No to już jest kwestia tego, co kto uważa, za uwłaczające. Chociaż, szczerze mówiąc, tak czy siak widzę różnicę między cmoknięciem kogoś w to nieszczęsne kolano, a zlizywaniem z niego bitej śmietany, ale może to tylko ja. No i kwestia tego, że nie dla wszystkich cała ta sytuacja wydała się oczywistą zabawą, stąd oburzenie. Bo jak pisałam, złych intencji pewnie w tym nie było, ale to nadal niesmaczne.



Zgadzam się, jeśli chodzi o kwestię samego kościoła i szukania jakiegokolwiek argumentu, żeby tylko poprzeć tezę, że instytucja jest beznadziejna. Natomiast kwestia tego, że religia - nie tylko chrześcijaństwo i katolicyzm stricte - była, jest i będzie przyczyną wielu wojen, bo fundamentaliści danego wyznania chcą mieć prymat nad innymi. Dla przeciętnego Kowalskiego w jego codziennym życiu i "normalnej" wierze nie ma to większego znaczenia, ale wciąż są ludzie, którzy za wiarę umierają. Być może nie w Europie, ale w Azji czy w Afryce to nie jest wcale taki mały procent.

Penelope, fajnie, że są ludzie, którzy czują, że są na nabożeństwie przeniesieni gdziekolwiek. Ja tego nie czułam jako dziecko, mimo że byłam wychowywana w wierze katolickiej, i nie czułam później. No, ale ze mną sprawa wygląda tak, że wiem już, że nie miałam żadnego kryzysu wiary, bo nigdy nie wierzyłam. Natomiast, chodzi mi o to, że dla kogoś, kto przechodzi jakiś kryzys wiary, kogo szlag trafia jak słyszy to, co wyrabiają niektórzy księża, msza święta, to za mało. Za mało, żeby wrócić do wspólnoty na sto procent, za mało, żeby poczuć w tym miłość. Bo zbłąkani jej nie czują. Ludzie, którzy wierzą bezgranicznie być może tak, ale czy czują ludzie, których wiara jest po prostu na, hm, przeciętnym poziomie? Wydaje mi się, że nie.



No, podobno jest najważniejszy, ale coraz mniej go w tym kościele. Nie mogę mówić z własnego doświadczenia, bo do kościoła nie chodzę już od dawna, ale moi znajomi tak. I coraz więcej jest w kościele polityki i spraw, w które kościół mieszać się nie powinien, a Jezus, owszem, jest. Ale gra drugie skrzypce.