej prĂłbÂą wprowadzenia postaci, nie ma jeszcze tej akcji, ktĂłrÂą zamierzam wprowadziĂŚ juÂż w kolejnym, mam nadziejĂŞ, Âże jakoÂś to przetrwacie :D
Na razie to tyle.



To zdecydowanie nie by³ idealny dzieù ani na rozpoczêcie roku szkolnego, ani na wychodzenie z domu. Trzeba by³o zakopaÌ siê w puchow¹ ko³drê i oœwiadczyÌ œwiatu, ¿e powakacyjne ¿ycie zaczyna od jutra. Albo od przysz³ego roku. Tak, to zdecydowanie lepsza opcja. Coœ by³o nie tak i intuicja wyraŸnie jej to podpowiada³a. Uciskaj¹cy ból w klatce piersiowej nie by³ przecie¿ czymœ zwyczajnym u siedemnastoletniej czarownicy, która nigdy nie narzeka³a na swoje zdrowie. Na pocz¹tku by³a przekonana, ¿e to zwyczajne zmêczenie i ciê¿ka podró¿. Piêkna przed po³udniem pogoda teraz zrobi³a siê paskudna i typowo wrzeœniowa, a do tego odnosi³a wra¿enie, ¿e uczniów w poci¹gu oraz póŸniej na peronie by³o wiêcej ni¿ zwykle. Harmider zdecydowanie by³ wiêkszy, a ona jeszcze jako prefekt musia³a co chwila kontrolowaÌ sytuacjê na korytarzach. Domyœla³a siê jednak, ¿e w g³ównej mierze odbiera wszystko w powiêkszonej skali przez towarzysz¹cy jej od rana okropny ból g³owy, który teraz stawa³ siê coraz wiêkszy. Kolejny dowód na to, ¿e nie powinna by³a wstawaÌ. Ostatnio na ból g³owy narzeka³a po hucznej imprezie organizowanej w pokoju wspólnym. Nigdy tak bez powodu. Do tego dochodzi³ fakt, ¿e jedyne, o czym w tej chwili marzy³a to znaleŸÌ siê ju¿ w dormitorium, w swoim ogromnym i ciep³ym ³ó¿ku. W³aœnie uœwiadomi³a sobie, ¿e po raz trzeci w ci¹gu dziesiêciu minut pomyœla³a o tym, ¿e najlepiej by by³o gdyby przespa³a ten okropny okres w jej ¿yciu. A przecie¿ zawsze gardzi³a ludŸmi, którzy marnowali cenne chwile ¿ycia na sen. Ogranicza³a go do niezbêdnego minimum.

Przez to wszytko zaczê³a zastanawiaÌ siê, czy aby przypadkiem nie chodzi³o o coœ wiêcej ni¿ zwyczajnie kiepsk¹ pogodê i mêcz¹c¹ podró¿. Kiedy powozy przeje¿d¿a³y obok Zakazanego Lasu poczu³a, jakby to coœ, co ugniata³o jej klatkê piersiow¹, powiêkszy³o siê kilkukrotnie. Nacisk stawa³ siê coraz wiêkszy, a ona przez d³u¿szy moment nie mog³a z³apaÌ oddechu. Przed oczami zrobi³o jej siê ciemno, o ma³o nie wpad³a w panikê. Uspokoi³a siê, wci¹gaj¹c powietrze z cichym œwistem. Niezale¿nie od tego jak siê wystraszy³a, nie chcia³a okazywaÌ tego strachu przed znajomymi. Co jest grane?, powtarza³a wiêc tylko w myœlach, kiedy ucisk lekko siê zmniejszy³, co jest grane? Nikt z obecnych w powozie osób nie zauwa¿y³ na szczêœcie jej chwilowego odlotu. Grupa Œlizgonów zajêta by³a jak¹œ dyskusj¹ od której odciê³a siê jeszcze w poci¹gu. Do dziewczyny nie dotar³o nawet, ¿e w jej kierunku pad³u jakieœ pytanie.

- Ej, Vicky? - Gregory* pomachaÂł jej rĂŞkÂą przed oczami. - To co o tym myÂślisz? - dodaÂł, kiedy dziewczyna w koĂącu skupiÂła na nim swĂłj wzrok.
- Co myÂślĂŞ o czym? - zapytaÂła lekko rozkojarzonym tonem.
Phoebe, zielonooka szatynka siedzÂąca obok niej, prychnĂŞÂła z pogardÂą.
- Normalka, jak ktoÂś uwaÂża siĂŞ za lepszego to nawet nie... - zaczĂŞÂła ze zÂłoÂśliwÂą nutÂą, przerwaÂła jednak widzÂą spojrzenia pozostaÂłych.

Phoebe i Victoria nie znosiÂły siĂŞ od pierwszego dnia. Pod wieloma wzglĂŞdami byÂły do siebie zbyt podobne i to nie pozwalaÂło im siĂŞ zaprzyjaÂźniĂŚ. Obie uwielbiaÂły dominowaĂŚ w grupie, byĂŚ w centrum uwagi i co waÂżniejsze, nie lubiÂły siĂŞ tÂą uwagÂą dzieliĂŚ.

W normalnej sytuacji Victoria odgryzÂłaby siĂŞ koleÂżance, teraz jednak nie byÂło normalnie. Nadal nie mogÂła pozbyĂŚ siĂŞ tego strachu, ktĂłry poczuÂła przed kilkoma minutami oraz zÂłego przeczucia towarzyszÂącego jej od rana. Dlatego po raz pierwszy zignorowaÂła zaczepkĂŞ Phoebe i spojrzaÂła pytajÂąco na Gregory'ego.

- Wybacz. ZamyÂśliÂłam siĂŞ. MĂłgÂłbyÂś powtĂłrzyĂŚ?
- To nasz ostatni pierwszy dzieĂą - powiedziaÂł z uÂśmiechem.

Victoria przez chwilĂŞ nie wiedziaÂła o co mu chodzi, jednak dotarÂło do niej, Âże mĂłwi o rozpoczĂŞciu roku szkolnego... ich ostatniego. Tak, ostatnia uczta powitalna. Ostatnie przemĂłwienie dyrektora i ostatnia ceremonia przydziaÂłu jakÂą przyjdzie im obejrzeĂŚ.

- Mam tego pe³n¹ œwiadomoœÌ. Co w zwi¹zku z tym?
- Wiem, Âże wiesz - odparÂł tonem "nie o to mi chodziÂło". - Ja i Thomas** chcemy po uczcie urzÂądziĂŚ imprezĂŞ w naszym dormitorium. Jak na razie Severus i Anabelle sÂą przeciwni, nasza trĂłjka - tutaj chÂłopak wskazaÂł na siebie, Phoebe i Thomasa - jesteÂśmy za. Co ty na to?

Ostry bĂłl ponownie przeszyÂł jej gÂłowĂŞ. To chyba na samÂą myÂśl o imprezie - pomyÂślaÂła zamykajÂąc oczy.

- Jak chcecie to miÂłej zabawy, ale na mnie nie liczcie. ZresztÂą wiem jak to bĂŞdzie wyglÂądaÂło - dodaÂła widzÂąc skrzywionÂą minĂŞ Gregory'ego. - Teraz jesteÂście tacy napaleni na imprezĂŞ, a po obÂżarciu siĂŞ na uczcie ledwo dojdziecie do pokoju wspĂłlnego.
- DokÂładnie to im powiedziaÂłam. - Anabelle siedzÂąca naprzeciw Victorii uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ promiennie.

Dziewczyna by³a tak podobna do swojej siostry, a jednoczeœnie tak bardzo siê od niej ró¿ni³a. Phoebe i Anabelle by³y bliŸniaczkami i posiada³y te sama rysy twarzy, te same kocio zielone oczy, ró¿ni³y siê tylko kolorem w³osów. Blond loki Anabelle upodabnia³y j¹ do porcelanowej laleczki. Jednak mimo niemal identycznego wygl¹du, charakterem siostry ró¿ni³y siê diametralnie. Ana by³a roztrzepana, wiecznie uœmiechniêta i optymistycznie nastawiona do otaczaj¹cego j¹ œwiata. By³a te¿ strasznie naiwna, w ka¿dym doszukiwa³a siê czegoœ dobrego, nie potrafi³a uwierzyÌ, ¿e ktoœ mo¿e byÌ doszczêtnie z³y.

- Alee - wtrÂąciÂła Vicky widzÂąc skwaszonÂą minĂŞ przyjaciela. - Impreza to Âświetny pomysÂł. Poczekajmy z niÂą jednak do soboty. Co wy na to? - zapytaÂła, choĂŚ doskonale wiedziaÂła, Âże siĂŞ zgodzÂą. MoÂże i nie byÂła w zbyt dobrym humorze, jednak nic tak nie pomagaÂło jej oderwaĂŚ siĂŞ od problemĂłw i ponurych myÂśli, jak dobra impreza.
- Super. No, w koùcu dojechaliœmy. Umieram z g³odu! - Thomas wyskoczy³ z powozu zanim ten zd¹¿y³ siê zatrzymaÌ.

Na widok zamku Victoria odepchnê³a na bok wszystkie ponure myœli, panika minê³a. W koùcu w domu. Ta myœl wyda³a jej siê dziwna. Nigdy nie traktowa³a Hogwartu w ten sposób. Ale te wakacje da³y jej nieŸle w koœÌ, mia³a doœÌ, a wierzy³a, ¿e tutaj zupe³nie odetnie siê od tego, czego zd¹¿y³a siê dowiedzieÌ.

Jej spokĂłj nie trwaÂł jednak dÂługo. Po kilkunastu sekundach powrĂłciÂł ten dziwny ucisk w klatce. Z panikÂą obejrzaÂła siĂŞ za siebie i spojrzaÂła na Las.
- Vicky? Co jest? - Dziewczyna nie wiedziaÂła nawet, ktĂłry z chÂłopakĂłw zadaÂł to pytanie.
- Ja... WydawaÂło mi siĂŞ... MogÂłabym przysiÂąc... - PokrĂŞciÂła gÂłowÂą biorÂąc kilka oddechĂłw. Nadal wpatrywaÂła siĂŞ w las, jednak byÂło juÂż ciemno i nie mogÂła dostrzec niczego poza koronami drzew. - Nie waÂżne. WydawaÂło mi siĂŞ, Âże ktoÂś mnie obserwuje - dodaÂła tonem, ktĂłry miaÂł brzmieĂŚ obojĂŞtnie, ale jej nie wyszedÂł. DokÂładnie to pomyÂślaÂła w pierwszej sekundzie, kiedy poczuÂła ten ucisk. ÂŻe ktoÂś jÂą obserwuje, ktoÂś niebezpieczny, kogo naleÂży siĂŞ baĂŚ. Jednak tam nie mogÂło byĂŚ nikogo. ZnaÂła przecieÂż ten las, wszelkie legendy o czyhajÂącym tam niebezpieczeĂąstwie byÂły, w jej mniemaniu, tylko legendami. Co siĂŞ zmieniÂło?

- Eeee... zaczê³o ci odbijaÌ? I tak póŸniej ni¿ myœla³am. - Pheobe uœmiechnê³a siê z³oœliwie.
- Zamknij siĂŞ. - Anabelle zmierzyÂła siostrĂŞ ostrym spojrzeniem. - W porzÂądku? – zapytaÂła ostroÂżnie kÂładÂąc rĂŞkĂŞ na ramieniu Victorii. MusiaÂła wyglÂądaĂŚ okropnie, skoro przyjació³ka spoglÂądaÂła na niÂą z takÂą troskÂą.
- Spoko, pewnie to jakiœ koleœ siê gapi³. Nie dziwiê mu siê. - Gregory pos³a³ w stronê dziewczyny wymowny uœmiech. Od ich zerwania min¹³ ju¿ rok, ale on nadal traktowa³ to jako zwyk³¹ "przerwê" i by³ przekonany, ¿e to kwestia czasu kiedy do siebie wróc¹.
- Taak, pewnie masz racjĂŞ... - Phoebe prychnĂŞÂła, sÂłyszÂąc tak nieskromnÂą odpowiedÂź koleÂżanki.
- MoÂże byÂście z Âłaski swojej przestali tamowaĂŚ przejÂście? - SÂłowa wypowiedziaÂł z najwiĂŞkszÂą pogardÂą na jakÂą byÂło go staĂŚ, jeden z GryfonĂłw.
- A mo¿e z ³aski swojej byœ nas po prostu wymin¹³, Black? - Thomas spojrza³ na Syriusza jak na obleœnego robaka. - Miejsca jest pe³no, jestem pewien, ¿e nawet twój napuszony ³eb siê zmieœci.

Victoria rĂłwnieÂż spojrzaÂła na chÂłopaka z odrazÂą. Nie znosiÂła go oraz jego kumpli, ktĂłrzy, swojÂą drogÂą, momentalnie znaleÂźli siĂŞ koÂło niego. Jednak w tej chwili nie mogÂła skupiĂŚ caÂłej swojej uwagi na tych nĂŞdznych debilach, poniewaÂż caÂły czas czuÂła mrowienie na karku. Stanie tyÂłem do lasu byÂło dla niej nie lada wyzwaniem.
- Spokojnie Thomas, nie warto - odpar³a nerwowym tonem. Ca³a grupa, zarówno Œlizgonów jak i Gryfonów, spojrza³a na ni¹ z zaskoczeniem. Opanowanie i lodowaty ton by³y jej g³ównymi atutami w ka¿dym starciu.
- Vicky ma racjĂŞ. Nie ma co siĂŞ k³óciĂŚ. I tak powinniÂśmy juÂż wchodziĂŚ do zamku. - Anabelle nadaÂła swojemu gÂłosowi stanowczy ton. - JesteÂś blada. Dobrze siĂŞ czujesz? - zapytaÂła VictoriĂŞ. – ChodÂźmy - nie czekajÂąc na odpowiedÂź zÂłapaÂła jÂą za rĂŞkĂŞ i nie zwracajÂąc uwagi na kolegĂłw, ktĂłrzy nadal siÂłowali siĂŞ na spojrzenia z Gryfonami, pociÂągnĂŞÂła przyjació³kĂŞ w stronĂŞ schodĂłw.

Jak tylko przekroczyÂła prĂłg zamku, Victoria poczuÂła ulgĂŞ. CiĂŞÂżka kula uciskajÂące jej wnĂŞtrznoÂści zupeÂłnie zniknĂŞÂła, jak i wraÂżenie, Âże jest obserwowana. Tutaj nic zÂłego jej nie grozi.

- Odzyskujesz kolorki, chyba lepiej siĂŞ poczuÂłaÂś, co? - zapytaÂł Thomas, jak tylko reszta grupy dogoniÂła dziewczyny.
- Zdecydowanie. Mam nadziejê, ¿e ceremonia przydzia³u nie potrwa za d³ugo. Nie jad³am ca³y dzieù. - Œlizgonka dopiero teraz poczu³a, ¿e g³ód œciska jej wnêtrznoœci.

- Oooo! - niemal krzyknĂŞÂła Phoebe, jak tylko przekroczyli prĂłg Wielkiej Sali.
- WOW! - Siostra poszÂła w jej Âślady.
- Kto to? - pytanie zadane przez Victoriê pozosta³o bez odpowiedzi. Niemal ka¿da dziewczyna wchodz¹ca do pomieszczenia reagowa³a podobnie. Chwilowe zamurowanie, póŸniej nerwowe chichoty. Uwaga wiêkszoœci skupia³a siê na jednym cz³owieku, siedz¹cym przy stole nauczycielskim.
- Zapewne nowy nauczyciel Obrony - powiedziaÂła Ana niemal podskakujÂąc z ekscytacji. - Jest...
- Boski - dokoĂączyÂła za niÂą Phoebe. – WyglÂąda jednak znajomo.
- Taaak. - Vicky teÂż to dostrzegÂła. Nie potrafiÂła sobie przypomnieĂŚ skÂąd go moÂże znaĂŚ. MĂŞÂżczyzna wyglÂądaÂł na najwyÂżej dwadzieÂścia piĂŞĂŚ lat, posiadaÂł ciemnoblond wÂłosy i byÂł wÂłaÂścicielem najbardziej niebieskich oczu, jakie Victoria widziaÂła w caÂłym swoim Âżyciu. Kolor byÂł tak intensywny, Âże nawet z tej odlegÂłoÂści byÂł doskonale widoczny.
- Ej tym razem naprawdê blokujecie wejœcie. Przesadzacie. - Gregory zdecydowanie nie podziela³ entuzjazmu kole¿anek. Wymin¹³ je i ruszy³ szybko w stronê sto³u Œlizgonów. Dziewczyny lekko otrzeŸwione uwag¹ ch³opaka ruszy³y za nim.

- MogĂŞ przysiÂąc, Âże go znam... - komentowaÂła dalej Pheobe.

MĂŞÂżczyzna zdawaÂł siĂŞ byĂŚ nieÂświadom reakcji, jakie wywoÂłaÂł. RozmawiaÂł z Hagridem i obaj wyglÂądali na ubawionych. UÂśmiech (nie)znajomego byÂł tak szczery i peÂłen wrĂŞcz chÂłopiĂŞcego optymizmu, Âże gdyby nie byÂł tak przystojny, to Vicky od razu by go znienawidziÂła.

Podniecone szmery ucichÂły, kiedy drzwi do Wielkiej Sali otworzyÂły siĂŞ z gÂłoÂśnym piskiem. Profesor McGonagall prowadziÂła za sobÂą sznur przeraÂżonych jedenastolatkĂłw, ktĂłrzy wiedzieli, Âże za chwilĂŞ zostanÂą przydzieleni do swoich domĂłw, jednak nie wiedzieli, w jaki sposĂłb do tego dojdzie.

Victoria byÂła zupeÂłnie niezainteresowana ceremoniÂą, przyglÂądaÂła siĂŞ nowemu nauczycielowi. Nie ona jedna.
- Czy ktĂłraÂś z was zauwaÂżyÂła w ogĂłle, Âże ceremonia dobiega koĂąca? - zapytaÂł Thomas z lekkim rozbawieniem w gÂłosie.

ÂŚlizgonki ze zdziwieniem spostrzegÂły, Âże tiara zostaÂła juÂż wyniesiona, przy stoÂłach siedzÂą nowi uczniowie, a na stoÂłach pojawiÂło siĂŞ juÂż jedzenie.

- Nawet nie zauwaÂżyÂłam, Âże siĂŞ zaczĂŞÂła - odparÂła zupeÂłnie niespeszona jego uwagÂą Phoebe.
- Ja nawet nie pamiĂŞtam kiedy usiadÂłyÂśmy do stoÂłu - przyznaÂła lekko rumieniÂąc siĂŞ Anabelle.
- To bêdzie ciekawy rok. - Victoria spojrza³a na dziewczyny i wszystkie trzy wybuchnê³y œmiechem. Jednak na widok jedzenia przypomnia³a sobie jak bardzo jest g³odna. - Podasz mi te pieczone ziemniaczki? - dziewczyna zwróci³a siê do Snape'a, który z ponur¹ min¹ wpatrywa³ siê w stó³ Gryfonów.

- Zamierzasz to wszystko zjeœÌ? - Gregory nada³ swojemu g³osowi przesadnie przera¿ony ton widz¹c ci¹gle zape³niaj¹cy siê talerz dziewczyny.
- Nie jadÂłam caÂły dzieĂą.

Kolacja up³ynê³a im bardzo szybko, wiêkszoœÌ nadal nie odrywa³a wzroku od nowego nauczyciela. Victoria jednak tym razem bardziej by³a zafrasowana ziemniaczkami i pieczonym kurczakiem. A kiedy podano deser, zupe³nie zapomnia³a o przystojnym nieznajomym i niemal poch³onê³a dwie porcie puddingu czekoladowego. Jednak jak ka¿da piêkna chwila i kolacja w koùcu siê skoùczy³a.

- Mam nadziejê, ¿e wszyscy siê najedliœcie i macie jeszcze trochê si³y ¿eby wys³uchaÌ paplaniny starego cz³owieka. - Albus Dumbledore uœmiechn¹³ siê dobrodusznie rozgl¹daj¹c po sali. Kilka g³êbokich i doœÌ g³oœnych ziewniêÌ zdawa³o siê byÌ odpowiedzi¹ na jego pytanie, jednak dyrektor zupe³nie siê tym nie przej¹³, jedynie uœmiechn¹³ siê jeszcze szerzej. - Nasz woŸny pan Filch, prosi³ mnie, aby przypomnieÌ wam regu³y przez niego ustalane, jednak ograniczê siê do proœby, byœcie w wolnej chwili zapoznali siê z list¹ wywieszon¹ na drzwiach jego gabinetu. Pierwszoroczni, zapamiêtajcie, ¿e wstêp do Lasu jest absolutnie zabroniony. - Mê¿czyzna spojrza³ wymownie na grupê siódmoklasistów siedz¹c¹ przy stole Gryffindoru, jednak nie doda³ w tej kwestii nic wiêcej. - Na koniec chcia³bym wam przedstawiÌ Jordana Camerona, nowego nauczyciela Obrony Przed Czarn¹ Magi¹.

Wielka sala zawrzaÂła od oklaskĂłw i podnieconych szeptĂłw. Cameron z radosnym uÂśmiechem podziĂŞkowaÂł za gorÂące przywitanie.

- NIE! - Victoria byÂła w szoku, kiedy zrozumiaÂła skÂąd zna nowego nauczyciela.
- Ale... JAK? - Phoebe teÂż miaÂła przed oczami tego pryszczatego chudzielca, z ktĂłrym dziewczyny miaÂły spiĂŞcie kilka lat temu.
- Kilkoro z was - Dumbledore odezwa³ siê ponownie, kiedy na sali zaleg³a wzglêdna cisza - mo¿e pamiêtaÌ profesora Jordana jeszcze ze szko³y. Otó¿ drodzy siódmoklasiœci, Jodran by³ uczniem siódmego roku, kiedy wyœcie zaczynali Hogwart. Dla tych, którzy go nie pamiêtaj¹, by³ on Prefektem Naczelnym oraz uczniem Hufflepuffu. Niech was nie zmyli jego m³ody wiek, sam osobiœcie mogê potwierdziÌ jego zdolnoœci. - Starszy mê¿czyzna z uœmiechem sk³oni³ lekko g³owê w stronê Camerona.

Victoria przesta³a s³uchaÌ dyrektora jak tylko pozna³a to¿samoœÌ nowego nauczyciela. By³a wœciek³a i tylko silna wola pozwoli³a jej nie zerwaÌ siê z miejsca i rzuciÌ jakimœ okropnym urokiem w tê œliczn¹, uœmiechniêt¹ buŸkê. Spojrza³a na Phoebe i mimowolnie siê uœmiechnê³a, kiedy ich spojrzenia siê spotka³y. Wiedzia³a, ¿e i ona jest wœciek³a i ¿¹dna zemsty. Rzadko siê zdarza³o, ¿eby dziewczyny stawa³y po jednej stronie, jednak tym razem zdecydowanie tak by³o.

- O NIE! - Anabelle dostrzegÂła wymienione przez ÂŚlizgonki spojrzenia i zdecydowanie nie spodobaÂło jej siĂŞ to co zobaczyÂła. - Nie lubiĂŞ, jak tak na siebie patrzycie. To zawsze oznacza kÂłopoty.
- Co zrobimy? - Pheobe zwrĂłciÂła siĂŞ do Victorii, ignorujÂąc uwagĂŞ siostry.
- Jeszcze nie wiem. Trzeba w spokoju obmyÂśliĂŚ jakiÂś plan. Jednak musimy podejœÌ do tego z dystansem. Bez okazywania wrogoÂści… Wiem, mi teÂż bĂŞdzie trudno - dodaÂła widzÂąc minĂŞ, jakÂą zrobiÂła koleÂżanka. - Ale najpierw trzeba poznaĂŚ wroga, jego sÂłaboÂści, potem obmyÂślimy, co z tym zrobiĂŚ.
- JAKIEGO WROGA? - zapytaÂła z panikÂą w gÂłosie Ana. - Czy wy nie przesadzacie? WlepiÂł wam po szlabanie, na ktĂłry zresztÂą zasÂłuÂżyÂłyÂście i tyle. Nie on jeden zresztÂą, inni prefekci i nauczyciele teÂż wam je wlepiali.
- Odj¹³ nam te¿ wtedy punkty. Dok³adnie tyle, ile wynosi³a nasza przewaga nad Gryfonami. Do tego w przeddzieù zakoùczenia roku. - Phoebe mówi³a wolno, jakby próbowa³a wyjaœniÌ niedorozwiniêtemu dziecku coœ oczywistego. - Do tego ten szlaban. Szorowa³yœmy kible w dniu zakoùczenia roku, spóŸni³yœmy siê na uczê - doda³a z obrzydzeniem.
- Odj¹³ tylko dziesiêÌ punktów. Inni odjêliby wam wiêcej. To, ¿e Gryfoni przegrywali zaledwie dziewiêcioma nie by³o jego win¹. Vicky, b³agam, choÌ ty b¹dŸ rozs¹dna - zwróci³a siê b³agalnym tonem do przyjació³ki widz¹c, ¿e siostra nie zamierza ust¹piÌ.
- WÂłaÂśnie dlatego, Âże jestem rozsÂądna jeszcze siĂŞ na niego nie rzuciÂłam.
- Zamierzacie tu nocowaĂŚ? - Thomas zwrĂłciÂł ich uwagĂŞ na to, Âże niemal caÂła sala juÂż opustoszaÂła.
- Na razie temat jest zakoĂączony. Victoria ma racjĂŞ mĂłwiÂąc, Âże najpierw trzeba go poznaĂŚ. WiĂŞc niczym siĂŞ nie przejmuj, siostrzyczko.

Godzinê póŸniej Vicky le¿a³a ju¿ w ³ó¿ku, nadal pa³aj¹c chêci¹ zemsty. Jednak czu³a te¿ narastaj¹ce podniecenie zwi¹zane z jej planowaniem. Ten rok zapowiada siê pracowicie. Kiedy jednak dziewczyna zasnê³a nie myœla³a ju¿ o ani profesorze, ani o upokorzeniu sprzed lat. Œni³o jej siê, ¿e stoi na b³oniach i wpatruje w Zakazany Las. Czu³a przera¿aj¹cy strach, ale jednoczeœnie siln¹ potrzebê odkrycia, co takiego siê w nim kryje.


* Gregory Nott
** Thomas Avery

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.