Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29].

Zanim wykona³ jakikolwiek ruch, w jego stronê mknê³y ju¿ dwa czerwone promienie. Zd¹¿y³ tylko odepchn¹Ì Linê, zanim ró¿d¿ka wyœlizgnê³a siê z jego d³oni i powêdrowa³a w stronê jednego z osobników.

– StaĂŚ! – wrzasn¹³ jeden z obcych, ktĂłrego o wiele za duÂża gÂłowa obracaÂła siĂŞ ze zÂłoÂściÂą w kaÂżdy z moÂżliwych kierunkĂłw. Po chwili z jego ró¿dÂżki wystrzeliÂł kolejny urok, trafiajÂąc postaĂŚ chowajÂącÂą siĂŞ z jednym z drzew, ktĂłra padÂła sparaliÂżowana na ziemiĂŞ. Syriusz nie zdoÂłaÂł nawet wyraziĂŚ zdziwienia obecnoÂściÂą intruza w lesie, gdyÂż zaraz potem z krzakĂłw wyskoczyÂł zamaskowany czÂłowiek, atakujÂąc kobietĂŞ stojÂącÂą obok mĂŞÂżczyzny o zbyt duÂżej czaszce. Ta odbiÂła jego zaklĂŞcie jakby od niechcenia, odgarniajÂąc przy okazji swoje krĂŞcone wÂłosy. Zamaskowany najwyraÂźniej byÂł zaskoczony jej umiejĂŞtnoÂściami, ale kobieta nie daÂła mu nazbyt wiele czasu do zastanowienia. SkoczyÂła jak dziki kot od dÂłuÂższego czasu szykujÂący siĂŞ na swojÂą ofiarĂŞ i samÂą rĂŞkÂą powaliÂła napastnika na ziemiĂŞ. ChwyciÂła go za nadgarstek i uderzyÂła nim kilka razy o le¿¹cy tuÂż obok gÂłaz. MĂŞÂżczyzna wrzasn¹³ z bĂłlu i wypuÂściÂł z rĂŞki ró¿dÂżkĂŞ. W tym samym czasie czÂłowiek z ogromnÂą gÂłowÂą zostaÂł zaatakowany przez kolejnego zamaskowanego, ktĂłry najwyraÂźniej czekaÂł na dogodny moment do napaÂści. StojÂący zaledwie kilka krokĂłw dalej krĂłtko obciĂŞty szatyn widaĂŚ nie miaÂł zamiaru pomĂłc swojemu koledze - chodziÂł spokojnie miĂŞdzy walczÂącymi, mamroczÂąc coÂś pod nosem.

Syriusz rzuci³ siê w stronê le¿¹cej na ziemi Liny, która tkwi³a w bezruchu, nie potrafi¹c odnaleŸÌ siê w zaistnia³ym chaosie. Wrzaski drêczonego przez kobietê mê¿czyzny, tylko pog³êbia³y jej szok. Pojedynek miêdzy obcymi przybiera³ na sile, a pozbawiony ró¿d¿ki Syriusz czu³ siê bezbronny niczym dziecko.

– Uciekajmy – powiedziaÂła Lina, prĂłbujÂąc niezauwaÂżona umkn¹Ì walczÂącym. Nie zdoÂłaÂła jednak nawet zrobiĂŚ dwĂłch krokĂłw, kiedy w rĂŞkaw jej marynarki wbiÂł siĂŞ sztylet, tym samym pozbawiajÂąc moÂżliwoÂści ucieczki. ZatrzymaÂła siĂŞ przeraÂżona, szukajÂąc ÂźrĂłdÂła ataku. Syriusz wstaÂł szybko, chcÂąc broniĂŚ przyjació³ki, choĂŚby i goÂłymi rĂŞkami. WywoÂłaÂło to Âśmiech u kobiety w krĂŞconych wÂłosach, ktĂłra najwyraÂźniej rozprawiÂła siĂŞ ze swoim przeciwnikiem - zamaskowany mĂŞÂżczyzna leÂżaÂł nieprzytomny na ziemi. Jej towarzysz najwyraÂźniej rĂłwnieÂż wygraÂł pojedynek, bo z o wiele spokojniejszym wyrazem twarzy wycelowaÂł swojÂą ró¿dÂżkĂŞ w Syriusza i LinĂŞ.

Ostatni z nich, który w tamtym momencie pochyla³ siê nad zmaltretowanym przez kobietê cz³owiekiem, jakby w ogóle nie zwraca³ uwagi na pozosta³ych. Œci¹gn¹³ z twarzy le¿¹cego maskê Œmiercio¿ercy i przyjrza³ mu siê ch³odno.

– No, no... Black, znowu siĂŞ spotykamy – powiedziaÂł, nie odrywajÂąc wzroku od dr¿¹cego z bĂłlu czÂłowieka. Dopiero teraz Syriusz mĂłgÂł zobaczyĂŚ, w jaki sposĂłb kobieta potraktowaÂła swojego przeciwnika i przez chwilĂŞ nie byÂł w stanie nic powiedzieĂŚ. Nie czuÂł Âżadnej formy wspó³czucia dla ÂŚmiercioÂżercy, a jednak krew wypÂływajÂąca spod jego zamkniĂŞtych powiek zrobiÂła na nim nieprzyjemne wraÂżenie.

– Dorian Rogers, jak miÂło – rzuciÂł w koĂącu, chociaÂż "miÂło" byÂło ostatnim uczuciem, ktĂłre mogÂłoby go teraz nawiedziĂŚ.
Nie byÂło to ich pierwsze spotkania, a jakÂże! Poznali siĂŞ juÂż wiele lat temu, kiedy Syriusz jako wredny i niewdziĂŞczny bachor przynosiÂł wstyd swojej zacnej rodzinie na jednym z eleganckich przyjĂŞĂŚ.

Nawet jako m³odzieniec Dorian Rogers robi³ niezwyk³e wra¿enie, w ka¿dym razie ciê¿ko by³o go zignorowaÌ. Nie mia³o to jednak wiele wspólnego z jego aparycj¹, która nale¿a³a do przeciêtnych. Rogers wyró¿nia³ siê urod¹ w identyczny sposób, w jaki robi³ to ka¿dy cz³owiek - by³ tak samo inny od wszystkich, jak do nich podobny. Niezbyt wysoki, niezbyt urodziwy lustrowa³ ludzi swoimi szarymi oczami, które w ¿adnym razie sprawia³y wra¿enia ³agodnych czy ciep³ych...

... tak, doskonale pamiĂŞtaÂł to spojrzenie.

***

Dziewiêcioletni ch³opiec ubrany w gustown¹ szatê wyjœciow¹ wpatrywa³ siê przez szparê w drzwiach na dwójkê splecionych ze sob¹ ludzi. Kobieta mog³a mieÌ nie wiêcej ni¿ osiemnaœcie lat, chocia¿ wygl¹da³a na piêtnaœcie. Mia³a lœni¹ce, z³ote w³osy, pokryt¹ rumieùcem twarz i d³ug¹ szyjê, w któr¹ w tamtym momencie wgryz³ siê jego ojciec. Mê¿czyzna jedn¹ rêkê wsun¹³ jej pod sukienkê, drug¹ próbowa³ w jak najszybszym czasie rozpi¹Ì spodnie.

Zachowanie Oriona Blacka wyda³o siê Syriuszowi do tego stopnia nielogiczne, ¿e a¿ odsun¹³ siê od drzwi i postanowi³ wróciÌ na bankiet. Wci¹¿ zdumiony wkroczy³ do g³ównej sali, gdzie jego ubrana w lœni¹c¹, czarn¹ sukienkê matka rozmawia³a z jak¹œ starsz¹ kobiet¹, g³aszcz¹c jednoczeœnie po g³owie jego brata Regulusa. Podbieg³ do sto³u, na którym le¿a³o mnóstwo wykwintnego jedzenia i postanowi³ honorowo zjeœÌ wszystkie ma³¿e. Ju¿ po pierwszym kêsie zmieni³ w³asne przyrzeczenie i wyplu³ ohydztwo do miski. Stoj¹cy nieopodal mê¿czyzna spojrza³ na niego karc¹co.

– Pani Black, syn... – zacz¹³, a jego matka wyjÂątkowo szybko podeszÂła do stoÂłu, chwytajÂąc Syriusza za rĂŞce.
– Co ja ci mĂłwiÂłam, wstrĂŞtny bachorze? – wycedziÂła przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przepraszajÂąco do mĂŞÂżczyzny, ktĂłry pokrĂŞciÂł tylko gÂłowÂą i odszedÂł od stoÂłu z talerzem wypeÂłnionym krewetkami.
– ÂŻe mam nic nie jeœÌ? – odpowiedziaÂł pytajÂąco chÂłopiec, udajÂąc zawstydzonego, chociaÂż Âłobuzerski uÂśmiech jawnie temu przeczyÂł.

Wtedy dostrzegÂł jego. MÂłody mĂŞÂżczyzna w eleganckiej szacie przeszedÂł skrzywiony obok stoÂłu, nie zaszczycajÂąc spojrzeniem Âżadnego z goÂści. BiegnÂąca za nim o wiele starsza kobieta, dogoniÂła go dopiero przy jednej z marmurowych kolumn.
– Dorianie! – zawoÂłaÂła, a mĂŞÂżczyzna zatrzymaÂł siĂŞ niechĂŞtnie. - Dorianie, gdzie ty idziesz?
– Do pracy – powiedziaÂł spokojnie, chociaÂż na jego twarzy wci¹¿ moÂżna byÂło dostrzec paskudne emocje, ktĂłrych Syriusz w Âżaden sposĂłb nie potrafiÂł zinterpretowaĂŚ. – Nie mam czasu na takie bzdury.
– AleÂż synu... dobrze wiesz, Âże bez poparcia towarzystwa, nie zajmiesz naleÂżnego ci miejsca w ministerstwie – powiedziaÂła o wiele ciszej kobieta, chociaÂż Syriusz doskonale jÂą sÂłyszaÂł... o wiele lepiej niÂż swojÂą wrzeszczÂącÂą matkĂŞ.
– Nie bĂŞdĂŞ brataÂł siĂŞ z tym robactwem – wycedziÂł, a powietrze wokó³ niego jakby zgĂŞstniaÂło. Nawet niewyedukowany Syriusz mĂłgÂł rozpoznaĂŚ silnÂą magicznÂą aurĂŞ, ktĂłra wprawiÂła chÂłopca w prawdziwy zachwyt.
Mê¿czyzna odepchn¹³ od siebie kobietê o wiele spokojniej ni¿ wskazywa³aby na to otaczaj¹ca go moc i skierowa³ siê w stronê wyjœcia. Kiedy przechodzi³ obok Walburgi, obrzuci³ j¹ doskonale znanym dla Syriusza spojrzeniem. Wszelkie formy pogardy ch³opcu by³y bardzo znane, chocia¿ niedawno ukoùczyÌ dziewiêÌ lat. Skrzywienie na twarzy mê¿czyzny mog³o byÌ tylko jak¹œ specyficzn¹ form¹ wstrêtu, jednak Syriusz nie mia³ pojêcia, có¿ tak brzydzi³o Doriana Rogersa. Zrozumia³ to dopiero wiele lat póŸniej, kiedy pierwszy raz wyl¹dowa³ w jego gabinecie. Nie mia³ ochoty znaleŸÌ siê tam po raz kolejny.

***

– Kto by pomyÂślaÂł... – powiedziaÂł wci¹¿ spokojnie Rogers, chociaÂż wreszcie spojrzaÂł w kierunku pogr¹¿onego we wspomnieniach Syriusza. - CzÂłowiek z tak szanowanej rodziny brata siĂŞ ze zwolennikami Czarnego Pana.
– Nie jesteÂśmy ÂŚmiercioÂżercami – wyrzuciÂła szybko Lina, spoglÂądajÂąc z obawÂą na kobietĂŞ stojÂącÂą kilka metrĂłw przed niÂą. – ZostaliÂśmy przez nich zaatakowani!
– Zaatakowani? KtĂłry to juÂż raz z kolei atakujÂą ciĂŞ ÂŚmiercioÂżercy, Black? – zwrĂłciÂł siĂŞ bezpoÂśrednio do Syriusza, ktĂłry wzruszyÂł ramionami, udajÂąc obojĂŞtnoœÌ.
– WidaĂŚ mnie nie lubiÂą - odparÂł, chowajÂąc rĂŞce do kieszeni, chociaÂż wci¹¿ czuÂł siĂŞ strasznie niepewnie.
– Tak ciĂŞ nie znoszÂą, Âże jak do tej pory wÂłos ci nie spadÂł z gÂłowy? – zakpiÂł Rogers, a stojÂąca obok kobieta zaÂśmiaÂła siĂŞ zÂłowieszczo. – To straszne...
– Zabieramy ich, szefie? – zwrĂłciÂł siĂŞ do Rogersa mĂŞÂżczyzna z nieproporcjonalnÂą gÂłowÂą. Ten nie odpowiedziaÂł, ale widaĂŚ byÂł to jasny rozkaz dla dwĂłjki, bo po chwili Syriusz wylÂądowaÂł z twarzÂą w bÂłocie. Magiczne sznury oplotÂły nadgarstki, kiedy ciaÂło jednego ze ÂŚmiercioÂżerĂłw zostaÂło rzucone tuÂż obok jego ramienia. Z tak niewielkiej odlegÂłoÂści twarz mĂŞÂżczyzny wyglÂądaÂła jeszcze gorzej niÂż siĂŞ spodziewaÂł, przez chwilĂŞ miaÂł ochotĂŞ zwymiotowaĂŚ.
– Za co tym razem? – zapytaÂł z trudem, krztuszÂąc siĂŞ bÂłotem, ktĂłre znalazÂło siĂŞ w jego ustach. Nikt nie raczyÂł mu odpowiedzieĂŚ, zacz¹³ wiĂŞc siĂŞ wierciĂŚ, prĂłbujÂąc chociaÂż trochĂŞ odsun¹Ì swoje ciaÂło od nieprzytomnego ÂŚmiercioÂżercy.
– SkoĂącz te swoje taĂące – powiedziaÂł wielkogÂłowy mĂŞÂżczyzna, kiedy kolejny zwolennik Voldemorta wylÂądowaÂł na nogach Syriusza. ChÂłopak jĂŞkn¹³ z bĂłlu, ale nie znieruchomiaÂł. – Chyba nie chcesz mieĂŚ na pieĂąku z aurorami?
– Z obroĂącami sprawiedliwoÂści? Naszymi cichymi bohaterami? - zakpiÂł, walczÂąc z bezwÂładnym ciaÂłem le¿¹cym na jego koĂączynach. – GdzieÂż bym ÂśmiaÂł. Wspieram ich z caÂłego serca.

***

Sala wstêpnych przes³uchaù w Kwaterze G³ównej Aurorów nie wygl¹da³a zbyt przyjemnie. By³o to jasne pomieszczenie z ka¿dej strony otoczone lustrem. Na samym œrodku sta³ szklany stó³ i dwa krzes³a - jedno z nich wygl¹da³o wyj¹tkowo wygodnie, drugie mo¿na by³o œmia³o nazwaÌ zwyk³ym taboretem. W za³o¿eniu mia³o to podkreœlaÌ po³o¿enie przes³uchiwanego, chocia¿ aurorzy radzili sobie i bez tego drobiazgu.

– No to jak, Black? – Auror o kĂŞdzierzawych, jasnych wÂłosach wpatrywaÂła siĂŞ w niego spokojnie. Syriusz sporo sÂłyszaÂł o poczynaniach tej kobiety, chociaÂż przed tym fatalnym dniem nie miaÂł z niÂą bezpoÂśrednio do czynienia. Mildred O'Harrow byÂła jak dzikie zwierzĂŞ trzymane na smyczy. Ze swoimi zapĂŞdami do okrucieĂąstwa spokojnie odnalazÂłaby siĂŞ w gronie ÂŚmiercioÂżercĂłw, jednak chyba byÂła na to nazbyt inteligentna. Nie lubiÂła siĂŞ pÂłaszczyĂŚ przed nikim, wiĂŞc caÂłowanie po stopach Lorda Voldmorta nie odpowiadaÂło jej wymaganiom, wolaÂła dumna i pewna siebie tkwiĂŚ przy Rogersie. Przynajmniej tak o niej mĂłwiÂł Moody.

– Gdzie jest Lina? – zapytaÂł, uderzajÂąc nerwowo palcami o stó³.
– Czeka juÂż na ciebie. Z niÂą rozmawianie przeszÂło o wiele Âłatwiej. Od razu nam wszystko powiedziaÂła. – BawiÂła siĂŞ kosmykiem wÂłosĂłw, mierzÂąc Syriusza swoimi niezdrowo bÂłyszczÂącymi oczami.
– Ja teÂż juÂż wszystko powiedziaÂłem – odparÂł wÂściekÂły. ZÂłapaÂł siĂŞ za gÂłowĂŞ, i zacisn¹³ na kilka sekund powieki, chcÂąc zebraĂŚ myÂśli. – MoÂżecie mnie wypuÂściĂŚ? Mam waÂżniejsze sprawy na gÂłowie. ChoĂŚ raz.
– To dziwne, bo wasze relacje jakoÂś siĂŞ nie zgadzajÂą... – rzekÂła, ignorujÂąc proÂśbĂŞ Syriusza.
– Tak? A to ciekawe...

Obliza³a wargi, najwyraŸniej czerpi¹c radoœÌ z zabawy, któr¹ chcia³a sobie zapewniÌ. Jednak musia³a obejœÌ siê smakiem i obydwoje o tym wiedzieli. Bez rozs¹dnych zarzutów i zgody szefa Departamentu Przestrzegania Prawa, nie mog³a go tkn¹Ì - zw³aszcza w sali przes³uchaù.

– JeÂśli nie zaczniesz gadaĂŚ, zatrzymamy ciĂŞ tutaj na jakiÂś tydzieĂą. MoÂże to rozwi¹¿e ci jĂŞzyk – rzekÂła wci¹¿ spokojnym gÂłosem, jakby zeznania Syriusza w ogĂłle jÂą nie obchodziÂły, a rozmowa z nim naleÂżaÂła do codziennej rutyny. ByÂło to zÂłudzenie, bo jej palce nerwowo uderzaÂły o stó³.
– Nie mogĂŞ tu zostaĂŚ tydzieĂą – wymamrotaÂł.
– No to raz dwa, od poczÂątku. Po co udaliÂście siĂŞ do lasĂłw Kidney? – WyciÂągnĂŞÂła piĂłro i pergamin, chociaÂż Syriusz doskonale wiedziaÂł, Âże auror nic na nim nie zapisze. Nie musiaÂła. JuÂż jakiÂś czas temu Syriusz zdobyÂł informacje na temat luster otaczajÂących salĂŞ przesÂłuchaĂą. ByÂło to niezwykle rzadkie i cenne szkoÂła Darevox, ktĂłre mogÂła kodowaĂŚ i przekazywaĂŚ peÂłny obraz osobie wyposaÂżonej w lusterko poboczne. W ten sposĂłb aurorzy uniknĂŞli rĂŞcznego zapisywania treÂści zeznaĂą, jak i polegania na pamiĂŞci funkcjonariusza, ktĂłry przesÂłuchanie przeprowadzaÂł.

– ChcieliÂśmy odwiedziĂŚ wioskĂŞ. Mieszka tam taka Âładna dziewczyna...
– Nie kpij sobie. PrzybiegÂłeÂś do Leonoscars, Âżeby przelecieĂŚ jednÂą z tamtejszych brudasek? W dodatku w towarzystwie innej koleÂżanki? – ZaczĂŞÂła kreÂśliĂŚ coÂś na pergaminie, chociaÂż nie byÂł to z pewnoÂściÂą zapis s³ów Syriusza.
– MoÂże krĂŞci mnie dzika natura. Pierwotne instynkty tkwiÂą w kaÂżdym z nas. W tobie na pewno rĂłwnieÂż, tylko musisz to w sobie odkryĂŚ...

Mildred wsta³a i opuœci³a pomieszczenie, zostawiaj¹c Syriusza samotnego w sali przes³uchaù. Min¹³ kwadrans, godzina... a kobieta wci¹¿ siê nie pojawi³a. W pomieszczeniu zgas³o œwiat³o, nie dociera³y ju¿ ¿adne dŸwiêki. Na Syriuszu nie robi³o to wra¿enia, bo jego przes³uchania za ka¿dym razem przebiega³y tak samo. Na pocz¹tku aurorzy myœleli, ¿e go przestrasz¹ sam¹ groŸn¹ min¹ i kilkoma "ostrze¿eniami". Potem zadawali w kó³ko te same pytania, by dla œwiêtego spokoju wreszcie odpowiedzia³ zgodnie z prawd¹. Kiedy przekonywali siê, ¿e chocia¿by ze zwyk³ej z³oœliwoœci Syriusz bêdzie k³ama³, zostawiali go na noc w pomieszczeniu. Nastêpnego dnia z braku zasadnych podstaw do zatrzymana, musieli go wypuœciÌ.

Kilka razu uda³o mu siê przysn¹Ì, ale nie na d³ugo. Twarde pod³o¿e i œwiadomoœÌ, ¿e w tej chwili ka¿dy jego ruch jest zapisywany przez magiczne lustro nie sprzyja³ rozluŸnieniu. Poza tym aurorów nigdy nie mo¿na by³o byÌ pewnym. Ju¿ nie raz mieli przeb³yski "geniuszu".

W pewnym momencie drzwi uchyliÂły siĂŞ, wpuszczajÂąc do sali sztuczne ÂświatÂło. Syriusz ze zmruÂżonymi oczami prĂłbowaÂł jakoÂś zidentyfikowaĂŚ ksztaÂłty, ktĂłre po chwili zÂłapaÂły go pod Âłokcie i wywlekÂły z pomieszczenia.

ZnalazÂł siĂŞ na ponurym korytarzu, ktĂłry znaÂł rĂłwnie dobrze jak i samÂą salĂŞ przesÂłuchaĂą. ByÂło to wÂąskie i dÂługie pomieszczenie o jasnozielonych Âścianach i drewnianej, zniszczonej posadzce. Niczym nie przypominaÂło sterylnego, szklanego pokoju, w ktĂłrym z zasady powinno skÂładaĂŚ siĂŞ zeznania. WÂłaÂściwie dla Syriusza wyglÂądaÂło dosyĂŚ przyjemnie. Nawet powieszone na Âścianie portrety znanych mordercĂłw w chwili ich zÂłapania czy jakiejkolwiek innej formy upokorzenia, nie odbieraÂły korytarzowi uroku.

– JesteÂś wolny – rzuciÂł stojÂący w rogu Dorian Rogers. – Ciesz siĂŞ, Âże nie mam teraz czasu na dziecinadĂŞ. Ale uwaÂżaj na siebie. Pewnego dnia, kiedy nie bĂŞdziesz siĂŞ tego spodziewaÂł...
– ... ty mnie przyÂłapiesz na tym, czego nigdy nie robiÂłem i nie bĂŞdĂŞ robiÂł - dokoĂączyÂł za niego Syriusz. – Nie wiem dlaczego siĂŞ tak upierasz.
– WidziaÂłeÂś siĂŞ moÂże ze swojÂą kuzyneczkÂą?
– A co, chcesz siĂŞ oÂświadczyĂŚ?
– ZejdÂź mi z oczu – powiedziaÂł i znikn¹³ za drzwiami jednej z sal.

Na koĂącu korytarza czekaÂła na niego Lina. ByÂła wyraÂźnie wymĂŞczona. Obok niej staÂł mÂłody auror o ciemno-rudych wÂłosach i masie piegĂłw na nosie. PrzesÂłuchiwaÂł go, kiedy po raz pierwszy zalazÂł na skĂłrĂŞ Dorianowi Rogersowi. W tamtym momencie nie daÂł po sobie poznaĂŚ, Âże kiedykolwiek mieli ze sobÂą do czynienia.
– Syriusz Black i Emelina Vance, tak? – zapytaÂł uprzejmie, co brzmiaÂło wrĂŞcz komicznie, biorÂąc pod uwagĂŞ, w jakim celu siĂŞ znaleÂźli w biurze aurorĂłw.
– JakbyÂś nie wiedziaÂł... – wycedziÂł wÂściekÂły Syriusz.

***

Byli okropnie zmĂŞczeni, ale nie mieli zbyt wiele czasu na odpoczynek. Lina prawie przysnĂŞÂła w windzie, opierajÂąc siĂŞ na ramieniu Syriusza. MiaÂła potargane wÂłosy, pod okiem moÂżna byÂło dostrzec Âślady po rozmazanym tuszu. WsiadajÂący pracownicy Ministerstwa Magii spoglÂądali na nich z ciekawoÂściÂą i niepokojem, ale nikt nie odwaÂżyÂł siĂŞ nic powiedzieĂŚ.

ZnaleŸli siê w Holu, gdzie ju¿ ¿aden ze spiesz¹cych siê czarodziejów nie zwróci³ na nich uwagi. Lina pomacha³a rêk¹ do kobiety nios¹cej jakiœ karton, z którego wydobywa³y siê dziwne piski. Niedaleko niej sta³ mê¿czyzna ubrany w gustown¹, czarn¹ szatê. Uœmiechn¹³ siê z wy¿szoœci¹ do przechodz¹cej obok czarownicy.
– To on, tak? – szepnĂŞÂła Lina. WyprostowaÂła siĂŞ i ÂścisnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ, jakby szykujÂąc siĂŞ do ataku. – Wiesz, jak siĂŞ nazywa?
– Skurwysyn – wycedziÂł Syriusz, przypatrujÂąc siĂŞ mĂŞÂżczyÂźnie kÂątem oka. Nie wyglÂądaÂł groÂźnie, ale Âżaden ÂŚmiercioÂżerca nie sprawiaÂł takiego wraÂżenia bez maski. JeÂśli chcieli osiÂągn¹Ì to, co zamierzali, musieli Âświetnie siĂŞ ukrywaĂŚ. Dlatego zapewne nikt by nawet nie pomyÂślaÂł, Âże ten szanowany przedstawiciel ministerstwa bez wahania zamordowaÂł Edgara Bonesa i jego rodzinĂŞ.

MĂŞÂżczyzna zaczepiÂł przechodzÂącego obok niego mÂłodzieĂąca o ciemnych wÂłosach wskazaÂł mu drzwi do nieznanego Syriuszowi pomieszczenia.

Zatrzyma³ siê. Lina spojrza³a na niego z obaw¹, ale nie wykona³a ¿adnego ruchu. Pod¹¿y³a wzrokiem Syriusza, który bardzo dok³adnie analizowa³ zachowanie czarodziejów. M³odzieniec z uprzejmym, ale ch³odnym wyrazem twarzy pod¹¿y³ w kierunku wskazanym przez Œmiercio¿ercê.

– Co ty tutaj robisz, szczeniaku... – rzuciÂł pod nosem Syriusz i ruszyÂł za umykajÂącymi czarodziejami. Lina zÂłapaÂła go za skraj szaty i szarpnĂŞÂła, by ten zwrĂłciÂł na niÂą uwagĂŞ.
– Nie teraz, Syriuszu - powiedziaÂła z rozdraÂżnieniem. – Zajmiesz siĂŞ tym póŸniej, sÂłyszysz?

Syriusz najwyraŸniej nie s³ysza³, bo nic nie odpowiedzia³. Chwyci³ Linê za nadgarstek i odsun¹³ j¹ od siebie.

– IdÂź sama, spotkamy siĂŞ na miejscu.

Gdyby spojrza³ na zegarek, zda³by sobie sprawê, ¿e nawet w tamtej chwili by³ spóŸniony. Po opuszczeniu Ministerstwa Magii móg³ byÌ tylko jeszcze bardziej, pora¿aj¹co i niewybaczalnie spóŸniony.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.