Hermiona zawsze byÂła mÂądrÂą kobietÂą, nie tylko inteligentnÂą czarownicÂą, ale osobÂą z duÂżym doÂświadczeniem. WiedziaÂła, Âże od dzieciĂąstwa nosi w sobie pewien rodzaj mÂądroÂści i zawsze staraÂła siĂŞ go nie traciĂŚ. Od kiedy pamiĂŞtaÂła, szczyciÂła siĂŞ swoim logicznym myÂśleniem i praktycznym podejÂściem do Âżycia. Tylko w dwĂłch wypadkach nie zawsze postĂŞpowaÂła racjonalnie, gdy chodziÂło o jej dzieci i o Rona.

JuÂż od dÂłuÂższego czasu wiedziaÂła, Âże coÂś jest nie tak. Coraz rzadziej ze sobÂą rozmawiali, prawie nie spĂŞdzali ze sobÂą czasu. Gdy wracaÂł do domu, to tylko na noc. Hermiona bardzo dobrze wiedziaÂła, co siĂŞ dzieje. PojawiÂła siĂŞ inna. KtoÂś jest dla Niego waÂżniejszy od niej, jakaÂś kobieta. A myÂślaÂła, Âże ona mu wystarcza. Zawsze mĂłwiÂł, Âże jest najwaÂżniejsza…

A¿ za dobrze pamiêta³a jaki ból odczuwa³a gdy jeszcze w szkole Ron spotyka³ siê z Lavender Brown. Te uk³ucie zazdroœci, gdy tamta nazywa³a go Mon-Ron. Teraz czu³a siê sto razy gorzej. Jeœli wtedy myœla³a, ¿e wie czym jest zazdroœÌ, myli³a siê po tysi¹ckroÌ.
Tamte dÂługie wieczory przepeÂłnione myÂśleniem o tym, co Ron robi z Lavender byÂły niczym wobec tego, co czuÂła teraz. Za kaÂżdym razem gdy pomyÂślaÂła o Nim z tÂą dziewczynÂą, czuÂła bĂłl porĂłwnywalny Cruciatusowi. PrzypomniaÂła sobie jak w czasie ostatnich ÂświÂąt powiedziaÂł jej, Âże nikomu tak nie ufa jak jej… Najwidoczniej zaufaÂł tamtej rĂłwnie mocno. A myÂślaÂła, Âże ona mu wystarcza. Zawsze mĂłwiÂł, Âże bĂŞdzie jÂą kochaĂŚ…

Kobieta otarÂła Âłzy, ktĂłre mimowolnie popÂłynĂŞÂły po jej policzkach. SiedziaÂła w lodziarni, niegdyÂś nale¿¹cej do Floriana Fortescue i popijaÂła gorÂącÂą czekoladĂŞ, wtedy ich zauwaÂżyÂła. Szli objĂŞci, Âżywo o czymÂś dyskutujÂąc. On wÂłaÂśnie coÂś opowiadaÂł, ona odrzuciÂła gÂłowĂŞ do tyÂłu, ÂśmiejÂąc siĂŞ gÂłoÂśno z Jego historii. Zawsze myÂślaÂła, Âże to ona ma monopol na Jego najzabawniejsze opowiastki. Zatrzymali siĂŞ przy sklepie ze sÂłodyczami, ona coÂś do niego powiedziaÂła, tylko przytakn¹³ i weszli do Âśrodka. Hermiona si³¹ woli powstrzymaÂła siĂŞ przed pĂłjÂściem za nimi, gdzieÂś tam gÂłos rozsÂądku mĂłwiÂł jej, Âże bĂŞdzie tego ÂżaÂłowaÂła. UpiÂła wiĂŞc kolejny Âłyk czekolady i wyÂłamujÂąc sobie palce czekaÂła na to, co siĂŞ wydarzy. Czy jÂą zauwa¿¹? Zmiesza siĂŞ, a moÂże uda, Âże jej nie widzi? Czy podejdzie do niej? Przeprosi? A moÂże pĂłjdÂą w innÂą stronĂŞ i po powrocie do domu bĂŞdzie udawaÂł, Âże nic siĂŞ nie staÂło? Nie chciaÂła siĂŞ do tego przyznaĂŚ, ale baÂła siĂŞ konfrontacji, nie byÂła na to gotowa. MyÂślaÂła, Âże ona mu wystarcza. Zawsze mĂłwiÂł, Âże jest jedynÂą kobietÂą w jego Âżyciu…

Hermiona przypomniaÂła sobie pierwsze tygodnie, gdy musiaÂł wyjechaĂŚ po raz pierwszy. WiedziaÂła, Âże taki dzieĂą nadejdzie i z jednej strony byÂła na to gotowa, z drugiej poczuÂła siĂŞ porzucona. Gdy w koĂącu siĂŞ z tym pogodziÂła, a nawet przyzwyczaiÂła do jego czasowej nieobecnoÂści i poukÂładaÂła sobie wszystko na nowo wrĂłciÂł, i znowu byÂło tak jak byĂŚ powinno, do czasu… WiedziaÂła, Âże tak byĂŚ musi i byÂła dla Niego wyrozumiaÂła, gdy przez te wszystkie lata znikaÂł, a jedynym znakiem Âżycia byÂła sowa wysÂłana raz w tygodniu. KochaÂła go takim jakim jest i zawsze wierzyÂła, Âże On jÂą kocha rĂłwnie mocno.
PrzypomniaÂła sobie jeden z tych utartych truizmĂłw. JeÂśli kogoÂś kochasz, pozwĂłl mu odejœÌ. JeÂśli on CiĂŞ kocha, wrĂłci. MÂądroÂści ludowe zawsze miaÂły to do siebie, Âże Âłatwo je wygÂłaszaĂŚ, gorzej z wprowadzaniem w Âżycie. Hermiona jeszcze zanim poszÂła do Hogwartu, miaÂła siĂŞ za osobĂŞ Âświat³¹ i nigdy nie traktowaÂła powaÂżnie tego typu powiedzeĂą, teraz zrozumiaÂła dlaczego. Bo zastosowanie siĂŞ do nich jest cholernie trudne. PowtarzajÂą ci coÂś przez caÂłe Âżycie mĂłwiÂąc, Âże to mÂądroœÌ ludowa, Âże tego trzeba siĂŞ trzymaĂŚ bo to jedna z prawd objawionych, ale prawda jest taka, Âże wprowadzenie ich w Âżycie czĂŞsto wi¹¿e siĂŞ z tak wielkimi wyrzeczeniami, Âże jedyne o czym siĂŞ myÂśli to fakt, czy to wszystko jest tego warte. Czy warto pozwalaĂŚ odejœÌ ukochanej osobie z nadziejÂą, Âże ona zmÂądrzeje i do nas wrĂłci? Czy ta nadzieja, Âże bĂŞdziemy jeszcze szczĂŞÂśliwi jest warta tych mÂąk ktĂłre trzeba przeÂżyĂŚ po rozstaniu? O tym, Âże bĂŞdziemy cierpieĂŚ nie mĂłwiÂą. Hermiona nie byÂła pewna, czy chce na wÂłasnej skĂłrze to sprawdzaĂŚ. MyÂślaÂła, Âże ona mu wystarcza. Zawsze mĂłwiÂł, Âże Âżadna kobieta nie zastÂąpi jej miejsca…

Wyszli z powrotem na ulicĂŞ, Hermiona nadal nie spuszczaÂła z nich wzroku, ona mĂłwiÂła coÂś do niego robiÂąc obrzydliwie sÂłodkie minki. On obejmowaÂł jÂą w pasie jednÂą rĂŞkÂą, drugÂą gÂładzÂąc jej wÂłosy. PocaÂłowaÂła go, szybko zanoszÂąc siĂŞ Âśmiechem. ByÂła Gryfonka poczuÂła siĂŞ zaÂżenowana. Jak mu nie wstyd staĂŚ z tÂą lafiryndÂą na samym Âśrodku PokÂątnej i siĂŞ obÂściskiwaĂŚ jakby nigdy nic. Nie baÂł siĂŞ, Âże ktoÂś jej o tym powie? Nie mogÂła zrozumieĂŚ jak moÂżna byĂŚ tak aroganckim. ZabolaÂło jÂą to jeszcze bardziej.

Hermiona byÂła jedynaczkÂą, byÂła przyzwyczajona do tego, Âże jest sama. MiaÂła w szkole najlepszych na Âświecie przyjació³, ale nadal czĂŞsto spĂŞdzaÂła sama dÂługie godziny w bibliotece. PóŸniej gdy rozpoczĂŞÂła swoje dorosÂłe Âżycie, do czasu Âślubu z Ronem mieszkaÂła sama, ale nigdy nie czuÂła siĂŞ samotna. JuÂż w dzieciĂąstwie nauczyÂła siĂŞ spĂŞdzaĂŚ czas sama ze sobÂą i nigdy siĂŞ nie nudziÂła. Ale teraz siedzÂąc na jednej z najbardziej tÂłocznych ulic w czarodziejskim Âświecie czuÂła siĂŞ, chyba pierwszy raz w Âżyciu, tak strasznie samotna. Nawet wtedy gdy Ron zostawiÂł jÂą i Harry’ego w czasie pogoni za Horkrusami, nie czuÂła siĂŞ tak Âźle jak teraz. PrzyglÂądaÂła siĂŞ parze stojÂącej tak blisko niej. Jemu i tej okropnej babie, jej rywalce. PrzyjrzaÂła siĂŞ jej dokÂładnie. Niska blondynka o krĂłtko przyciĂŞtych wÂłosach i denerwujÂąco zgrabnej figurze, byÂła jej konkurentkÂą, prĂłbowaÂła jej Go zabraĂŚ. A On najwidoczniej nie miaÂł nic przeciwko temu. MyÂślaÂła, Âże ona mu wystarcza. Zawsze mĂłwiÂł, Âże nigdy nie pozwoli, by czuÂła siĂŞ samotna…

W pewnym momencie rozejrza³ siê naoko³o i j¹ zauwa¿y³. Uœmiechn¹³ siê do niej jakby nigdy nic. Powiedzia³ coœ lafiryndzie i ona równie¿ na ni¹ spojrza³a, uœmiecha³a siê jakby w³aœnie siê nie obœciskiwali i pomacha³a do niej. Ruszyli w jej stronê. Hermiona zacisnê³a d³onie mocno na blacie, by nie siêgn¹Ì po ró¿d¿kê, bo czu³a, ¿e w tym momencie mog³aby jakaœ Avada polecieÌ.
Szli nieÂśpiesznie w jej stronĂŞ nadal siĂŞ obejmujÂąc, On coÂś mĂłwiÂł do tej lafiryndy, ona tylko kiwnĂŞÂła gÂłowÂą. Podeszli do jej stolika, jakby nie zauwaÂżajÂąc ÂśmiesznoÂści sytuacji.

- Mamo, cieszĂŞ siĂŞ, Âże ciĂŞ spotkaliÂśmy – zacz¹³ uÂśmiechajÂąc siĂŞ do Hermiony promiennie. – To jest Angelika i jest mojÂą dziewczynÂą. – Lafirynda wyciÂągnĂŞÂła do niej rĂŞkĂŞ uÂśmiechajÂąc siĂŞ w dalszym ciÂągu.
Hermiona wiedziaÂła, Âże powinna siĂŞ opanowaĂŚ i odpowiedzieĂŚ na gest ze strony tej przebiegÂłej wywÂłoki.
- Hermiona Weasley – powiedziaÂła najbardziej oficjalnym tonem na jaki jÂą byÂło staĂŚ w tym momencie, ÂściskajÂąc krĂłtko dÂłoĂą tej caÂłej Angeliki. Angelika, co to w ogĂłle za imiĂŞ?
- Nie bĂŞdziemy ci przeszkadzaĂŚ. Do zobaczenia w domu, mamo. – Hugo chyba wyczuÂł zÂły nastrĂłj matki i ciÂągn¹Ì za sobÂą swojÂą dziewczynĂŞ, jak nazwaÂł tĂŞ lafiryndĂŞ, opuÂściÂł lodziarnie.
Z jednej strony wiedziaÂła, Âże ten dzieĂą kiedyÂś nadejdzie. Przyjdzie jakaÂś inna, mÂłodsza i zabierze jej syna, z drugiej on miaÂł niecaÂłe siedemnaÂście, jest jeszcze za mÂłody…

Oh, Hermiono przypomnij sobie jak ty miaÂłaÂś siedemnaÂście lat– zganiÂła siebie w myÂślach.
To byÂły inne czasy… – prĂłbowaÂła siĂŞ broniĂŚ przed RacjonalnÂą HermionÂą.
Jakie inne czasy? To nie wytÂłumaczenie. Jakie by nie byÂły, miÂłoœÌ zawsze jest i bĂŞdzie– upomniaÂła sama siebie.
Ale ona mi go zabierze… – WiedziaÂła, Âże ten argument jest dziecinny.
Nie bÂądÂź zazdrosna. Ty teÂż zabraÂłaÂś kiedyÂś Rona pani Weasley
Nie prĂłbuj z tym argumentem, zresztÂą to nie zazdroœÌ, to tylko… – Hermiona zaczerwieniÂła siĂŞ gwaÂłtownie, uÂświadomiÂła sobie ÂśmiesznoœÌ caÂłej sytuacji.
- Z RacjonalnÂą HermionÂą nigdy nie wygram – mruknĂŞÂła do siebie i wstaÂła od stolika zostawiajÂąc napiwek dla kelnerki.

PĂłjdzie do domu zrobiĂŚ obiad, a moÂże upiecze ulubione ciasto Hugona? Albo ciasteczka cynamonowe dla Rona... Musi przecieÂż dbaĂŚ o swoich mĂŞÂżczyzn, pĂłki jeszcze ma ich obu przy sobie.
Gdy uœwiadomi³a sobie, ¿e to tylko zazdroœÌ, poczu³a siê o wiele lepiej. Lafiryndy przychodz¹ i odchodz¹, a matka zawsze zostaje w ¿yciu syna i ju¿ ona siê postara, by nigdy nie brakowa³o w domu ulubionego ciasta czekoladowego Hugona.
MoÂże nawet zaprosi LafiryndĂŞ?
Niech wywÂłoka wie kto tu rzÂądzi.