Zalecenia dyrektora dotycz¹ce konsekwentnego izolowania mêskiej czêœci delegacji zza granicy od Nataszy na szczêœcie i nieszczêœcie nie dotar³y do wszystkich, dlatego ju¿ po kilku dniach na drzwiach szklarni zawis³a rozpiska dy¿urów uczniowskich. Ka¿dego dnia mia³y zjawiÌ siê trzy osoby, po jednej z sojuszu. Jako pierwsza dy¿ur mia³a Amelia z Bia³ych Kruków, Wiktor Krum z ramienia Wiosennego Wiatru i w³aœnie czarnow³osa, od Zaginionego L¹du. Do ich zadaù nale¿a³y: podlewanie, plewienie, nawo¿enie, zbieranie owoców i przede wszystkim rozmawianie z roœlinami, gdy¿ opiekunka szklarni, profesor Ró¿a Kwiatkowska, wychodzi³a z za³o¿enia, ¿e dziêki temu roœlinki lepiej rosn¹.
Amelia z Natasz¹ pojawi³y siê ju¿ oko³o 16:30, chocia¿ dy¿ur zaczyna³ siê od 17:00 i mia³ trwaÌ dopóki praca nie zostanie zakoùczona. Dziewczyny nie przepada³y za sob¹. Pojawienie siê goœci spotêgowa³o nienawiœÌ Amelii, gdy¿ wydawa³o jej siê, ¿e Natasza bêdzie chcia³a oczarowaÌ mêsk¹ czwórkê i zagarn¹Ì dla siebie. G³upia zazdroœÌ.
Blondyneczka z Bia³ego Kruka zerknê³a na listê dy¿urów i prychnê³a k¹œliwie:
- ProszĂŞ, proszĂŞ... Dzisiaj, tutaj, z nami... szanowny Wiktor Krum, to napakowane, ciemnookie, dzikie stworzenie. AÂż chce siĂŞ okieÂłznaĂŚ go!
Natasza przemilczaÂła wywody swojej przeciwniczki. WyminĂŞÂła jÂą, pchnĂŞÂła drzwi szklarni i weszÂła do Âśrodka. Nie potrzebowaÂły dzieliĂŚ siĂŞ zadaniami; szklarnia byÂła wystarczajÂąco duÂża, zawieraÂła tak wiele roÂślin, Âże kaÂżda znalazÂła coÂś dla siebie, na spokojnie. CzarnowÂłosa zdecydowaÂła siĂŞ na zbieranie owocĂłw. UwaÂżaÂła, iÂż jest to waÂżne, bo szkoda plonĂłw natury, ale teÂż przyjemne, bo pozwala skupiĂŚ siĂŞ na wykonywanej pracy i oczyszcza umysÂł.
Znów obca d³où dotknê³a jej ramienia, gdy siêga³a akurat po dojrza³y owoc maliny. Masywne palce zsunê³y siê na w¹ski, dziewczêcy nadgarstek. Zamurowa³o j¹. Nie wiedzia³a czy ma uciekaÌ, czy ma coœ powiedzieÌ, czy mo¿e powinna zacz¹Ì krzyczeÌ. Nie stara³a siê nawet odwracaÌ wzroku od owoców, poniewa¿ doskonale wiedzia³a, kto stoi za ni¹. I d³où nie by³a jej a¿ tak obca, jak pocz¹tkowo myœla³a...
- To nie jest tak i nie wmawiaj swojej przyjació³ce, ¿e uwa¿amy was za gorsze. - Mêski, niski g³os rozleg³ siê tu¿ przy jej uchu.
- Bêdziesz mówiÌ mi, co mam robiÌ czy mo¿e zaopiekujesz siê jakimœ kwiatkiem? - odgryz³a siê momentalnie; ca³a trzeŸwoœÌ umys³u wróci³a w u³amku sekundy.
Westchn¹³ ciê¿ko. Nie mia³ z³ych zamiarów, chcia³ tylko naprawiÌ b³¹d swój i kolegów.
- GdybyÂś tylko wiedziaÂła...
- To powiedz mi. - OdwrĂłciÂła siĂŞ twarzÂą do niego. Szmaragdowe oczy napotkaÂły rozedrgane, zagubione spojrzenie chÂłopaka. Natasza zacisnĂŞÂła mocno wargi, oczekujÂąc na wytÂłumaczenie.
Pszczela orkiestra zasiadÂła do nut na pobliskich grzÂądkach i rozpoczĂŞÂła tĂŞtniÂący energiÂą koncert. BrzĂŞczenie pulsowaÂło w uszach, hipnotyzowaÂło, zabieraÂło wÂłasne myÂśli.
- Mamy zakaz. - Tylko tyle byÂł w stanie wydusiĂŚ z siebie.
- I co w zwiÂązku z tym?
- Nie moÂżemy rozmawiaĂŚ z TobÂą. To znaczy.... - zawahaÂł siĂŞ na moment, po czym dodaÂł - rozmawiaĂŚ, patrzeĂŚ, cokolwiek. To brzmi idiotycznie, ja wiem, ale ten nietoperz z Hogwartu nas wtedy wezwaÂł i zabroniÂł. Nie podaÂł powodu. ProszĂŞ, nie patrz na mnie jak na wariata. PrzysiĂŞgam, Âże nie zmyÂślam.
Najgorsze sny Nataszy zaczê³y siê spe³niaÌ. Kiedyœ mia³a wra¿enie, i¿ dyrektor stara siê oddzieliÌ j¹ od pozosta³ych uczniów, ale porzuci³a te wizje, uznaj¹c je za niedorzeczne. W tym momencie przyzna³a samej sobie racjê. Stary Rakowski chcia³ wcisn¹Ì j¹ w ciasn¹ klatkê samotnoœci; potraktowaÌ jak dziwad³o, a pewnie i pokazywaÌ w wêdrownym cyrku. Atrakcja t³umów. Nigdy nie da³a mu powodów do podejmowania takich decyzji, dlatego w duchu b³aga³a, ¿eby brunet k³ama³.
A on widzia³ i czu³, co dzieje siê z rozdygotan¹ dziewczyn¹. Uj¹³ jej d³onie, lecz uzna³ to za zbyt s³abe pocieszenie, dlatego te¿ bez d³u¿szych rozmyœlaù pochwyci³ drobn¹ istotkê w barczyste ramiona, ko³ysz¹c lekko.
- Nie bĂŞdĂŞ pÂłakaĂŚ - staraÂła siĂŞ ukryĂŚ ÂłamiÂący siĂŞ gÂłos.
- Pewnie, Âże nie bĂŞdziesz. Nie pozwolĂŞ Ci na to - odrzekÂł kojÂącym tonem.
Pierwszy raz w ¿yciu dozna³a kontaktu fizycznego z mê¿czyzn¹. Wyobra¿a³a sobie tak¹ sytuacjê jako odra¿aj¹c¹, bo przecie¿ "brzydsza p³eÌ" by³a taka paskudna, nieokrzesana, gburowata, zbyt pewna siebie... Tymczasem rzeczywistoœÌ by³a inna i chocia¿ to jedno okaza³o siê byÌ b³êdem w myœleniu. Wiktor nie by³ ani nieokrzesany, ani zaniedbany. Wyczuwa³a orzeŸwiaj¹cy zapach cytrusów, leœn¹ nutê ja³owca oraz ciê¿kie, usypiaj¹ce pi¿mo. Pod ciep³¹ skór¹ napina³y siê miêœnie, tworz¹c schronienie w sam raz dla niej. I by³o tylko dla niej.
- Nie chcĂŞ wam przeszkadzaĂŚ... - przerwaÂła Amelia. Na jej twarzy malowaÂł siĂŞ cwany uÂśmieszek.
Wiktor spojrzaÂł na blondynkĂŞ przeraÂżony. A jeÂżeli ona wie o planach Rakowskiego? Zaraz... przecieÂż niektĂłrzy nauczyciele nie wiedzÂą, wiĂŞc dlaczego ona miaÂłaby? A jeÂżeli jest jakimÂś tajnym szpiegiem?
- ChÂłopie, myÂśl! - odezwaÂł siĂŞ gÂłos wewnÂątrz gÂłowy.
- Nie chcê wam przeszkadzaÌ, rozkoszne go³¹beczki, ale chyba nie po to tu jesteœmy. Mam donieœÌ tej starej poczwarze, Kwiatkowskiej, co? - Prychnê³a tryumfalnie, podpieraj¹c siê pod boki. - Dobrze, dobrze... nie doniosê. Ale musicie coœ dla mnie zrobiÌ. A konkretniej pan, panie Krum, musi...
Ch³opak zacisn¹³ mocniej palce na ramionach Nataszy. Czego mog³aby chcieÌ od niego ta ¿mija? Poczu³ nadci¹gaj¹ce zagro¿enie i... nadszed³ czas na poœwiêcenie. Tu nie chodzi³o o jego dobro, tylko o...
ZwrĂłciÂł spojrzenie ku szmaragdowym tĂŞczĂłwkom.