Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Musia³a dokonaÌ wyboru. Nareszcie podjê³a decyzjê. Teraz nie ma ju¿ odwrotu. Zamknê³a oczy, wziê³a g³êboki oddech i zastuka³a w drzwi gabinetu dyrektora. Otwar³y siê same, z cichym skrzypniêciem. Dajan wesz³a do œrodka. W pokoju dostrzeg³a œpi¹cego feniksa, poza tym wydawa³ siê pusty. Dziewczyna nieœmia³o podesz³a do ptaka. Ten otworzy³ oczy i spojrza³ na ni¹ przenikliwym wzrokiem bursztynowych oczu. Dajan poczu³a jak przenika jej duszê, a mo¿e tylko jej siê wydawa³o. Nie dane by³o jej siê nad tym d³u¿ej zastanawiaÌ, poniewa¿ za plecami us³ysza³a kroki. Szybko obróci³a siê w tamt¹ stronê. Tu¿ za ni¹ sta³ Dumbledore.
- Ma na imiê Fawkes. Wspania³y z niego przyjaciel. - Mówi¹c to uœmiechn¹³ siê do niej serdecznie. Dajan poczu³a siê trochê luŸniej i odwzajemni³a mi³y gest. - Domyœlam siê z jakiego powodu tu jesteœ, jednak nie mam pojêcia co kryje siê w twojej g³owie. Mo¿e zaspokoisz ciekawoœÌ starca?
"Nie ma odwrotu. Jestem tu i od teraz muszĂŞ ÂżyĂŚ z moim wyborem na zawsze."
- Tak, podjĂŞÂłam juÂż decyzjĂŞ. WÂłaÂściwie zawsze wiedziaÂłam jaka bĂŞdzie i pan teÂż prawda? ZresztÂą to przecieÂż takie oczywiste. Zachowam mĂłj dar.
- Nie ukrywam, Âże podejrzewaÂłem co wybierzesz, ale do koĂąca nie byÂłem pewien. MusiaÂłem daĂŚ ci wybĂłr, ÂżebyÂś zrozumiaÂła pewne rzeczy, a przede wszystkim to, Âże chcesz posiadaĂŚ ten dar. Czy jest dla ciebie teraz mniejszym ciĂŞÂżarem?
- Tak, chyba tak. Teraz to mĂłj wybĂłr, trudny wybĂłr, ale przynajmniej nie przymus.
Dumbledor patrzyÂł na niÂą przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ. Dajan zrzuciÂła ze swojego serca wielki kamieĂą. CzuÂła siĂŞ teraz duÂżo lepiej, nagle nie wiadomo z jakiego powodu wszystko staÂło siĂŞ Âłatwiejsze. Nie zdawaÂła sobie sprawy, Âże najtrudniejsze chwile dopiero przed niÂą.
- CieszĂŞ siĂŞ, Âże jest ci teraz lÂżej na sercu. Mam jednak do ciebie proÂśbĂŞ. MoÂżesz odmĂłwiĂŚ, ale chcĂŞ ÂżebyÂś wiedziaÂła, Âże to dla twojego dobra.
" O nie... Nie chcĂŞ nikogo uzdrawiaĂŚ." Jej serce zamarÂło na chwilĂŞ, a strach odbiÂł siĂŞ w oczach, co dostrzegÂł Dumbledore.
- Czego siĂŞ boisz dziecko?
" Dziecko? Nie jestem juÂż dzieckiem! Przez swĂłj dar juÂż dawno przestaÂłam nim byĂŚ. To siĂŞ nigdy nie skoĂączy, zawsze ktoÂś bĂŞdzie od niej czegoÂś oczekiwaÂł."
- Niczego - krĂłtko odpowiedziaÂła Dajan.
- Wiem, Âże to wszystko jest dla ciebie trudne i jedynie wyobraÂżam sobie co czujesz, i co przeÂżywasz. Przykro mi, Âże jest to dla ciebie aÂż tak ciĂŞÂżkie. Do tego muszĂŞ ciĂŞ prosiĂŚ o jeszcze jedna przysÂługĂŞ. Przepraszam za to.
Dziewczyna spojrza³a w niebieskie oczy dyrektora, patrz¹ce na ni¹ zza okularów po³ówek. Widzia³a w nich wspó³czucie i troskê. Powziê³a decyzjê, ¿e jeœli tylko bêdzie wstanie to spe³ni te proœbê. Wiedzia³a, ¿e gdyby nie by³o to wa¿ne Dumbledore nic by nie mówi³.
- Co to za proÂśba? - SpytaÂła Âłagodnie.
- ChciaÂłbym abyÂś powiedziaÂła wszystkim, Âże postanowiÂłaÂś pozbyĂŚ siĂŞ swojego daru.
- Ale dlaczego? Przecie¿... - Zabrak³o jej s³ów. Nie tego oczekiwa³a.
- Podejrzewam, Âże siÂły zÂła czyhajÂą na ciebie, tak bĂŞdzie bezpieczniej. BĂŞdziesz mniej warta w ich oczach. - Powaga na twarzy dyrektora byÂła bardzo wyraÂźna. ZagroÂżenie byÂło powaÂżne i realne, nawet w murach Hogwartu.
- SiÂły zÂła? - ZdoÂłaÂła wykrztusiĂŚ Dajan? To znaczy?
- Poplecznicy Voldemorta. Otó¿ niektórzy twierdz¹, ¿e ich pan jest w stanie powróciÌ z zza grobu i ¿e ty mo¿esz mu w tym pomóc. - Dumbledore przygl¹da³ siê d³u¿sz¹ chwilê bladej twarzy Dajan. Jej ¿ycie by³o zagro¿one i to powa¿nie. By³a przera¿ona.
- WidzĂŞ, Âże bardzo przejĂŞÂłaÂś siĂŞ moimi sÂłowami - to dobrze, bo zagroÂżenie jest realne. ProszĂŞ wiĂŞc ÂżebyÂś byÂła szczegĂłlnie ostroÂżna, dobrze?
- O..oczywiÂście. - Nie byÂła w stanie powiedzieĂŚ nic wiĂŞcej.
- ZapewniÂłem ci rĂłwnieÂż dodatkowÂą ochronĂŞ. ZrobiÂłem wszystko ÂżebyÂś byÂła bezpieczna. PowiedziaÂłbym, Âże nie masz siĂŞ czego baĂŚ, ale nawet ja nie jestem w stanie przewidzieĂŚ wszystkiego.
- Rozumiem, oczywiÂście speÂłniĂŞ pana proÂśbĂŞ. - W koĂącu zdoÂłaÂła wykrztusiĂŚ Dajan.
- DziĂŞkujĂŞ.
NastaÂła cisza. Nikt wiĂŞcej nie wypowiedziaÂł juÂż ani sÂłowa. Dajan unikaÂła wzroku dyrektora, nie chciaÂła by widziaÂł jej strach. Dumbledore ÂświdrowaÂł jÂą wzrokiem, przenikajÂąc duszĂŞ, jak wczeÂśniej Foweks.
- Robi siê póŸno. Myœlê, ¿e powinnaœ ju¿ iœÌ na kolacjê.
- Tak, do widzenia.
- Do widzenia.

Zesz³a spiralnymi schodami w dó³ i o ma³o co nie wpad³a na Markusa.
- O czeœÌ.
- CzeœÌ, czeka³em na ciebie. Widzia³em, ¿e wybierasz siê do gabinetu dyrektora i pomyœla³em, ¿e podjê³aœ decyzjê. Ju¿ po wszystkim tak?
- Tak juÂż po wszystkim.
- JesteÂś strasznie przybita, jak siĂŞ czujesz? - Marcus wyglÂądaÂł na zaniepokojonego.
- Nie jest Âźle, po prostu to wszystko mnie wyczerpaÂło.
- To wszystko? Co masz na myÂśli?
Dajan przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ. NienawidziÂła kÂłamaĂŚ, uwaÂżaÂła to za coÂś zÂłego. Nie miaÂła jednak wyboru. Albo Âżycie, albo kÂłamstwo. WybĂłr byÂł prosty.
- No caÂłe to pozbywanie siĂŞ mocy. DÂługo to trwaÂło, byÂło bardzo mĂŞczÂące.
- PozbyÂłaÂś siĂŞ mocy? Jak mogÂłaÂś?
Dajan spojrzaÂła na przyjaciela. Tego siĂŞ nie spodziewaÂła. ByÂł wyraÂźnie zÂły. MyÂślaÂła, Âże bĂŞdzie zawiedziony, ale w jakiÂś sposĂłb jÂą wesprze. OdpowiedziaÂła spokojnie.
- Jak mogÂłam? Dlaczego pytasz, przecieÂż to byÂł mĂłj wybĂłr.
- A jak zachoruje ktoÂś, kogo kochasz? Co wtedy?
- Nie wiem. MaÂło jest takich osĂłb.
- MaÂło? No nie dziwie siĂŞ, Âże nikt ciĂŞ nie kocha, skoro jesteÂś taka samolubna!
- Jak moÂżesz tak mĂłwiĂŚ? - Dajan byÂła zszokowana. PrzecieÂż byÂł jej przyjacielem. Przynajmniej tak myÂślaÂła. ZbieraÂło jej siĂŞ na pÂłacz.
- Tak ciĂŞ to dziwi? No tak, prawda w oczy kole.
- Nie mów tak, jesteœmy przyjació³mi.
- Przyjació³mi? Oszala³aœ? Myœlisz, ¿e zadajê siê z tob¹, bo ciê lubiê. Nudn¹, œlêcz¹c¹ wci¹¿ nad ksi¹¿kami dziewuchê? Mia³em nadziejê, ¿e je¿eli siê do ciebie zbli¿ê uzdrowisz mojego ojca. Teraz wszystko przepad³o, przez twój egoizm! - Po tych s³owach Marcus obróci³ siê i odszed³. Oczy Dajan wype³ni³y siê ³zami. Serce pêk³o jej na pó³, o ma³o co tego nie us³ysza³a. "Ju¿ nigdy nikogo nie pokocham." Postanowi³a sobie. "Mi³oœÌ to tylko ból. Ale przecie¿ tylko ona ma sens." Sta³a w miejscu, nie mog¹c siê poruszyÌ. £zy obficie lecia³y z jej oczu. "Jak mog³am byÌ tak g³upia by pozwoliÌ ¿eby na kimœ mi zale¿a³o? Co ja sobie myœla³am? ¯e nagle siê coœ zmieni³o?"

Z daleka s³ychaÌ by³o czyjœ szloch. Orion postanowi³ sprawdziÌ co siê sta³o. Wy³oni³ siê zza rogu i zobaczy³ j¹, Dajan, stoj¹c¹, jakby mia³a siê za chwile przewróciÌ. Podszed³ bli¿ej, jej twarz by³a mokra od ³ez. Serce œcisnê³o mu siê z ¿alu na ten widok. Zbli¿y³ siê do niej, ona tak jakby go nie zauwa¿y³a. Potrz¹sn¹³ ni¹, chc¹c ¿eby zwróci³a na niego uwagê. Wtedy zareagowa³a, spojrza³a na niego wielkimi zielonymi oczami. Nigdy nie widzia³ takich oczu. Najdziwniejsze by³o jednak to, ¿e w tej chwili s³aboœci, by³y one pe³ne mocy, pe³ne zawziêtoœci. Przesta³a p³akaÌ i wpatrywa³a siê w niego bez s³owa. Z daleka us³yszeli czyjeœ g³osy. Odsunêli siê od siebie. Orion nie wiedz¹c co zrobiÌ, zaprosi³ j¹ do swojego gabinetu. Chcia³ z ni¹ porozmawiaÌ i zapytaÌ co siê sta³o. Ruszyli przed siebie. Za zakrêtem spotkali Snape z jakimœ Œlizgonem. Minêli ich szybko, widz¹c drwi¹c¹ minê nauczyciela eliksirów.
Wchodz¹c do gabinetu Orion kompletnie nie wiedzia³ jak zacz¹Ì rozmowê, na szczêœcie nie musia³. Pierwsza odezwa³a siê Dajan.
- Pozby³am siê daru, wiêc albo nakrzycz na mnie, albo powiedz, ¿e jestem egoistk¹, mo¿esz te¿ plun¹Ì mi w twarz proszê bardzo.
Zatka³o go. Nie usz³o równie¿ jego uwadze, ¿e przesz³a na ty. "No có¿ przed chwila by³a za³amana, a teraz przesz³a w fazê gniewu. Tylko jak j¹ uspokoiÌ?" Zastanawia³ siê tylko przez chwilê i ze spokojem odpar³:
- UsiÂądÂź proszĂŞ. Porozmawiajmy spokojnie. Nie zamierzam byĂŚ dla ciebie niemiÂły, to byÂł twĂłj wybĂłr, miaÂłaÂś do niego prawo.
UsiadÂła, choĂŚ gniew dalej byÂł widoczny na jej twarzy.
- Opowiedz mi o tym, proszĂŞ.
- Nie ma o czym opowiadaĂŚ, nie ma mocy i juÂż, koniec tematu.
- DomyÂślam siĂŞ, Âże komuÂś nie spodobaÂła siĂŞ twoja decyzja, mam racjĂŞ?
- Tak - odburknĂŞÂła niemiÂło.
Przygl¹dn¹³ siê jej dok³adnie: siedzia³a sztywno w fotelu, rêce za³o¿one, w³osy w nie³adzie, wzrok na dole. Mimo wrogiej postawy by³o w niej coœ, co go przyci¹ga³o.
- Wiem, Âże wydaje ci siĂŞ, Âże jesteÂś sama i nikt ciĂŞ nie rozumie. - Dajan ostro spojrzaÂła na niego. - ChciaÂłbym tylko ÂżebyÂś wiedziaÂła, Âże zawsze moÂżesz na mnie liczyĂŚ, zawsze ciĂŞ wysÂłucham i pomogĂŞ najlepiej jak bĂŞdĂŞ potrafiÂł. JesteÂś zÂła idÂź siĂŞ przewietrzyĂŚ, to nieco ochÂłodzi twoje skoÂłatane nerwy.
Nic nie powiedziawszy, wyszÂła z gabinetu. "Kompletnie nie rozumiem tej dziewczyny." PomyÂślaÂł Orion. "CoÂś w niej jednak jest, coÂś co mnie przyciÂąga."

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.