Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan otworzy³a oczy. By³a ca³a obola³a. Wszêdzie panowa³a ciemnoœÌ. Dziewczyna le¿a³a na wilgotnym, zimnym pod³o¿u. "Gdzie ja jestem?" pomyœla³a i spróbowa³a wstaÌ. Us³ysza³a dŸwiêk ³aùcuchów, coœ ciê¿kiego by³o na jej rêkach. Przykuli j¹ do œciany. Mia³a niewielk¹ mo¿liwoœÌ ruchów, ale na szczêœcie jak¹œ mia³a. Usiad³a i opar³a siê o œcianê. CiemnoœÌ j¹ przera¿a³a. Nie wiedzia³a gdzie jest, ani dlaczego siê tu znalaz³a. By³o g³odna i spragniona, a na dodatek by³o jej zimno. Zwinê³a siê w kulkê, aby troszkê siê rozgrzaÌ.
Traci³a poczucie czasu. Jedno, czego by³a œwiadoma, to ciemnoœÌ. A¿ w koùcu po dniu, albo po tygodniu, nie mia³a pojêcia ile czasu minê³o, us³ysza³a jakieœ dŸwiêki. Po chwili oœlepi³o j¹ œwiat³o. Nic nie widzia³a, nie by³a w stanie otworzyÌ oczu.
- W koĂącu siĂŞ ocknĂŞÂła. - UsÂłyszaÂła czyjÂś gruby i niski gÂłos, zapewne byÂł to mĂŞÂżczyzna.
- PrzyprowadÂź jÂą do nas za chwile. Nie wiem jak to zrobisz, ale ma trzymaĂŚ siĂŞ na wÂłasnych nogach i byĂŚ Âświadoma tego co siĂŞ dzieje. - OdpowiedziaÂł surowy, kobiecy gÂłos.
UsÂłyszaÂła oddalajÂące siĂŞ kroki. Potem kajdany opadÂły jej z rÂąk, nadgarstki miaÂła opuchniĂŞte i okrwawione.
- MoÂżesz otworzyĂŚ oczy, nie bĂŞdÂą ciĂŞ juÂż boleĂŚ.
Dajan powoli rozwar³a powieki. Faktycznie mog³a swobodnie rozgl¹dn¹Ì siê dooko³a. Ma³e, kwadratowe pomieszczenie. Musia³a to byÌ jakaœ piwnica. Œciany by³y krzywe i czarne, wszêdzie by³o wilgotno. Wejœcie ogranicza³y kraty. Tu¿ za nimi sta³ wysoki, starszy mê¿czyzna. Mia³ czarne w³osy przyprószone siwizna. Ubrany by³ w zielone szaty czarodzieja. W jednej d³oni trzyma³ lampê naftow¹, a w drugiej ró¿d¿kê.
- Mo¿esz wstaÌ? - Zapyta³. Dajan dŸwignê³a siê na nogi. Zaczê³y siê trz¹œÌ i upad³a. Spojrza³a przestraszona na mê¿czyznê. Ten machn¹³ ró¿d¿k¹, a dziewczyna poczu³a siê lepiej. Znów spróbowa³a wstaÌ. Tym razem okaza³o siê to du¿o prostsze. Czarodziej uœmiechn¹³ siê i rzuci³ do niej butelkê z jakimœ p³ynem. Wygl¹da³o jak woda, ale czy ni¹ by³o, nie wiadomo.
- Wypij do dna, poczujesz siĂŞ lepiej.
- Co to jest? - SpytaÂła zachrypniĂŞtym gÂłosem Dajan.
- Po prostu wypij. - Powiedzia³ spokojnie mê¿czyzna. Dajan bêd¹c bardzo spragniona, nie mia³a wyjœcia. Odkrêci³a butelkê i wypi³a wszystko za jednym razem. Smakowa³o jak woda z cukrem i faktycznie poczu³a siê lepiej. Po chwili czarodziej otworzy³ kraty, szarpn¹³ j¹ za rêkê i wyprowadzi³ po schodach na górê. ZnaleŸli siê w jasnym i du¿ym przedsionku. Pod³oga by³a z marmuru, a œciany ozdobione by³y zielonymi akcentami. Wszystko œwieci³o czystoœci¹ i wydawa³o siê doskona³e. Ruszyli do przodu i stanêli przed wielkimi, bia³ymi, zdobionymi drzwiami. Po chwili otwar³y siê same. Widok, jaki siê przed nimi rozci¹gn¹³, zapar³ Dajanie dech w piersi. Wielka sala z okr¹g³ym sto³em poœrodku. Na œcianach wisia³y obrazy i piêknie zdobione lampy. Ca³oœÌ po prostu zachwyca³a. Trzymaj¹cy Dajan czarodziej przyprowadzi³ ja do sto³u, przy którym siedzia³o kilkoro ludzi. Dwie kobiety i piêcioro mê¿czyzn. Dziewczyna stanê³a przed nimi z podniesionym czo³em. Pierwsza odezwa³a siê kobieta, ubrana w prost¹, obcis³¹, d³ug¹, szmaragdow¹ suknie. Po g³osie Dajan pozna³a, ¿e to ta sama, która przysz³a do piwnicy.
- Oto moja niespodzianka. - PowiedziaÂła krĂłtko. Wszyscy zaczĂŞli siĂŞ jej dokÂładnie przyglÂądaĂŚ. W koĂącu odezwaÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna w czarnej szacie i jasnych wÂłosach.
- To tylko zwykÂła dziewczyna, jak ona moÂże nam pomĂłc?
- To nie jest zwykÂła dziewczyna, Malfoy. - PowiedziaÂła przez zĂŞby kobieta. - Ona potrafi uzdrawiaĂŚ.
- A co, jesteÂś chora? - OdparÂł ironicznie Lucjusz.
- Nie rozumiesz? Potrafi uleczyÌ ka¿dego. Mo¿emy odnaleŸÌ Czarnego Pana, który jest s³aby i ledwie ¿ywy, a ona go uzdrowi.
- S³ysza³em, ¿e pozby³a siê swojego daru. - Wtr¹ci³ siê czarodziej w zielono - srebrnej szacie. - Podobno Dumbledore zlikwidowa³ jej umiejêtnoœÌ.
- WÂątpiĂŞ Âżeby byÂło to moÂżliwe, ale sprawdzimy.
- Nie jesteœ pewna, czy ma moc, ale i tak tracisz nasz cenny czas? Czarny Pan nie ¿yje, Sofia, i w¹tpiê, czy ta dziewczyna mog³aby mu jakoœ pomóc. Mam doœÌ tej dziecinady, wychodzê! - Zdenerwowany Lucjusz pospiesznie opuœci³ salê. Za nim wysz³o jeszcze dwóch innych mê¿czyzn.
- Ktoœ jeszcze chce do³¹czyÌ do Malfoy'a, Crabbe'a i Goyle'a? - Nikt nie ruszy³ siê z miejsca. - Wspaniale, wiêc teraz zobaczymy co potrafisz, dziewczynko. - Mówi¹c to, Sofia spojrza³a na Dajan. Dziewczyna by³a przera¿ona. "Co oni ze mn¹ zrobi¹?" Ba³a siê, ¿e bêd¹ j¹ torturowaÌ. Jednego by³a pewna. Bez wzglêdu na to co jej zrobi¹, nie zamierza nikogo uzdrawiaÌ. Chcia³a uciec, zaczê³a siê wyrywaÌ. Podszed³ do niej mê¿czyzna w zielono - srebrnej szacie i mocno przytrzyma³.
- Mo¿esz ju¿ odejœÌ. - Powiedzia³ do starszego czarodzieja. Ten, nie patrz¹c na ni¹, po prostu wyszed³. Dajan szarpa³a siê coraz mocniej, mimo i¿ nie mia³a szans z o wiele silniejszym od siebie mê¿czyzn¹. Czarodziej chwyci³ j¹ za rêce i przytrzyma³ na plecach, mocno wykrêcaj¹c jej stawy. To ograniczy³o mo¿liwoœÌ jej ruchów. Podesz³a do nich Sofia i wyci¹gnê³a ró¿d¿kê. Reszta przygl¹da³a siê im z za sto³u.
- O widzê, ¿e jesteœ waleczna. Bêdziesz wspó³pracowaÌ sama, czy mam ci pomóc?
- Nie mam mocy. Dumbledore mi jÂą odebraÂł. - WykrztusiÂła Dajan.
- I tak ci nie wierze. - Odpowiedzia³a spokojnie kobieta, po czym wyci¹gnê³a nó¿ i przeciê³a sobie d³où. Krople krwi kapa³y na bia³¹ marmurow¹ posadzkê. - Uzdrów mnie. - Rozkaza³a Sofia.
- Nie potrafiĂŞ! - OdpowiedziaÂła ze Âłzami w oczach Dajan.
- Crucio!
Dziewczynê ogarn¹³ ból tak ogromny, ¿e znów zaczê³a siê szarpaÌ. Mê¿czyzna puœci³ j¹, a ta uderzy³a o tward¹ pod³ogê. By³a przyzwyczajona do bólu, w koùcu tyle razy doznawa³a go po uzdrawianiu. Ten ból by³ jednak inny, tworzony z nienawiœci. Nie mog³a go znieœÌ. Po chwili, która dla niej wydawa³a siê wiecznoœci¹, wszystko usta³o. Pozosta³o tylko têpe echo, tego co czu³a przedtem.
- SprĂłbujemy jeszcze raz. UzdrĂłw mnie. - Kobieta wyciÂągnĂŞÂła do niej dÂłoĂą. Kropla krwi spadÂła dziewczynie na twarz.
- Nie potrafiĂŞ. - Panika w jej gÂłosie byÂła wyraÂźna.
- W takim razie nie mam innego wyjÂścia. Crucio!
Znowu bĂłl. "Nie wytrzymam go, nie dam rady!" Kiedy znowu ustaÂł, Dajan ledwie mogÂła siĂŞ poruszaĂŚ. Z trudnoÂściÂą otworzyÂła oczy i spojrzaÂła na surowa twarz Sofie. "Jak taka piĂŞkna kobieta moÂże byĂŚ tak okrutna?" ZobaczyÂła wyciÂągniĂŞtÂą w jej stronĂŞ krwawiÂącÂą dÂłoĂą. "Nie poddam siĂŞ." PomyÂślaÂła, zamknĂŞÂła oczy i czekaÂła na nowÂą fale bĂłlu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.