Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

W korytarzu Hogwartu rozleg³ siê g³uchy dŸwiêk upadaj¹cego przedmiotu. Robin westchnê³a i schyli³a siê po swoj¹ ró¿d¿kê. Nagle us³ysza³a za sob¹ kroki, które szybko zamieni³y siê w tupot dziesi¹tek uczniów biegn¹cych na ucztê. Wszyscy zastanawiali siê kto w tym roku bêdzie naucza³ Obrony Przed Czarn¹ Magi¹. Mog³o te¿ im chodziÌ o zajêcie sobie najlepszych miejsc przy stole lub o przydzia³y pierwszoroczniaków. Krukonka uskoczy³a na bok w ostatnim momencie, po czym min¹³ j¹ t³um m³odych czarodziejów i czarownic. Lekko siê zako³ysa³a do ty³u i wyda³a z siebie zduszony okrzyk, straci³a równowagê. Odruchowo przymknê³a oczy, a wtedy poczu³a czyjeœ d³onie na jej ramionach. Przez chwilê odczuwa³a ciep³o czyichœ r¹k, po czym szybko i niezgrabnie wyprostowa³a siê. Po odwróceniu ujrza³a opalon¹ twarz i br¹zowe oczy ch³opca, trochê zas³oniête przez blond kosmyki opadaj¹ce mu na czo³o. Robin sk¹dœ go kojarzy³a, chyba by³ jednym z Puchonów. Zawsze trzyma³ siê z boku grupy, du¿o czasu spêdza³ samotnie. Dziewczyna w tamtym roku czêsto widywa³a go w bibliotece, zaszytego na ty³ach pomieszczenia z ksi¹¿k¹ w d³oniach i okularami z czarnymi oprawkami na nosie.
Lekko siê do niej uœmiechn¹³. Na jego nosie widaÌ by³o pojedyncze piegi.
- CzeœÌ, Robin – przywitaÂł jÂą. - Jak tam po wakacjach?
ZdziwiÂło jÂą to, Âże znaÂł jej imiĂŞ. NastĂŞpnie zwrĂłciÂła uwagĂŞ na jego uprzejmy i spokojny ton gÂłosu. Nigdy siĂŞ jej taki nie wydawaÂł, szczegĂłlnie na lekcjach, kiedy jego odpowiedzi na pytania nauczycieli brzmiaÂły jakby mruczaÂł pod nosem jakieÂś groÂźby.
- CzeœÌ...
- Rick – podpowiedziaÂł jej.
- A tak! - udaÂła, Âże juÂż wczeÂśniej to wiedziaÂła. – U mnie w porzÂądku, przeĂŚwiczyÂłam parĂŞ rzeczy, trochĂŞ powtarzaÂłam nowy materiaÂł. Wiesz, podobno w tym roku ma byĂŚ tego sporo.
W koùcu powstrzyma³a siê od kontynuowania swojej wypowiedzi. Wola³a nie zanudzaÌ go tymi nudnymi czynnoœciami, które robi³a u swojej (mugolskiej) ciotki, dotycz¹ce g³ównie nauki, bo nic ciekawszego do roboty nie mia³a.
- Hej, Rick! Idziesz?
Z t³umu wy³oni³a siê dziewczynka bardzo przypominaj¹ca Ricka, nie licz¹c mocno niebieskich, wielkich oczu. Wygl¹da³a na jedenaœcie, góra dwanaœcie lat. Przy okazji zmierzy³a Robin doœÌ ch³odnym jak na ma³¹ dziewczynkê spojrzeniem.
- IdÂź Holly do reszty. Zajmij sobie miejsca, za chwilĂŞ do ciebie wrĂłcĂŞ – powiedziaÂł chÂłopak i blond wÂłosy lekko zafalowaÂły, gdy Holly odwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie do³¹czajÂąc z powrotem do innych z wyraÂźnie niezadowolonÂą minÂą.
- To jej pierwszy rok tutaj – wyjaÂśniÂł Rick. - TrochĂŞ siĂŞ stresuje i nie daje mi ani chwili spokoju. Mam nadziejĂŞ, Âże w koĂącu znajdzie sobie jakichÂś przyjació³ i przestanie za mnÂą bez przerwy ÂłaziĂŚ.
Robin wolno pokiwa³a g³ow¹. Zawsze chcia³a mieÌ rodzeùstwo. Pomyœla³a o swojej matce, której cia³o le¿a³o teraz zakopane pod ziemi¹ w ch³odnej trumnie. Przysz³a jej myœl do g³owy, jakby wygl¹da³a jej m³odsza siostra, gdyby wtedy nie poroni³a. Te¿ wygl¹da³aby podobnie do mnie czy odziedziczy³aby urodê po ojcu, zastanawia³a siê. Stara³a wyobraziÌ sobie ma³¹ Kristen, ubran¹ teraz w szaty i trzymaj¹c¹ j¹ za rêkê, pe³n¹ obaw i jednoczeœnie radoœci, z ró¿d¿k¹ w prawej rêce. Poczu³a nieprzyjemne uk³ucie w sercu. Spuœci³a na chwilê wzrok, a gdy go znów podnios³a, ujrza³a Ricka dziwnie siê na ni¹ patrz¹cego. Powracaj¹c do rzeczywistoœci poczu³a siê niezrêcznie. Nie wiedzia³a nawet, co odpowiedzieÌ. Robin mia³a tylko nadziejê, ¿e go nie urazi³a swoim milczeniem.
- Wszystko w porzÂądku?
- Taaak, w porzÂądku – pokiwaÂła gÂłowÂą. - Po prostu siĂŞ... zamyÂśliÂłam.
Przez chwilĂŞ stali w ciszy.
- Muszê iœÌ do Holly, pewnie tam ju¿ œwiruje. Do zobaczenia, Robin!
Dziewczyna machnê³a ledwo widocznie rêk¹. Opar³a siê o ch³odny mur, podnosz¹c d³où do gor¹cego czo³a. Spuœci³a g³owê, wstydzi³a siê, ¿e jej oczy w³aœnie nape³ni³y siê ³zami i tylko czeka³y na najbardziej nieodpowiedni moment, ¿eby ciurkiem sp³yn¹Ì po jej twarzy. Wziê³a kilka g³êbokich oddechów, ci¹gle przy tym mrugaj¹c, a¿ stwierdzi³a, ¿e mo¿e ju¿ iœÌ na ucztê. Zaburcza³o jej w brzuchu. Wolnym krokiem skierowa³a siê do Wielkiej Sali. Staraj¹c siê wymazaÌ z g³owy wczeœniejsze myœli, Robin zaczê³a sobie wyobra¿aÌ nowego nauczyciela od OPCM. Chwilê potem stanê³a w drzwiach i ogarnê³a wzrokiem setki uczniów, m³odszych i starszych, ubranych w czarne szaty. Uœmiechnê³a siê pod nosem. Czu³a (zreszt¹ chyba nie tylko ona), ¿e Hogwart to jej drugi dom. Nie chc¹c oczywiœcie obraziÌ jej ciotki, mog³aby nawet stwierdziÌ, ¿e jedyny prawdziwy.

Zanim jednak postawi³a w sali pierwszy krok, us³ysza³a coœ za plecami. Odwróci³a siê i skupi³a wzrok na wielkich drzwiach wejœciowych. Ktoœ siê do nich dobija, zauwa¿y³a. Rozejrza³a siê szybko wokó³, ale w Sali Wejœciowej nie by³o ju¿ nikogo, a zanim by przecisnê³a siê przez tyle osób do któregoœ z profesorów, minê³yby ca³e wieki.
Kolejna seria walenia w drzwi. Nie byÂło ono zbyt donoÂśne, jednak Robin je usÂłyszaÂła.
- Hej! - zabrzmiaÂł przytÂłumiony gÂłos. Dziewczyna podeszÂła kilka krokĂłw w stronĂŞ jego ÂźrĂłdÂła. Czy to byÂła... dziewczyna?
Nagle wejœcie siê otworzy³o. Zza wielkich drzwi pojawi³a siê dziewczyna, wygl¹daj¹ca na mniej wiêcej piêtnaœcie lat, jak Robin. Nie by³a jednak uczniem Hogwartu, a na pewno tak nie wygl¹da³a. By³a ca³a brudna i mokra od deszczu. Mia³a na sobie podarte, zniszczone ubranie. Z ciemnych w³osów kapa³y krople wody, sp³ywaj¹ce po koœcistych ramionach. Na jej twarzy widaÌ by³o liczne rany, zreszt¹ na rêkach i nogach te¿. Po chwili Robin zauwa¿y³a, ¿e dziewczyna nie ma nawet butów. Spodnie siêga³y jej do kolan, reszta czêœÌ jej nóg pozosta³a odkryta. Oczy mia³a napuchniête i czerwone, ale przede wszystkim przera¿one. Ca³a dygota³a. Spojrza³a na Robin, która sta³a teraz w bezruchu. Nagle otworzy³a usta, wyda³a z siebie zduszone jêkniêcie i opad³a bezw³adnie na pod³ogê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.