Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

RozdziaÂł 9
Z³a wiadomoœÌ.

JuÂż od samego ranka Hermiona pomagaÂła pani Weasley przy Âśniadaniu, a Ginny siedziaÂła przy stole, siekajÂąc cebulĂŞ. Na drugim krzeÂśle leÂżaÂł zwiniĂŞty w kulkĂŞ KrzywoÂłap.
Gospodyni pod nosem nuciÂła sobie najnowszÂą piosenkĂŞ Celestyny Warbeck, a po chwili uÂśmiechniĂŞta odwrĂłciÂła siĂŞ do dziewczÂąt.
- Ginny, zawoÂłaj Fleur - poprosiÂła Molly. - Dziewczynki, pomoÂżecie mi upiec ciasto na podwieczorek. Dzisiejszy dzieĂą spĂŞdzimy na ÂświeÂżym powietrzu. Zapowiada siĂŞ taka piĂŞkna pogoda. - SpojrzaÂła przez okno i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ jeszcze szerzej.
RzeczywiÂście, z samego ranka sÂłoĂące bardzo mocno ÂświeciÂło. Po wieczornej burzy nie byÂło juÂż ani Âśladu. MÂłoda dziewczyna posÂłusznie poszÂła na gĂłrĂŞ.

PUK, PUK.

KtoÂś zastukaÂł dobitnie i zdecydowanie w stare, wejÂściowe drzwi Nory.
Pani Weasley z nieschodzÂącym z jej twarzy promiennym uÂśmiechem odezwaÂła siĂŞ do Hermiony:
- Ciekawe, kto tak wczeÂśnie rano przyszedÂł. IdÂź otworzyĂŚ drzwi, kochanieĂąka.
Dziewczyna umy³a rêce i wytar³a je szybko o spodnie. Wreszcie poczu³a, ¿e Molly przesta³a siê z³oœciÌ. Nareszcie w domu bêdzie panowa³a mi³a i przyjemna atmosfera. Przesz³a przez ca³¹ kuchniê i wysz³a na korytarz. Na schodach sta³ Ron z Harrym. Rozmawiali o czymœ bardzo cicho, ale przerwali, gdy j¹ zobaczyli.
ChÂłopcy dzisiejszego poranka byli ubrani wakacyjnie - mieli na sobie krĂłtki rĂŞkawek i spodenki. Dopiero teraz zauwaÂżyÂła, Âże Ronald ma troszkĂŞ przydÂługawe wÂłosy.
Nie rozmyœla³a o tym wiêcej, bo bardziej j¹ zaciekawi³a rozmowa dwojga przyjació³.
- Co tam szepczecie? - zapytaÂła.
Nie czekajÂąc na odpowiedÂź, podeszÂła do drzwi, poniewaÂż ktoÂś zapukaÂł jeszcze raz, tym razem gÂłoÂśniej.
Za drzwiami staÂła dyrektor Hogwartu. Jak zawsze miaÂła ciasno zaczesany kok i okulary na nosie. Jednak tym razem byÂła ubrana w grafitowy komplet, na ktĂłry skÂładaÂły siĂŞ spĂłdnica i Âżakiet.
- DzieĂą dobry, pani profesor - przywitaÂła nauczycielkĂŞ pogodnym uÂśmiechem.
- DzieĂą dobry, Granger - odpowiedziaÂła ponurym, urzĂŞdowym tonem.
Hermiona wprowadziÂła goÂścia do kuchni WeasleyĂłw. W tym czasie Molly robiÂła herbatĂŞ dla wszystkich domownikĂłw. Uprzejmie powitaÂła McGonagall i zaprosiÂła jÂą do salonu.
- Panno Granger, jest kilka nowych informacji dotyczÂących pani powrotu do Hogwartu. Dlatego chciaÂłabym z paniÂą porozmawiaĂŚ - powiedziaÂła stanowczo, siadajÂąc na czerwonej kanapie przy kominku.
Hermiona przestraszy³a siê tych s³ów. Usiad³a na krzeœle w tym samym miejscu, co dzieù wczeœniej.
- To ja was zostawiĂŞ same, pĂłjdĂŞ do ogrodu - wtrÂąciÂła Molly i wyszÂła.

- Wczoraj byÂłam z listem z Ministerstwa. Dzisiaj rĂłwnieÂż Biuro Edukacji powierzyÂło mi coÂś dla ciebie - kontynuowaÂła ze srogÂą minÂą. - Jako dyrektor SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa Hogwart jestem zmuszona odczytaĂŚ nastĂŞpujÂącÂą decyzjĂŞ.
Pani profesor McGonagall, tak jak poprzedniego dnia, wyciÂągnĂŞÂła z zielonej torebki kopertĂŞ z urzĂŞdowÂą pieczĂŞciÂą.
Dziewczyna miaÂła mieszane uczucia na temat tego, co tak waÂżnego moÂże sprowadziĂŚ dyrektorkĂŞ do Nory.
- Dlaczego list jest tylko do mnie? - myÂślaÂła.
Podenerwowana co chwilĂŞ gÂładziÂła wÂłosy. Pani profesor rozpieczĂŞtowaÂła kopertĂŞ i przeczytaÂła list na gÂłos:

Szanowna Panno Granger,


Jestem zmuszona powiadomiĂŚ PaniÂą o niedopatrzeniu.
Wczorajszy odczytany list byÂł przekazany pomyÂłkowo,
dotyczyÂł on jedynie Pana Ronalda Weasleya
i Pana Harry'ego Pottera.
Niestety nie moÂżemy Pani zaproponowaĂŚ dalszej
edukacji w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.
Dobrowolnie zrezygnowaÂła Pani z dalszej nauki
i nie przybyÂła do szkoÂły rok temu,
pierwszego wrzeÂśnia.
Pani wybĂłr przyczyniÂł siĂŞ do takiej decyzji.

Z powaÂżaniem,
Irminda Flack

Hermiona siedziaÂła osÂłupiaÂła na drewnianym krzeÂśle. Na zmianĂŞ robiÂło jej siĂŞ gorÂąco i zimno, krople potu spÂływaÂły jej po plecach, a myÂśli szalaÂły w gÂłowie. CzuÂła siĂŞ bezsilna i bardzo zraniona.
Dlaczego? Te s³owa powtarza³a w myœlach. Nie potrafi³a wypowiedzieÌ ¿adnego zdania, s³owa utknê³y jej w gardle. Poczu³a wielk¹ gulê, której nie mog³a prze³kn¹Ì, ³zy powoli pojawia³y siê w jej b³yszcz¹cych oczach.
Pani profesor schowaÂła list do koperty i podaÂła go dziewczynie. Hermiona trzĂŞsÂącymi siĂŞ rĂŞkoma odebraÂła go i odÂłoÂżyÂła na stole.
- Dlaczego? - Wreszcie zebraÂła w sobie tyle siÂły, aby zapytaĂŚ gÂłoÂśno.
- To decyzja z Ministerstwa - odpowiedziaÂła krĂłtko i stanowczo. - Wczoraj po wizycie tutaj dostaÂłam sowĂŞ, Âże muszĂŞ stawiĂŚ siĂŞ na spotkanie w Biurze Edukacji. Doszli do wniosku, Âże nie moÂżesz kontynuowaĂŚ dalszej edukacji w naszej szkole.
Pani McGonagall mówi³a to, patrz¹c prosto na Hermionê. Jej oczy nie wyra¿a³y ¿adnych emocji, by³y puste i przygaszone. Dziewczyna widzia³a ca³¹ tê sytuacjê w zwolnionym tempie.
ÂŁzy juÂż pÂłynĂŞÂły jej po policzkach i nie zwracajÂąc uwagi na to, Âże podniosÂła gÂłos, powiedziaÂła:
- Nie mogĂŞ kontynuowaĂŚ nauki?! ByÂłam najlepszÂą uczennicÂą w Hogwarcie! Wiele mi zawdziĂŞczacie! - mĂłwiÂła z wyrzutem. - ByÂłam prefektem!
- Dobrze powiedziaÂłaÂś, Granger. ByÂłaÂś prefektem. - odpowiedziaÂła, kÂładÂąc nacisk na pierwsze sÂłowo.
Dziewczyna mia³a w g³owie ogromny zamêt. Myœla³a, co siê wczoraj takiego wydarzy³o, ¿e nie chc¹ jej z powrotem przyj¹Ì.

Ron z Harrym ca³y czas stali na schodach i pods³uchiwali rozmowê, jednak za bardzo byli przestraszeni, aby tam wejœÌ i w³¹czyÌ siê do rozmowy. Rudow³osy ch³opak dopiero po d³u¿ej chwili, gdy us³ysza³ szloch swojej dziewczyny, wbieg³ do pokoju. To samo za nim zrobi³ Harry.
- Czy pani zwariowa³a?! - wykrzykn¹³, nie zwracaj¹c uwagi na s³owa.
Harry zÂłapaÂł go za ramiĂŞ, aby ten nie zrobiÂł czegoÂś gÂłupiego.
- Czego ty nie rozumiesz, Weasley? - WidaĂŚ byÂło, Âże nauczycielka siĂŞ oburzyÂła. - Nie ukoĂączy siĂłdmego roku w Hogwarcie. BĂŞdzie zmuszona pracowaĂŚ w jakimÂś sklepie.
Ron zrobi³ siê czerwony na twarzy, a Harry mocniej œcisn¹³ kolegê.
Potter domyœli³ siê, o co chodzi³o pani profesor. To by³a aluzja do sklepu bliŸniaków i do tego, ¿e oni nie ukoùczyli szko³y. W nim tak¿e wezbra³a ogromna z³oœÌ.
- Lubisz ksi¹¿ki i chcesz kolejny rok z nimi spêdziÌ? - zwróci³a siê oschle do dziewczyny. - To mo¿e zacznij pracowaÌ w ksiêgarni Esy i Floresy? - powiedzia³a z sarkazmem nauczycielka.
Hermiona rozpÂłakaÂła siĂŞ na dobre. JuÂż nie szlochaÂła cicho pod nosem, tylko zaniosÂła siĂŞ ogromnym pÂłaczem.
- Ale, ale - jÂąkaÂła siĂŞ, co chwile wycierajÂąc nos chusteczkÂą. - Ja chciaÂłam pracowaĂŚ w Ministerstwie - powiedziaÂła i zakryÂła twarz rĂŞkoma.
- Nie bĂŞdĂŞ kontynuowaÂła tej bezsensownej dyskusji - stwierdziÂła dyrektorka. - ÂŻegnam!

Pani McGonagall wstaÂła z kanapy i bez Âżadnego sÂłowa wyszÂła z Nory. Nikt jej nie odprowadziÂł, bo Ron ciÂągle staÂł osÂłupiaÂły w jednym miejscu.
Nagle do kuchni wszedÂł pan Weasley.
- SÂłyszaÂłem jakieÂś krzyki - powiedziaÂł, ziewajÂąc. - KtoÂś u nas byÂł?
- Pani profesor McGonagall przyszÂła do Hermiony - odpowiedziaÂł Harry.
By³ najbardziej opanowany z ca³ej trójki przyjació³. Chocia¿ i tak by³ pe³ny gniewu.
- Sta³o siê coœ? - zapyta³ Artur, widz¹c, ¿e Harry trzyma ró¿d¿kê w rêce.
Ch³opak nawet nie wiedzia³, kiedy chwyci³ za ró¿d¿kê i jak d³ugo z ni¹ sta³. Nie mia³ czasu na zastanawianie siê nad tym, bo do kuchni wbieg³a pani Weasley.
Hermiona przez za³zawione oczy zauwa¿y³a, ¿e kobieta jest czymœ bardzo zdenerwowana. Na rêkach mia³a gumowe, ¿ó³te rêkawice pobrudzone ziemi¹. Najwidoczniej chwilê wczeœniej pracowa³a w ogrodzie.
PodeszÂła do Hermiony i powiedziaÂła:
- Czym zdenerwowaÂłaÂś paniÂą McGonagall?
- Mamo! Nie chc¹ przyj¹Ì Hermiony na siódmy rok do Hogwartu! - odpowiedzia³ za ni¹ oburzony Ron.
- Mo¿e nie jest zbyt dobr¹ czarownic¹, aby podejœÌ do Owutemów? - wykrzycza³a zirytowana rudow³osa kobieta.
ChÂłopak zrobiÂł kwaÂśnÂą minĂŞ i zdenerwowany usiadÂł na krzesÂło.
- Nawet mnie nie chciaÂła posÂłuchaĂŚ...
- Ronaldzie Weasley! Ty te¿ stan¹³eœ przeciwko pani dyrektor? - zapyta³a.
- OczywiÂście, Âże tak, bo to niesprawiedliwe.
- ZwariowaÂłeÂś, mÂłody czÂłowieku? Chcesz, Âżeby przez to wyrzucili ze szkoÂły twojÂą siostrĂŞ? - rzucaÂła pytaniami pani Weasley. - Przez tĂŞ dziewczynĂŞ bĂŞdziesz miaÂł problemy!
- Dlaczego tak pani mĂłwi? Ja nic zÂłego nie zrobiÂłam... - rozpÂłakaÂła siĂŞ na nowo.

***

- Hermiono! Hermiono! - usÂłyszaÂła woÂłanie.
Usiad³a na swoim ³ó¿ku. By³a zap³akana i ca³a siê trzês³a. Za oknem by³o ciemno, nawet nie by³o widaÌ gwiazd.
Spojrza³a przez zamglone oczy, kto j¹ wo³a - to by³a Ginny. Kuca³a w pi¿amie przy ³ó¿ku przyjació³ki.
- MiaÂłaÂś koszmar. KrzyczaÂłaÂś i pÂłakaÂłaÂś przez sen. JuÂż wszystko dobrze, jestem przy tobie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.