Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan zap³aci³a za bilet i usiad³a na fotelu przy oknie. Autobus ruszy³ gwa³townie, a ¿o³¹dek dziewczyny œcisn¹³ siê w supe³ tak, ¿e ledwie uda³o jej siê powstrzymaÌ md³oœci. Podczas podró¿y rzuca³o ni¹ na prawo i lewo. Wszystkie myœli skupione by³y na jednym, a nerwy tak spiête, ¿e a¿ bola³y. Dziewczyna stara³a siê odwróciÌ swoja uwagê od problemów i choÌ na chwilê uspokoiÌ. Rozgl¹dnê³a siê po wnêtrzu pojazdu, szukaj¹c czegoœ ciekawego. Jej wzrok pad³ na m³od¹ kobietê, która mocno œciska³a coœ w drobnych rêkach. Jej wielkie, br¹zowe oczy wpatrzone by³y w jeden punkt, a w¹t³e cia³o wzdryga³o siê przy ka¿dym g³oœniejszym dŸwiêku. WidaÌ by³o, ¿e coœ ukrywa i panicznie siê boi. Dajan zaczê³a siê zastanawiaÌ, czy nie spróbowaÌ tego wyjaœniÌ, ale póŸniej pomyœla³a, ¿e to nie jej interes. Sama równie¿ nie chcia³a, by ktoœ siê wtr¹ca³ w jej sprawy. Przenios³a wzrok na siedz¹cego z przodu grubego mê¿czyznê, obok niego le¿a³a ca³kiem spora walizka, z której wydobywa³ siê dziwny dŸwiêk, coœ jakby gulgotanie. Uczennica ju¿ chcia³a rzuciÌ zaklêcie i to sprawdziÌ, ale nagle autobus zatrzyma³ siê z hukiem i mê¿czyzna opuœci³ pojazd.
- Nastêpny przystanek Szpital Œwiêtego Munga, Londyn! - zawo³a³ ktoœ g³oœno. Serce w piersi Dajan znowu zaczê³o t³uc siê jak oszala³e i tym razem obserwacja ludzi nie zdo³a³a tego zmieniÌ. Po kilku minutach dziewczyna sta³a ju¿ na ruchliwej ulicy Londynu, a po B³êdnym Rycerzu nie by³o ani œladu.
Dajan rozgl¹dnê³a siê dooko³a i zobaczy³a du¿y budynek z czerwonej ceg³y. W ka¿dym oknie widaÌ by³o stare manekiny, a na drzwiach widnia³ napis: zamkniête z powodu remontu. Wiedzia³a, ¿e jest w dobrym miejscu, ale nie mia³a pojêcia, jak dostaÌ siê do œrodka. Bywa³a tu wiele razy, uzdrawiaj¹c chorych, ale nigdy nie wchodzi³a wejœciem dla odwiedzaj¹cych. "Na pewno ktoœ bêdzie wchodzi³ do szpitala" - pomyœla³a i postanowi³a zaczekaÌ i poobserwowaÌ szpital. Przesz³a na drug¹ stronê ulicy i usiad³a w ma³ej kawiarence, sk¹d mia³a dobry widok na stary budynek. Zamówi³a pierwsz¹ lepsz¹ kawê i usiad³a przy oknie. Przez pierwsze pó³ godziny nic siê nie dzia³o, a Dajan zaczê³a traciÌ nadziejê, ¿e uda jej siê coœ zauwa¿yÌ.
- Przepraszam, czy mogê siê przysi¹œÌ? - us³ysza³a tu¿ obok siebie czyjœ g³os. Zdziwiona i lekko wystraszona obróci³a g³owê i spojrza³a na mówi¹c¹ do niej osobê. By³ to wysoki mê¿czyzna w okularach, mia³ jasnoniebieskie oczy i wpatrywa³ siê w ni¹ intensywnie. Dajan nie mia³a zielonego pojêcia, co powinna teraz zrobiÌ.
- Przepraszam, czy my siĂŞ znamy? - zadaÂła pierwsze pytanie, ktĂłre przyszÂło jej na myÂśl i wydawaÂło siĂŞ w miarĂŞ sensowne.
- Chyba nie, ale fakt, ¿e przyjecha³aœ tu B³êdnym Rycerzem i nieustannie wpatrujesz siê w wejœcie do Szpitala Œwiêtego Munga sprawi³, ¿e postanowi³em siê przysi¹œÌ. - Nie czekaj¹c na reakcjê dziewczyny usiad³ naprzeciwko niej, uœmiechaj¹c siê lekko. Dajan by³a w szoku... a¿ tak rzuca³a siê w oczy? Mia³a nadziejê, ¿e jest mniej widoczna. Mo¿e to ktoœ z Hogwartu? Ile czasu minê³o od jej ucieczki? Czy zd¹¿yli siê ju¿ zorientowaÌ, ¿e jej nie ma i domyœleÌ, gdzie postanowi³a siê udaÌ? Chyba mia³a coraz mniej czasu, nie mog³a d³u¿ej zwlekaÌ.
- Ja po prostu nie wiem, gdzie jest wejœcie i jak mam tam wejœÌ - przyzna³a szczerze. - Pomo¿e mi pan? - zapyta³a z nadziej¹, choÌ ró¿d¿kê trzyma³a w pogotowiu.
- Szczerze mĂłwiÂąc, tak myÂślaÂłem - odparÂł mĂŞÂżczyzna.
- No to pomoÂże mi pan, czy nie? - zapytaÂła dziewczyna po dÂłuÂższej ciszy, jaka nastaÂła.
- Zastanawiam siĂŞ - odpowiedziaÂł tajemniczo nieznajomy. - Co ty tu w ogĂłle robisz?
- Kim pan jest? - wypali³a przestraszona Dajan. Coœ by³o nie tak, musia³a siê jak najszybciej dostaÌ do Oriona. Wyci¹gnê³a pod sto³em ró¿d¿kê i rzuci³a zaklêcie, maj¹c nadziejê, ¿e nikt tego nie zauwa¿y. Szybko wysz³a z kawiarni i uda³a siê na drug¹ stronê ulicy. W desperacji krzyknê³a tylko:
- Gdzie tu jest wejÂście?!
Ku jej zdziwieniu jeden z manekinĂłw nieznacznie siĂŞ poruszyÂł. Dziewczyna podeszÂła do niego i kierujÂąc siĂŞ instynktem powiedziaÂła:
- Ja do Oriona Blacka.
Manekin znowu siĂŞ poruszyÂł, kiwajÂąc gÂłowÂą i rĂŞkÂą w zapraszajÂącym geÂście. Dajan nie zastanawiajÂąc siĂŞ dÂługo, ruszyÂła w kierunku szyby, majÂąc nadzieje, Âże na niÂą nie wpadnie i Âże okaÂże siĂŞ ona tajemniczym przejÂściem. PrzeniknĂŞÂła przez niÂą, czujÂąc siĂŞ jakby pod strumieniem "suchej wody", po czym znalazÂła siĂŞ w zatÂłoczonej izbie przyjĂŞĂŚ. DoÂświadczenie podpowiadaÂło jej Âżeby nie patrzyÂła na siedzÂących tutaj ludzi. Nie miaÂła ochoty oglÂądaĂŚ powykrzywianych koĂączyn, czy innych nieprzyjemnych dla oka urazĂłw. Nie czekajÂąc na nic, ruszyÂła na czwarte piĂŞtro, gdzie znajdowali siĂŞ chorzy z urazami pozaklĂŞciowymi. PodejrzewaÂła, Âże wÂłaÂśnie tam leÂży Orion.
Niepewnie wesz³a na oddzia³ i zaczê³a szukaÌ w poszczególnych salach. Wielu pacjentów by³o jednak zas³oniêtych parawanami, a przecie¿ nie mog³a zagl¹daÌ za ka¿dy, od razu ktoœ by j¹ zauwa¿y³. Zna³a tu kilku uzdrowicieli i mia³a nadzieje, ¿e na nich nie trafi, na pewno by siê ni¹ zainteresowali, pytaj¹c dlaczego nie jest w szkole. Mimo wszystko postanowi³a go szukaÌ na w³asn¹ rêkê, wiedzia³a, ¿e jest w ciê¿kim stanie, przynajmniej tak mówi³ Dumbledore. Ruszy³a na koniec korytarza, w³aœnie tam najczêœciej znajdowali siê ci w najgorszym stanie. Znów zaczê³a zagl¹daÌ do sal z bij¹cym sercem i dusz¹ na ramieniu. Co dziwniejsze, na oddziale nie zauwa¿y³a ¿adnego z uzdrowicieli. Instynkt samozachowawczy podpowiada³ jej, ¿e powinna uciekaÌ, wszystko sz³o nie tak, jak powinno. Dajan podjê³a ju¿ decyzjê i z ró¿d¿k¹ w rêce szuka³a dalej, gotowa na atak z ka¿dej strony. Spodziewa³a siê nie tylko ekipy poszukiwawczej z Hogwartu, ale przede wszystkim ludzi wspó³pracuj¹cych z Sofie.
Nagle serce zatrzymaÂło jej siĂŞ w piersi - znalazÂła go. LeÂżaÂł sam w maÂłej sali. Dajan przyjrzaÂła mu siĂŞ dokÂładnie, trwajÂąc w bezdechu. Jego twarz ledwo daÂło siĂŞ rozpoznaĂŚ, caÂła byÂła opuchniĂŞta, poraniona i w kolorze dojrzaÂłej Âśliwki. Na szyi widniaÂła biaÂła szrama, pamiÂątkowa blizna po sztylecie Sofie. Jego dÂłonie byÂły czerwone i u jednej rĂŞki brakowaÂło maÂłego palca. WidaĂŚ Cruciatus to byÂło za maÂło. Reszty jego ciaÂła nie byÂło widaĂŚ, poniewaÂż przykryty byÂł koÂłdrÂą. Jednak nie jego obraÂżenia zdawaÂły siĂŞ byĂŚ najgorsze. To co zabolaÂło Dajan najbardziej, to jego pusty wzrok. Brak tajemniczej iskierki w oczach sprawiÂł, Âże Orion wydawaÂł siĂŞ martwy. "Co oni mu zrobili?" pomyÂślaÂła Dajan ze Âłzami w oczach. Jego widok sparaliÂżowaÂł jÂą na chwilĂŞ i dopiero jak zaczĂŞÂły jÂą piec pÂłuca, przypomniaÂła sobie, Âże powinna oddychaĂŚ.
Nagle zza parawanu przy oknie wylecia³y dwa zaklêcia, dziewczyna uchyli³a siê w ostatniej chwili, padaj¹c na pod³ogê i t³uk¹c sobie rêkê. Nie zwlekaj¹c równie¿ wys³a³a w tamt¹ stronê seriê uroków i szuka³a wzrokiem jakiejœ kryjówki. Wsta³a i szybko podbieg³a pod puste ³ó¿ko, ledwie unikaj¹c kolorowych smug lec¹cych w jej stronê. Przewróci³a je i chowaj¹c siê za nie, zastanawia³a siê, jak najszybciej dotrzeÌ do Oriona, nie rani¹c siebie i nie nara¿aj¹c jego. Co jakiœ czas wychyla³a siê zza swojej tarczy, kieruj¹c ró¿d¿kê w stronê przeciwnika. Spojrza³a równie¿ na Oriona, jednak na razie nie zosta³ trafiony. Gdyby uda³o jej siê go tylko dotkn¹Ì, musn¹Ì zaledwie, to wystarczy³oby, aby uwolni³a swoja uzdrawiaj¹c¹ moc. Nie zdo³a podbiec do niego i unikn¹Ì zaklêÌ, by³ za daleko. Niemo¿liwe jest równie¿ ukrywanie siê w nieskoùczonoœÌ, a by³a przecie¿ beznadziejna w pojedynkach. Osoba, która j¹ atakowa³a, najwyraŸniej siê na tym zna³a, poza tym rzuca³a tylko zaklêcia obezw³adniaj¹ce, a to oznacza³o, ¿e nie chcia³a jej zraniÌ. Element zaskoczenia - tylko to mo¿e j¹ uratowaÌ. Czego nie spodziewa³ siê jej przeciwnik? Dajan przychodzi³o do g³owy tylko jedno wyjœcie i od razu postanowi³a dzia³aÌ.
- Wingardium leviosa! - krzyknê³a i unios³a sto³ek tu¿ obok niej, rzucaj¹c go w stronê parawanu. Tak jak myœla³a, osoba która siê tam kry³a, spodziewa³a siê zaklêÌ, a nie spadaj¹cych na ni¹ rzeczy... przed tym siê nie zabezpieczy³a. Dziewczyna us³ysza³a huk wywracaj¹cego siê parawanu i czyjeœ przekleùstwo. Wybieg³a zza chroni¹cego j¹ ³ó¿ka i zaczê³a biec w stronê Oriona, czekaj¹c na atak. Mia³a nadziejê, ¿e zd¹¿y siê jednoczeœnie obroniÌ i uzdrowiÌ nauczyciela. Tak jak siê spodziewa³a, przeciwnik wyszed³ zza bia³ego p³ótna trochê oszo³omiony. Dajan ju¿ mia³a go zaatakowaÌ, ale siê zawaha³a zobaczywszy...
- Nikki? - zapyta³a z niedowierzaniem Dajan. Matka dziewczyny nie czeka³a ani chwili i wystrzeli³a w jej stronê salwê zaklêÌ, jedno po drugim. Uczennica wiedz¹c, ¿e siê nie uchroni, w ostatnich sekundach skoczy³a w stronê ³ó¿ka Oriona, maj¹c nadzieje, ¿e uda jej siê go dotkn¹Ì. Nastêpne sekundy wydawa³y jej siê wiecznoœci¹. Skok i szybowanie w powietrzu, trwa³y prawie wiecznoœÌ. Uda³o unikn¹Ì siê jej pierwszego uroku, ale kilka nastêpnych lecia³o w jej stronê, ju¿ nic nie mog³a zrobiÌ. Teraz to by³ wyœcig z czasem. Musia³a choÌby musn¹Ì Oriona, nim doleci do niej któraœ ze smug. Zosta³o jej ju¿ zaledwie kilka milimetrów. Nagle ciemnoœÌ opanowa³a jej umys³, sama nie by³a pewna czy siê jej uda³o.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.