Nowy poczÂątek 1 - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] Nowy poczÂątek

Moja wyobraÂźnia nie zna granic. CzytajÂąc wszystkie czĂŞÂści Harry'ego Pottera czuÂłam, Âże to nie moÂże byĂŚ koniec. 'PrzecieÂż tak siĂŞ nie moÂże skoĂączyĂŚ? Ja tym ÂżyjĂŞ!'

Autor:

Hermiona Justysia

Gatunek: Obyczajowe

Ograniczenie wiekowe: +7

Przeczytano 23086 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Nowy poczÂątek 1

Moja wyobraÂźnia nie zna granic.
CzytajÂąc wszystkie czĂŞÂści Harry'ego Pottera czuÂłam, Âże to nie moÂże byĂŚ koniec.
'PrzecieÂż tak siĂŞ nie moÂże skoĂączyĂŚ? Ja tym ÂżyjĂŞ!'

RozdziaÂł 1 - Czas na Âłzy

Przyjaciele wracali pociÂągiem Ekspres Hogwart - Londyn do domu. Podrapane twarze, brudne ubrania, ale Âżyli. Koniec wojny, a rok szkolny zakoĂączyÂł siĂŞ wczeÂśniej.
- Dlaczego siĂŞ tak patrzysz? - spytaÂła Hermiona, widzÂąc zamyÂślonego Ronalda .
- Zastanawiam siĂŞ, jak bĂŞdzie wyglÂądaÂło nasze Âżycie teraz. Nie ma Freda. - odpowiedziaÂł Ron.
- MyÂślĂŞ, Âże Âżycie jest peÂłne niespodzianek. Ja mam jednÂą misjĂŞ do wykonania, to mĂłj jedyny cel. - Hermiona wiedziaÂła jakie ma plany na wakacje. PrzecieÂż musiaÂła odnaleÂźĂŚ rodzicĂłw.
Rok temu uÂżyÂła zaklĂŞcia Obliviate, aby ochroniĂŚ rodzinĂŞ.
- ÂŚmiercioÂżercy.. - gÂłoÂśno pomyÂślaÂła Hermiona.
-Co? Gdzie? - przeraÂżony Ron zÂłapaÂł za rĂłÂżdÂżkĂŞ.
-Hermiono co siĂŞ staÂło? - zapytaÂł Harry, ktĂłry takÂże zÂłapaÂł za rĂłÂżdÂżkĂŞ, leÂżÂącÂą na siedzeniu obok.
Ron i Harry patrzyli zdziwieni na HermionĂŞ, nie wiedzieli o czym ona myÂśli, ale ich rozmyÂślania przerwaÂło pojawienie siĂŞ w przedziale Ginny.
RĂłwnieÂż byÂła podrapana na twarzy. Na buzie byÂło widach trochĂŞ krwi, skutki bitwy. PodeszÂła do Harry'ego, nachyliÂła siĂŞ i szepnĂŞÂła mu coÂś do ucha. Wyszli milczÂąco z przedziaÂłu.
NiezrĂŞcznÂą ciszĂŞ przerwaÂł nagle Ron.
ZÂłapaÂł za rĂŞkĂŞ HermionĂŞ, objÂąÂł jej dÂłoĂą swoimi dÂłoĂąmi i powiedziaÂł :
- Wiem co czujesz, pomogĂŞ Ci, zawsze bĂŞdĂŞ przy Tobie.
- Dam sobie radĂŞ sama, caÂłe wakacje mam, Âżeby ich odzyskaĂŚ i znajdĂŞ sposĂłb - rozpaczliwie pisnĂŞÂła.
- Wakacje? - Ron chyba siĂŞ domyÂśliÂł - Wracasz do Hogwartu na siĂłdmy rok nauki? - to raczej nie byÂło pytanie tylko stwierdzenie.
- Tak - odpowiedziaÂła krĂłtko Hermiona.
Mijali lasy, pola, ÂłÂąki. PociÂąg mknÂąÂł powoli, tak zdawaÂło siĂŞ Hermionie, czas pÂłynÂąÂł dwa razy wolniej. Harry z Ginny nie wrĂłcili, a przyszedÂł czas na wysiadanie.
Stacja Kings Cross.
Ron nie odzywajÂąc siĂŞ wyszedÂł, a za nim Hermiona. Korytarz byÂł peÂłen brudnych, zapÂłakanych ludzi, byli wyczerpani po bitwie, bitwie o Hogwart.
Luna z piĂŞknymi, rozczochranymi blond wÂłosami podeszÂła do pary.
- Hermiono, gdzie Harry?
- WyszedÂł z Ginny, chyba juÂż sÂą na zewnÂątrz. - OdpowiedziaÂła i wyszÂła z wagonu.
Na peronie czekaÂła na nich pani Weasley z mĂŞÂżem.
- W domu juÂż wszystko gotowe, teraz potrzeba Wam i nam odpoczynku. - PowiedziaÂła zatroskana Molly do podchodzÂącego do nich Rona.
- Hermiono! - zawoÂłaÂła jÂą pani Weasley. Dziewczyna nie podeszÂła z Ronem do jego rodzicĂłw, czuÂła bĂłl, Âże na niÂą nikt nie czekaÂł.
-Och. Ty uparciucho! - chciaÂła zaÂłagodziĂŚ atmosferĂŞ Molly.
Sama podeszÂła do niej i przytulajÂąc jÂą mocno, szepnĂŞÂła do ucha - JesteÂś nasza, traktujĂŞ CiĂŞ jak cĂłrkĂŞ, wiĂŞc zawsze bĂŞdziemy z TobÂą.
Hermiona odwzajemniÂła uÂścisk, a po jej brudnym policzku spÂłynĂŞÂła Âłza...

RozdziaÂł 2 - List

Po pysznej kolacji wszyscy poszli spaĂŚ.
Harry i Ronald w jednym pokoju, a Hermiona z Ginny, jak zwykle.
Hermiona tej nocy nie mogÂła spaĂŚ. MiaÂła okropny koszmar. Voldemort znalazÂł jej rodzicĂłw i zabiÂł. Ona nieÂświadoma niczego szukaÂła ich, aÂż wreszcie odnalazÂła, po wielu trudach. SzczĂŞÂśliwa chciaÂła im przywrĂłciĂŚ pamiĂŞĂŚ, lecz znalazÂła na miejscu tylko ich martwe, zimne ciaÂła.
ObudziÂła siĂŞ zapÂłakana. ByÂło jeszcze ciemn,o ale na ÂłĂłÂżku obok siedziaÂła Ginny, miaÂła twarz zakrytÂą dÂłoĂąmi.
- Ginny, tak mi przykro. - podeszÂła Hermiona i objĂŞÂła przyjaciĂłÂłkĂŞ ramieniem. - KaÂżdemu bĂŞdzie Freda brakowaĂŚ.
- MyÂślisz, Âże staÂł siĂŞ duchem?
- UwaÂżam, Âże zawsze bĂŞdzie w naszych sercach. - MĂłwiÂła wzruszona Hermiona. -WidzÂąc Georga bĂŞdziesz pamiĂŞtaĂŚ o swoim bracie. StraciliÂśmy wielu bliskich.
Ginny powoli siĂŞ uspokoiÂła, aÂż w koĂącu usnĂŞÂła.
Hermiona wiedziaÂła, Âże juÂż tej nocy nie uÂśnie, czuÂła, Âże jak najszybciej musi odnaleÂźĂŚ rodzicĂłw.

***

Gdy zrobiÂło siĂŞ jasno, Hermiona ubraÂła siĂŞ i zeszÂła do kuchni.
W Norze byÂło zupeÂłnie cicho, tylko przy stole siedziaÂła zapÂłakana pani Weasley. ByÂła ubrana na czarno.
- Witaj Hermiono, ja z Arturem musimy zaraz dostaĂŚ siĂŞ do Ministerstwa Magii i zaÂłatwiĂŚ kilka spraw na pogrzeb. - WidaĂŚ byÂło zapÂłakane oczy Molly. - MogĂŞ CiĂŞ prosiĂŚ o to, abyÂś zajĂŞÂła siĂŞ domem?
Hermiona tylko kiwnĂŞÂła gÂłowÂą, bo nie potrafiÂła nic powiedzieĂŚ.
Gdy na zegarku wybiÂła siĂłdma, w kuchni byÂło sÂłychaĂŚ HermionĂŞ.
- Accio jajka ! Accio patelnia! - Co chwilĂŞ Hermiona machaÂła rĂłÂżdÂżkÂą na wszystko.
Do kuchni zszedÂł Ron. Zdziwiony, Âże Hermiona uÂżywa rĂłÂżdÂżki do szykowania Âśniadania, tylko podszedÂł do niej i daÂł jej buziaka w policzek.
- CzeÂśĂŚ Hermiono. - Ron takÂże byÂł ubrany na czarno.
- Twoi rodzice sÂą w Ministerstwie. - odpowiedziaÂła.
- Poczekaj, pomogĂŞ Ci. - Ron zaczÂąÂł rozkÂładaĂŚ sztuĂŚce na stole.
Powoli wszyscy rudzielce schodzili siĂŞ do kuchni. Fleur z Billem rĂłwnieÂż postanowili, Âże w tym smutnym okresie pomogÂą rodzinie i przenieÂśli siĂŞ z Muszelki do Nory. ÂŚniadanie zjedli w caÂłkowitym skupieniu i ciszy, sÂłychaĂŚ byÂło tylko odgÂłos sztuĂŚcu i odkÂładania szklanek na drewniany stĂłÂł.
Nagle ktoÂś zapukaÂł do drzwi. Wszystkie oczy byÂły zwrĂłcone ku wejÂściu.
- Ciekawe kto przyszedÂł. - Fleur wstaÂła i wyszÂła z kuchni.
- George! - zawoÂłaÂła - KtoÂś do Ciebie!
Wszyscy patrzyli na niego. Zdziwiony tylko wzruszyÂł ramionami i wyszedÂł.
Fleur wrĂłciÂła, jej piĂŞkne wÂłosy byÂły opuszczone na ramiona, z czerniÂą cudownie siĂŞ komponowaÂły. Nikt juÂż nie jadÂł, wszyscy patrzyli tylko na niÂą.
- JakiÂś urzĂŞdnik z Ministerstwa, coÂś mĂłwiÂł o jakiÂś procedurach odnoÂśnie Âśmierci Freda. - OznajmiÂła wszystkim.
Fleur coraz czĂŞÂściej staraÂła siĂŞ mĂłwiĂŚ czysto po angielsku.
- Ja wiem. - ZaczĂŞÂła Hermiona - CzytaÂłam kiedyÂś , Âże w Âświecie czarodziejĂłw teraz George bĂŞdzie musiaÂł siĂŞ zgÂłosiĂŚ do Departamentu Rodzinnego, aby udowodniĂŚ, Âże on to on. WpisaĂŚ siĂŞ do ksiĂŞgi, oraz sprawdzÂą mu rĂłÂżdÂżkĂŞ. Takie reguÂły obowiÂązujÂą od 1794 roku, a wprowadziÂł je Dean Koth. - wyjaÂśniÂła wszystkim Hermiona.
- Ona wie wszystko - szepnÂąÂł Ron do Harryego.
Hermiona to zauwaÂżyÂła i ukradkiem uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do nich.
Jedno byÂło pewne, ten tydzieĂą bĂŞdzie ciĂŞÂżki dla wszystkich.

***

Hermiona siedziaÂła po turecku na podÂłodze w pokoju Ginny i gÂłaskaÂła KrzywoÂłapa. Nerwowo przeglÂądaÂła podrĂŞcznik do eliksirĂłw. WidzÂąc, Âże Ginny popada w melancholiĂŞ, powiedziaÂła:
- Ginny, zajmij siĂŞ czymÂś to czas szybciej Ci upÂłynie. Mnie pomaga nauka.
Na zegarze przy plakacie z gwiazdami quidditcha minĂŞÂła juÂż piĂŞtnasta, gdy dziewczyny usÂłyszaÂły, Âże paĂąstwo Weasley wrĂłcili.
- Hermiono, idĂŞ zawoÂłaĂŚ chÂłopcĂłw. MoÂże rodzice ustalili juÂż datĂŞ. - powiedziaÂła sennie rudowÂłosa dziewczyna.
Hermiona przez ten czas od Âśniadania, gdy Ginny spaÂła, pisaÂła listy. ByÂło ich duÂżo i kaÂżdy miaÂł tÂą samÂą treÂśĂŚ, lecz nie byÂł dokoĂączony. UsÂłyszaÂła z doÂłu woÂłanie Harry'ego i zeszÂła.
- Skoro sÂą juÂż wszyscy, to musimy z mamÂą Wam coÂś powiedzieĂŚ - zaczÂąÂł niepewnie pan Weasley.
- Kochanie, ja im powiem. - PrzerwaÂła pani Weasley. - ByliÂśmy w Ministerstwie i moi drodzy... - pojawiÂła siĂŞ Âłza w oku, dlatego zaczekaÂła chwilĂŞ i kontynuowaÂła wieÂści - ...pogrzeb Freda odbĂŞdzie siĂŞ pojutrze o 12.
Wszyscy milczeli, kaÂżdy baÂł siĂŞ o cokolwiek zapytaĂŚ. Nikt nie spuszczaÂł wzroku z Molly.
Hermiona sÂłyszaÂła w tej ciszy nawet przelatujÂącÂą muchĂŞ koÂło jej ucha. PostanowiÂła sama siĂŞ odezwaĂŚ.
- Dzisiaj caÂłe poÂłudnie spĂŞdziÂłam na pisaniu tego. - PodaÂła pani Weasley kartkĂŞ pergaminu. - Jeszcze tylko data, godzina i miejsce. Mam tego duÂżo. - dokoĂączyÂła, gdy matka Ronalda przeglÂądaÂła pergamin.
Pani Weasley przeczytaÂła na gÂłos :

ByÂły ciĂŞÂżkie czasy. Odeszli nasi bliscy, a razem z nimi nasz bohater, Fred Weasley. ByÂł synem, bratem, przyjacielem. BĂŞdzie nam go brakowaĂŚ. Pragniemy go wspĂłlnie poÂżegnaĂŚ na tej ceremonii. BÂądÂźmy w tym czasie wszyscy razem. Na uroczystoÂśĂŚ poÂżegnalnÂą zapraszam (miejsce na dokoĂączenie).

WidaĂŚ byÂło smutek i Âłzy na twarzach wszystkich.
- IdĂŞ wysÂłaĂŚ Errola do Ministerstwa, Âżeby podesÂłali nam duÂżo sĂłw. Trzeba je dzisiaj wysÂłaĂŚ. - stwierdziÂł stanowczo pan Weasley.

Komentarze

ulka_black_potter dnia 11.02.2014 16:02

SkupiÂłaÂś siĂŞ na Hermionie, o ktĂłrej ja w ogĂłle nie potrafiĂŞ pisaĂŚ. Po prostu jak na papierze pojawia siĂŞ Hermiona, to ja widzĂŞ nudĂŞ i szarobury krajobraz, jednak u Ciebie zapowiada siĂŞ to ciekawie. Nie umiem pisaĂŚ smutnych opowiadaĂą, ale tobie wychodzi to caÂłkiem, caÂłkiem.

PrzyczepiĂŞ siĂŞ do konstrukcji niektĂłrych zdaĂą, bo mnie raÂżÂą okrutnie. Np. to:

Dam sobie radĂŞ sama, caÂłe wakacje mam, Âżeby ich odzyskaĂŚ i znajdĂŞ sposĂłb

albo to:

KaÂżdemu bĂŞdzie Freda brakowaĂŚ.

ÂŁadniej by brzmiaÂło: KaÂżdemu z nas bĂŞdzie brakowaÂło Freda.
No i czasami dialogi sÂą bardzo wymuszone.

Musze o to zapytaĂŚ, bo nie byÂłabym sobÂą gdybym tego nie zrobiÂła. Co Harry robiÂł z Ginny w pociÂągu?

Czekam na kolejne czĂŞÂści, do ktĂłrych mam dostĂŞp, ale wole czytaĂŚ je tu. Ciekawa jestem co wydarzy siĂŞ na pogrzebie i czy Hermi odnajdzie bezproblemowo swych rodzicĂłw.: D

Bad wolf dnia 11.02.2014 16:08

Na buzie byÂło widach trochĂŞ krwi, skutki bitwy.

Buzi.

ByÂło jeszcze ciemn,o ale na ÂłĂłÂżku obok siedziaÂła Ginny

Oj, przecinek siĂŞ wkradÂł.

Ginny, zajmij siĂŞ czymÂś to czas szybciej Ci upÂłynie.

WydajĂŞ mi siĂŞ, moÂże niesÂłusznie, Âże "ci" powinno byĂŚ z maÂłej, poniewaÂż nie piszesz w opowiadaniu listu, to zwykÂła rozmowa.

Co do caÂłoÂści... Z treÂści wynika, Âże paĂąstwo Weasley nie byli w Hogwarcie, nie walczyli, tylko siedzieli w domu, a gdy przyszÂło co do czego przyjechali na dworzec, po dzieci. MoÂże Âźle to zinterpretowaÂłam ale jeÂśli byÂło inaczej, czemu caÂła rodzina w jednym wagonie nie opÂłakiwaÂła Âśmierci syna, brata, przyjaciela?

Dalej. ParĂŞ bÂłĂŞdĂłw znalazÂłam ale nie specjalnie zapamiĂŞtaÂłam gdzie, wiĂŞc wymieniÂłam tylko te, ktĂłre powtĂłrnie skojarzyÂłam. Pilnuj troszeczkĂŞ tego, bo z rytmu wybija. ;p

NastĂŞpnie, czemu wracali pociÂągami brudni? Po zakoĂączonej wojnie wszyscy wrĂłcili do pozostaÂłoÂści zamku, radowali siĂŞ, pewnie zdÂąÂżyli zjeÂśĂŚ i siĂŞ umyĂŚ. TrochĂŞ mi to nie pasuje, ale to juÂż moja opinia, bo nie twierdzĂŞ, Âże jest Âźle. Nie wszystko ma iÂśĂŚ po mojej myÂśli. ;>

Opowiadanie raczej bĂŞdzie ciekawie, choĂŚ osobiÂście nie wiem o czym moÂżna by pisaĂŚ, wiĂŞc chĂŞtnie poczytam kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ. PoczÂątku bĂŞdÂą trudne, poniewaÂż jako tako muszÂą pasowaĂŚ do ksiÂąÂżki, ale wierzĂŞ, Âże Ci siĂŞ uda. ;]

Malwkaaa dnia 11.02.2014 16:09

Nie ukrywam, Âże momentami siĂŞ wzruszaÂłam, ale pomimo to niezbyt mi siĂŞ podoba pomysÂł dokaĂączania dzieÂła pani Rowling. Po prostu uwaÂżam, Âże jeÂśli ktoÂś ma to skoĂączyĂŚ, to tylko ona. Jakby zdecydowaÂła siĂŞ pisaĂŚ dalej o Harrym, albo o jego dzieciach - byÂłabym wniebowziĂŞta! ale w tym przypadku towarzyszÂą mi pewne zgrzyty.
No cĂłÂż...

Hermiona Justysia dnia 11.02.2014 16:09

ulka_black_potter wiem zwrĂłciÂłaÂś mi uwagĂŞ ostatnio o te zdania. StaraÂłam siĂŞ je poprawiĂŚ. Niestety nie wszystkie, niepoprawne gramatycznie, udaÂło mi siĂŞ wyÂłapaĂŚ. ObiecujĂŞ poprawĂŞ x D

Ginny po prostu chciaÂła spĂŞdziĂŚ czas tylko z Harry. Po Âśmierci Freda potrzebowaÂła bliskoÂści.

Ale domyÂślam siĂŞ jakie myÂśli mogÂły Ci chodziĂŚ po gÂłowie

Tekst pisany ponad rok temu, wiĂŞc aÂż tak nie przyglÂądaÂłam siĂŞ przecinkÂą. myÂślaÂłam, Âże w tej sprawie byÂło ok.

Moja koncepcja byÂła taka, Âże dzieciaki pociÂągiem wracaÂły. A reszta dorosÂłych wrĂłciÂła Âświstoklikami.

Bad wolf dnia 11.02.2014 16:23

No i tu ponownie mi siĂŞ wydajĂŞ,Âże w tej sprawie Molly i Artur nie zostawiliby dzieci... Nie wiem, dla mnie byÂłoby to zbrodniÂą, mam nadziejĂŞ, Âże naprawdĂŞ Ci to wyjdzie, bo jak na razie nie wiele mnie fan fickĂłw wciÂągnĂŞÂła naprawdĂŞ naprawdĂŞ, Âże do tej pory pamiĂŞtam treÂśĂŚ. Fajnie byÂłoby gdyby to opowiadanie mnie wciÂągnĂŞÂło, bo naprawdĂŞ uwaÂżam, Âże to nie najgorszy pomysÂł. ;>

PS. DziĂŞkujĂŞ wiecznie czuwajÂącej duszy, ktĂłra usunĂŞÂła mĂłj drugi komentarz, dodany caÂłkiem niespecjalnie. ;D

Hermiona Justysia dnia 11.02.2014 16:28

Bad wolf piszÂąc ten ff wÂłaÂśnie taki poczÂątek najbardziej mi pasowaÂł.
Mam nadziejĂŞ, Âże kolejne rozdziaÂły jednak wciÂągnÂą CiĂŞ i bĂŞdziesz pozytywnie wspominaĂŚ ten ff : )

Czarna Wdowa dnia 11.02.2014 18:19

Niezbyt mi siĂŞ podoba ten fick.Chodzi mi o to Âże to troche dziwne Âże Georg po utracie tak bliskiej osoby jakoÂś bardziej tego nie przeÂżywa.Wiem Âże wielu osobom teÂż nie bĂŞdzie siĂŞ to podobaĂŚ kiedy caÂły czas bĂŞdzie ktoÂś przeÂżywaÂł ÂśmierĂŚ Freda. Ale ja go uwielbiaÂłam.I uwaÂżam Âże Georg najbardziej powinien to przeÂżywaĂŚ bo straciÂł BLIÂŹNIAKA.Tak samo Molly przecieÂż straciÂła syna.Niby tam byÂło troche takiego "przeÂżywania"ale jak dla mnie to owiele zamaÂło.To moja opinia.

Hermiona Justysia dnia 11.02.2014 18:25

My name Laura to dopiero poczÂątek ; ) Wszystko bĂŞdzie w swoim czasie.

Czarna Wdowa dnia 11.02.2014 18:27

Mam nadzieje!

Teraz to juÂż mnie uspokoiÂłaÂś

Christina dnia 11.02.2014 23:07

-Co? Gdzie? - przeraÂżony Ron zÂłapaÂł za rĂłÂżdÂżkĂŞ.
-Hermiono co siĂŞ staÂło?
-Och. Ty uparciucho!

Brak spacji po myÂślnikach.

Wracasz do Hogwartu na siĂłdmy rok nauki? - to raczej nie byÂło pytanie tylko stwierdzenie.

"to" powinno byĂŚ z duÂżej. ZauwaÂżyÂłam jeszcze kilka razy takie coÂś.

- WyszedÂł z Ginny, chyba juÂż sÂą na zewnÂątrz. - OdpowiedziaÂła i wyszÂła z wagonu.

Tu z kolei "OdpowiedziaÂła" z maÂłej

Tego teÂż jest wiĂŞcej.

- Accio jajka !
CzytaÂłam kiedyÂś , Âże w Âświecie

Niepotrzebna spacja.

sÂłychaĂŚ byÂło tylko odgÂłos sztuĂŚcu

SztuĂŚcĂłw.

Tak siĂŞ zastanawiam, czemu nie mogli siĂŞ umyĂŚ i ogarnÂąĂŚ po Bitwie?
I dlaczego jest podziaÂł na rozdziaÂły... MogÂłaÂś po prostu pousuwaĂŚ te rozdziaÂły i daĂŚ jeden spĂłjny tekst.
OgĂłlnie w opowiadaniach form grzecznoÂściowych siĂŞ nie uÂżywa i nie pisze z duÂżej litery "Ci, Tobie" itd.
Jak dla mnie za maÂło ÂżaÂłoby w tej ÂżaÂłobie.
Jak juÂż ktoÂś wspomniaÂł (Ulcia?), dialogi sÂą czasem trochĂŞ wymuszone. Lepiej byÂło by to oddaĂŚ jakimÂś odpowiednim opisem.
Nie jest Âźle, czekam na kolejne czĂŞÂści. Mam nadziejĂŞ, Âże zacznie siĂŞ wiĂŞcej dziaĂŚ.

Ps. Przypominam, Âże komentarze zawierajÂące jednÂą linijkĂŞ bĂŞdÂą kasowane!

Barlom dnia 12.02.2014 19:13

Ciekawe, czy Hermiona szybko znajdzie swoich rodzicĂłw. Jak dla mnie na razie jest nieco sztywna. MoÂże i taka byÂła, nie pamiĂŞtam, ale wydawaÂło mi siĂŞ, Âże przez te siedem ksiÂąÂżek, jej postaĂŚ nie zachowywaÂła siĂŞ tak, Âże ciÂągle recytowaÂła definicje, ale mogĂŞ siĂŞ myliĂŚ. Zawsze lubiÂłem tÂą postaĂŚ, wiĂŞc bĂŞdĂŞ czekaÂł na kolejne czĂŞÂści.

ZdziwiÂł mnie jedynie ten departament rodzinny. Niby czemu mieliby sprawdzaĂŚ czy George to George a nie ktoÂś inny...
I na koniec, wysyÂłanie Errola to bardzo ryzykowne przedsiĂŞwziĂŞcie

Zawsze mnie rozbawiaÂł.
MoÂże jedynie brakuje mi nieco opisĂłw, ktĂłre ubarwiÂłyby mi opowieÂśĂŚ, ale nie jest to dla mnie minus. Przyjemnie siĂŞ to czyta.

Hermiona Justysia dnia 12.02.2014 19:54

Barlom TwĂłj komentarz mnie zdecydowanie podniĂłsÂł na duchu.
Niby mam juÂż napisane te 22rozdziaÂły, ale je tym razem dokÂładnie przejrzĂŞ. Jak bĂŞdzie trzeba popoprawiam zdania. RozwinĂŞ opis i dialogi ; )
Mam motywacjĂŞ do dokoĂączenia historii.

Jerry246 dnia 17.02.2014 13:24

HermionoJustysiu.....bardzo fajnie czyta mi siĂŞ Twoje ff!
Fakt Âże najpierw przeczytaÂłem rozdziaÂł 3 i 4 a dopiero teraz przeczytaÂłem ten... NaprawdĂŞ bardzo fajne ff. TroszkĂŞ bÂłĂŞdĂłw jest ale nikt nie jest doskonaÂły. Czekam na kolejne czĂŞÂści!

Lapa15 dnia 18.02.2014 17:13

Nie za bardzo mi siĂŞ podoba.
BÂłĂŞdy wytknĂŞÂły juÂż osoby powyÂżej. Jednak muszĂŞ powiedzieĂŚ, co mi najbardziej zgrzyta. ;p
OtĂłÂż najbardziej denerwuje mnie to, Âże nie zawsze przed i po myÂślnikach stawiasz spacjĂŞ. Tak samo z przecinkami, kropkami i tym podobnymi. Staraj siĂŞ tego unikaĂŚ, bo to bardzo przeszkadza w czytaniu.

Wracasz do Hogwartu na siĂłdmy rok nauki? - to raczej nie byÂło pytanie tylko stwierdzenie.

"to" powinno byĂŚ z duÂżej. ZauwaÂżyÂłam jeszcze kilka razy takie coÂś.

- WyszedÂł z Ginny, chyba juÂż sÂą na zewnÂątrz. - OdpowiedziaÂła i wyszÂła z wagonu.

Tu z kolei "OdpowiedziaÂła" z maÂłej Oczko Tego teÂż jest wiĂŞcej.

TeÂż mi to zgrzytaÂło, tylko nieco inaczej niÂż Christinie. Mi siĂŞ zdaje, Âże zawsze po myÂślniku wyraz piszemy z maÂłej litery (wyjÂątki stanowiÂą oczywiÂście imiona, nazwiska nazwy wÂłasne itp.). Wydaje mi siĂŞ teÂż, Âże przed myÂślnikiem nie powinno byĂŚ kropki. Tak siĂŞ uczyÂłam, ale nie mam pewnoÂści, czy tak jest. W kaÂżdym razie ja zawsze pisaÂłam tak.
PomysÂł sam jest ok, ale nie podoba mi siĂŞ to samo, co Bad - Âże wracali pociÂągiem. Strasznie mnie to denerwuje. Ja rĂłwnieÂż jestem przekonana, Âże Artur i Molly nie zostawili by dzieci. KolejnÂą sprawÂą jest to, Âże jest to jednak strasznie smutne. Nic wesoÂłego. ZaczĂŞÂłaÂś od razu od smutnych wydarzeĂą. TrochĂŞ mnie to zniechĂŞciÂło do dalszego czytania.
KolejnÂą i chyba ostatniÂą sprawÂą sÂą powtĂłrzenia. Nie ma ich wiele, ale mimo wszystko sÂą.
Niech mĂłj komentarz CiĂŞ nie zniechĂŞca - lubiĂŞ wytykaĂŚ bÂłĂŞdy. Jeszcze dziÂś przeczytam i postaram siĂŞ skomentowaĂŚ drugÂą czĂŞÂśĂŚ. BÂłĂŞdy zdarzajÂą siĂŞ najlepszym. ; )
Nie wiem, jakÂą ocenĂŞ postawiĂŚ. Po namyÂśle stwierdzam, Âże fan fick jest jak dla mnie zadowalajÂący. ; )

Alette dnia 18.02.2014 17:50

Na pierwszy rzut oka widzĂŞ masĂŞ literĂłwek. A tu gdzieÂś brakuje kroki, a tu wielka litera zamiast maÂłej czy odwrotnie. Musisz robiĂŚ to z wiĂŞkszÂą starannoÂściÂą, sprawdzaj, moÂże znajdÂź sobie betĂŞ.

Co do fabuÂły, to w miarĂŞ trzymasz klimat tamtych wydarzeĂą. Jednak nie do koĂąca odpowiada to mojej wizji haha. Chodzi mi o to, Âże Ron np. jest taki bezpÂłciowy. W ogĂłle ich zachowanie jest takie pozbawione osobowoÂści, co widaĂŚ rĂłwnieÂż po Ginny, Harrym, Moly. Tak jakby kaÂżdy przeÂżywaÂł wojnĂŞ w identyczny sposĂłb. SÂą Âłzy, jest jakaÂś taka solidarnoÂśĂŚ, cisza. Wszyscy jak taka masa. Tylko Hermiona na tej papce siĂŞ trochĂŞ wyrĂłÂżnia wÂłaÂśnie swoim zorganizowaniem.

No i jakim cudem Moly zostawiÂła Hermionie dom do opieki, skoro miaÂła cĂłrkĂŞ i sporÂą iloÂśĂŚ synĂłw? JakoÂś mi siĂŞ to nie ukÂłada, ale okej.

George bĂŞdzie musiaÂł siĂŞ zgÂłosiĂŚ do Departamentu Rodzinnego, aby udowodniĂŚ, Âże on to on. WpisaĂŚ siĂŞ do ksiĂŞgi, oraz sprawdzÂą mu rĂłÂżdÂżkĂŞ. Takie reguÂły obowiÂązujÂą od 1794 roku, a wprowadziÂł je Dean Koth.

Ale ten Âświat czarodziejĂłw jest bezsensowny

Poczytam potem kolejne.

Musze o to zapytaĂŚ, bo nie byÂłabym sobÂą gdybym tego nie zrobiÂła. Co Harry robiÂł z Ginny w pociÂągu?

BoÂże w ogĂłle nie zwrĂłciÂłabym na to uwagi, gdybyÂś tego nie napisaÂła

Izka Potter dnia 28.02.2014 18:45

DosyĂŚ ciekawe.Wydaje mi siĂŞ,Âże nigdy paĂąstwo Wesley nie zostawiliby swoich dzieci samych.

Upadly Aniol dnia 16.03.2014 21:00

Na dziÂś wieczĂłr przeczytaÂłem tylko dwa pierwsze rozdziaÂły. GdzieÂś juÂż pisaÂłem ( pytanie a gdzie nie ? ), Âże nie jestem delikatnie mĂłwiÂąc gorÂącym fanem wszelkiej maÂści fan fickĂłw. Nie wiem czemu. MoÂże w moim ograniczonym umyÂśle ubzduraÂłem sobie, Âże tylko ksiÂąÂżka, bo dodatki beee. No cĂłÂż. Jak siĂŞ poczytaÂło trochĂŞ, to niekiedy rĂŞce opadaÂły.

Te 2 rozdziaÂły sÂą na tyle dobre, Âże dotrwaÂłem do koĂąca. Ach te subiektywne odczucia...OgĂłlnie ciĂŞÂżko mi siĂŞ czyta coÂś o pannie Hermionie Granger a jeszcze ciĂŞÂżej

o pani Hermionie Weasley, ale moÂżna siĂŞ w sumie przekonaĂŚ. Na dziÂś tyle, bo po 2 rozdziaÂłach ( w miarĂŞ krĂłtkich ) nic konkretnego napisaĂŚ siĂŞ nie da.

IzuniaGinny dnia 21.03.2014 17:35

UwaÂżam,Âże te bÂłĂŞdy stylistyczne nie majÂą bardzo duÂżego znaczenia, poniewaÂż jak czytamy tekst to on dziaÂła na naszÂą wyobraÂźnie przez co bÂłĂŞdy nie tak bardzo rzucajÂą siĂŞ w oczy. WracajÂąc do tekstu bardzo podoba mi siĂŞ kontynuacja HP, idĂŞ czytaĂŚ dalej

losiek13 dnia 23.03.2014 22:53

Dla mnie rĂłwnieÂż bÂłĂŞdy nie majÂą wiĂŞkszego znaczenia jeÂśli chodzi o ff.

ZacznĂŞ od tego, Âże jak na tak trudny temat poradziÂłaÂś sobie wedÂług mnie bardzo dobrze. JuÂż to pisaÂłem pod ff raven, ale naprawdĂŞ opisywanie losĂłw po Bitwie jest mega trudne i to tym bardziej, im bliÂższe sÂą one temu wydarzeniu. W Twoim przypadku wszystko dzieje siĂŞ tuÂż po, dlatego wielki szacun za taki wybĂłr. PoradziÂłaÂś sobie z tym dobrze, dla mnie nie brakowaÂło tu emocji i fajnie opisujesz dalszÂą akcjĂŞ. Najbardziej mnie tylko odrzuca ten Ron i Hermiona - jak nie lubiĂŞ tego zwiÂązku!
Moje gratulacje, ode mnie masz Wybitny! ;]

Smierciojadek dnia 08.04.2014 16:28

CzytaÂłam te rozdziaÂły juÂż jakiÂś czas temu i z perspektywy czasu mogĂŞ powiedzieĂŚ, Âże wyszÂły Ci chyba najlepiej spoÂśrĂłd wszystkich dotÂąd opublikowanych. PierwszÂą czĂŞÂśĂŚ czyta siĂŞ lekko, przyjemnie, nie ma wiĂŞkszych bÂłĂŞdĂłw, nie piszesz krĂłtkich zdaĂą - ogĂłlnie wszystko w porzÂądku. W drugiej natomiast Âświetnie oddaÂłaÂś emocje, moÂżna siĂŞ wczuĂŚ w caÂłÂą sytuacjĂŞ. Dlatego ten tekst zdecydowanie na plus.

Xeri dnia 09.11.2014 11:14

CĂłÂż, przede wszystkim test jest niedopracowany, ma drobne bÂłĂŞdy czy nieÂładne zdania. LubiĂŞ, kiedy wszystko bÂłyszczy.

Nie wiem, moÂże jestem jakoÂś emocjonalnie upoÂśledzona (choĂŚ zazwyczaj bardzo szybko siĂŞ wzruszam), ale ten tekst nie poruszyÂł mnie wcale. Pewnie gdybym nie musiaÂła go przeczytaĂŚ, odpuÂściÂłabym sobie w poÂłowie. Emocje bohaterĂłw wydajÂą mi siĂŞ naciÂągane, caÂła akcja taka sobie. Ale teÂż aÂż tak Âźle nie jest. Nie siĂŞgnĂŞ po dalsze czĂŞÂści, ale niewykluczone, Âże mogÂą byĂŚ dobre, bo czuĂŚ potencjaÂł.

Krnabrny dnia 10.02.2015 14:44

PotencjaÂł jakiÂś tam czuĂŚ, jak napisaÂła Xeri, ale mi to jakoÂś nie gra. Bardzo przeciĂŞtne. Najlepsza czĂŞÂśĂŚ pierwsza( zwÂłaszcza stosunek Molly do Hermiony na dworcu), nie rozumiem tytuÂłu drugiego mini-rozdziaÂłu. Fragment o Hermionie, ktĂłra nawet muchĂŞ sÂłyszaÂła jakoÂś tak wybiÂł mnie z rytmu, z powagi. OgĂłÂłem N, ale powodzenia.

Katherine_Pierce dnia 21.06.2015 11:50

PomysÂł jest bardzo fajny i jak bĂŞdĂŞ mieĂŚ czas to na pewno siĂŞgnĂŞ po wiĂŞcej. BÂłĂŞdy juÂż wytykali moi poprzednicy wiĂŞc nie bĂŞdĂŞ siĂŞ czepiaĂŚ. TrochĂŞ mnie draÂżniÂło ciÂągÂłe uÂżywanie imion w dialogach

zazwyczaj jak z kimÂś rozmawiasz to nie uÂżywasz ciÂągle jego imienia, bo on wie, Âże rozmawiasz z nim. JeÂśli chcesz przekazaĂŚ czytelnikowi do kogo siĂŞ zwrĂłciÂła dana osoba, to daj to w opisie - powiedziaÂł do Hermiony, czy coÂś takiego

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	40%	[2 głosy]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	40%	[2 głosy]
Nędzny	20%	[1 głos]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie