Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan obudziÂła siĂŞ w biaÂłym, sterylnym pokoju. BiaÂłe Âściany, biaÂłe ³ó¿ko, biaÂła poÂściel, biaÂłe okna, a na sobie miaÂła biaÂłe ubranie. CzystoœÌ tego miejsca powoli doprowadzaÂła jÂą do szaÂłu. UsiadÂła na posÂłaniu i rozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła. Pomieszczenie byÂło maÂłe, znajdowaÂło siĂŞ w nim jedynie ³ó¿ko i okno, do tego bez klamek. „ZamknĂŞli mnie tu jak jak¹œ wariatkĂŞ!” W dziewczynie obudziÂł siĂŞ gniew. „Co oni sobie myÂślÂą? PrzecieÂż umiem nad sobÂą panowaĂŚ!” Dajan zaczĂŞÂła kr¹¿yĂŚ po pokoju, chcÂąc rozÂładowaĂŚ nerwy. Nie miaÂła pojĂŞcia ile to trwaÂło, ale zaczĂŞÂła siĂŞ dziwiĂŚ, Âże na tej cholernie biaÂłej podÂłodze nie wytarÂła siĂŞ ÂścieÂżka od jej krokĂłw.
Z zamyœlenie wyrwa³o j¹ pukanie do drzwi. Tak bardzo j¹ to zdziwi³o, ¿e stanê³a w pó³ kroku, z jedna nog¹ uniesion¹ do góry i trwa³a tak bezruchu dobre pó³ minuty. Po chwili otworzy³y siê drzwi, a do pokoju wesz³a matka Dajan. Dziewczyna mimowolnie wstrzyma³a oddech, mocno zacisnê³a zêby, a jej miêœnie twarzy napiê³y siê wyraŸnie. Patrzy³a groŸnie na stoj¹c¹ w drzwiach kobietê. Jej postawa wyra¿a³a skruchê, ale w intensywnie zielonych oczach nie widaÌ by³o emocji. W Dajan pojawi³y siê sprzeczne uczucia, z jednej strony chcia³a wyrzuciÌ matkê za drzwi i ju¿ nigdy wiêcej nie zobaczyÌ, a z drugiej pragnê³a jej wys³uchaÌ i dowiedzieÌ siê, jaka by³a jej wersja wydarzeù.
- WysÂłuchaj mnie proszĂŞ, ten jeden, ostatni raz. – GÂłos Nikki byÂł spokojny i kryÂła siĂŞ w nim dziwna nuta, ktĂłrej Dajan nigdy wczeÂśniej nie sÂłyszaÂła. To jÂą przekonaÂło, gestem pozwoliÂła mamie mĂłwiĂŚ. – DziĂŞkuje – zaczĂŞÂła. – Wiem, Âże masz prawo mnie nienawidziĂŚ, w sumie ci siĂŞ nie dziwie, jestem chyba najgorszÂą matkÂą na Âświecie, ale przenigdy nie chciaÂłabym ciĂŞ skrzywdziĂŚ.
Nie wiadomo dlaczego Dajan uwierzyÂła Nikki, tak od razu. MoÂże po prostu chciaÂła, Âżeby to byÂła prawda. JuÂż nie potrzebowaÂła wyjaÂśnieĂą. W jej oczach pojawiÂły siĂŞ Âłzy i rzuciÂła siĂŞ w ramiona mamy. ZaczĂŞÂła pÂłakaĂŚ, wylewajÂąc z siebie ca³¹ frustracjĂŞ, strach i zÂłoœÌ, Âłzy przynosiÂły ukojenie…


- Dajan, obudÂź siĂŞ!
Dziewczyna szybko otworzy³a oczy. Le¿a³a w swoim dormitorium w Wie¿y Ravenclawu, zdziwiona rozejrza³a siê dooko³a. Tuz obok niej sta³ Dumbledore, patrz¹c na ni¹ przenikliwym wzrokiem zza swoich okularów po³ówek. Jego niebieskie oczy przepe³nione by³y trosk¹. Dajan œcisnê³o siê serce, jej sen by³ taki realny, naprawdê uwierzy³a w to, ¿e jej mama jest niewinna, tak bardzo chcia³aby siê z ni¹ spotkaÌ, porozmawiaÌ. Spuœci³a wzrok, wziê³a g³êboki oddech i ze smutkiem w g³osie zapyta³a:
- I co teraz bĂŞdzie?
Dyrektor usiad³ obok niej na ³ó¿ku, chcia³ dodaÌ jej otuchy.
- Na razie bĂŞdziesz mieszkaĂŚ tutaj. Nauczyciele bĂŞdÂą do ciebie przychodziĂŚ i uczyĂŚ w wolnych chwilach, byÂś nie straciÂła roku, skrzaty domowe bĂŞdÂą przynosiĂŚ ci jedzenie, wszystko jakoÂś siĂŞ uÂłoÂży. – Jego gÂłos byÂł uspokajajÂący i pokrzepiajÂący, ale Dajan nie tego oczekiwaÂła.
- Czyli jestem tu wiĂŞÂźniem tak? - spytaÂła ostrzej niÂż zamierzaÂła.
- Nie, Dajan – odparÂł Dumbledore, a w jego gÂłosie moÂżna byÂło wyczuĂŚ wielki smutek. – Wiesz, Âże nie tego chcĂŞ. BĂŞdziesz uczyĂŚ siĂŞ kontroli i gdy tylko jÂą opanujesz, bĂŞdziesz mogÂła ÂżyĂŚ jak dawniej.
- Jak dawniej? – Dajan znĂłw poczuÂła gniew, rodziÂł siĂŞ gdzieÂś wewnÂątrz niej i nie umiaÂła nad nim zapanowaĂŚ. – Nic juÂż nie bĂŞdzie takie jak dawniej! Orion jest umierajÂący, moja matka mnie zdradziÂła, a ja sama mam moc, nad ktĂłrÂą nie moÂżna zapanowaĂŚ, jak moÂże byĂŚ jak dawniej? – krzyczaÂła. ChciaÂła wyrzuciĂŚ z siebie ca³¹ frustracjĂŞ, chciaÂła pozbyĂŚ siĂŞ tego gniewu, ktĂłry zatruwaÂł jej serce. RozpÂłakaÂła siĂŞ, Âżal wypeÂłniaÂł jej serce. SpojrzaÂła na dyrektora, w jego niebieskich oczach rĂłwnieÂż pojawiÂły siĂŞ Âłzy. PrzytuliÂł jÂą i pozwoliÂł jej siĂŞ wypÂłakaĂŚ. Kolejny raz zastÂąpiÂł jej ojca, o ile w ogĂłle moÂżna byÂło go w jakimÂś stopniu zastÂąpiĂŚ.

To byÂł wyjÂątkowo upalny dzieĂą. Dajan siedziaÂła w swoim pokoju odliczajÂąc dni, kiedy znĂłw bĂŞdzie mogÂła byĂŚ w Hogwarcie. KochaÂła swojÂą matkĂŞ, ale spĂŞdzanie z niÂą czasu nie zawsze naleÂżaÂło do najprzyjemniejszych. Nagle ktoÂś zapukaÂł do drzwi, Nikki nigdy tego nie robiÂła.
- ProszĂŞ – powiedziaÂła uprzejmie. W drzwiach pojawiÂł siĂŞ Dumbledore. Dajan wstaÂła automatycznie, witajÂąc siĂŞ z przybyÂłym goÂściem. UÂśmiech pojawiÂł siĂŞ na jej twarzy, jego odwiedziny nieodmiennie oznaczaÂły coÂś dobrego. Ostatnio dziĂŞki niemu nie musiaÂła juÂż uzdrawiaĂŚ na kaÂżde zawoÂłanie matki. ByÂł jej obroĂącÂą i dobrÂą duszÂą w Âświecie peÂłnym zÂła.
- Mam dla ciebie niespodziankĂŞ – zacz¹³ wesoÂło. – Ostatni tydzieĂą wakacji spĂŞdzisz w Rumunii, opiekujÂąc siĂŞ smokami.
Dajan nie mogÂła w to uwierzyĂŚ. Smoki byÂły jej pasjÂą, wiedziaÂła o nich wszystko, niestety nigdy Âżadnego nie widziaÂła na Âżywo, a teraz jej marzenie siĂŞ speÂłni. RzuciÂła siĂŞ na dyrektora i uÂściskaÂła mocno.

Dumbledore nie byÂł dla niej tylko dobry, opiekowaÂł siĂŞ niÂą i w pewnym stopniu chyba czuÂł siĂŞ za niÂą odpowiedzialny.

Dajan siedzia³a w Pokoju Wspólnym Ravenclawu, odrabiaj¹c zadanie domowe z eliksirów. By³ to jej znienawidzony przedmiot szkolny, a profesor Snape doprowadza³ j¹ do sza³u. By³a dopiero na pierwszym roku i nie uczy³a siê za dobrze. Wola³a leniuchowaÌ, poza tym mia³a spore zaleg³oœci przez stracony czas na uzdrawianie. Na szczêœcie nie bêdzie musia³a ju¿ tego robiÌ na ka¿de zawo³anie matki. Z zamyœlenie wyrwa³o j¹ stukanie w szybê. Obróci³a siê w tamt¹ stronê i zobaczy³a jedn¹ ze szkolnych sów. Podesz³a do okna i otworzy³a je. Puchacz wlecia³ do œrodka, stan¹³ na pergaminie, przy okazji niszcz¹c jej pracê i wyci¹gn¹³ nó¿kê, do której mia³ przywi¹zany list. Dajan odwi¹za³a go i wypuœci³a ptaka. Otworzy³a list i przeczyta³a na g³os:
"Droga Dajan.
PrzyjdÂź proszĂŞ do mojego gabinetu, musimy powaÂżnie porozmawiaĂŚ.
Z powaÂżaniem
Albus Dumbledore"
Dziewczynka byÂła na tyle zdziwiona i przestraszona, Âże bezzwÂłocznie udaÂła siĂŞ do gabinetu dyrektora.
- O, witaj Dajan – powitaÂł jÂą z uÂśmiechem.
- Dobry wieczĂłr, profesorze – Dziewczynka patrzyÂła zawstydzona w ziemiĂŞ. Albus Dumbledore byÂł czÂłowiekiem, ktĂłremu wiele zawdziĂŞczaÂła i ktĂłry jednoczeÂśnie onieÂśmielaÂł jÂą jak nikt inny.
- SpĂłjrz na mnie – poprosiÂł dyrektor. Dajan nieÂśmiaÂło podniosÂła wzrok i spojrzaÂła w niebieskie oczy, patrzÂące na niÂą zza okularĂłw po³ówek. SpodziewaÂła siĂŞ dostrzec surowÂą minĂŞ i posĂŞpny wzrok, myliÂła siĂŞ jednak. Dumbledore patrzyÂł na niÂą z uÂśmiechem i zapraszajÂącym gestem wskazaÂł krzesÂło przy biurku za ktĂłrym siedziaÂł. – Wiem, Âże to dopiero twĂłj pierwszy rok w Hogwarcie i Âże nie byÂł on tak beztroski jak innych. PowinnaÂś jednak trochĂŞ bardziej przyÂłoÂżyĂŚ siĂŞ do nauki, taka utalentowana czarownica jak ty nie powinna mieĂŚ zÂłych ocen.
Po tych s³owach dyrektora Dajan sp³onê³a takim rumieùcem, ¿e jej twarz mo¿na by porównywaÌ do ceg³y. Bardzo zawstydzi³a siê s³owami, które us³ysza³a. Ten cz³owiek uwa¿a³, ¿e jest utalentowana, a ona nie robi³a nic innego, jak u¿alanie siê nad sob¹. Musi wzi¹Ì siê w garœÌ. Z wielkim wstydem i zaciœniêtym gard³em odpowiedzia³a:
- ObiecujĂŞ siĂŞ poprawiĂŚ, przepraszam za wszystko.
- Nie masz za co przepraszaĂŚ, miÂłego wieczoru ÂżyczĂŞ, dobranoc.
Od tej pory Dajan byÂła jednym z najlepszych uczniĂłw w szkole. Zdanie Dumbledore’a znaczyÂło dla niej wiele. ZÂłamaÂłoby jej siĂŞ serce gdyby go zawiodÂła.

W nocy Dajan nie mog³a zasn¹Ì, wiedzia³a ¿e musi coœ zrobiÌ. Odwiedziny dyrektora bardzo jej pomog³y, musia³a jednak mu siê sprzeciwiÌ. Tak bardzo nie chcia³a go zraniÌ, a jednak musia³a to zrobiÌ. W g³owie mia³a ju¿ u³o¿ony plan dzia³ania, pomyœla³a o wszystkim, musia³o siê udaÌ. Jutro wszystko siê rozstrzygnie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.