Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Orion poczuÂł zimny metal na swojej szyi, a potem ukÂłucie. CoÂś ciepÂłego i lepkiego znalazÂło siĂŞ na jego szyi.
- Nieeeeee! - ten krzyk rozdar³ mu serce. Zda³ sobie sprawê, ¿e umiera. Spojrza³ na Dajan, w jej piêkne zielone oczy, i upad³. Dziewczyna podbieg³a do niego, mia³a ³zy w oczach. Czy¿by by³ dla niej a¿ tak wa¿ny? By³, czas przesz³y, bo przecie¿ umiera³, za chwile ju¿ go nie bêdzie. Pociemnia³o mu w oczach i nagle poczu³ w sobie ogromn¹ si³ê. Jakieœ nieznane ciep³o przenika³o go od œrodka. Zamkn¹³ oczy, skupiaj¹c siê na tym dziwnym uczuciu. Zna³ je, albo przynajmniej jak¹œ jego czêœÌ. I nagle zda³ sobie sprawê sk¹d pochodzi. Otworzy³ oczy i spojrza³ na Dajan, w jej oczach ujrza³ w³asne cierpienie. "Uzdrowi³a mnie, ale jak to mo¿liwe?" Czu³ w sobie dziwn¹ moc, która nie tylko wyleczy³a jego ranê na szyi, ale ca³y organizm. By³ jak nowo narodzony. Dajan upad³a na pod³ogê i zaczê³a dr¿eÌ, mia³ nadziejê, ¿e jej œwiadomoœÌ jest daleko st¹d i nie odczuwa bólu.

Dajan wiedzia³a, ¿e jest nieprzytomna. Nie mia³a pojêcia gdzie jest, ani co dzieje siê z jej cia³em, ale ca³y czas by³a œwiadoma tego, ¿e ¿yje i ¿e odczuwa ból. Chcia³aby ¿eby to wszystko ju¿ siê skoùczy³o. W jej g³owie oprócz cierpienia k³êbi³o siê mnóstwo wspomnieù. Ca³e ¿ycie powoli przelatywa³o jej przed oczami.

Pada Âśnieg, a w nim stoi maÂła dziewczynka, wirujÂąc i ÂśmiejÂąc siĂŞ gÂłoÂśno. DookoÂła niej biegaÂł i skakaÂł maÂły, czarny pies. BiaÂłego puchu szybko przybywaÂło. Nagle koÂło radosnej pary pojawiÂła siĂŞ dorosÂła, surowa kobieta.
- Dajan, do domu, ale juÂż!
- Mamo, ale Âśnieg, zobacz - dziewczynka wziĂŞÂła troszkĂŞ puchu w rĂŞce i z szerokim, niewinnym uÂśmiechem rzuciÂła w mamĂŞ. Kobieta chwyciÂła dziewczynkĂŞ za rÂączkĂŞ i pociÂągnĂŞÂła do domu. W wielkich zielonych oczach dziecka pojawiÂły siĂŞ Âłzy.

***

- Mamo, opowiesz mi bajkĂŞ?
- ÂŻycie nie jest przecieÂż bajkÂą.
- Wiem mamo, ale proszĂŞ, tĂŞ o trzech braciach...
- No dobrze. ByÂło trzech braci, ktĂłrzy...

***

- Mamo, ja nie chcĂŞ, to boli!
- Wiem kochanie, ale przecieÂż wiesz, Âże tak trzeba.
- Nie, ja nie chcĂŞ!
- Kochasz mnie?
- Mamo, przecieÂż wiesz, Âże kocham ciĂŞ najmocniej na Âświecie...
- ZrĂłb to dla mnie, proszĂŞ, uzdrĂłw go dla mnie, dobrze?


Wspomnienia zwiÂązane z mamÂą zalewaÂły jÂą caÂły czas. To jak jÂą traktowaÂła, jak zawsze mĂłwiÂła, Âże Âżycie nie jest proste i jak zmuszaÂła do uzdrawiania. Dlaczego jej ojciec musiaÂł umrzeĂŚ? MoÂże nie pozwoliÂłby na wykorzystywanie cĂłrki. Dajan kochaÂła mamĂŞ z caÂłego serca, ale miaÂła teÂż do niej wielki Âżal o to, w jaki sposĂłb musi ÂżyĂŚ. To ona opowiedziaÂła caÂłemu Âświatu, Âże cĂłrka ma dar. KazaÂła uzdrawiaĂŚ za pieniÂądze, po prostu wykorzystujÂąc okazjĂŞ.
Nie doœÌ, ¿e cierpia³a z powodu uzdrowienia, musia³a jeszcze na nowo przezywaÌ trudn¹ relacjê z matk¹. Chcia³a siê od tego oderwaÌ, myœleÌ o czymœ innym, ale nie by³a w stanie.

Jedenastoletnia dziewczynka us³ysza³a pukanie do drzwi i posz³a je otworzyÌ. W drzwiach stan¹³ wysoki, starszy czarodziej i spojrza³ na ni¹ z za okularów po³ówek. Dajan poczu³a jak przenika j¹ wzrokiem.
- Jest twoja mama? - zapytaÂł staruszek miÂłym, Âłagodnym gÂłosem.
- Jest - odpowiedziaÂło dziecko i zaprowadziÂło goÂścia do salonu, gdzie siedziaÂła jej mama. Kobieta o surowym obliczu spojrzaÂła na wchodzÂącÂą parĂŞ, jej twarz pociemniaÂła.
- Dajan, wyjdÂź natychmiast!
Dziewczynka nie sprzecza³a siê z matk¹, zawsze robi³a to, o co poprosi³a. Wysz³a z pokoju, ale ciekawoœÌ wziê³a nad ni¹ górê i zaczê³a pods³uchiwaÌ.
- Czego chcesz, Dumbledore? - gÂłos kobiety mroziÂł atmosferĂŞ.
- Twoja cĂłrka jest czarownicÂą i powinna siĂŞ uczyĂŚ, wiesz o tym - Dyrektor Hogwartu byÂł spokojny i przemawiaÂł cierpliwie.
- Mam jÂą dobrowolnie oddaĂŚ w twoje rĂŞce, ÂżebyÂś mĂłgÂł jÂą wykorzystaĂŚ do swoich celĂłw?
- Nikt nie bĂŞdzie jej wykorzystywaÂł i dobrze o tym wiesz, Nikki.
- Nie pozwolĂŞ jej pojechaĂŚ do tej durnej szkoÂły!
- Obawiam siĂŞ, Âże nie masz wyjÂścia. Dajan, skoro juÂż podsÂłuchujesz, wejdÂź proszĂŞ - gÂłos Dumbledore’a byÂł nadal spokojny. Dajan serce podskoczyÂło do gardÂła, ze spuszczonÂą gÂłowÂą, weszÂła do pomieszczenia.

Reszta wspomnienia rozmy³a siê w bólu, dziewczyna pamiêta³a tylko, ¿e matka zgodzi³a siê na wyjazd dziewczynki, ale wiele j¹ to kosztowa³o. Mia³a uzdrawiaÌ ka¿dego, kogo wska¿e matka. Potem Dumbledore pojawi³ siê kolejny raz i od tej pory matka nie zmusza³a jej do niczego. Tak wiele zawdziêcza³a temu cz³owiekowi, uratowa³ j¹ ju¿ nie raz, oby uda³o mu siê i tym razem. Nagle jej ból siê powiêkszy³, myœli rozmy³y siê i przez chwile nie wiedzia³a co siê dzieje... Po chwili wszystko usta³o, wziê³a g³êboki oddech i otworzy³a oczy. Widok który siê przed ni¹ roztacza³, zmrozi³ jej serce.

LeÂżaÂła w jasnym pomieszczeniu, na biaÂłej posadzce. PrzyglÂądaÂło jej siĂŞ kilkoro ludzi. Sofie, jak zawsze piĂŞkna i groÂźna, patrzyÂła na niÂą zimnymi oczami. TuÂż obok niej staÂł mĂŞÂżczyzna, ktĂłry trzymaÂł jÂą przy torturach, za nimi zobaczyÂła Marcela i nieznanÂą jej kobietĂŞ. Sofie uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szyderczo i powiedziaÂła:
- Jednak Âżyjesz, jak miÂło. MinĂŞÂło trochĂŞ czasu, w sumie zaczĂŞÂłam juÂż traciĂŚ nadziejĂŞ, Âże siĂŞ ockniesz. Nikki, miaÂłaÂś racjĂŞ, zresztÂą jak zawsze.
Nagle w polu widzenia pojawiÂła siĂŞ matka Dajan. Serce dziewczyny zatrzymaÂło siĂŞ na kilka chwil, byÂła w szoku.
- Mmmmamo? - wyszeptaÂła cicho. Nic z tego nie rozumiaÂła, jej matka nie wyglÂądaÂł na wiĂŞÂźnia. Kobieta spuÂściÂła wzrok, nie patrzÂąc na cĂłrkĂŞ.
- Nikki pomogÂła nam, mĂłwiÂąc jak dziaÂła twĂłj dar. TrochĂŞ ryzykowaÂłam, pozwalajÂąc ci uzdrowiĂŚ tego nauczyciela, ale warto byÂło.
- Mamo? O czym ona mĂłwi? - myÂśli Dajan gnaÂły bez Âładu i skÂładu, aÂż w koĂącu dotarÂło do niej to, co siĂŞ staÂło. - ZdradziÂłaÂś mnie? SprzedaÂłaÂś? Im!
- Dajan, to nie tak, ja tylko chcia³am... - nagle jej matka zamilk³a i nie powiedzia³a ju¿ nic. Dziewczyna chcia³a siê podnieœÌ, ale by³a na tyle s³aba, ¿e ledwo zdo³a³a usi¹œÌ. Nie by³a na to gotowa, nie na zdradê jedynej osoby, któr¹ kocha³a. Coœ zmrozi³o jej serce. Popatrzy³a na swoj¹ rodzicielkê, tak jak nigdy wczeœniej, i zda³a sobie sprawê, ¿e j¹ zawsze obchodzi³o tylko to, co potrafi, a nie ona sama. Zabola³o, bardziej ni¿ tortury, to by³o gorsze od wszystkiego co przesz³a, a przesz³a wiele.
- Nie bĂŞdĂŞ na to patrzeĂŚ - powiedziaÂła Nikki i wyszÂła z sali.
Nagle w sali pojawiÂł siĂŞ duch, ten sam ktĂłrego Dajan spotkaÂła w szkole. OdezwaÂł siĂŞ oddalonym gÂłosem.
- Nadchodz¹ - po tych s³owach znikn¹³.
- Co? To niemo¿liwe! - Dajan spojrza³a na twarz Sofie - by³a przera¿ona. - Ró¿d¿ki w gotowoœci! - krzyknê³a do zgromadzonych.
Drzwi do pomieszczenia otwar³y siê z hukiem. Stan¹³ w nich Dumbledore. Nadzieja nape³ni³a serce Dajan.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.