Rozdziały: [1], [2].

Le¿¹cy na stoliku telefon komórkowy zacz¹³ siê z warkotem przesuwaÌ w stronê krawêdzi. Po chwili da³o siê us³yszeÌ cichy pomruk i szczup³a damska d³où zgarnê³a przedmiot ze sto³u.
- Frossard – wymamrotaÂła do telefonu Lea, prĂłbujÂąc dÂźwign¹Ì siĂŞ z kanapy. – Narada...? O tej porze? Czy ten czÂłowiek nie ma… Tak… jasne, bĂŞdĂŞ za pó³ godziny.
No tak, Potter moÂże im dawaĂŚ dziesiĂŞĂŚ dni wolnego, ale jak przyjdzie co do czego, to bĂŞdzie ich wywoÂływaÂł w Âśrodku nocy o kaÂżdÂą najmniejszÂą bzdurĂŞ. Pewnie znowu zobaczyÂł gĂłwniarza przebranego za dementora i sieje panikĂŞ, Âże ciemne moce szykujÂą plan zagÂłady Âświata.
Lea wygrzeba³a siê z ³ó¿ka i podrepta³a do sypialni po czyste ubrania. Noah spa³ przytulony do poduszki i pochrapywa³ cicho. W powietrzu nadal da³o siê wyczuÌ smród alkoholu, wiêc Lea uchyli³a jedno z okien. Szybko wci¹gnê³a na siebie d¿insy i koszulê, po czym przysiad³a na brzegu ³ó¿ka, wyci¹gaj¹c rêkê, ¿eby pog³askaÌ Noah po w³osach. Wiele by da³a, ¿eby móc to robiÌ w innych okolicznoœciach, a nie tylko wtedy, gdy spa³, ale prawdopodobnie prosi³a o zbyt wiele. Uœmiechnê³a siê smutno i cicho wysz³a z pokoju, a minutê póŸniej znalaz³a siê przed gmachem Ministerstwa Magii.
Nadal nieco nieprzytomna, przeszÂła przez wszystkie zabezpieczenia chroniÂące ministerstwo i wsiadÂła do windy, ktĂłra zabraÂła jÂą dwa piĂŞtra niÂżej do Departamentu Ochrony przed Magicznymi Przejawami Terroru. W sali konferencyjnej, znajdujÂącej siĂŞ na koĂącu korytarza czekaÂł juÂż Sean, jak zwykle zwarty i gotowy do dziaÂłania oraz Potter wraz z jakimÂś mĂŞÂżczyznÂą okoÂło piĂŞĂŚdziesiÂątki, ktĂłry wyglÂądaÂł na mocno zdenerwowanego i przestraszonego.
- SpóŸniÂłaÂś siĂŞ, Frossard – powiedziaÂł oskarÂżycielsko Sean i spojrzaÂł z nadziejÂą na Pottera.
- No jasne, bo nie mieszkam w ministerstwie. Ile biorÂą za wynajem? – odwarknĂŞÂła Lea. Szczerze nie znosiÂła tego dupka, ale odkÂąd pó³ roku temu Fran przeniesiono do jakiegoÂś tajnego oddziaÂłu, musiaÂła siĂŞ z nim uÂżeraĂŚ.
- SpokĂłj, dzieciaki – powiedziaÂł rozbawiony Potter i rozsiadÂł siĂŞ w jednym z foteli. – Nie wezwaÂłem was o drugiej w nocy, ÂżebyÂście skakali sobie do gardeÂł. Mamy problem i to dosyĂŚ powaÂżny.
Lea zmarszczy³a brwi i przenios³a wzrok z szefa na mê¿czyznê siedz¹cego obok. Po ubiorze bez wahania mog³a stwierdziÌ, ¿e nie by³ czarodziejem, jednak bardziej, od obecnoœci mugola w Ministerstwie Magii, dziwi³o j¹ to, ¿e nie by³ pod wp³ywem Imperiusa. Chocia¿ bior¹c pod uwagê fakt, ¿e Potter u¿ywa³ ró¿d¿ki tylko w ostatecznoœci, to wcale nie wydawa³o siê to takie dziwne. Czasami zastanawia³a siê, co ten facet robi na stanowisku szefa najwiêkszego departamentu.
- Ten problem to…? – zapytaÂła, kiwajÂąc gÂłowÂą w stronĂŞ nieznajomego mĂŞÂżczyzny.
- Och, to… Nie… To jest detektyw Charles Wilson – odparÂł Potter i pochyliÂł siĂŞ do przodu, Âżeby oprzeĂŚ rĂŞce na stole. – Jestem przekonany, Âże pan Wilson okaÂże siĂŞ nam bardzo pomocny, prawda?
Detektyw spojrza³ ze strachem w stronê Lei, która sta³a siê uœmiechn¹Ì pokrzepiaj¹co, ale wyszed³ z tego tylko okropny grymas. Potter chyba ca³kowicie zwariowa³, przyprowadzaj¹c mugola do budynku pe³nego lataj¹cych przedmiotów i ludzi ubranych w dziwaczne peleryny. Pomijaj¹c fakt, ¿e nara¿a³ ich wszystkich na k³opoty. Ujawnianie istnienia œwiata magii by³o surowo zabronione i Lea tylko czeka³a, a¿ przez drzwi wpadnie uzbrojona po zêby Brygada Kontrolna.
- W kaÂżdym razie – ciÂągn¹³ Harry Potter – Wczorajsza zmiana warty nieco… skomplikowaÂła sprawĂŞ.
- SkomplikowaÂła sprawĂŞ! – Teraz Wilson znacznie siĂŞ obruszyÂł, jak gdyby zapominajÂąc o tym, jak bardzo jest przeraÂżony. – Morris leÂży w swoim domu powykrĂŞcany jak harmonijka, a z sufitu zwisa jego wyschniĂŞte serce! To jest, wedÂług pana, skomplikowana sprawa?
Lea przygryzÂła wargĂŞ, nieco zaskoczona nagÂłym wybuchem mĂŞÂżczyzny. SiedzÂący obok Sean wpatrywaÂł siĂŞ w Wilsona z rozdziawionÂą gĂŞbÂą.
- Morris nie Âżyje? – odezwaÂła siĂŞ po chwili nieco zdezorientowana Frossard.
- Niestety – powiedziaÂł Potter. – Trzech straÂżnikĂłw pilnowaÂło jego domu, ale ktoÂś okazaÂł siĂŞ byĂŚ lepiej przygotowany i powaliÂł ich jednym zaklĂŞciem. A Morris… Faktycznie, potraktowali go fatalnie. No i nie zd¹¿yliÂśmy przed mugolskÂą policjÂą, co na pewno spowoduje mnĂłstwo kÂłopotĂłw.
Lea wypuÂściÂła ze Âświstem powietrze z pÂłuc. Przez ostatnie dwa miesiÂące pilnowali tego faceta dzieĂą i noc, jak jakaÂś pieprzona firma ochroniarska, a teraz przez gÂłupotĂŞ Pottera caÂła praca poszÂła na nic. To niesamowite, jak ten facet czasami nie myÂślaÂł. MogÂła zostaĂŚ wczoraj dÂłuÂżej w pracy, byĂŚ moÂże Morris by ÂżyÂł, a ona nie rzucaÂłaby butelkami Burbona w swojego mĂŞÂża, wrzeszczÂąc wniebogÂłosy.
- Och, nie – jĂŞkn¹³ z rozpaczÂą Sean. – Wszyscy stracimy pracĂŞ!
- Zamknij siĂŞ – warknĂŞli rĂłwnoczeÂśnie Lea i Harry, chociaÂż obydwoje wiedzieli, Âże taka moÂżliwoœÌ wchodzi w grĂŞ.
- Mam dla was zdjĂŞcia z miejsca zbrodni – powiedziaÂł po chwili Potter. – Wiem, Âże powinienem was tam zabraĂŚ, ale w tej sytuacji to nie jest chyba dobre rozwiÂązanie. Musimy odkryĂŚ, jakimi zaklĂŞciami sprawcy potraktowali Morrisa. – WstaÂł z krzesÂła i rzuciÂł plik zdjĂŞĂŚ i dokumentĂłw w stronĂŞ Lei i Seana. – Do rana Fischetti powinna daĂŚ znaĂŚ, czy to wiszÂące serce naleÂży do Morrisa czy do kogoÂś innego.
- Fischetti? – odezwaÂł siĂŞ nagle Wilson, spoglÂądajÂąc na Pottera z niedowierzaniem. – Co ma z wami wspĂłlnego Fischetti?
- Francesca jest jednÂą z nas – odparÂł spokojnie Harry. – Rozumiem, Âże moÂże czuĂŚ siĂŞ pan zaskoczony ca³¹ tÂą sytuacjÂą i istnieniem… innego Âświata, i chĂŞtnie udzielĂŞ panu niezbĂŞdnych informacji, ale teraz naprawdĂŞ potrzebujĂŞ pana pomocy. A nasza wspó³praca leÂży w obopĂłlnym interesie, niech mi pan uwierzy.
Lea nigdy nie by³a w stanie poj¹Ì, jak to siê dzia³o, ¿e Potter wszystkich potrafi³ przekonaÌ do swoich racji. Nawet w takich sytuacjach jak ta, kiedy siedzia³ przed nimi mugolski oficer, który pierwszy raz dowiedzia³ siê o istnieniu œwiata magii. Pamiêta³a, ¿e kiedy ona jako dziecko dowiedzia³a siê, ¿e jest czarownic¹ prze¿y³a spory szok, podobnie jak jej ojciec, który mia³ tyle wspólnego z magi¹, co królowa El¿bieta z Ruchem na rzecz Wolnego Wybiegu dla Niuchaczy. Potter by³by idealny do informowania zdezorientowanych rodzin, ¿e maj¹ w domu czarodzieja.
- Hej, przecieÂż Morris ma zamkniĂŞtÂą klatkĂŞ piersiowÂą – odezwaÂł siĂŞ po chwili Sean, wpatrujÂąc siĂŞ w zdjĂŞcie. – WiĂŞc jakim cudem to serce moÂże naleÂżeĂŚ do niego?
Lea zacisnê³a mocno wargi i spojrza³a w stronê Pottera, który nieznacznie kiwn¹³ g³ow¹.
- WidziaÂłam kiedyÂś podobne obraÂżenia na starych rycinach, zachowanych przez magĂłw ze Âśredniowiecznej Francji – odezwaÂła siĂŞ po chwili. – To prawdopodobnie jakiÂś starodawny rytuaÂł. Problem polega na tym, Âże nie moÂżna sprawdziĂŚ, kto rzuciÂł klÂątwĂŞ. Nie ma juÂż na Âświecie osoby, ktĂłra byÂłaby w stanie zÂłamaĂŚ czar, to zbyt skomplikowane. Poza tym, wszystkie formuÂły przeciwzaklĂŞĂŚ spÂłonĂŞÂły w XIX wieku.
- Jest ktoÂś, kto mĂłgÂłby nam pomĂłc… – powiedziaÂł po chwili gÂłuchego milczenia Harry, spoglÂądajÂąc ostroÂżnie w stronĂŞ Lei.
Kobieta odwzajemniÂła spojrzenie i przez moment obydwoje wpatrywali siĂŞ w siebie bez sÂłowa.
- Tak? Kto to jest? – odezwaÂł siĂŞ Sean i rzuciÂł Lei zaciekawione spojrzenie.
- Mój m¹¿.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.