The Other Side - Prolog - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] The Other Side

Victoria McKinney nie jest zwykÂłÂą czarownicÂą. Po babci Indiance odziedziczyÂła coÂś wiĂŞcej niÂż wyglÂąd. Pozostaje pytanie po ktĂłrej stronie stanie samolubna ÂŚlizgonka.

Autor:

Katherine_Pierce

Gatunek: Pierwsze Fan Fiction

Ograniczenie wiekowe: +13

Przeczytano 4722 razy.

Rozdziały: [1], [2].

The Other Side - Prolog

Victoria McKinney nie jest zwykÂłÂą czarownicÂą. Po babci Indiance odziedziczyÂła coÂś wiĂŞcej niÂż wyglÂąd. Pozostaje pytanie po ktĂłrej stronie stanie samolubna ÂŚlizgonka.

Crowly, 31.07.1981
Zegar wybijaÂł pĂłÂłnoc, gdy Victoria wyjrzaÂła przez okno. Od kilku godzin nie opuszczaÂło jej to dziwne przeczucie, Âże stanie siĂŞ coÂś zÂłego. Gdyby byÂła kimÂś innym, to zapewne by je zlekcewaÂżyÂła, w koĂącu w dzisiejszych czasach kaÂżdy dzieĂą przynosiÂł niebezpieczeĂąstwo. Jednak Vicky wiedziaÂła, Âże nie jest to zwykÂły niepokĂłj. WiedziaÂła, Âże coÂś siĂŞ dzisiaj stanie. ByÂła tego pewna. Nie potrafiÂła jednak sprecyzowaĂŚ, czy niebezpieczeĂąstwo grozi jej, czy komuÂś z jej bliskich.

Brunetka widziaÂła w szybie wÂłasne odbicie. W oczach dostrzegÂła wyrzuty, jakie sobie robiÂła. Powinnam byÂła wyjechaĂŚ juÂż wczoraj, a nie odkÂładaĂŚ to na kolejny dzieĂą, pomyÂślaÂła. WiedziaÂła, Âże popeÂłniÂła bÂłÂąd zostajÂąc. UpewniÂła siĂŞ w tym, gdy na ulicy nagle ktoÂś siĂŞ pojawiÂł, teleportowaÂł siĂŞ.

Nie, nie, nie, to nie moÂżliwe. Nie mĂłgÂł mnie znaleÂźĂŚ. Victoria od razu wiedziaÂła kim jest Ăłw czarodziej. CaÂłe jej ciaÂło intuicyjnie spiĂŞÂło siĂŞ ze strachu. JeÂśli on tu jest, to znaczy, Âże jej babcia… Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą. To o siebie musi siĂŞ teraz martwiĂŚ. WykluczyÂła ucieczkĂŞ, nie mogÂła siĂŞ teleportowaĂŚ, zaklĂŞcie, ktĂłre miaÂło jÂą chroniĂŚ przed intruzami, zrobiÂło z jej azylu puÂłapkĂŞ. Biec? WiedziaÂła, Âże przed nim i tak nie ucieknie. PatrzyÂła wiĂŞc jak wysoki mĂŞÂżczyzna zbliÂża siĂŞ do jej kryjĂłwki. MoÂże sprĂłbowaĂŚ walczyĂŚ? Kobieta spojrzaÂła na rĂłÂżdÂżkĂŞ leÂżÂącÂą na stoliku oraz na ksiĂŞgĂŞ zaklĂŞĂŚ jej babci. OdrzuciÂła jednak i tÂą myÂśl. Z Voldemortem nie miaÂła szans w pojedynku, a zanim wymĂłwi formuÂłkĂŞ ktĂłregoÂś z indiaĂąskich zaklĂŞĂŚ, on z dziesiĂŞĂŚ razy zdÂąÂży jÂą zabiĂŚ. A wiedziaÂła, Âże ma szanse przeÂżyĂŚ, a przynajmniej nie zginÂąĂŚ od razu, daĂŚ sobie trochĂŞ czasu na podjĂŞcie decyzji. DopĂłki ona jej nie podejmie, on teÂż nie. MogÂła zginÂąĂŚ, ale jednoczeÂśnie mogÂła w Âłatwy sposĂłb ocaliĂŚ swoje Âżycie. ChoĂŚ sÂłowo „Âłatwe” byÂło raczej niedomĂłwieniem.

Brunetka wolnym ruchem chwyciÂła pergamin i piĂłro, napisaÂł na nim jedno sÂłowo „przepraszam” i schowaÂła kartkĂŞ pod biurko. OczywiÂście nie byÂło powiedziane, Âże adresat jÂą znajdzie. Wszystko zaleÂżaÂło od tego, jakÂą decyzjĂŞ podejmie. CenÂą jej Âżycia byÂło jego Âżycie. MiaÂła jednak, niezaleÂżnie od tego co postanowi, za co przepraszaĂŚ. JeÂśli wybierze siebie, to za to, Âże go zdradziÂła, Âże wydaÂła go na ÂśmierĂŚ. JeÂśli wybierze jego, to musi go przeprosiĂŚ za zÂłamanÂą obietnicĂŞ. „NiedÂługo do ciebie przyjadĂŞ i siĂŞ zobaczymy. ObiecujĂŞ”.

Victoria usÂłyszaÂła skrzypniĂŞcie drzwi. Nadal nie wiedziaÂła, co zrobiĂŚ, musiaÂła „kupiĂŚ” sobie chociaÂż kilka minut. Na szczĂŞÂście jej umysÂł byÂł twierdzÂą, mogÂła skÂłamaĂŚ i nawet sam Czarny Pan nie bĂŞdzie wiedziaÂł, czy mĂłwi prawdĂŞ, czy nie. Przez sekundĂŞ rozwaÂżaÂła kÂłamstwo, danie szansy i sobie i jemu. Jednak wiedziaÂła, Âże cokolwiek powie Voldemortowi, on najpierw sprawdzi tĂŞ informacjĂŞ zanim zdecyduje, czy pozwoli jej ÂżyĂŚ. Dlatego inaczej postanowiÂła wykorzystaĂŚ tĂŞ barierĂŞ. NalaÂła sobie drinka i z udawanym spokojem usiadÂła na kanapie. Vicky do perfekcji opanowaÂła nieokazywanie uczuĂŚ, postanowiÂła wiĂŞc chociaÂż udawaĂŚ, Âże siĂŞ nie boi.

MĂŞÂżczyzna poruszaÂł siĂŞ bezszelestnie, dlatego nie potrafiÂła okreÂśliĂŚ, w ktĂłrej czĂŞÂśĂŚ domu teraz jest. Nagle drzwi do sypialni siĂŞ otworzyÂły. Wiele wysiÂłku kosztowaÂło jÂą, aby nie wyraziĂŚ Âżadnym gestem strachu, jaki poczuÂła w chwili, gdy spojrzaÂła na czÂłowieka, ktĂłry staÂł w progu. Zimny i bezlitosny wyraz jego oczu spowodowaÂł, Âże dla niej temperatura spadÂła o kilkanaÂście stopni.
- Co tak dÂługo? – Vicky z zadowoleniem stwierdziÂła, Âże jej gÂłos brzmi lekcewaÂżÂąco i rĂłwnie lodowato jak jego spojrzenie. Jeszcze bardziej ucieszyÂł jÂą widok jego zaskoczonej tym powitaniem miny. Dziewczyna podniosÂła do ust szklankĂŞ i upiÂła odrobinĂŞ pÂłynu.
- Czyli siĂŞ spodziewaÂłaÂś, Âże przyjdĂŞ, tak? – zapytaÂł lodowato. – WiĂŞc zapewne wiesz teÂż, po co przyszedÂłem.
Brunetka spoglÂądaÂła na niego ze znudzeniem. ZiewnĂŞÂła nawet dla uzyskania lepszego efektu, po czym wypiÂła kolejny Âłyk alkoholu.
- Wiem, wiem. Tyle, Âże ja nadal nie wiem, czy chcĂŞ udzieliĂŚ ci odpowiedzi. – Dziewczyna upiÂła resztĂŞ drinka, odstawiÂła szklankĂŞ na stolik i wstaÂła. – Nie wiem jeszcze co bĂŞdĂŞ z tego mieĂŚ.
Voldemort wyglÂądaÂł na zszokowanego. Jeszcze nikt nigdy siĂŞ tak do niego nie zwracaÂł.
- Jak to co? – MĂŞÂżczyzna zaczynaÂł traciĂŚ cierpliwoÂśĂŚ. – ÂŻycie.
Dziewczyna uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sarkastycznie. Nadal nie wiedziaÂła, czy zdradzi ukochanego, ale jeÂśli tak, to chciaÂła wynegocjowaĂŚ coÂś wiĂŞcej.
- Widzisz, tyle Âże to mi nie wystarczy. – WiedziaÂła, Âże wiele ryzykuje zwracajÂąc siĂŞ do niego takim tonem, ale postanowiÂła postawiĂŚ wszystko na jednÂą kartĂŞ.
- Czego jeszcze chcesz? – Jego ton na nowo staÂł siĂŞ opanowany. – Gwarancji? Wiesz, Âże nie lubiĂŞ przelewaĂŚ czystej krwi bez powodu. Do tego dochodzÂą twoje wyjÂątkowe umiejĂŞtnoÂści – dodaÂł, spoglÂądajÂąc na ksiĂŞgĂŞ zaklĂŞĂŚ. – Przyznam siĂŞ, Âże jestem zaskoczony, Âże nie prĂłbowaÂłaÂś uÂżyĂŚ ktĂłregoÂś z nich.
- I co by mi z tego przyszÂło? Zanim wypowiedziaÂłabym formuÂłĂŞ… - dziewczyna celowo nie dokoĂączyÂła zdania, wzruszajÂąc ramionami, jakby to byÂło nieistotne. – Poza tym, to nie na gwarancji mi zaleÂży. ChcĂŞ wolnoÂści.
Mina Voldemorta ÂświadczyÂła o tym, Âże udaÂło jej siĂŞ zbiĂŚ go z tropu.
- Co dokÂładnie masz na myÂśli?
- Powiem ci co chcesz wiedzieĂŚ, ale na tym koniec. Nie chcĂŞ byĂŚ jednym z twoich sÂługusĂłw. Nie chcĂŞ ÂżyĂŚ w strachu, Âże jeÂśli powiem coÂś niewÂłaÂściwego, to jakiÂś z nich mnie zabije. Po prostu nie chcĂŞ siĂŞ do ciebie przyÂłÂączyĂŚ.
MĂŞÂżczyzna spoglÂądaÂł na niÂą w milczeniu. Z wyrazu jego oczu nie daÂło siĂŞ nic wyczytaĂŚ.
- Dobrze.
- Co?! – Victoria byÂła zaskoczona, Âże tak szybko siĂŞ zdecydowaÂł. ByÂła pewna, Âże jÂą wyÂśmieje, Âże da jej wiĂŞcej czasu na podjĂŞcie decyzji. UcieszyÂłaby siĂŞ nawet z tortur, miaÂłaby wymĂłwkĂŞ dlaczego coÂś zrobiÂła.
- Zgadzam siĂŞ na twoje warunki – odparÂł ze spokojem.
Nie, nie, bÂłagam nie kaÂż mi decydowaĂŚ teraz, pomyÂślaÂła z panikÂą. Nadal nie wiedziaÂła, co zrobiĂŚ. Z jednej strony niemal kaÂżda komĂłrka jej ciaÂła krzyczaÂła powiedz mu, ocal siebie, jesteÂś najwaÂżniejsza. Ale pozostawaÂła malutka czÂąstka niej, ktĂłra nie pozwoliÂła jej otworzyĂŚ ust. Malutka, ale bardzo silna.
- Jeszcze jedno… - zaczĂŞÂła powoli. – Co zrobiÂłeÂś mojej babci?
- Pytasz, czy jÂą zabiÂłem? – zapytaÂł kpiÂąco. – Nie. WiedziaÂłem, Âże bĂŞdĂŞ musiaÂł jÂą zabiĂŚ, Âżeby zÂłamaĂŚ zaklĂŞcie ochronne jakie na ciebie rzuciÂła, ale jak do niej poszedÂłem byÂła juÂż martwa. Widocznie przyszedÂł na niÂą czas.
Victoria nie byÂła pewna, czy mu wierzy. Ale czy teraz miaÂło to jakieÂś znaczenie?
- Hmmm, skoro wiesz jak dziaÂłaÂło zaklĂŞcie rzucone przez niÂą, to czy nie obawiasz siĂŞ, Âże zrobiÂłam to samo dla niego?
- Po pierwsze, nie znam strachu – powiedziaÂł wÂściekle. – Po drugie uznaÂłem, Âże nie jesteÂś dostatecznie silna. I miaÂłem racjĂŞ, prawda? – UÂśmiechnÂąÂł siĂŞ z zadowoleniem widzÂąc jej skrzywionÂą minĂŞ. To byÂła jej piĂŞta achillesowa. WyprowadzaÂło jÂą z rĂłwnowagi to, Âże nie jest w stanie opanowaĂŚ wszystkich indiaĂąskich zaklĂŞĂŚ. – JesteÂś IndiankÂą tylko w jednej czwartej. To za maÂło do rzucenia tak silnego zaklĂŞcia jakie mogÂła rzuciĂŚ twoja babka. Dlatego teÂż tak Âłatwo przystaÂłem na twoje warunki. Gdybym uznaÂł, Âże twoje moce mogÂą mi siĂŞ przydaĂŚ lub mi zaszkodziĂŚ, inaczej byÂśmy rozmawiali. No, ale koniec tej pogawĂŞdki. Wiesz czego chcĂŞ.

Ja chcĂŞ ÂżyĂŚ. PomyÂślaÂła Vicky i spojrzaÂła w oczy Lorda Voldemorta. Ten dostrzegÂł w nich determinacjĂŞ, choĂŚ nie potrafiÂł odczytaĂŚ jakÂą odpowiedÂź dostanie. SwojÂą drogÂą, tÂą blokadÂą umysÂłu mogÂłaby zawstydziĂŚ niejednego mistrza oklumencji. Zanim dotarÂł do jej, juÂż i tak martwej, babki zabiÂł kilku czerwonoskĂłrych, ktĂłrych nawet on nie mĂłgÂł przejrzeĂŚ. SpojrzaÂł na dziewczynĂŞ. WiedziaÂł, Âże cokolwiek teraz mu powie, bĂŞdzie to jej nieodwracalna decyzja i nic nie zmieni jej zdania.
- WiĂŞc?

Komentarze

Angelina Johnson dnia 04.01.2015 14:34

OgĂłlnie mi siĂŞ podobaÂło. Co prawda byÂło parĂŞ zgrzytĂłw, jeden okrutnie mnie denerwowaÂł (o czym zaraz), ale caÂłoÂśĂŚ trzyma w napiĂŞciu. Podoba mi siĂŞ TwĂłj Voldemort, nie przesadzasz grubo w ÂżadnÂą stronĂŞ. TrochĂŞ nie podoba mi siĂŞ jego przystanie na warunek Vicky, moim zdaniem Tom by siĂŞ tak nie patyczkowaÂł, ale moÂże aÂż tak mocno mu zaleÂży? OgĂłlnie bardzo Âładnie go odwzorowaÂłaÂś, zostajĂŞ fankÂą Twojego Czarnego Pana.

Jednak z gÂłĂłwnÂą bohaterkÂą delikatnie balansujesz na granicy idealnoÂści. Nie spodobaÂł mi siĂŞ fragment, gdzie siedzi przy stoliczku i kpi z Voldemorta, nie wyobraÂżam sobie by sam Dumbledore z niego kpiÂł. Nie wierzĂŞ w Âżadne "zbicie z tropu" Riddle'a, a zachowanie Vicky w tamtym momencie jest dla mnie po prostu Âśmieszne. Nie musiaÂła krzyczeĂŚ ze strachu, ale jednak mogÂłaÂś trochĂŞ mniej natarczywych, sarkastycznych zdaĂą uÂżyĂŚ w ich rozmowie.

Poza tym masz ogromny problem z przecinkami. Stawiasz je przykÂładowo o jedno miejsce za wczeÂśnie albo za pĂłÂźno. Tak jakbyÂś mniej wiĂŞcej wiedziaÂła, gdzie go postawiĂŚ, ale do koĂąca nie umiaÂła siĂŞ zdecydowaĂŚ ;> PoĂŚwicz trochĂŞ te przecinki, bo nawet jak znajdziesz betĂŞ, to jednak warto teÂż samemu umieĂŚ je stawiaĂŚ.

Czekam na ciÂąg dalszy. Fajny motyw z tymi Indianami ;D

dobrosia1 dnia 04.01.2015 15:14

No, bardzo mi siĂŞ podoba! NiezÂłe rozpoczĂŞcie, aÂż chcĂŞ przeczytaĂŚ wiĂŞcej. Faktycznie, jak wyÂżej napisaÂła Ang, Twoja bohaterka mimo wszystko odnosiÂła siĂŞ do Voldemorta z zbyt duÂżym lekcewaÂżeniem, jakÂąÂś pogardÂą. No w koĂącu to Voldemort, postrach czarodziejĂłw! (Albo czarodziei). PomijajÂąc tĂŞ przesadĂŞ, bardzo dobry fan fick

Ciekawie i dobrze rozwijasz akcjĂŞ, budujesz jakieÂś napiĂŞcie. ÂŻyczĂŞ weny, z chĂŞciÂą siĂŞgnĂŞ po kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ.

monciakund dnia 04.01.2015 16:05

O ja ciĂŞ, bardzo spodobaÂł mi siĂŞ ten ff. Co prawda, nie podoba mi siĂŞ gÂłĂłwna bohaterka. Tak jak juz wspomniaÂła Ang, tkwi ona na granicy ideaÂłu... Jednak doceniam twĂłj pomysÂł, takiego jeszcze nie byÂło. Krew indiaĂąskia - podoba mi siĂŞ to

CaÂły tekst czytaÂłam z zainteresowaniem, chciaÂłam siĂŞ dowiedzieĂŚ ci bĂŞdzie dalej. I nadal chce. WiĂŞc pisz szybko!

Bad wolf dnia 04.01.2015 17:13

Voldemort bardzo mi przypomina jakÂąÂś postaĂŚ ksiÂąÂżkowÂą. Nie pamiĂŞtam jakÂą konkretnie, ale przez to nie mogÂłam siĂŞ skupiĂŚ, bo jak dobrze kojarzĂŞ, to tamta postaĂŚ nie naleÂżaÂła do Âświata magii i mi siĂŞ gryzÂło.
Dalej... Victoria taka nienaturalna... Widzi zbliÂżajÂącego siĂŞ morderce, patrzy przez okno, myÂśli co zrobiĂŚ, zero strachu. Jedynie ta kartka... W dalszym momencie przypomina mi Katherine. Drink, luz, negocjuje spokojnie, obserwuje go (nawet nie okolicĂŞ!) i jedynie nie wie czy zdradziĂŚ ukochanego - jeÂśli dobrze zrozumiaÂłam - czy nie. Na wieÂśĂŚ o Âśmierci babci nie zrobiÂła nic. Z tekstu wnioskujĂŞ, Âże jÂą kochaÂła, wiĂŞc to takie... dziwne, Âże nawet nie zatrzymaÂła dÂłuÂżej wzroku na czymkolwiek zastanawiajÂąc siĂŞ kiedy i inne takie.
Nie przemawia to do mnie, ale mimo to mi siĂŞ podoba. Czekam na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ, bo muszĂŞ wiedzieĂŚ co Vicki zrobi ^^

Katherine_Pierce dnia 04.01.2015 17:28

WiĂŞc tak,
wiem, Âże te przecinki to u mnie leÂżÂą i kwiczÂą. BĂŞdĂŞ siĂŞ bardziej staraĂŚ

Co do postaci Vicktori, to wÂłaÂśnie tego siĂŞ baÂłam. Tego, Âże przegnĂŞ w jednÂą lub drugÂą stronĂŞ. OgĂłlnie wÂłaÂśnie ta jej zimna i opanowana postawa, to Âże rozwaÂża wydanie kogoÂś na ÂśmierĂŚ by ratowaĂŚ siebie, miaÂła byĂŚ tym, Âże do ideaÂłu jest jej daleko... na poczÂątku chciaÂłam Âżeby stoczyÂła walkĂŞ itp

Ale spokojnie, w rozdziaÂłach na pewno daleko bĂŞdzie jej do ideaÂłu.
CieszĂŞ siĂŞ, Âże spodobaÂł Wam siĂŞ pomysÂł z Indianami, bo bĂŞdzie to jeden z gÂłĂłwnych wÂątkĂłw.
I jeszcze odpowiedÂź co dalej... na to trochĂŞ trzeba bĂŞdzie poczekaĂŚ, bo akcja wÂłaÂściwa bĂŞdzie siĂŞ rozgrywaĂŚ kilka lat przed tym wydarzeniem.

Elianne10 dnia 04.01.2015 19:54

Bardzo fajne. Mi siĂŞ wÂłaÂśnie podobaÂła odwaga Victorii. Z niecierpliwoÂściÂą czekam na kontynuacjĂŞ

Nedelle dnia 04.01.2015 19:58

Mnie teÂż podoba siĂŞ prolog. CaÂłkiem nieÂźle poradziÂłaÂś sobie z odtworzeniem Voldemorta, jakiego stworzyÂła Rowling. Mnie rĂłwnieÂż spodobaÂł siĂŞ pomysÂł z Indianami, lubiĂŞ wszystko, co jest z nimi powiÂązane. Czekam niecierpliwie na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ.

ania potter dnia 07.01.2015 10:13

Mi siĂŞ ta jak moim poprzednikom podoba siĂŞ ten prolog. bardzo fajny pomysÂł. TytuÂł po angielsku? Jeszcze takiego czegoÂś nie byÂło. Bardzo mi si podoba twĂłj Voldemort. Uwiebiam IndianĂłw i wszystko co jest z nimi zwiÂązane, i ten FF mnie zadowoliÂł. PomysÂł o Indianach - bezcenny. Czeka niecierpliwie na kolejne czĂŞÂści. MuszĂŞ siĂŞ dowiedzieĂŚ co zrobi Vicki. ÂŻyczĂŞ weny. Powodzenia.

Ana_Black dnia 07.01.2015 19:50

Podoba mi siĂŞ ten prolog, fajny pomysÂł z indianami. Nie podoba mi siĂŞ jednak to, Âże Vicky lekcewaÂżÂąco odnosi siĂŞ do Voldemorta, wrĂŞcz z niego kpi, a on na to pozwala. To przecieÂż najgroÂźniejszy czarnoksiĂŞÂżnik, za takie coÂś powinien jÂą torturowaĂŚ. Nawet Dumbledore nie pozwoliÂłby sobie na takie zachowanie wobec Voldemorta, a ona jak gdyby nigdy nic pije sobie alkohol.

Wilena Romus dnia 07.01.2015 20:38

Mi siĂŞ bardzo podoba i nie mogĂŞ siĂŞ do niczego przyczepiĂŚ. WedÂług mnie Âświetnie sobie poradziÂłaÂś zarĂłwno z Voldemortem jak i VictoriÂą. Nie widzĂŞ tu Âżadnej idealnoÂści. Zastanawia siĂŞ nad decyzjÂą, boi siĂŞ, popeÂłniÂła bÂłÂąd nie wyjeÂżdÂżajÂąc. WedÂług mnie nie lekcewaÂży Czarnego Pana tylko trzyma siĂŞ taktyki i wykorzystuje umiejĂŞtnoÂści maskowania emocji, co nie jest idealne, bo jednak puszczajÂą jej nerwy. Voldemort moÂże i wyglÂąda na dziecko, ktĂłre chce dostaĂŚ zabawkĂŞ, ale wedÂług mnie pasuje tutaj. Nie moÂże przewidzieĂŚ co knuje dziewczyna, a dodatkowo zaleÂży mu na informacji, wiĂŞc dobrze, ze nie ryzykuje tortur. Mimo Âże Victoria jest odporna na oklumencjĂŞ i tak zdoÂłaÂł jÂą przechytrzyĂŚ i pokrzyÂżowaĂŚ plany. Jak najbardziej w stylu Voldemorta. Podoba mi siĂŞ, Âże stawiasz bohaterkĂŞ w takiej sytuacji i gratulujĂŞ pomysÂłu o Indianach. Plusik za oryginalnoÂśĂŚ, bo czegoÂś takiego nie widziaÂłam. Czekam na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ.

A jednak siĂŞ przyczepiĂŞ do czegoÂś. Czemu tytuÂł po angielsku? TrochĂŞ mi nie pasuje

Penelope dnia 08.01.2015 20:52

Wooooooooooow!!! Szczerze powiedziawszy spodziewaÂłam siĂŞ po Tobie czegoÂś innego. Sama nie wiem dlaczego, dlatego byÂłam zaskoczona... miÂło zaskoczona. Potrafisz budowaĂŚ napiĂŞcie, caÂłe opowiadanie jest klimatyczne i czuĂŚ w nim grozĂŞ. Wszystko odczuwaÂłam z bohaterkÂą, mimo Âże nie wiem o co chodzi

Jestem pod wraÂżeniem, wiĂŞc pisz koniecznie dalej

Syriusz32 dnia 09.01.2015 14:01

On-jest-Âświetny... Jak i Pene, spodziewaÂłem siĂŞ czegoÂś oryginalnego, ale to jest po prostu... Ach, cudo. TrochĂŞ mi jednak przeszkadza pewnoÂśĂŚ siebie Vicki, wobec Czarnego Voldzia... I widaĂŚ teÂż twoje usposobienie do drikĂłw, ktĂłre opisywaÂłaÂś na SB

31439 dnia 09.01.2015 17:34

Fan Fic (prawie) doskonaÂły! Nie rozumiem dla czego z gÂłĂłwnej bohaterki robisz super wielkÂą osobÂą. Voldziu w takich przypadkach wali AvadÂą i po sprawie. ÂŁadnie wplatasz do opowiadania wÂątek o Indianach. Ani go za duÂżo, ani za maÂło. Jednak czy Indianie mieli wÂłasne zaklĂŞcia? Szamani na pewno, wiĂŞc czemu ja pytam?

Katherine_Pierce dnia 09.01.2015 18:12

Dobra, to jeszcze raz

Nie chodziÂło mi o zrobienie z gÂłĂłwnej bohaterki kogoÂś tam super, jak zauwaÂżyÂła Wilena Romus postaĂŚ Vicky, tylko udaje tÂą odwagĂŞ itd. No a Voldemort nie rzuciÂł AvadÂą (a przynajmniej jeszcze nie) bo zaleÂży mu na informacji i wie, Âże jeÂśli jÂą zabije to straci szansĂŞ na dostanie siĂŞ do tego kogoÂś kogo ona ukrywa, a przynajmniej nie zdÂąÂży dotrzeĂŚ na czas

Ale to zostanie wyjaÂśnione potem

Jak juÂż pisaÂłam, akcja wÂłaÂściwa bĂŞdzie siĂŞ dziaĂŚ wczeÂśniej, kilka lat wczeÂśniej.
Ale nawet nie wiecie jak siĂŞ cieszĂŞ, Âże spodobaÂł Wam siĂŞ pomysÂł z Indianami <33
No i mam nadziejĂŞ, Âże w kolejnych rozdziaÂłach zobaczycie, Âże gÂłĂłwnej bohaterce daleko do doskonaÂłoÂści. ChoĂŚ moÂżliwe, Âże nie Âłatwo bĂŞdzie jÂą polubiĂŚ

Alette dnia 17.01.2015 11:41

Czas na mnie! Nie bĂŞdĂŞ ukrywaĂŚ, Âże opis ficka jest bardzo zachĂŞcajÂący, dlatego przekonaÂł mnie do czytania ;p

Na poczÂątek

JeÂśli wybierze siebie, to za to, Âże go zdradziÂła, Âże wydaÂła go na ÂśmierĂŚ.

Nie rozumiem tego zdania.

OgĂłlnie nie do koĂąca zgadzam siĂŞ z pozostaÂłymi na temat wyidealizowania gÂłĂłwnej bohaterki. Po pierwszej czĂŞÂści ciĂŞÂżko to okreÂśliĂŚ, a jej zachowanie byÂło dla mnie uzasadnione. MoÂże dlatego, Âże autentycznie czuÂłam ten jej "strach" skryty za pogardliwymi tekstami i odniosÂłam wraÂżenie, Âże Voldemort teÂż to wyczuÂł. Jednak Czarny Pan nigdy nie robiÂł czegoÂś, w czym nie miaÂł interesu. JeÂśli dziewczyna byÂła mu potrzebna, to jÂą wykorzysta, a potem zabije

Taka sytuacja.

Uwielbiam, kiedy akcja nie dotyczy tylko nudnej, angielskiej magii, ale teÂż dotyka czĂŞÂści nieznanych, tajemniczych, gdzieÂś hen daleko. Dlatego poczytam dalej.

JeÂśli chodzi o samÂą estetykÂą tekstu, to rĂłwnieÂż uwaÂżam, Âże powinnaÂś nad tym trochĂŞ popracowaĂŚ. Czasami coÂś mi zgrzytaÂło, innym razem nie do koĂąca rozumiaÂłam przekazywanÂą myÂśl. Najlepiej po prostu pozwoliĂŚ tekstowi wystygnÂąĂŚ na kilka dni, a potem wrĂłciĂŚ do niego i poprawiĂŚ. Wtedy wiele bÂłĂŞdĂłw moÂżna uniknÂąĂŚ. Tak czy inaczej powodzenia!

Barlom dnia 19.01.2015 19:54

Sporo przede mnÂą jest juÂż komentarzy.... i w sumie dobrze, bo to jest naprawdĂŞ dobre FF.

Tak jak wspomniaÂła Ang, niektĂłre zdania trochĂŞ mi zgrzytaÂły, moÂże przez przecinki, a moÂże przez coÂś innego... w kaÂżdym razie czasem musiaÂłem siĂŞ zatrzymywaĂŚ i dokÂładniej analizowaĂŚ zdanie, by zrozumieĂŚ jego przekaz.
Co do reszty to juÂż chyba same plusy. MoÂże oczekiwaÂłbym, by Voldek byÂł nieco bardziej.... kompleksowy? nieodgadniony? mroczny? sam nie wiem, ale czegoÂś mi w nim brakuje.... chociaÂż biorÂąc pod uwagĂŞ, Âże to twĂłj pierwszy FF to i tak Âświetnie oddaÂłaÂś jego charakter. Wiem, Âże prĂłba dobrego odwzorowania znanych nam z ksiÂąÂżek bohaterĂłw jest naprawdĂŞ ciĂŞÂżkie (zobaczysz to na Nevillu, ktĂłry pojawiÂł siĂŞ w moim FF

)

Co do gÂłĂłwnej bohaterki to wszystko bardzo siĂŞ mi podobaÂło.

ZaczynajÂąc od indiaĂąskich mocy, koĂączÂąc na jej stalowych uczuciach. Potrafi przyjÂąĂŚ kamiennÂą twarz (lub dla fanĂłw Goodkinda "Twarz Spowiedniczki"

.

Umiesz trzymaĂŚ czytelnika w napiĂŞciu, oraz Âświetnie budujesz atmosferĂŞ.
Na pewno bĂŞdĂŞ czekaÂł na ciÂąg dalszy tej opowieÂści

Nessa Laime dnia 01.07.2015 14:57

MiaÂłam napisany dÂługi i wyczerpujÂący komentarz, ale nie zdÂąÂżyÂłam go dodaĂŚ, bo mi siĂŞ usunÂąÂł

BĂŞdĂŞ musiaÂła go jakoÂś odtworzyĂŚ

Na poczÂątku muszĂŞ powiedzieĂŚ, Âże ogromnie spodobaÂł mi siĂŞ motyw z Indianami i mam nadziejĂŞ, Âże planujesz rozwinÂąĂŚ go jakoÂś w pĂłÂźniejszych rozdziaÂłach. A sam fan fick jest bardzo dobry - nie zauwaÂżyÂłam Âżadnych zgrzytĂłw ani bÂłĂŞdĂłw. Masz naprawdĂŞ Âświetny styl pisania ;>

JeÂśli chodzi o charakter gÂłĂłwnej bohaterki, to nie wydaje mi siĂŞ, ÂżebyÂś w jakikolwiek sposĂłb chciaÂła jÂą idealizowaĂŚ. MoÂżna odnieÂśĂŚ takie wraÂżenie przez jej stosunek do Voldemorta, ale przecieÂż caÂła jej odwaga i pewnoÂśĂŚ siebie sÂą tylko udawane, wiĂŞc nie widzĂŞ w tym Âżadnego problemu.
Sam Voldemort jest jak najbardziej kanoniczny i moim zdaniem dobrze go odwzorowaÂłaÂś, chociaÂż muszĂŞ przyznaĂŚ, Âże trochĂŞ zdziwiÂło mnie to, Âże tak Âłatwo zgodziÂł siĂŞ na warunek Victorii. Ale widocznie bardzo zaleÂży mu na informacji, ktĂłrÂą ona ukrywa.

OgĂłlnie wszystko jest zdecydowanie na plus i z chĂŞciÂą przeczytam kolejne czĂŞÂści. Jestem ciekawa, jak potoczÂą siĂŞ losy Vicki i co takiego ukrywa przed Voldemortem.

Erudieth dnia 12.09.2015 21:04

PomysÂł na wprowadzenie 'innej' magii bardzo przypadÂł mi do gustu. To takie miÂłe urozmaicenie.

Prolog jak najbardziej zachĂŞciÂł mnie do czytania kolejnych czĂŞÂści. Dlaczego ich jeszcze nie ma?

Podzielem zdanie Ang co do gÂłĂłwnej bohaterki.
Ale za to spodobaÂło mi siĂŞ jej imiĂŞ.

Sam Quest dnia 15.01.2016 11:43

A ja uwaÂżam jak Al i Wilena. Nie rozumiem jak moÂżna twierdziĂŚ, tylko po prologu, Âże gÂłĂłwnÂą bohaterkÂą jest wyidealiziwana. Moim zdaniem dosyĂŚ daleko jej do tego.
Po pierwsze przebija przez niÂą egoizm. Niby siĂŞ zastanawia nad ochronieniem kogoÂś, kogo kocha, ale nie wyjechala. ZostaÂła w domu i czekaÂła na Czarnego Pana, naraÂżajÂąc siebie i jego.
Mi siĂŞ prolog bardzo podobaÂł, pomysÂł oryginalny, styl niezwykle przyjemny w ofbiorze.
Jestem na Tak!

Krnabrny dnia 25.12.2016 13:07

PrzeczytaÂłem jeszcze raz (nie wiem u licha czemu wczeÂśniej nie skomentowaÂłem) pod wpÂływem czwartego wydania "Proroka Niecodziennego" i fick mi siĂŞ podoba. PomysÂł, by magia Indian i magia angielska siĂŞ przeplataÂły daje duÂże pole do popisu. Podoba mi siĂŞ postaĂŚ Victorii - dobra w oklumencji, dlatego to jÂą stara siĂŞ wykorzystaĂŚ. Ona wbrew pozorom nie lekcewaÂży Voldemorta - niepewna decyzji korzysta ze zdolnoÂści, ktĂłra da jej choĂŚ trochĂŞ wiĂŞcej czasu. Przyjmuje pewnÂą pozĂŞ - moÂże w wyniku tego wychodzi na zbyt pewnÂą siebie, ale wÂłaÂśnie moÂże ta oklumencja pomogÂła jej nie wpaÂśĂŚ w panikĂŞ i jakkolwiek "logicznie" myÂśleĂŚ. Jest to ciekawy i mÂądry zabieg, w ogĂłle postacie i szczegĂłÂły wydajÂą siĂŞ bardzo dopracowane. Co do ukazania Czarnego Pana, ciĂŞÂżko stwierdziĂŚ czy jest kanoniczny - niewiele wiemy o magii Indian i o tym czego Voldemort chce od Victorii. Na pierwszy rzut oka nie wydaje siĂŞ postĂŞpowaĂŚ jak u Rowling - zwÂłaszcza to, Âże okazuje zdziwienie, zniecierpliwienie mi zgrzyta. Czarny Pan takÂże byÂł mistrzem oklumencji, raczej nigdy tak nie robiÂł. Mimo to chce siĂŞ czytaĂŚ dalej.

Victoria moÂże wybraĂŚ siebie albo kogoÂś innego, inaczej go zdradzi - zastanawiam siĂŞ kim jest ta osoba. Ukochany? JakoÂś mi nie pasuje. PomijajÂąc fakt, Âże Victoria nie byÂła pewna czy wybierze siebie czy jego (oczywiÂście rozumiem, Âże w takiej sytuacji prawdopodobnie kaÂżdy by miaÂł wÂątpliwoÂści), mimo tych sÂłĂłw o zdradzie mi coÂś tu zgrzyta. KtoÂś bliski? MoÂże przyjaciel? Generalnie czÂłonka rodziny jakoÂś tu odrzucam.

Co do rzekomego egoizmu gÂłĂłwnej bohaterki, to moim zdaniem chĂŞĂŚ przeÂżycia, ktĂłra jest jednym z naturalnych instynktĂłw.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[1 głos]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie