Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

RozdziaÂł 7
Trudna rozmowa.


Po pogrzebie wszyscy zd¹¿yli wróciÌ do domu Weasley'ów. Na Molly i Artura czeka³o ju¿ kilka osób. Hermiona od razu rozpozna³a niektórych goœci.

KoÂło starego dĂŞbu staÂła czarownica o srogim spojrzeniu. MiaÂła ciemnozielonÂą szatĂŞ i ciasno zaczesany kok. ByÂła to nauczycielka transmutacji, a teraz i dyrektor Hogwartu. Rodzice Rona, wraz z George'em, podeszli do niej. Dziewczyna nie byÂła w stanie usÂłyszeĂŚ, o czym rozmawiajÂą, bo staÂła zbyt daleko.
W grupie czarodziejĂłw, ktĂłrzy przybyli, byÂł rĂłwnieÂż Amos Diggory. Hermiona spotkaÂła go na Mistrzostwach ÂŚwiata w Quidditchu parĂŞ lat temu. Przykre byÂło, Âże on takÂże straciÂł syna podobnie jak paĂąstwo Weasley. MĂŞÂżczyzna Âżywo dyskutowaÂł z kolegÂą obok siebie. Drugi czarodziej byÂł ubrany w brÂązowÂą, dÂługÂą szatĂŞ, a na gÂłowie miaÂł kapelusz jak z popularnego westernu. Hermiona nigdy wczeÂśniej go nie widziaÂła.

- Witajcie kochani! - Trójka przyjació³ a¿ podskoczy³a wystraszona po tak dŸwiêcznym i g³oœnym przywitaniu. Okaza³o siê, ¿e za nimi sta³ wysoki, potê¿ny mê¿czyzna. Nie potrzeba by³o du¿o czasu, aby go rozpoznali.
- Hagrid! - zawoÂłaÂła Hermiona i nie zwracajÂąc na nic uwagi, przytuliÂła wÂłochatego przyjaciela.
- Dobrze ciĂŞ widzieĂŚ - powiedziaÂł Ron. - Jak tu przybyÂłeÂś?
Hagrid wskazaÂł swoim grubym palcem na motocykl, ktĂłry staÂł koÂło starej, rozwalajÂącej siĂŞ szopy. Hermiona dopiero teraz, po tym geÂście, zauwaÂżyÂła na twarzy olbrzyma zmĂŞczenie.
- Szkoda ch³opaka, lubi³em go, cholibka - powiedzia³ cicho. - Hermiono, pani McGonagall chcia³a z tob¹ rozmawiaÌ. Ale nie znam wiêcej szczegó³ów.
- Zobacz, Kingsley te¿ jest - szturchn¹³ j¹ Ron.
Nie wiedziaÂła, co McGonagall moÂże od niej chcieĂŚ. OtrzÂąsnĂŞÂła siĂŞ jednak po kuksaĂącu i rozejrzaÂła po ogrodzie.
Grupka czarodziejów rozmawia³a przy namiocie. Hermiona zauwa¿y³a, ¿e wœród nich by³ nowy Minister Magii - tak samo elegancko ubrany jak ostatnio. Tu¿ obok niego sta³a starsza czarownica. Mia³a na sobie okropn¹ zgni³ozielon¹ spódnicê i o³ówkowy ¿akiet, a jej krótkie, siwe w³osy stercza³y we wszystkie strony. Z pewnoœci¹ nie budzi³a zaufania.
- Chyba to delegacja z Ministerstwa - powiedziaÂł Harry.
KaÂżdy z obecnych czarodziejĂłw podchodziÂł do rodzicĂłw Freda i skÂładaÂł im szczere kondolencje.

Po emocjonalnych i intymnych momentach wszyscy zasiedli do obiadu. Hermiona usiad³a z Harrym, a Ron zaj¹³ miejsce obok swojej rodziny. Ko³o dziewczyny by³o jedno wolne krzes³o, na którym odwa¿nie usiad³ Wiktor Krum.
SpojrzaÂł na HermionĂŞ swoimi zielonymi oczami i odezwaÂł siĂŞ zalotnie:
- Ostatnio nie dokoĂączyliÂśmy rozmowy.
Dziewczynie pojawiÂły siĂŞ rumieĂące na policzkach, poniewaÂż pamiĂŞtaÂła, Âże wtedy przerwaÂł im Ron.
- Teraz bĂŞdziemy mogli porozmawiaĂŚ - uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. - SkoĂączyÂłeÂś na tym, Âże spotkamy siĂŞ jeszcze w tym roku...
- S³ysza³em, ¿e wracasz dokoùczyÌ szko³ê... - zacz¹³ znowu. Wzi¹³ g³êboki oddech i postanowi³ kontynuowaÌ. - Ja robiê sobie przerwê w rozgrywkach i na kilka miesiêcy przyjadê do Hogwartu. Ale reszty nie mogê ci powiedzieÌ, to tajemnica - mówi¹c to, puœci³ jej oczko.
Hermiona zabra³a siê za jedzenie ziemniaków znajduj¹cych siê na jej talerzu. Nic nie odpowiedzia³a, ale myœli kr¹¿y³y w jej g³owie jak szalone. Niesamowicie j¹ ciekawi³o, dlaczego Krum ma zamiar zjawiÌ siê w Hogwarcie. Ale jeszcze bardziej niepokoi³o j¹ to, jak na tê wiadomoœÌ zareaguje Ron. Mia³a tylko jedno przypuszczenie - pewnie bêdzie wœciek³y z zazdroœci.
W tym momencie jej wzrok powêdrowa³ w stronê Harry'ego. Ch³opak akurat kroi³ kotleta, ale prawdopodobnie wyczu³, ¿e Hermiona lustruje go wzrokiem. Dziewczyna mia³a nieodparte wra¿enie, ¿e jej przyjaciel s³ysza³ ca³¹ rozmowê, a co gorsza - ¿e tymi informacjami podzieli siê z rudzielcem. Wyszepta³a tylko, aby móg³ odczytaÌ s³owa z ruchu jej warg:
- Harry, nie mĂłw nic Ronowi. Sama to zrobiĂŞ. ProszĂŞ.
Ch³opak nie dr¹¿y³ dalej tematu i zabra³ siê za jedzenie.

***

Po zjedzonym obiedzie wiêkszoœÌ goœci rozesz³o siê do swoich namiotów, czêœÌ natomiast przesz³a do kuchni. Aura niestety przesta³a sprzyjaÌ. Nad Nor¹ pojawi³y siê ciemne, gêste chmury. Ga³êzie wielkich, starych drzew a¿ ugina³y siê przed silnymi podmuchami wiatru.

Hermiona wspinaÂła siĂŞ po drewnianych schodach do swojego pokoju, lecz zawrĂłciÂła do kuchni, bo w ostatniej chwili zauwaÂżyÂła swojego chÂłopaka.
- Ron! Ron! - zawoÂłaÂła. - Musimy chwilĂŞ porozmawiaĂŚ.
- Zaraz przyjdĂŞ. Tylko rozpalĂŞ w kominku - powiedziaÂł. - Incendio!
Hermiona niepewnym krokiem podeszÂła do niego i wydukaÂła:
- Porozmawiajmy na osobnoÂści, Ron.
- To chodÂźmy do pokoju Percy'ego - zaproponowaÂł.
Chwilê póŸniej byli ju¿ na poddaszu. Hermiona jeszcze nigdy nie by³a w tym pokoju. Sta³o tu tylko jedno ³ó¿ko, na biurku by³o pe³no dokumentów, listów i zeszytów, a na starej szafie sta³a pusta klatka. Dziewczyna spojrza³a tak¿e na œcianê - wisia³y tam zdjêcia i wycinki z Proroka Codziennego. Pomieszczenie niezbyt przypad³o jej do gustu.
- TwĂłj brat nie bĂŞdzie na nas zÂły, Âże tu jesteÂśmy? - zapytaÂła.
- Raczej nie. Jest zajĂŞty na dole, rozmawia z kimÂś z Ministerstwa - odpowiedziaÂł.
Oboje usiedli na ³ó¿ku Percy'ego, które zaskrzypia³o pod ich ciê¿arem. Hermiona ba³a siê tej rozmowy. By³a ju¿ zdecydowana, aby wróciÌ do Hogwartu, ale nie chcia³a siê k³óciÌ z Ronem. Za bardzo go kocha³a. Otworzy³a usta, ¿eby zacz¹Ì, ale zrezygnowa³a.
- WidziaÂłem, jak przy obiedzie rozmawiaÂłaÂś z Krumem. - ChÂłopak zrobiÂł pierwszy krok.
- Przysiad³ siê... - usprawiedliwia³a siê. Nie zd¹¿y³a jednak dokoùczyÌ, bo w s³owo wszed³ jej Ron:
- Dobrze siê bawiliœcie? Dzisiaj?! W takim dniu? - z ogromnym ¿alem wybuchn¹³ Ron.
- UspokĂłj siĂŞ! - ÂŁzy powoli napÂływaÂły jej do oczu. - MieliÂśmy rozmawiaĂŚ, a nie krzyczeĂŚ.
- To mów! - warkn¹³.
- Wiesz, Âże od wrzeÂśnia wracam do szkoÂły - zaczĂŞÂła ponownie.
- Tak, wiem to, mĂłwiÂłaÂś juÂż - odpowiedziaÂł, uspokajajÂąc siĂŞ powoli.
Hermiona przez chwilĂŞ zbieraÂła myÂśli, ale dalej kontynuowaÂła.
- WÂłaÂśnie o TYM rozmawiaÂłam z Wiktorem. Wtedy, kiedy przerwaÂłeÂś rano rozmowĂŞ, chciaÂł mi powiedzieĂŚ, Âże on teÂż bĂŞdzie w tym roku w Hogwarcie - resztkami tchu szybko wypowiedziaÂła ostatnie zdanie. MiaÂła nadziejĂŞ, Âże Ron nie zrozumie tego opacznie. Niestety siĂŞ myliÂła. W jednej chwili twarz i uszy chÂłopaka poczerwieniaÂły.
- UmĂłwiÂłaÂś siĂŞ z nim! - powiedziaÂł oskarÂżajÂącym tonem. - JuÂż wszystko rozumiem!
Rudow³osy ch³opak wsta³ z ³ó¿ka i skierowa³ siê w stronê drzwi. Zrozpaczona Hermiona zeskoczy³a i chwyci³a go mocno za rêkê. Spojrza³a mu g³êboko w oczy i krzyknê³a:
- Ronaldzie Weasley! Uspokój siê! Nie mo¿esz tego zrozumieÌ, ¿e nie chcê siê k³óciÌ? Nie spotykam siê z Wiktorem. - Zrobi³a chwilê przerwy i kontynuowa³a. - Spotykam siê z jednym rudow³osym g³upkiem! Z tob¹.
Ron patrzy³ na ni¹, jakby dosta³ t³uczkiem w g³owê. Dziewczyna ciê¿ko oddycha³a, a rêce trzês³y jej siê ze z³oœci. M³odzieniec wróci³ i usiad³ na ³ó¿ku. Patrz¹c na swoje buty, odezwa³ siê:
- Przepraszam.
Hermiona przyklĂŞkÂła przy nim i szepnĂŞÂła:
- Ron, bĂŞdziemy mieli ze sobÂą kontakt. Listy i kaÂżda wizyta w Hogsmeade... Dobrze?
- Obiecujesz? - zapytaÂł i spojrzaÂł jej w oczy.
- ObiecujĂŞ - odpowiedziaÂła, a Âłzy popÂłynĂŞÂły po jej czerwonych policzkach.
Przytulili siĂŞ.
Nagle niespodziewanie, bez pukania, do pokoju weszÂła Ginny.
- WszĂŞdzie was szukaÂłam! - rzuciÂła.


RozdziaÂł 8
PowrĂłt?

- Dobrze, ¿e was znalaz³am - powiedzia³a zdyszana Ginny. - Hermiono, pani McGonagall chcia³a z tob¹ rozmawiaÌ. - Zobaczy³a zdziwion¹ minê przyjació³ki i dopowiedzia³a: - nie mówi³a, o co chodzi.
Dziewczyna wiedziaÂła juÂż o tym, ale kompletnie wyleciaÂło jej to z gÂłowy. Kilka chwil temu przecieÂż mĂłwiÂł jej o tym Hagrid. WstaÂła wiĂŞc szybko i wyszÂła z pokoju wraz z Ginny.
- Czekajcie! - UsÂłyszaÂły krzyk z pokoju. - IdĂŞ z Wami.

Troje m³odych czarodziejów kierowa³o siê do salonu. W pokoju zosta³a ju¿ tylko pani Weasley, Harry i nauczycielka transmutacji. Kobiety siedzia³y na kanapie, ogrzewaj¹c siê przy kominku, natomiast Harry sta³ niedaleko sto³u i przygl¹da³ siê uwa¿nie swojej ró¿d¿ce.
Weszli do pokoju.
- DzieĂą dobry, pani profesor - powiedziaÂła Hermiona.
- Witajcie. Granger, usiÂądÂź tutaj z nami.
Dziewczyna bez wahania usiadÂła na drewnianym krzeÂśle obok sofy, ktĂłre jednak niebezpiecznie zakoÂłysaÂło siĂŞ pod jej ciĂŞÂżarem.
W domu Weasley'ów wiêkszoœÌ mebli by³a stara i rozk³adaj¹ca siê. W³aœciciele nie byli zbyt zamo¿ni. Artur, ojciec Rona, pracowa³ w Ministerstwie, a Molly zajmowa³a siê domem i ogrodem.
- Ronaldzie, nie bÂądÂź niemÂądry i teÂż usiÂądÂź - powiedziaÂła Molly do swojego najmÂłodszego syna.
Minerwa McGonagall wyjĂŞÂła ze swojej zielonej, maÂłej torebki kopertĂŞ.
Hermiona zauwaÂżyÂła, Âże byÂła zapieczĂŞtowana nieznajomÂą jej urzĂŞdowÂą pieczĂŞciÂą.
- Tak naprawdĂŞ chciaÂłam spotkaĂŚ siĂŞ z wami wszystkimi - zaczĂŞÂła profesorka. - OczywiÂście w zwiÂązku z waszÂą dalszÂą edukacjÂą w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.
Ron mimochodem spojrzaÂł na Harry'ego pytajÂącym wzrokiem. Pani profesor nie zwrĂłciÂła jednak na to uwagi i kontynuowaÂła:
- MuszĂŞ przy was odczytaĂŚ pismo z Ministerstwa. - PodniosÂła kopertĂŞ tak, aby kaÂżdy mĂłgÂł jÂą zobaczyĂŚ. - Sama nie wiem do koĂąca, co tam jest - przyznaÂła.
W jednej chwili zÂłamaÂła pieczĂŞĂŚ, rozerwaÂła kopertĂŞ i zaczĂŞÂła czytaĂŚ:

Szanowni PaĂąstwo:
Hermiona Granger, Harry Potter, Ronald Weasley.
Z pewnych powodĂłw nie ukoĂączyli PaĂąstwo edukacji
w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.
Aby mogli PaĂąstwo powrĂłciĂŚ od wrzeÂśnia na lekcje,
zmuszeni sÂą PaĂąstwo do zÂłoÂżenia pewnych
dokumentĂłw do Biura Edukacji w Ministerstwie.
Spis dokumentów znajduje siê w za³¹czniku.
MajÂą PaĂąstwo czas do 31 sierpnia.

Z powaÂżaniem,
Irminda Flack

Wszyscy zwrĂłcili wzrok na nauczycielkĂŞ. Nikt tak naprawdĂŞ nie wiedziaÂł, co powiedzieĂŚ. Po jakimÂś czasie pierwsza odezwaÂła siĂŞ Hermiona.
- Jestem zdecydowana, aby wróciÌ do szko³y. - Na chwilê zatrzyma³a siê, aby wzi¹Ì oddech. - Chcia³abym kiedyœ pracowaÌ w Ministerstwie, a bez nauki ani rusz. - Dziewczyna postawi³a nacisk na dwa ostatnie s³owa.
- Mam nadziejĂŞ, Âże ty i Harry teÂż macie taki zamiar - Molly peÂłnym nadziei gÂłosem zwrĂłciÂła siĂŞ do Rona.
Harry z przyjacielem spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Miny mieli tym razem przeraÂżone.
- Ja zostajê w domu - odpowiedzia³ matce stanowczo. - Trzeba pomóc George'owi w sklepie, a poza tym nie muszê zdawaÌ Owutemów, ¿eby znaleŸÌ pracê - wyjaœni³.
Hermiona zauwaÂżyÂła, jak Molly wzrasta ciÂśnienie. W jednym momencie uszy i policzki kobiety zrobiÂły siĂŞ mocno czerwone, wrĂŞcz bordowe. MoÂżna byÂło wyczuĂŚ nieprzyjemnÂą atmosferĂŞ unoszÂącÂą siĂŞ w pokoju.
- Ronaldzie Weasley! - krzyknĂŞÂła na syna. - Co ty wygadujesz? Nie masz zamiaru koĂączyĂŚ szkoÂły?
- PrzecieÂż zdaÂłem SUMY, skoĂączyÂłem szĂłstÂą klasĂŞ... - przerwaÂł.
- Czy ty chcesz ÂżyĂŚ w takich warunkach jak my przez wszystkie lata tutaj, w Norze? - Pani Weasley zdenerwowaÂła siĂŞ na dobre. - Masz wrĂłciĂŚ do Hogwartu!
Wszyscy przygl¹dali siê ze zdumieniem tej k³ótni. Hermiona nerwowo patrzy³a na swojego ch³opaka. Wiedzia³a wczeœniej o jego decyzji, ale nie spodziewa³a siê takiej reakcji jego matki.
- Jak chcesz, to mogê przeprowadziÌ siê do Billa i Fleur do Muszelki! - odkrzykn¹³ m³ody ch³opak.
- I co? BĂŞdziesz ÂżyÂł na ich koszt? - zapytaÂła zdenerwowana.
Na pomoc sytuacji przyszÂła profesor McGonagall.
- Molly! UspokĂłj siĂŞ, moja droga, chÂłopak to jeszcze przemyÂśli - prĂłbowaÂła uspokoiĂŚ kobietĂŞ. - Mam racjĂŞ, Ronaldzie?
Hermiona w duchu dziêkowa³a pani dyrektor, ¿e przerwa³a tê k³ótniê. Jednak¿e wiedzia³a, ¿e Molly bêdzie œmiertelnie obra¿ona i z³a na syna przez d³u¿szy czas. I ¿e nic tego nie zmieni, jeœli Ron nie postanowi jednak wróciÌ do Hogwartu.
- Nie mam siĂŞ nad czym zastanawiaĂŚ - odpowiedziaÂł Ron.
- Harry? A ty wracasz z HermionÂą?
Nietrudno byÂło rozpoznaĂŚ zakÂłopotanie na twarzy mÂłodzieĂąca. WidaĂŚ byÂło, Âże biÂł siĂŞ z myÂślami.
- Nie wiem jeszcze. Nie zastanawiaÂłem siĂŞ nad tym - odpowiedziaÂł cicho.
Na pewno nie polepszy³o to sytuacji, Pani Weasley równie¿ spojrza³a na niego srogo. Zapad³a chwila niezrêcznej ciszy. Ginny z progu obserwowa³a ca³¹ rozmowê. W pokoju s³ychaÌ by³o jedynie krople uderzaj¹ce o parapet, poniewa¿ burza rozpêta³a siê ju¿ na dobre. Kilka minut póŸniej odezwa³a siê McGonagall:
- Moi drodzy, czas juÂż na mnie. Molly, mogÂłabyÂś mnie odprowadziĂŚ? ChciaÂłabym z tobÂą zamieniĂŚ parĂŞ zdaĂą. Na osobnoÂści - wypowiedziaÂła te sÂłowa z peÂłnÂą stanowczoÂściÂą.
- Dobrze - odpowiedziaÂła Molly. - A wy - zwrĂłciÂła siĂŞ do caÂłej czwĂłrki - spaĂŚ! Bez dyskusji! Dziewczynki do siebie, a chÂłopcy do siebie.
Kobieta by³a dalej zdenerwowana. Rumieùce zniknê³y, ale po tonie wypowiadanych s³ów Hermiona wyczu³a, ¿e matka Rona d³ugo nie odpuœci.

***

Ca³a czwórka wesz³a do pokoju ch³opców wbrew zaleceniom matki. Harry z Ginny usiedli na jednym ³ó¿ku, a Hermiona wpuœci³a do pokoju jeszcze Krzywo³apa. Kot po³o¿y³ siê ko³o jej nóg i zacz¹³ przyjaŸnie mruczeÌ. Rudow³osy ch³opak nie móg³ siê uspokoiÌ po k³ótni w salonie i chodzi³ po ca³ym pokoju. Jego sówka nerwowo pohukiwa³a.
- Uspokój siê! - krzykn¹³ na ni¹.
Ginny podeszÂła do klatki i wypuÂściÂła zwierzĂŞ przez okno na burzĂŞ.
Nagle drzwi otworzyÂły siĂŞ z trzaskiem, a do pokoju weszÂła pani Weasley.
- SpaĂŚ! - krzyknĂŞÂła na wszystkich.
DziewczĂŞta wstaÂły, a Molly odprowadziÂła je do pokoju.
- Dobranoc! I Âżadnych wĂŞdrĂłwek w nocy - zakoĂączyÂła rozmowĂŞ i energicznie zamknĂŞÂła za sobÂą drzwi.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.