Bohaterowie: Inne.

OdkÂąd pamiĂŞta zawsze staÂła
Na toaletce obok lustra
W biaÂłych baletkach wychylona
W powietrzu uniesiona nó¿ka

Balet byÂł zajĂŞciem idealnym. A jej juÂż od urodzenia kazano byĂŚ idealnÂą.

W gruncie rzeczy nie chodziÂło przecieÂż o to, czego ona chce - co czuje.

Szkoda, ¿e nie mog³a zobaczyÌ siebie samej, lustra nigdy nie oddaj¹ pe³ni obrazu, a naprawdê warto by³o patrzyÌ. Ale ona nie patrzy³a. Obawia³a siê, ¿e znowu pope³ni jakiœ b³¹d i zamiast spojrzeÌ, zobaczy. Zobaczy coœ, czego nie chcia³aby widzieÌ.

Bo chocia¿ inni spogl¹dali na jej d³ugie, jasne w³osy, opadaj¹ce falami na plecy, ona widzia³a te d³ugie godziny, gdy siedzia³a w pokoju ca³kiem sama, szukaj¹c zaklêcia, które sprawi, ¿e bêd¹ normalniejsze. Nie wyró¿niaj¹ce siê z t³umu.

MiaÂła idealnÂą sylwetkĂŞ. WiedziaÂła oczywiÂście, Âże jej matka byÂła piĂŞkniejsza - nikt nie mĂłgÂłby temu zaprzeczyĂŚ - ale Fleur ciÂągle wyglÂądaÂła lepiej niÂż jej odchudzajÂące siĂŞ ze wszystkich siÂł rĂłwieÂśniczki. WiedziaÂła, Âże perfekcja nie powinna przychodziĂŚ z ÂłatwoÂściÂą, dlatego nienawidziÂła siĂŞ za kaÂżdÂą czekoladkĂŞ zjedzonÂą w ciemnoÂściach.

Jej oczy nie byÂły piĂŞkne. ByÂła to jakaÂś pociecha. DodawaÂło jej to nadziei - znalazÂła coÂś, co bardziej upodobniaÂło jÂą do innych, normalnych ludzi. I z caÂłych siÂł skupiaÂła siĂŞ na tych oczach, nie zauwaÂżajÂąc, nie chcÂąc zauwaÂżyĂŚ, Âże ludzie wcale nie spoglÂądajÂą sobie w oczy. MoÂże to i dobrze. Fleur baÂła siĂŞ, Âże w jej oczach widoczne jest szaleĂąstwo.

Ale gdy taùczy³a, ludzi nie zwracali uwagi na jej wady. Patrzyli, ale ich nie zauwa¿ali. I dlatego w³aœnie wybra³a balet - bo chocia¿ rówieœniczki uwa¿a³y j¹ za pró¿n¹, zbyt idealn¹ trzpiotkê - ona widzia³a spojrzenia innych. Tych, którzy wiedzieli, ¿e jej talent nie jest normalny. Ale nie przeszkadza³o im to. Tak d³ugo, dopóki by³ idealny, nikt nie mia³ nic przeciwko.

Fleur nienawidziÂła byĂŚ idealnÂą, ale w gruncie rzeczy lepiej, Âżeby nikt nie przyglÂądaÂł siĂŞ jej dokÂładniej. Lepiej byĂŚ idealnym niÂż szalonym.

NudziÂła siĂŞ wÂśrĂłd bibelotĂłw
Kurz wyÂłapujÂąc w sukniĂŞ zÂłotÂą
I tylko z doÂłu perski dywan
Czasem jej puszczaÂł perskie oko


Odk¹d znalaz³a siê w Beauxbatons, czu³a tylko i wy³¹cznie smutek. Dobrze zna³a spojrzenia, którymi obdarza³y j¹ pozosta³e uczennice. NienawiœÌ i zazdroœÌ. Ka¿da z nich by³a na swój sposób piêkna i wszyscy o tym wiedzieli, ale gdy tylko Fleur pojawia³a siê w pobli¿u, ch³opcy tracili nimi zainteresowanie. Bo nie ma niczego lepszego ni¿ perfekcja.

ByÂło jej przykro, gdy znalazÂła swojÂą ulubiona sukienkĂŞ podartÂą na strzĂŞpy. Ale nikomu o tym nie powiedziaÂła. W gruncie rzeczy, przecieÂż wiedziaÂła, Âże to siĂŞ stanie - matka jÂą ostrzegaÂła. MĂłwiÂła jej o wadach w perfekcji i Fleur przypominaÂła sobie jej sÂłowa, gdy rzuciÂła siĂŞ z paznokciami na jednÂą z przeÂśladowczyĂą. Wtedy wszyscy widzieli jej szaleĂąstwo.

SzaleĂąstwo Wili.

Przestano wchodziĂŚ jej w drogĂŞ. Uczniowie siĂŞ jej obawiali, a nauczyciele patrzyli niepewnie. Nie wiedzieli jak powinni zareagowaĂŚ na jej wybryk. Gdyby zdarzyÂło siĂŞ to komuÂś innemu, przydzieliliby szlaban lub przymknĂŞli oko. Ale to byÂła przecieÂż Fleur. A Fleur byÂła idealna. Fleur nie atakowaÂła innych, jak gdyby straciÂła zmysÂły.

„Nikt nie wchodzi nam w drogĂŞ”, powiedziaÂła jej matka, gdy dziewczyna wypÂłakiwaÂła siĂŞ w jej ramiĂŞ. I Fleur naprawdĂŞ ucieszyÂła siĂŞ, gdy zobaczyÂła w jej oczach bÂłysk szaleĂąstwa. WiedziaÂła teraz, Âże nie byÂła sama, Âże to, co czuÂła, byÂło normalne.

Nastêpnym razem to ona podar³a sukienki swoim rówieœniczkom. Wszystkim, które znajdowa³y siê na jej roku. Nie wiedzia³a dlaczego to zrobi³a. Mo¿e wierzy³a, ¿e ludzie zobacz¹ w koùcu, ¿e nie jest idealna. Ale by³ jeden problem. Ludzie ci¹gle nie patrzyli sobie w oczy. Wszyscy widzieli wiêc naburmuszon¹ nastolatkê, a nie oszala³¹ Wilê.


Laleczka z saskiej porcelany
Twarz miaÂła bladÂą jak pergamin
Nie miaÂła taty ani mamy
I nie tĂŞskniÂła ani, ani…


Rodzice nie popierali jej udzia³u w Turnieju Trójmagicznym. Ojciec obawia³ siê, ¿e mog³aby zgin¹Ì, matka - ¿e mog³aby przegraÌ. Nie powiedzia³a im o wyjeŸdzie. Ci¹gle wierzyli, ¿e zosta³a w szkole.

Siedz¹c w hogwarckiej Wielkiej Sali, zaraz przed odczytaniem wyników, straci³a ca³¹ pewnoœÌ siebie. Widzia³a twarze swoich znajomych ze szko³y. ¯adna z nich nie chcia³a zostaÌ wybrana. ¯adna z nich nie chcia³a zmierzyÌ siê z gniewem Wili.

- Reprezentantka Beauxbatons! – Krzyk dyrektora zmroziÂł wszystkim uczennicom krew w ÂżyÂłach. – Fleur Delacour!

Widzia³a uœmiechy ulgi swoich rówieœniczek. To ju¿ nie by³a zazdroœÌ i nienawiœÌ. To by³ strach i szacunek. Wiedzia³a, ¿e matka by³aby z niej dumna.

Po pierwszym zadaniu, gdy nie czuÂła juÂż nic wiĂŞcej niÂż upokorzenie, w Hogwarcie pojawiÂł siĂŞ jej ojciec. „Matka Âźle siĂŞ poczuÂła”, powiedziaÂł, a Fleur wiedziaÂła, Âże to tylko i wy³¹cznie jej wina. Nie doœÌ, Âże pojechaÂła na Turniej bez jej zgody, to teraz ÂśmiaÂła jeszcze przegrywaĂŚ. SpojrzaÂła na swojego ojca z szaleĂąstwem w zimnych jak lĂłd oczach.

Poszli na spacer do Zakazanego Lasu. Ojciec nie mĂłwiÂł wiele. PrzytakiwaÂł jedynie i przyznawaÂł racjĂŞ swojej cĂłrce, gdy ta przeklinaÂła na wszystko - na matkĂŞ, na Turniej, na smoka, a nawet na niego samego. Gdy w koĂącu siĂŞ uspokoiÂła, poczuÂła wyrzuty sumienia. Jej ojciec wiedziaÂł wiele o gniewie Wili, w koĂącu oÂżeniÂł siĂŞ z jej matkÂą, ale Fleur naprawdĂŞ nie chciaÂła widzieĂŚ rozczarowania w jego oczach. WÂłaÂśnie dowiedziaÂł siĂŞ, Âże jego cĂłrka nie jest idealna.

Nigdy wiêcej go nie spotka³a. Przysy³a³ listy, prezenty, kartki urodzinowe, ale nigdy nie spotka³ siê z ni¹ osobiœcie. Dopiero, gdy wróci³a do domu na wakacje i dowiedzia³a siê o rozwodzie rodziców, zrozumia³a wtedy, ¿e by³a spoiwem, które ³¹czy³o ich ma³¿eùstwo. Spoiwem, które okaza³o siê niewystarczaj¹co wytrzyma³e.

I gdy przez nastĂŞpnÂą godzinĂŞ wrzeszczaÂły na siebie, razem z matkÂą, Fleur zrozumiaÂła jak destrukcyjny potrafi byĂŚ gniew Wili.


AÂż dnia pewnego na komodzie
Przeœliczny ksi¹¿ê nagle stan¹³
Kapelusz miaÂł w zastygÂłej dÂłoni
I piĂŞkny uÂśmiech z porcelany


Jej znajomoœÌ z Billem zaczê³a siê zdecydowanie nie tak, jak planowa³a. Odk¹d pracowa³a jako £amaczka Kl¹tw, marzy³a o tym, ¿eby zatrzyma³ siê przy jej biurku i porozmawia³ z ni¹. On jednak zdawa³ siê byÌ odporny na jej piêkno, nie zwraca³ na ni¹ ¿adnej uwagi.

Bardzo jÂą to zezÂłoÂściÂło. Matka mĂłwiÂła, Âże Wile dostajÂą wszystko czego zapragnÂą. Dlaczego to nigdy nie dziaÂłaÂło w jej przypadku?

Pewnego dnia podsÂłuchaÂła rozmowĂŞ dziewczyn z sÂąsiedniego boksu. PlotkowaÂły. O kim? O niej oczywiÂście.

– Biedna Delacour! – zaÂśmiaÂła siĂŞ zÂłoÂśliwie jedna z nich. –SÂłyszaÂłam, Âże czego siĂŞ nie dotknie, zostaje zburzone jak domek z kart. Dziewczyna nie ma Âłatwo…

– To prawda – szybko przytaknĂŞÂła ta druga. – A teraz robi maÂślane oczy do Weasleya, ktĂłry nawet na niÂą nie spojrzaÂł. ÂŻaÂłosne!

Fleur od dawna nie zostaÂła zlekcewaÂżona w ten sposĂłb. Jak one mogÂły wypowiadaĂŚ takie straszne kÂłamstwa? Wile zawsze dostajÂą to, czego tylko zapragnÂą. A ona ani przez chwilĂŞ nie przestaÂła byĂŚ jednÂą z nich.

Z szaleĂąstwem w oczach siĂŞgnĂŞÂła po ró¿dÂżkĂŞ, ale zaraz zrezygnowaÂła i rzuciÂła siĂŞ na dziewczyny z pazurami. Krzyki caÂłej trĂłjki byÂło sÂłychaĂŚ na caÂłym korytarzu. Jak gdyby nie mogÂło byĂŚ gorzej, to wÂłaÂśnie Billowi przyszÂło je rozdzielaĂŚ. „To koniec”, pomyÂślaÂła Fleur, „teraz stracĂŞ nie tylko pracĂŞ, ale teÂż szansĂŞ na cokolwiek pomiĂŞdzy mnÂą a nim”.

Ale gdy tÂłum gapiĂłw siĂŞ rozszedÂł, a ona pozostaÂła caÂłkiem sama, starajÂąc siĂŞ pohamowaĂŚ swĂłj gniew, on podniĂłsÂł jej podbrĂłdek i spojrzaÂł prosto w oczy. A ona wtedy zrozumiaÂła, Âże nie ma niczego zÂłego w furii i szaleĂąstwie - poniewaÂż perfekcja nie byÂła tym, czego poszukiwaÂł Bill.

I gdy ktoÂś po raz pierwszy w Âżyciu spojrzaÂł jej prosto w oczy i zauwaÂżyÂł ukryte w nich szaleĂąstwo, ona nareszcie poczuÂła siĂŞ jak caÂłkiem normalna dziewczyna. Jak ktoÂś nieidealny.

A w niej zabiÂło maÂłe serce
Co nie jest takÂą prostÂą sprawÂą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.