Ale kto komu chce coś odbierać? Chrześcijanie wierzą, ateiści nie i tyle. Ja uważam, że życia pozagrobowego nie ma, ale jeśli ktoś w to wierzy, to co mnie to interesuje tak właściwie?

Co do tego budowania religii na strachu, to chyba bardziej chodzi o budowanie samej wiary na strachu jednak. I ja się poniekąd z tym zgadzam, nawet nie tylko w kontekście życia pozagrobowego. Ja też byłam wychowywana w wierze katolickiej, jak większość z nas, natomiast nie uważam tego okresu za najszczęśliwszy w życiu. Jedyne co pamiętam z lekcji religii i kazań w kościele, to ciągłe uciekanie przed grzechem i wieczne potępienie za wszystko, nawet nie za czyn, a za każdą myśl, która była choć trochę "nieczysta" czy w ogóle nie taka, jaka powinna być. Ja się w ogóle zastanawiam, co to za życie, jeżeli trzeba przestrzegać tych wszystkich nakazów i zakazów. No, ale to już jest kwestia człowieka. Niektórym to pasuje, niektórzy widzą na końcu jakąś nagrodę, a jeszcze inni będą nazywać ateistów ludźmi bez kręgosłupa moralnego, bo się nie chcemy dostosować do zasad. Natomiast nie moją rolą jest mówienie komukolwiek, jak ma żyć.

No jasne, najłatwiej jest nazwać inne podejście do religii i wiary "modą na nicość".

No tak, ale idąc tym tropem, ja mogę wskazać masę katolików, którzy próbują narzucać swój pogląd niewierzącym. Mieliśmy ostatnio przykład we Wrocławiu chociażby. No i nawet samo to, że tutaj też ktoś nazwał drugą stronę za ludzi, co sobie idą za "modą na nicość". Dlatego naprawdę, to nie jest domena tylko jednej strony.

Ja szczerze mówiąc, trochę nie ogarniam w czym jest problem. Dlaczego każdy rodzic, czy ktokolwiek bliski nie może tłumaczyć dziecku śmierci, jak uważa za słuszne? Czy to, że ktoś mnie, kiedy miałam 6 lat, powiedział, że ktoś z rodziny jest teraz w niebie i na mnie patrzy oznacza, że ja sobie po dziś dzień nie zdaję sprawy, że ten wujek X nie żyje? Tak samo zresztą, jak ktoś tłumaczy dziecku, że wujek umarł i już nas nigdy nie odwiedzi, bo cośtam się wydarzyło, ale wujek nas na pewno bardzo kochał i tak dalej. Każdy sobie inaczej radzi ze śmiercią, każdy inaczej ją oswaja, inaczej przeżywa śmierć bliskich osób. Każdy z nas może swoim dzieciom tłumaczyć to jak mu się żywnie podoba tak naprawdę. Dzieci są mądrzejsze niż nam się zdaje i z czasem sobie taką informację przyswoją na swój sposób. Albo będą po latach wierzyć w to, że ten wujek z góry na nie patrzy albo uznają, że po śmierci nic nie ma, więc wujka też nie, ale nadal będą za nim tęsknić.