Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Sally Crowboard usiadÂła na fotelu z ponurÂą minÂą. Kolejny dzieĂą do bani, delikatnie mĂłwiÂąc. Po co w ogĂłle istniaÂło coÂś takiego jak magia?! SpiorunowaÂła wzrokiem zasÂłoniĂŞte przez zasÂłonĂŞ okno, jakby to wszystko byÂło jego winÂą.

Wsta³a i ruszy³a w stronê kuchni. Jej wzrok pad³ po drodze na fotografiê jej rodziców wisz¹c¹ na œcianie. Jasnow³osa, dumnie wyprostowana kobieta i wysoki, czarnow³osy mê¿czyzna. Oboje ubrani w zielone szaty patrzyli na ni¹ z wy¿szoœci¹. Zawsze tak robili. Poczu³a, jak nabiera w niej z³oœÌ. To wszystko ich wina! Gdyby nie byli tym, kim byli, mo¿e jej ¿ycie przedstawia³oby siê inaczej. ByÌ mo¿e siedzia³aby teraz gdzieœ z przyjació³mi, a nie wœcieka³a siê na przypadkowe przedmioty w domu.

- To zaszczyt mieÌ takich rodziców jak my. Powinnaœ siê wstydziÌ, ¿e tego nie zauwa¿asz - powtarzali w kó³ko przy ka¿dej mo¿liwej okazji. Dlatego jej nigdy nie by³o w domu. Na œwiêta zostawa³a w Hogwarcie, a w wakacje ca³e dnie spêdza³a w parku lub w mieœcie. Zaœ po ukoùczeniu szko³y za oszczêdzane przez lata pieni¹dze kupi³a sobie ten dom na obrze¿ach Londynu. Nie odzywa³a siê do rodziców, ale zdjêcie musia³a powiesiÌ tam ze wzglêdu na tradycjê rodzinn¹, któr¹ b¹dŸ co b¹dŸ szanowa³a.
Wesz³a do kuchni i rozejrza³a siê. Dêbowy stó³, takie same krzes³a, ciemne meble i lodówka, do której siê skierowa³a. Chwyci³a kawa³ek kie³basy i ¿uj¹c go, skierowa³a siê do swojego pokoju. Nie lubi³a takich sytuacji jak ta. W ca³ym domu panowa³a ponura cisza i nic nie wskazywa³o na to, ¿e kiedyœ bêdzie inaczej. Spojrza³a ponuro na ciemne œciany. By³y puste. ¯adnych obrazów, portretów, zdjêÌ... Ca³kowicie wystarczy³o jej to jedno przedstawiaj¹ce dwoje tak znienawidzonych przez ni¹ ludzi.
W koùcu otworzy³a drzwi swojego pokoju. By³ urz¹dzony w ciemnych barwach, tak jak reszta domu. Pod œcian¹ sta³y ciemnobr¹zowe meble z mahoniu, naprzeciwko nich znajdowa³o siê ca³kiem spore ³ó¿ko z granatow¹ poœciel¹. Obok niego by³a elegancka, czarna szafka nocna, a na niej sta³ szary wazon ze sztucznymi kwiatami. W pobli¿u zas³oniêtego firanami okna by³o bia³o-czarne biurko z ciemnobr¹zowym krzes³em. Nad blatem wisia³o spore lustro, przy którym Sally czêsto wyrzuca³a swoje ¿ale. Uœmiechnê³a siê ironicznie.

Jej przyjacielem byÂło lustro. Chyba wÂłaÂśnie zwariowaÂła do reszty. UsiadÂła na krzeÂśle i spojrzaÂła na swoje odbicie. Idealnie biaÂła twarz, na ktĂłrej w Âżaden sposĂłb nie daÂło siĂŞ namalowaĂŚ rumieĂącĂłw, kontrastowaÂła z czarniejszymi od nocy wÂłosami do Âłokci, ktĂłre akurat opadaÂły idealnie prostÂą liniĂŞ wzdÂłuÂż jej rÂąk. Tego samego koloru miaÂła takÂże idealnie wykrojone brwi, dÂługie rzĂŞsy i oczy. O tak, oczy miaÂła zdecydowanie wyjÂątkowe. Dalej widniaÂł maÂły nosek i usta, ktĂłre zawsze byÂły czerwone niczym krew. W ogĂłle caÂła jej twarz byÂła maÂła i delikatnie zaokrÂąglona.
Sally by³a nisk¹ dziewczyn¹. Mia³a zaledwie 161 cm wzrostu i by³a doœÌ chuda. Nie licz¹c oczywiœcie okr¹g³ych bioder i tego, na co zwykli patrzeÌ ch³opcy.

Westchnê³a. W gruncie rzeczy by³a bardzo ³adn¹ dziewczyn¹, ale nikt tego nie zauwa¿a³. Wszyscy widzieli tylko rodziców Œmiercio¿erców cudem wymijaj¹cych siê od Azkabanu i to, ¿e Sally jest Œlizgonk¹. Ale nie byle jak¹. Przez swoich szalonych opiekunów czarn¹ magiê mia³a w ma³ym paluszku. Potrafi³a perfekcyjnie uwarzyÌ ka¿dy, nawet najtrudniejszy i najbardziej skomplikowany eliksir. A na dodatek bardzo dobrze radzi³a sobie z wró¿biarstwem. Inni uczniowie zawsze j¹ odpychali. Nie lubili jej, bo jej rodzice byli... no, bez owijania w bawe³nê, byli zwyk³ymi mordercami. A ludzie uwa¿ali, ¿e ona jest taka sama. A to nieprawda! Sally by³a w Slytherinie tylko dlatego, ¿e prawie ca³a jej rodzina to Œmiercio¿ercy, a ona ma du¿y potencja³ magiczny. Poza tym nie mia³a ¿adnych cech Œlizgonki. To Tiara Przydzia³u siê pomyli³a, a ona na tym cierpia³a! Przykry³a twarz d³oùmi.

Wtedy zadzwoniÂł dzwonek do drzwi.
Sally unios³a g³owê, sprawdzaj¹c czy siê przypadkiem nie przes³ysza³a, ale gdy wysoki dŸwiêk siê powtórzy³, wsta³a i skierowa³a siê ku wyjœciu. Ciekawi³o j¹, kto jednak zdecydowa³ siê tu przyjœÌ.
W koùcu chwyci³a klamkê i otworzy³a drzwi. Ze zdziwieniem odkry³a, ¿e sta³ za nimi Peter - wysoki, ciemnow³osy ch³opak, którego zna³a ze szko³y. Nale¿a³ do Slytherinu i wraz z ni¹ niedawno ukoùczy³ szko³ê. W pi¹tej klasie siê w nim podkochiwa³a, ale to oczywiœcie by³o uczucie bez przysz³oœci. Nie s¹dzi³a, ¿e on kiedyœ zapuka do drzwi jej domu.
- CzeœÌ Sally - powiedzia³. Nieco zdziwi³o j¹ to, ze on zna jej imiê, ale nie da³a tego po sobie poznaÌ. Ju¿ przyzwyczai³a siê do odgrywania uczuÌ, które tak naprawdê w niej nie goœci³y.
- CzeœÌ Peter. Co ciê tu sprowadza? - spyta³a rzeczowo. Na pewno nie wpad³ do niej w odwiedziny. Nie wierzy³a w cuda. Ch³opak chrz¹kn¹³ cicho.
- CoÂś waÂżnego. I nie chciaÂłbym o tym tutaj rozmawiaĂŚ.
- WiĂŞc wejdÂź do Âśrodka. - Dziewczyna odsunĂŞÂła siĂŞ, aby zrobiĂŚ mu przejÂście. WszedÂł, ale przedtem rozejrzaÂł siĂŞ, jakby baÂł siĂŞ, Âże ktoÂś go na tym nakryje. No tak. W koĂącu wchodzi do JEJ domu. Nieco siĂŞ skrzywiÂła, ale zamknĂŞÂła drzwi i poprowadziÂła go do salonu.

Po chwili oboje mieli w rĂŞkach po kubku z herbatÂą. On siedziaÂł na ciemnej kanapie, ona na fotelu. Przez chwilĂŞ panowaÂła dziwna dziwna, ktĂłrÂą ona w koĂącu zdecydowaÂła siĂŞ przerwaĂŚ.
- No wiĂŞc co ciĂŞ do mnie sprowadza? - spytaÂła. Peter zawahaÂł siĂŞ chwilĂŞ, po czym zapytaÂł:
- Sally, ty znasz siĂŞ na czarnomagicznych przedmiotach, prawda?
- Owszem. - Dziewczyna spiorunowa³a go wzrokiem. Zawsze tak reagowa³a, gdy ktoœ pyta³ j¹ o czarn¹ magiê. Peter siêgn¹³ do kieszeni p³aszcza le¿¹cego obok niego i wyj¹³ stamt¹d jakieœ dziwne, ma³e zawini¹tko.
- MogÂłabyÂś rzuciĂŚ na to okiem? - PodaÂł jej przedmiot, a ona wziĂŞÂła go i delikatnie rozwinĂŞÂła materiaÂły, aby zobaczyĂŚ co jest w Âśrodku.
W koĂącu jej oczom ukazaÂła siĂŞ czarna perÂła. Czarna zupeÂłnie jak jej wÂłosy i oczy. WstrzymaÂła oddech ze zdziwienia.
- SkÂąd to masz? - spytaÂła nieco ostrzej niÂż zamierzaÂła.
- Kupi³em i Borgina i Bourgse'a - wyjaœni³ nieco dr¿¹cym g³osem. - Sprzedawca mówi³ mi, ¿e jest bardzo niebezpieczna, ale go zignorowa³em. No bo co mo¿e byÌ z³ego w zwyk³ej perle?
- I co dalej? - spyta³a. Jakoœ wyczu³a, ¿e ta opowieœÌ musi mieÌ jakiœ ci¹g dalszy. Inaczej by tu nie przychodzi³.
- Kiedy trzyma³em, a przynajmniej usi³owa³em trzymaÌ j¹ go³¹ rêk¹, ona zrobi³a siê gor¹ca. Zerwa³ siê wiatr, miota³y b³yskawice i czu³em, jak coœ rozsadza mi czaszkê od œrodka. Tylko moja si³a umys³u sprawi³a, ¿e nie oszala³em - powiedzia³. Sally przez chwilê milcza³a, wpatruj¹c siê w czarn¹ per³ê. Wiedzia³a, ¿e Peter oczekuje na jak¹œ odpowiedŸ, ale nie wiedzia³a, jak powiedzieÌ to, co k³êbi³o siê w jej g³owie.
- Nie powinieneÂś byÂł w ogĂłle jej kupowaĂŚ, Peter - powiedziaÂła w koĂącu.
- Jak to? - ZdziwiÂł siĂŞ chÂłopak. Sally spojrzaÂła na niego, marszczÂąc brwi. NaprawdĂŞ byÂł taki gÂłupi, czy tylko udawaÂł?! PostanowiÂła mu powiedzieĂŚ to, co wiedziaÂła. Wszystko.
- Widzisz, czyta³am kiedyœ w rodzinnych kronikach pewn¹ legendê. Podobno tysi¹c lat temu ¿y³a pewna kobieta, która mia³a ogromn¹ moc. Potrafi³a zapanowaÌ nad ¿ywio³ami i w³ada³a tak¹ magi¹, jakiej nikt nie jest w stanie sobie wyobraziÌ. Jej rodzice byli czarodziejami czystej krwi i byli dumni z tego, jak siln¹ maj¹ córkê. Dziewczyna jednak czu³a, ¿e chc¹ zakoùczyÌ to, co robi³a ze œwiatem. Wiêc stworzy³a t¹ czarn¹ per³ê. W niej zamknê³a ca³¹ swoj¹ moc i cz¹stkê swojej duszy. Powiedzia³a, ¿e za tysi¹c lat bêdzie dziewczyna, jej imienniczka, z jej rodu, o podobnej mocy, i ¿e to w³aœnie ona i tylko ona bêdzie w stanie dotkn¹Ì per³y. A gdy to zrobi, cz¹stka duszy czarownicy z³¹czy siê w jedno z dusz¹ dziewczyny. Wyostrzy wszystkie jej z³e cechy. Bêdzie sterowaÌ jej cia³em i w ten sposób zniszczy œwiat, aby móc go potem zbudowaÌ na nowo i zaw³adn¹Ì. Jeœli dziewczyna nie bêdzie chcia³a dotkn¹Ì per³y, ona j¹ do tego zmusi. Bêdzie kusiÌ i k³amaÌ... - powiedzia³a.
- No i co? PrzecieÂż to tylko legenda - powiedziaÂł Peter.
- TeÂż tak sÂądziÂłam - potwierdziÂła dziewczyna. - Ale widzisz, ta potĂŞÂżna czarownica... Ona... Ona nazywaÂła siĂŞ Sally Crowboard.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.