Właśnie w tym rzecz, że wspinać się w Himalaje nie jeżdżą zwykli ludzie. I dlatego my nigdy nie zrozumiemy tego, że ktoś jest w stanie zaryzykować życie dla swojej pasji. Tak samo jak dla nich nigdy zwykłe, bezpieczne życie z bliskimi na miejscu nigdy nie będzie pełnią szczęścia. Mnie się kiedyś też wydawało skandaliczne, że ktoś zostawia swoją rodzinę, bo ważniejsza jest dla niego adrenalina i ten dreszcz zrobienia czegoś wielkiego. Ale teraz już tak na to nie patrzę, bo rozumiem, że nie każdy musi żyć, tak jak ja żyję. Nie dla każdego musi być ważne, to co dla mnie jest ważne. I wiem też, że ja też wcale nie muszę ich rozumieć. A to, że nie rozumiem, nie oznacza też, że będę ich potępiać.

Co do akcji ratunkowych - dopóki jest ktoś, kto zdecyduje się ruszyć na pomoc, to nie widzę w tym nic złego. Bielecki i Urubko zdawali sobie sprawę z niebezpieczeństwa, ale to też nie byli ludzie z przypadku, tylko doświadczeni himalaiści.

Czy zostawianie swojego partnera jest normalne - myślę, że takie warunki i taka sytuacja wiele usprawiedliwia. Różne sytuacje mają miejsce tam na górze i chyba dlatego budzą takie kontrowersje, że później poznajemy wersję tylko tej strony, której udało się wrócić cało. Może dlatego tak wielu ludzi teraz jedzie po Revol, wypomina jej, że kilka lat temu jej poprzedni partner też zginął podczas wyprawy z nią. Ja mogę tylko napisać, że z tego co wiemy w sprawie jej i Mackiewicza, to nie mogła się lepiej zachować. Revol jest bardzo drobną kobietą, a jednak jakimś cudem udało jej się Mackiewicza przetransportować kilkaset metrów i zabezpieczyć najlepiej jak się da. Poza tym, z zapisów GPS wiadomo, że kiedy go zostawiała, to zeszła kawałek i się wróciła, bo sama się zapewne biła z myślami. Ale musiała sobie zdawać sprawę z tego, że Mackiewicz nie ma już szans i że jeżeli będzie próbowała schodzić z nim dalej, to oboje tam umrą. Ja to całkowicie rozumiem, próbowała siebie ratować, wiedząc, że Mackiewicz nie ma już szans z takimi odmrożeniami, chorobą wysokościową, ślepotą. Poza tym, himalaiści sami mówią, że tam wysoko w górach mogą liczyć tylko na siebie i to są tak ekstremalne sytuacje, że nie można od drugiego człowieka wymagać nie wiadomo jakiego poświęcenia.

Nie wiem czy mamy prawo, czy nie, wiem, że człowiek jest tak skonstruowany, że musi mieć opinię na każdy temat. I może właśnie dlatego, że mnie się poniekąd ciągle ocenia, to sama staram się tego nie robić, a przynajmniej nie w tym wypadku. Poza tym, akurat kwestia himalaistów, śmierci w górach, czy w ogóle w jakichkolwiek innych wypadkach to jest taka kwestia, w której każda ze stron sporu ma rację. Bo to też nie jest tak, że argument o egoizmie i zostawianiu rodziny nie jest logiczny, bo jest. I rozumiem, że kogoś to może nie wiem, szokować, denerwować. Ale z drugiej strony rozumiem też, że to jest dla tych ludzi tak wielka pasja, tak wielka adrenalina i tak wielka satysfakcja, kiedy się udaje, że to przewyższa każdy inny aspekt ich życia.