Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Sta³ ty³em odwrócony do swoich podopiecznych. Zamierza³ zrealizowaÌ plan Rakowskiego zanim ch³opcy nawi¹¿¹ kontakt s³owny z Natasz¹, tymczasem wszystko potoczy³o siê wbrew jego oczekiwaniom. S³ysza³ ciê¿kie oddechy i wyczuwa³ przyspieszone bicie zestresowanych serc. Najspokojniejszym z ca³ej czwórki by³ Malfoy, gdy¿ uwa¿a³, ¿e jemu tradycyjnie siê upiecze, aczkolwiek maluteùki niepokój ko³ysa³ siê tu¿ obok pewnoœci siebie, bo w koùcu dlaczego i on, wspania³y Draco, zosta³ wezwany?
Nauczyciel powoli podszed³ do biurka, za którym stali w równiutkim rzêdzie "skazani", opar³ d³onie o blat, pochylaj¹c siê lekko nad nim i parali¿uj¹c spojrzeniem rozpocz¹³:
- W ka¿dej placówce edukacyjnej panuj¹ poszczególne, jasno okreœlone przez w³adze zasady. Nale¿y przestrzegaÌ ich i nie ma znaczenia czy jest siê goœciem, czy rdzennym uczniem. ByÌ mo¿e was dotyczy mniejsza czêœÌ zakazów lub posiadacie szczególne przywileje, czego oczywiœcie nie popieram, ale nie zwalnia was to z odpowiedzialnoœci za czyny! - Uderzy³ piêœci¹ w biurko. - Jedn¹, bardzo wa¿n¹ sprawê musicie sobie wzi¹Ì do serca i bêdê chodzi³ za wami jak cieù, sprawdza³, kontrolowa³. Niech choÌ raz, ktokolwiek z was - wycelowa³ w nich palcem - z³amie zakaz...
Ron prze³kn¹³ g³oœno œlinê. Wszyscy patrzyli z niedowierzaniem na to, co dzieje siê z ich opiekunem. Byliby w stanie przysi¹c, ¿e za chwilê roz³o¿y skrzyd³a i zacznie zion¹Ì ogniem, poniewa¿ wszystko na to wskazywa³o.
- ÂŻadnych kontaktĂłw z NataszÂą - wycedziÂł dobitnie. - Macie omijaĂŚ jÂą, schodziĂŚ jej z drogi. Kontakt wzrokowy rĂłwnieÂż zakazany. DziewczÂąt siĂŞ to nie tyczy. To umowa miĂŞdzy mnÂą a wami. I nie prĂłbujcie oszukiwaĂŚ. A teraz zejdÂźcie mi z oczu.
Nie zamierzali czekaĂŚ aÂż Snape ponowi ostatnie zdanie. UsunĂŞli siĂŞ bezszelestnie z jego gabinetu, biegnÂąc ile siÂł w nogach w kierunku swojej wieÂży. Pod drzwiami do niej nie spotkali juÂż dziewczÂąt i z tego tytuÂłu towarzyszyÂł im swoisty Âżal... oraz ulga. ZÂłamanie surowego zakazu tuÂż po jego ustanowieniu byÂłoby rĂłwnoznaczne z podpisaniem wyroku Âśmierci na siebie samego.
Hermiona z Fleur czekaÂły w salonie.
- I co? - wypaliÂła Granger, gdy tylko ujrzaÂła wchodzÂących.
- Mamy zakaz zbliÂżania siĂŞ do tej czarnowÂłosej - wymamrotaÂł Ron, opadajÂąc bezwÂładnie na kanapĂŞ.
Reszta post¹pi³a podobnie. Pozajmowali miejsca, wtulaj¹c siê w miêkkie obicia. Niczym pokrzywdzone przez los dzieci starali siê znaleŸÌ bezpieczne schronienie.
- Ale jak to? PodaÂł chociaÂż powĂłd? - ciÂągnĂŞÂła Gryfonka.
Wszyscy pokrĂŞcili przeczÂąco gÂłowami. Dziewczyna poddaÂła siĂŞ, widzÂąc twarze swoich kolegĂłw.
Pozosta³o im tylko po³o¿enie siê w wygodnych ³ó¿kach, zamkniêcie oczu i udawanie, ¿e to, co siê dzieje, to jakiœ z³y, drêcz¹cy sen.

***

NastaÂł nowy dzieĂą. RozpoczynaÂła siĂŞ nauka, intensywna praca. GoÂście obawiali siĂŞ, iÂż nie sprostajÂą wymaganiom nieznanych nauczycieli. WÂłaÂściwie to sami nie wiedzieli, czego mogÂą spodziewaĂŚ siĂŞ po obcej im szkole.
Z przyczyn niepodanych do wiadomoœci ogó³u, dziewczêta przydzielono do Sojuszu Zaginionego L¹du, natomiast ch³opców do Sojuszu Wiosennego Wiatru. Podzia³ ten u³atwia³ im zaaklimatyzowanie siê, poniewa¿ obydwa sojusze, pomimo dobrego poziomu wiedzy uczniów, nie stawia³y zbyt wygórowanej poprzeczki przybyszom zza granicy. Rada pedagogiczna ustali³a co bêdzie wymagane od obcych, a co siê pominie przy ich dokszta³caniu w nowych dla nich dziedzinach.
Zebrali siĂŞ w salonie. Na stole leÂżaÂły dwa zwoje zawierajÂące plany zajĂŞĂŚ na caÂły tydzieĂą. PochwyciÂła je oczywiÂście Hermiona.
- Chyba jeden jest nasz, no nie? - jêkn¹³ Weasley.
- Chyba tak - odparÂła z przekÂąsem dziewczyna. - Trzymaj, Harry.
- DziĂŞki.
- Co mamy pierwsze, stary? - Ron przysun¹³ siê bli¿ej przyjaciela, zagl¹daj¹c na pergamin przez jego ramiê.
- Zoologia. - ChÂłopak z trudem rozczytaÂł niewyraÂźne litery.
- Co to ma niby byĂŚ? - spytaÂł zdziwiony Draco, wyrywajÂąc Potterowi zwĂłj. - Zoologia, Obrona przed ZU, Iluzja Flory, Elektroiluzja... majÂą nas za debili?
- To, ¿e Ty jesteœ zbyt leniwy i niezbyt ambitny nie oznacza, ¿e mamy pójœÌ Twoimi œladami - wtr¹ci³a siê Hermiona, zabieraj¹c mu plan i oddaj¹c na powrót Harry'emu.
ZnĂłw zapadÂła cisza. Malfoy zbieraÂł siĂŞ wÂłaÂśnie na odparowanie ciosu, lecz jego plany udaremniÂł nastĂŞpny jĂŞk rudzielca:
- Wszystko tu jest zwiÂązane z iluzjÂą. Obiad teÂż bĂŞdzie iluzjÂą?
- O ile bĂŞdziemy mieĂŚ czas na obiad... - rzuciÂła ze Âśmiechem Granger. Ron odpowiedziaÂł ÂżaÂłoÂśniejszym jĂŞkniĂŞciem.
Rozeszli siĂŞ na swoje zajĂŞcia: dziewczyny w stronĂŞ szklarni, a ich koledzy w kierunku wielkiej hali, z ktĂłrej dochodziÂły dziwaczne dÂźwiĂŞki.

***

Zagadka przeraÂźliwych odgÂłosĂłw rozwiÂązaÂła siĂŞ tuÂż po przekroczeniu progu olbrzymich rozmiarĂłw budynku, "sali" do Zoologii. Po specjalnie dostosowanych wybiegach przechadzaÂły siĂŞ stwory pokraczne i zwierzĂŞta pospolite. Te mniej szkodliwe brykaÂły po przejÂściach, poza klatkami, poniewaÂż nie stanowiÂły zagroÂżenia dla ludzi.
Puchate koty, wielkoœci ludzkiej piêœci, krêci³y siê z zainteresowaniem wokó³ nóg. Goœcie patrzyli z niedowierzaniem, ch³onêli niespotykane widoki, zachodz¹c w g³owê, jakim sposobem uda³o siê z³apaÌ takie stworzenia.
- Witam was ponownie, a nowych - po raz pierwszy - odezwa³ siê radosny g³os kobiecy. Zbli¿y³a siê do nich m³oda kobieta, drobnej budowy cia³a, o z³ocistych puklach i roziskrzonych, zielonych oczach; ubrana w fioletow¹, falbaniast¹ sukienkê, ko³ysa³a siê z nogi na nogê. - Nazywam siê Kordelia Atlantica Merliùska i jestem nauczycielk¹ Zoologii. Poznacie tu najró¿niejsze gatunki zwierz¹t, nauczê was jak opiekowaÌ siê nimi, jak oswoiÌ je, jak tresowaÌ. W skrócie: wszystko, co mo¿e wam siê przydaÌ w kontaktach z ¿ywymi istotami non homo sapiens. ChodŸcie wszyscy za mn¹!
ProwadziÂła ich krĂŞtymi, wÂąskimi ÂścieÂżkami, aÂż w koĂącu dotarÂła do szklanego terrarium, ktĂłre na pierwszy rzut oka sprawiaÂło wraÂżenie pustego.
- Tutaj mieszkaj¹ larwy ró¿nych gatunków owadów. Najwiêcej mamy g¹sienic, po równo motyli dziennych i nocnych. W swoich podrêcznikach znajdziecie dok³adne informacje na ich temat.
- My mamy podrêczniki? - szepn¹³ Ron do przyjaciela.
- Nie wiem. Pewnie Hermiona bĂŞdzie wiedzieĂŚ.
- Mówi³a, ¿e s¹ na pó³ce w salonie - wtr¹ci³ siê Krum.
- Kiedy Ci to powiedziaÂła? - Popatrzyli siĂŞ podejrzliwie na niego. Wiktor zamilkÂł.
- Cicho, cicho tam z tyÂłu! - rozlegÂł siĂŞ trel nauczycielki. - Bo mam dla was wszystkich zadanie. KaÂżdy otrzyma po jednej z gÂąsienic i bĂŞdzie musiaÂł utrzymaĂŚ jÂą aÂż do przeobraÂżenia w motyla. BĂŞdĂŞ dokÂładnie monitorowaĂŚ wasze postĂŞpy i wystawiĂŞ surowe oceny, gdyÂż nie da siĂŞ byĂŚ pobÂłaÂżliwym dla drĂŞczycieli i ignorantĂłw.
- Co ona bredzi? - skrzywiÂł siĂŞ Malfoy.
- MoÂżecie uÂżywaĂŚ magii oraz naturalnych sposobĂłw hodowli. Nie przyjmĂŞ do wiadomoÂści usprawiedliwieĂą typu "GÂąsienica uciekÂła", "GÂąsienica zdechÂła". BÂądÂźcie odpowiedzialni! Przy wyjÂściu rozdam podopiecznych.
Lekcja minê³a doœÌ szybko. Ch³opcy ze zdziwieniem odkryli, ¿e przyjemnie s³ucha siê roztaùczonej, rozœpiewanej profesorki i nawet negatywnie nastawiony do wszystkiego Draco zas³ucha³ siê w jej wyk³adzie. Opuszczaj¹c budynek, otrzymywali ma³e terraria, w których mieœci³y siê ró¿norakie krzaczki.
- Gdzie jest ten robal? - Ron przylgn¹³ twarz¹ do szk³a, szukaj¹c uparcie.
- UwaÂżaj, bo ciĂŞ ugryzie! - TrÂąciÂł go blondyn, aÂż ten podskoczyÂł.
- A mĂłj jest jakiÂś dziwny - rzekÂł Wiktor, widzÂąc malutkÂą, zielonÂą gÂąsienicĂŞ, unoszÂącÂą siĂŞ w poÂłowie, nad liÂściem.
- Ojej! DostaliÂście podopiecznych! - rozlegÂł siĂŞ radosny gÂłos; znajomy im gÂłos.
Podnieœli spojrzenia znad pojemników i ich oczom ukaza³a siê Iwietta. Za ni¹ sta³a jej przyjació³ka. Ch³opcy cofnêli siê odruchowo, co zaowocowa³o zdziwieniem br¹zowow³osej.
- O co wam chodzi? CoÂś nie tak? - zmartwiÂła siĂŞ.
- Daj spokĂłj - wtrÂąciÂła Natasza, chwytajÂąc jÂą za rĂŞkĂŞ. - Nie widzisz, Âże gardzÂą nami? Szkoda na nich czasu.
OdwrĂłciÂła siĂŞ i pociÂągnĂŞÂła koleÂżankĂŞ za sobÂą, zostawiajÂąc zaÂłamanych chÂłopakĂłw.
- NaprawdĂŞ nie wiem, co jest gorsze... Wkurzony Snape czy to... - skomentowaÂł cicho Weasley.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.