Victoria McKinney nie jest zwykłą czarownicą. Po babci Indiance odziedziczyła coś więcej niż wygląd. Pozostaje pytanie po której stronie stanie samolubna Ślizgonka.
Crowly, 31.07.1981
Zegar wybijał północ, gdy Victoria wyjrzała przez okno. Od kilku godzin nie opuszczało jej to dziwne przeczucie, że stanie się coś złego. Gdyby była kimś innym, to zapewne by je zlekceważyła, w końcu w dzisiejszych czasach każdy dzień przynosił niebezpieczeństwo. Jednak Vicky wiedziała, że nie jest to zwykły niepokój. Wiedziała, że coś się dzisiaj stanie. Była tego pewna. Nie potrafiła jednak sprecyzować, czy niebezpieczeństwo grozi jej, czy komuś z jej bliskich.
Brunetka widziała w szybie własne odbicie. W oczach dostrzegła wyrzuty, jakie sobie robiła. Powinnam była wyjechać już wczoraj, a nie odkładać to na kolejny dzień, pomyślała. Wiedziała, że popełniła błąd zostając. Upewniła się w tym, gdy na ulicy nagle ktoś się pojawił, teleportował się.
Nie, nie, nie, to nie możliwe. Nie mógł mnie znaleźć. Victoria od razu wiedziała kim jest ów czarodziej. Całe jej ciało intuicyjnie spięło się ze strachu. Jeśli on tu jest, to znaczy, że jej babcia… Dziewczyna potrząsnęła głową. To o siebie musi się teraz martwić. Wykluczyła ucieczkę, nie mogła się teleportować, zaklęcie, które miało ją chronić przed intruzami, zrobiło z jej azylu pułapkę. Biec? Wiedziała, że przed nim i tak nie ucieknie. Patrzyła więc jak wysoki mężczyzna zbliża się do jej kryjówki. Może spróbować walczyć? Kobieta spojrzała na różdżkę leżącą na stoliku oraz na księgę zaklęć jej babci. Odrzuciła jednak i tą myśl. Z Voldemortem nie miała szans w pojedynku, a zanim wymówi formułkę któregoś z indiańskich zaklęć, on z dziesięć razy zdąży ją zabić. A wiedziała, że ma szanse przeżyć, a przynajmniej nie zginąć od razu, dać sobie trochę czasu na podjęcie decyzji. Dopóki ona jej nie podejmie, on też nie. Mogła zginąć, ale jednocześnie mogła w łatwy sposób ocalić swoje życie. Choć słowo „łatwe” było raczej niedomówieniem.
Brunetka wolnym ruchem chwyciła pergamin i pióro, napisał na nim jedno słowo „przepraszam” i schowała kartkę pod biurko. Oczywiście nie było powiedziane, że adresat ją znajdzie. Wszystko zależało od tego, jaką decyzję podejmie. Ceną jej życia było jego życie. Miała jednak, niezależnie od tego co postanowi, za co przepraszać. Jeśli wybierze siebie, to za to, że go zdradziła, że wydała go na śmierć. Jeśli wybierze jego, to musi go przeprosić za złamaną obietnicę. „Niedługo do ciebie przyjadę i się zobaczymy. Obiecuję”.
Victoria usłyszała skrzypnięcie drzwi. Nadal nie wiedziała, co zrobić, musiała „kupić” sobie chociaż kilka minut. Na szczęście jej umysł był twierdzą, mogła skłamać i nawet sam Czarny Pan nie będzie wiedział, czy mówi prawdę, czy nie. Przez sekundę rozważała kłamstwo, danie szansy i sobie i jemu. Jednak wiedziała, że cokolwiek powie Voldemortowi, on najpierw sprawdzi tę informację zanim zdecyduje, czy pozwoli jej żyć. Dlatego inaczej postanowiła wykorzystać tę barierę. Nalała sobie drinka i z udawanym spokojem usiadła na kanapie. Vicky do perfekcji opanowała nieokazywanie uczuć, postanowiła więc chociaż udawać, że się nie boi.
Mężczyzna poruszał się bezszelestnie, dlatego nie potrafiła określić, w której część domu teraz jest. Nagle drzwi do sypialni się otworzyły. Wiele wysiłku kosztowało ją, aby nie wyrazić żadnym gestem strachu, jaki poczuła w chwili, gdy spojrzała na człowieka, który stał w progu. Zimny i bezlitosny wyraz jego oczu spowodował, że dla niej temperatura spadła o kilkanaście stopni.
- Co tak długo? – Vicky z zadowoleniem stwierdziła, że jej głos brzmi lekceważąco i równie lodowato jak jego spojrzenie. Jeszcze bardziej ucieszył ją widok jego zaskoczonej tym powitaniem miny. Dziewczyna podniosła do ust szklankę i upiła odrobinę płynu.
- Czyli się spodziewałaś, że przyjdę, tak? – zapytał lodowato. – Więc zapewne wiesz też, po co przyszedłem.
Brunetka spoglądała na niego ze znudzeniem. Ziewnęła nawet dla uzyskania lepszego efektu, po czym wypiła kolejny łyk alkoholu.
- Wiem, wiem. Tyle, że ja nadal nie wiem, czy chcę udzielić ci odpowiedzi. – Dziewczyna upiła resztę drinka, odstawiła szklankę na stolik i wstała. – Nie wiem jeszcze co będę z tego mieć.
Voldemort wyglądał na zszokowanego. Jeszcze nikt nigdy się tak do niego nie zwracał.
- Jak to co? – Mężczyzna zaczynał tracić cierpliwość. – Życie.
Dziewczyna uśmiechnęła się sarkastycznie. Nadal nie wiedziała, czy zdradzi ukochanego, ale jeśli tak, to chciała wynegocjować coś więcej.
- Widzisz, tyle że to mi nie wystarczy. – Wiedziała, że wiele ryzykuje zwracając się do niego takim tonem, ale postanowiła postawić wszystko na jedną kartę.
- Czego jeszcze chcesz? – Jego ton na nowo stał się opanowany. – Gwarancji? Wiesz, że nie lubię przelewać czystej krwi bez powodu. Do tego dochodzą twoje wyjątkowe umiejętności – dodał, spoglądając na księgę zaklęć. – Przyznam się, że jestem zaskoczony, że nie próbowałaś użyć któregoś z nich.
- I co by mi z tego przyszło? Zanim wypowiedziałabym formułę… - dziewczyna celowo nie dokończyła zdania, wzruszając ramionami, jakby to było nieistotne. – Poza tym, to nie na gwarancji mi zależy. Chcę wolności.
Mina Voldemorta świadczyła o tym, że udało jej się zbić go z tropu.
- Co dokładnie masz na myśli?
- Powiem ci co chcesz wiedzieć, ale na tym koniec. Nie chcę być jednym z twoich sługusów. Nie chcę żyć w strachu, że jeśli powiem coś niewłaściwego, to jakiś z nich mnie zabije. Po prostu nie chcę się do ciebie przyłączyć.
Mężczyzna spoglądał na nią w milczeniu. Z wyrazu jego oczu nie dało się nic wyczytać.
- Dobrze.
- Co?! – Victoria była zaskoczona, że tak szybko się zdecydował. Była pewna, że ją wyśmieje, że da jej więcej czasu na podjęcie decyzji. Ucieszyłaby się nawet z tortur, miałaby wymówkę dlaczego coś zrobiła.
- Zgadzam się na twoje warunki – odparł ze spokojem.
Nie, nie, błagam nie każ mi decydować teraz, pomyślała z paniką. Nadal nie wiedziała, co zrobić. Z jednej strony niemal każda komórka jej ciała krzyczała powiedz mu, ocal siebie, jesteś najważniejsza. Ale pozostawała malutka cząstka niej, która nie pozwoliła jej otworzyć ust. Malutka, ale bardzo silna.
- Jeszcze jedno… - zaczęła powoli. – Co zrobiłeś mojej babci?
- Pytasz, czy ją zabiłem? – zapytał kpiąco. – Nie. Wiedziałem, że będę musiał ją zabić, żeby złamać zaklęcie ochronne jakie na ciebie rzuciła, ale jak do niej poszedłem była już martwa. Widocznie przyszedł na nią czas.
Victoria nie była pewna, czy mu wierzy. Ale czy teraz miało to jakieś znaczenie?
- Hmmm, skoro wiesz jak działało zaklęcie rzucone przez nią, to czy nie obawiasz się, że zrobiłam to samo dla niego?
- Po pierwsze, nie znam strachu – powiedział wściekle. – Po drugie uznałem, że nie jesteś dostatecznie silna. I miałem rację, prawda? – Uśmiechnął się z zadowoleniem widząc jej skrzywioną minę. To była jej pięta achillesowa. Wyprowadzało ją z równowagi to, że nie jest w stanie opanować wszystkich indiańskich zaklęć. – Jesteś Indianką tylko w jednej czwartej. To za mało do rzucenia tak silnego zaklęcia jakie mogła rzucić twoja babka. Dlatego też tak łatwo przystałem na twoje warunki. Gdybym uznał, że twoje moce mogą mi się przydać lub mi zaszkodzić, inaczej byśmy rozmawiali. No, ale koniec tej pogawędki. Wiesz czego chcę.
Ja chcę żyć. Pomyślała Vicky i spojrzała w oczy Lorda Voldemorta. Ten dostrzegł w nich determinację, choć nie potrafił odczytać jaką odpowiedź dostanie. Swoją drogą, tą blokadą umysłu mogłaby zawstydzić niejednego mistrza oklumencji. Zanim dotarł do jej, już i tak martwej, babki zabił kilku czerwonoskórych, których nawet on nie mógł przejrzeć. Spojrzał na dziewczynę. Wiedział, że cokolwiek teraz mu powie, będzie to jej nieodwracalna decyzja i nic nie zmieni jej zdania.
- Więc?
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
dobrosia1
Ciekawie i dobrze rozwijasz akcję, budujesz jakieś napięcie. Życzę weny, z chęcią sięgnę po kolejną część. 
Ale spokojnie, w rozdziałach na pewno daleko będzie jej do ideału. 
Nedelle
Penelope
Będę musiała go jakoś odtworzyć 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Ogólnie mi się podobało. Co prawda było parę zgrzytów, jeden okrutnie mnie denerwował (o czym zaraz), ale całość trzyma w napięciu. Podoba mi się Twój Voldemort, nie przesadzasz grubo w żadną stronę. Trochę nie podoba mi się jego przystanie na warunek Vicky, moim zdaniem Tom by się tak nie patyczkował, ale może aż tak mocno mu zależy? Ogólnie bardzo ładnie go odwzorowałaś, zostaję fanką Twojego Czarnego Pana.
Jednak z główną bohaterką delikatnie balansujesz na granicy idealności. Nie spodobał mi się fragment, gdzie siedzi przy stoliczku i kpi z Voldemorta, nie wyobrażam sobie by sam Dumbledore z niego kpił. Nie wierzę w żadne "zbicie z tropu" Riddle'a, a zachowanie Vicky w tamtym momencie jest dla mnie po prostu śmieszne. Nie musiała krzyczeć ze strachu, ale jednak mogłaś trochę mniej natarczywych, sarkastycznych zdań użyć w ich rozmowie.
Poza tym masz ogromny problem z przecinkami. Stawiasz je przykładowo o jedno miejsce za wcześnie albo za późno. Tak jakbyś mniej więcej wiedziała, gdzie go postawić, ale do końca nie umiała się zdecydować ;> Poćwicz trochę te przecinki, bo nawet jak znajdziesz betę, to jednak warto też samemu umieć je stawiać.
Czekam na ciąg dalszy. Fajny motyw z tymi Indianami ;D