Z tym twierdzeniem, że ktoś wie lepiej, to jest ciężka sytuacja. Bo w kwestii wiary nic nie wiadomo, tak naprawdę. Ktoś może Ci ewentualnie powiedzieć, że uważa, że Twoja wiara jest bez sensu, czy coś w tym rodzaju. I na dobrą sprawę ma do tego prawo, tak samo jak Ty masz prawo wierzyć w co Ci się żywnie podoba. Wkurzająca jest za to zbytnia ingerencja w życie drugiej osoby: bez znaczenia czy jest się osobą niewierzącą, czy wierzy w latającego potwora spaghetti. Moim zdaniem po prostu każdy powinien się zajmować własnym ogródkiem. Także jakby wyrażenie opinii w niczym w sumie nikomu nie szkodzi, ale ingerencja i próba dyktowania komuś, według jakich zasad ma żyć jest zwyczajnie wkurzająca i niepotrzebna.

Natomiast zgadzam się, że trochę trudno być pomiędzy i nadal definiować się jako przynależnego do jakiejś wiary. Bo trudno nazywać siebie katolikiem, jeśli się wierzy w Boga, ale nie chodzi się do Kościoła np.

Ja się z tym całkowicie zgadzam, natomiast mam przed oczami właściwie kwestię nieustannych walk ateistów z katolikami. Gdzie dla ateistów po prostu ten świat boski nie istnieje w żadnej konfiguracji, a z drugiej strony są tacy katolicy, którzy odbierają ateistom moralność, bo nie definiują jej z Bogiem.



Nie nazywałabym tego księdza od razu pedofilem, ale w dalszym ciągu uważam, że ta zabawa była zwyczajnie uwłaczająca. I za żadne skarby nie wzięłabym w niej udziału. Rozumiem ideę otrzęsin, bo sama brałam w niejednych udział, natomiast tego typu zabawa, czy "zadanie" wybrane na otrzęsiny jest dla mnie zwyczajnie obrzydliwa. Jestem w stanie przyjąć do wiadomości, że nikt nie miał na myśli niczego złego i to miała być forma rozrywki, ale wyszło bardzo niesmacznie.



Kwestia też tego, że jeżeli ktoś wierzył w coś przez całe życie, to trudno jest później zmieniać swoje poglądy. Zwłaszcza, jak jest się już starszym człowiekiem, często jak wspomniałaś, samotnym. Więc jakby uważam, że to dobrze, że starsze osoby jakieś pocieszenie w kościele odnajdują i mają z niego pożytek, natomiast wkurwia mnie zwyczajnie dyktowanie warunków innym - młodym głównie. Jakieś kazania przy rodzinnym obiedzie, że młodzież nie ma teraz żadnych ideałów, bo odchodzi od kościoła, nie przyjmowanie do wiadomości w ogóle, że można mieć inny pogląd na życie i nie każdy musi wierzyć w Boga. To mnie przede wszystkim drażni u osób starszych, u pokolenia naszych dziadków, bo u rówieśników już nie zauważyłam takiej zapiekłości, interesowania się tym, co kto robi i jak żyje.

No z pewnością nie byłaby to ta sama instytucja, ale tak mnie naszło, że może wtedy wszystko odbywałoby się uczciwiej. Bo z jednej strony fajnie, jest zasada dobrowolności, ale z drugiej, jeśli należysz do jakiejś instytucji i utożsamiasz się z nią światopoglądowo, co więcej, głosisz te poglądy, to może warto byłoby wesprzeć tę instytucję nie tylko swoją obecnością na mszy, ale i pieniądzem.

Kolejna sprawa, że bardzo szybko okazałoby się, kto jest mocno związany z kościołem i chce zostać w jego strukturach, płacić na jego rzecz, itd. I cała ta sprawa z pewnością by się wiązała z odpływem ludzi z kościoła. Ale... Czy wtedy nie byłoby właśnie po prostu uczciwiej? Mieć w swoich "szeregach" ludzi, którzy naprawdę chcą być częścią wspólnoty? Posługiwać się dzięki temu prawdziwymi statystykami, a nie wykorzystywać te o ochrzczonych katolikach, z których jakaś część w dorosłym życiu nic wspólnego z kościołem nie ma?
Wydaje mi się, że wtedy cała instytucja byłaby po prostu bardziej wiarygodna i szczera, no ale jak wiadomo nikt ze szczerości jeszcze nie wyżył.