Artyku³ jest jedynie t³umaczeniem materia³ów zamieszczonych na Pottermore.



WilkoÂłaki wystĂŞpujÂą na caÂłym Âświecie, bĂŞdÂąc wyrzutkami w spoÂłecznoÂściach czarodziejĂłw, z ktĂłrych w wiĂŞkszoÂści siĂŞ wywodzÂą. Czarownice i czarodzieje, ktĂłrzy polujÂą na nie lub badajÂą ich Âżycie, sÂą bardziej naraÂżeni na ryzyko ataku wilkoÂłaka, niÂż przeciĂŞtny mugol. Pod koniec dziewiĂŞtnastego wieku wielki angielski autorytet w dziedzinie wilkoÂłakĂłw, profesor Marlowe Forfang [warto wspomnieĂŚ, Âże fang to z angielskiego kieÂł - przyp. tÂłum.], jako pierwszy przeprowadziÂł obszerne badania na temat ich zwyczajĂłw. Prawie wszyscy, ktĂłrych zdoÂłaÂł zbadaĂŚ i przepytaĂŚ, przed ugryzieniem byli czarodziejami. DowiedziaÂł siĂŞ rĂłwnieÂż, Âże mugole smakujÂą inaczej niÂż czarodzieje i bardziej prawdopodobne jest to, Âże umrÂą od ran, w przeciwieĂąstwie do czarownic i czarodziejĂłw, ktĂłrzy przeÂżywajÂą atak, by staĂŚ siĂŞ wilkoÂłakami.

Polityka Ministerstwa Magii wobec wilko³aków od zawsze by³a zagmatwana i nieudolna. W 1637 wprowadzono Kodeks Postêpowania Wilko³aków, który ka¿dy z nich mia³ podpisaÌ, obiecuj¹c nie atakowaÌ ludzi oraz raz w miesi¹cu zamykaÌ siê w bezpiecznym miejscu, by przejœÌ przemianê. Co by³o do przewidzenia, ¿aden z wilko³aków Kodeksu nie podpisa³, poniewa¿ ¿aden z nich nie by³ gotów wkroczyÌ do Ministerstwa i przyznaÌ siê do swojej przypad³oœci - z tego samego powodu nieefektywny okaza³ siê równie¿ póŸniejszy rejestr wilko³aków. Przez lata wiêc rejestr, w którym mia³y znaleŸÌ siê wszystkie niezbêdne dane i znaki szczególne wilko³aków, pozostawa³ niepe³ny i nierzetelny, poniewa¿ wszyscy nowougryzieni starali siê ukryÌ swój problem, by uciec przed niew¹tpliwym wstydem i wygnaniem ze spo³ecznoœci czarodziejów. Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami przez lata nie móg³ zdecydowaÌ, czy wilko³aki powinny zostaÌ zakwalifikowane jako ludzie, czy jako stworzenia. Z jednej strony rejestr oraz Oddzia³ £apaczy Wilko³aków znajdowa³y siê w dziale stworzeù, podczas gdy Biuro Wsparcia Wilko³aków mieœci³o siê w dziale istot. Nikt nigdy nie pojawi³ siê w Biurze Wsparcia z tego samego powodu, dla którego nie wpisa³ siê do rejestru, dlatego te¿ po krótkim czasie biuro zosta³o zamkniête.

Aby staĂŚ siĂŞ lykantropem, ofiara musi zostaĂŚ ugryziona przez wilkoÂłaka w jego zwierzĂŞcej postaci, podczas peÂłni ksiĂŞÂżyca. ZakaÂżenie nastĂŞpuje po zmieszaniu siĂŞ wilkoÂłaczej Âśliny z krwiÂą ofiary.

Wiele mugolskich mitów i legend, otaczaj¹cych wilko³aki, zosta³o zmyœlonych, choÌ czêœÌ z nich zawiera w sobie ziarnko prawdy. Srebrne kule nie zabijaj¹ wilko³aków, aczkolwiek mieszanka sproszkowanego srebra i dyptamu, zaaplikowana na œwie¿¹ ranê, pomaga zasklepiÌ j¹ i zapobiega œmiertelnemu wykrwawieniu siê ofiary (chocia¿ mro¿¹ce krew w ¿y³ach opowieœci mówi¹ o ludziach, którzy by nie musieÌ zmagaÌ siê z wilko³actwem, b³agali o œmierÌ).

W drugiej poÂłowie dwudziestego wieku wynaleziono kilka eliksirĂłw ÂłagodzÂących objawy lykantropii. Najbardziej efektywnym byÂł Eliksir Tojadowy.

Comiesiêczna przemiana w wilko³aka, gdy nieleczona, jest niesamowicie bolesna, zazwyczaj poprzedzana kilkoma dniami z³ego samopoczucia i zmêczenia, które utrzymuj¹ siê równie¿ po przemianie. W swojej wilczej postaci wilko³aki trac¹ ludzkie poczucie tego, co jest dobre, a co z³e; chocia¿ niew³aœciwym jest stwierdzenie (g³oszone przez niektóre autorytety, na przyk³ad przez profesora Emeretta Picardy'ego w jego ksi¹¿ce Wilcze bezprawie: Dlaczego wilko³aki nie zas³uguj¹ na ¿ycie?), ¿e s¹ ca³kowicie pozbawieni poczucia moralnoœci. W swojej ludzkiej postaci wilko³aki mog¹ byÌ tak dobre i mi³e, jak ka¿dy inny, chocia¿ zdarzaj¹ siê przypadki, kiedy nawet w ludzkiej postaci s¹ niebezpieczne, jak Fenrir Greyback, atakuj¹cy równie¿ jako cz³owiek.

Ofiara zaatakowana przez wilko³aka w jego ludzkiej formie mo¿e rozwin¹Ì w sobie pewne wilcze cechy, jak zami³owanie do surowego miêsa, jednak¿e ¿adne d³ugoterminowe efekty uboczne nie powinny jej niepokoiÌ. Niemniej jednak ka¿de ugryzienie czy zadrapanie pozostawi po sobie blizny, niezale¿nie od tego, czy oprawca by³ w swojej ludzkiej czy wilczej formie.

W swojej zwierzêcej formie wilko³aki s¹ niemal identyczne jak prawdziwe wilki, chocia¿ ich pyski s¹ nieco krótsze, a Ÿrenice mniejsze (w obu wypadkach bardziej ludzkie), natomiast ich ogony s¹ mniej bujne. Jednak¿e prawdziw¹ ró¿nicê widaÌ w zachowaniu: wilki nie s¹ zbyt agresywne i w³adze magiczne s¹dz¹, ¿e opowieœci o bezlitosnych atakach wilków odnosz¹ siê raczej do wilko³aków. Wilki nie atakuj¹ ludzi, chyba ¿e w wyj¹tkowych okolicznoœciach; natomiast celem wilko³aków s¹ prawie wy³¹cznie ludzie, dla innych istot s¹ praktycznie niegroŸne.

Zazwyczaj wilko³aki rozmna¿aj¹ siê poprzez ataki na ludzi. Piêtno wyciœniête na nich przez wieki by³o tak wielkie, ¿e bardzo niewielu zdecydowa³o siê na ma³¿eùstwo i za³o¿enie rodziny. Jednak¿e w przypadku ma³¿eùstwa pomiêdzy wilko³akiem a cz³owiekiem nigdy nie odnotowano œladów lykantropii przekazanych potomstwu.

Ciekawym zjawiskiem jest, ¿e gdy dwa wilko³aki zejd¹ siê podczas pe³ni (niemal¿e niespotykana ewentualnoœÌ, która mia³a miejsce tylko dwa razy), wynikiem takiego po³¹czenia bêd¹ szczeniêta, przypominaj¹ce prawdziwe wilki we wszystkim, z wyj¹tkiem nad wyraz wysokiej inteligencji. Nie s¹ one bardziej agresywne od zwyk³ych wilków, ani nie atakuj¹ ludzi. Miot takich m³odych wilków zosta³ niegdyœ wypuszczony w najwiêkszej tajemnicy w Zakazanym Lesie, za pozwoleniem Albusa Dumbledore'a. Szczeniêta wyros³y na piêkne i niespotykanie inteligentne wilki i czêœÌ z nich nadal zamieszkuje w Hogwarcie, co da³o pocz¹tek opowieœciom o wilko³akach w Zakazanym Lesie - opowieœciom, których nie neguj¹ ani nauczyciele, ani gajowy, by utrzymaÌ uczniów z dala od tego miejsca.


tÂłumaczenie: Sann
korekta: ÂŁoÂś :*