Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Ca³y poprzedni wieczór Dajan spêdzi³a zaszyta w jakiejœ pustej klasie. Do dormitorium posz³a dopiero póŸno w nocy, kiedy wszyscy ju¿ spali. Wsta³a bardzo wczeœnie, maj¹c nadziejê, ¿e Wielka Sala bêdzie jeszcze w miarê pusta. Zesz³a z wierzy Ravenclaw'u, udaj¹c siê na œniadanie jak najmniej u¿ywanymi korytarzami. Rozgl¹da³a siê dooko³a. Postacie na obrazach milcz¹co siê jej przygl¹da³y. Cisza w jej uszach koi³a nerwy. Pragnê³a siê zapaœÌ w tê ciszê. Tak, tego teraz najbardziej pragnê³a, uciec od ludzi i fa³szywych oskar¿eù, niech nikt siê nie odzywa. Cisza jest b³ogos³awieùstwem. Stanê³a na œrodku korytarza po którym sz³a. By³a mniej wiêcej w po³owie drogi do Wielkiej Sali, ale po co ma tam iœÌ i s³uchaÌ ludzi, którzy nie maj¹ o niczym pojêcia? Takich ludzi jak Marcus. Wspomnienie wczorajszego wieczoru zabola³o. Cisza jest b³ogos³awieùstwem. Opar³a siê o œcianê przy której sta³a. Zsunê³a siê na dó³ i usiad³a na zimnej posadzce. Tu jest cisza, tu jest dobrze. Spojrza³a w górê. Nad ni¹ unosi³ siê jakiœ duch, nie widzia³a go nigdy wczeœniej. Migota³ srebrzyœcie tu¿ pod sufitem, przygl¹daj¹c siê jej zimnymi oczami.
- Kim jesteœ? - Us³ysza³a swój g³os Dajan, mimo i¿ nie zamierza³a nic mówiÌ. Duch nic nie odpowiedzia³, tylko jego wargi wygiê³y siê trochê, jakby powstrzymywa³ uœmiech. Nagle zsun¹³ siê szybko na dó³, zatrzymuj¹c siê tu¿ przed twarz¹ dziewczyny. Ta wziê³a g³êboki oddech, serce t³uk³o jej siê w piersi, czu³a ch³ód bij¹cy od nieznajomej postaci. By³ to mê¿czyzna, przynajmniej by³ nim kiedyœ. Mia³ miêkkie, a zarazem ostre rysy twarzy. Musia³ umrzeÌ mniej wiêcej w wieku trzydziestu lat. Dajan patrzy³ mu prosto w oczy, duch wyci¹gn¹³ d³où i dotkn¹³ palcami jej twarzy. Dziewczynê przeszy³ dreszcz, zamknê³a oczy. Gdy znów je otworzy³a nikogo ju¿ nie by³o. Wsta³a i nie myœl¹c zbyt wiele, uda³a siê prosto do Wielkiej Sali. Minê³o sporo czasu, wiêc panowa³ tam ruch. Dajan spojrza³a na stó³ Ravenclaw'u i dostrzeg³a Marcusa. Siedzia³ jak zawsze w gronie znajomych. Udaj¹c, ¿e go nie widzi usiad³a przy drugim koùcu sto³u. Na³o¿y³a sobie na talerz kilka kanapek z szynk¹, ale spojrzawszy na nie, stwierdzi³a, ¿e nie da rady ich zjeœÌ. ¯o³¹dek mia³a œciœniêty z nerwów, wiedzia³a ze plotki na temat jej zrezygnowania z daru ju¿ siê roznios³y i ¿e nie pozostanie to nikomu obojêtne. Tylko czeka³a na zjadliwe komentarze. Przetrzyma to, jak wszystko do tej pory. Jest przynajmniej jedna osoba, która stara siê j¹ zrozumieÌ - Orion. Pomyœlawszy o nim spojrza³a na stó³ nauczycielski, ale tam go nie by³o. Szkoda, mo¿e jego widok doda³by jej odwagi. Po chwili do jej stolika podszed³ Bill. O zaczyna siê - pomyœla³a.
- Mogê siê dosi¹œÌ? - Zapyta³ z uœmiechem.
- Jasne. - OdpowiedziaÂła bez przekonania Dajan.
- Marcus opowiedzia³ nam co siê wczoraj wydarzy³o. Znaczy o tym, ¿e zrezygnowa³aœ z daru. Powiedzia³ te¿ co o tym myœli. Podejrzewam, ¿e dlatego dzisiaj z nami nie usiad³aœ? - Dajan uporczywie wpatrywa³a siê w kanapki, nie chcia³a pokazaÌ swojej s³aboœci, nie mog³a pokazaÌ, ¿e siê przejmuje. Bill nie uzyskawszy odpowiedzi kontynuowa³ monolog. - Chcia³em ci tylko powiedzieÌ, ¿e ja nie myœlê tak jak Marcus. Dla mnie to by³a twoja decyzja i mia³aœ prawo zrobiÌ z ni¹ co chcesz. No có¿, to wszystko. - Po tych s³owach wyszed³ z Wielkiej Sali. Dajan zamknê³a oczy. Wzruszy³a j¹ postawa Billa, by³a za ni¹ wdziêczna. Ona równie¿ wsta³a od sto³u i z podniesion¹ g³ow¹ ruszy³a do wyjœcia. Pierwsz¹ lekcj¹ dzisiaj by³y eliksiry. Zmierzaj¹c do lochów dziewczyna na nikogo siê nie natknê³a. By³o doœÌ wczeœnie, wiêc pod sal¹ spotka³a zaledwie kilku uczniów. Wœród nich by³o dwóch Œlizgonów. Od razu do niej podeszli. Dajan spojrza³a na nich twardo, czekaj¹c co siê stanie.
- Witaj Dajan. Myœlisz, ¿e jak ciê skaleczê to zechce ciê ktoœ uleczyÌ? - Powiedzia³ to ni¿szy z dwójki ch³opców, którzy do niej podeszli. Mia³ blond w³osy i niemal bia³e oczy. Drugi o ciemnych w³osach i niebieskich oczach przygl¹da³ siê tylko, nie w³¹czaj¹c. Dajan trzyma³a ró¿d¿kê w pogotowiu.
- UwaÂżaj Âżebym ja nie skaleczyÂła ciebie. - OdpowiedziaÂła ostro.
- O jaka waleczna. To ciekawe co powiesz na to.
Trwa³o to zaledwie kilka sekund. Dajan zobaczy³a dwie wyci¹gniête w jej stronê ró¿d¿ki i dwa zaklêcia lec¹ce w jej kierunku. Przed jednym siê uchyli³a, a póŸniej krzyknê³a:
- Protego! - UtrzymywaÂła zaklĂŞcie tarczy, wiedzÂąc, Âże moÂże nie wystarczyĂŚ.
- O popatrz, maÂła dziewczynka zna zaklĂŞcia obronne. Ciekawe czy na to ci ono pomoÂże.
U¿ywa³ zaklêÌ niewerbalnych. By³a na to gotowa. Uchyli³a siê przed czarem, potem wypowiedzia³a w myœlach - Expelliarmus. Jedna ró¿d¿ka wylecia³a w górê, Dajan nie by³a pewna która. Nie chcia³a walczyÌ. Bieg³a do wyjœcia z lochów. Nagle poczu³a, ¿e coœ uderza j¹ w plecy. Ca³e jej cia³o zdrêtwia³o. Upad³a na twarz. Chyba z³ama³a nos. Po chwili poczu³a, ¿e znów mo¿e siê poruszaÌ. Ktoœ podniós³ j¹ z ziemi. To by³ ten wy¿szy Œlizgon. PrzygwoŸdzi³ j¹ do œciany. "Gdzie moja ró¿d¿ka?", przesz³o przez g³owê dziewczynie. OdpowiedŸ by³a prosta. W³aœnie podnosi³ j¹ z pod³ogi jasnow³osy. "Ale jestem g³upia! Mog³am ich inaczej obezw³adniÌ. Najwy¿ej dosta³abym szlaban od Snapa!"
Nie mogÂła uwierzyĂŚ, Âże tak Âłatwo jÂą dorwali. Do tego byli na rogu korytarza. Nikt ich nie widziaÂł.
- Widzê, ¿e niefortunnie upad³aœ, uciekaj¹c przed nami. - Mówi³ z przek¹sem blondyn. - Nie doœÌ, ¿e z³ama³aœ nos to jeszcze ró¿d¿kê. I mówi¹c to z³ama³ zaklêciem jej ró¿d¿kê na pó³. Dajan nie mog³a w to uwierzyÌ. Jak móg³? Obydwaj Œlizgoni œmiali siê jej w twarz, po czym po prostu odeszli. Dajan wziê³a swoj¹ zniszczon¹ ró¿d¿kê do rêki. Co ona teraz zrobi? Bez niej nie mo¿e siê broniÌ, a przecie¿ Dumbledore kaza³ jej byÌ ostro¿n¹. Mia³a dziwne wra¿enie, ¿e te dwie sprawy s¹ ze sob¹ powi¹zane. Postanowi³a iœÌ do dyrektora Hogwartu i wszystko mu opowiedzieÌ. Wychodz¹c z lochów znów ujrza³a ducha, którego spotka³a dzisiaj rano. Patrzy³ na ni¹ milcz¹co i po chwili znikn¹³. Postanowi³a o tym równie¿ opowiedzieÌ dyrektorowi. Wychodz¹c z korytarza jeszcze raz ogl¹dnê³a siê do ty³u, chcia³a sprawdziÌ, czy duch jeszcze tam jest. Nagle zrobi³o siê ciemno. Ktoœ zarzuci³ jej coœ na g³owê. Chcia³a krzykn¹Ì, ale z jakiegoœ powodu nie mog³a. Zaczê³a siê szarpaÌ, kopaÌ, chcia³a siê uwolniÌ.
- SiedŸ spokojnie! - Us³ysza³a czyjœ cichy g³os. PóŸniej ogarnê³a j¹ jeszcze wiêksza ciemnoœÌ. Straci³a przytomnoœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.