Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

RozdziaÂł 10
Plany

Hermiona przetarÂła zaÂłzawione oczy, po czym uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie. UlÂżyÂło jej, Âże to byÂł tylko sen.
Gdy ju¿ siê ca³kowicie uspokoi³a, opowiedzia³a ca³y koszmar przyjació³ce. Rudow³osa czarownica s³ucha³a wszystkiego z otwartymi ustami.
- Ale mia³aœ sen... - podsumowa³a Ginny. - Masz tê listê dokumentów, które masz donieœÌ do Biura Edukacji? - zapyta³a, trochê zmieniaj¹c temat.
W miêdzyczasie usiad³a ju¿ na swoim ³ó¿ku i przykry³a siê czerwonym kocem. Swoje rude w³osy mia³a w ca³kowitym nie³adzie, dlatego postanowi³a je spi¹Ì w kucyk.
- Tak, mam - uœmiechnê³a siê. - PóŸniej przestudiujê, o jakie dokumenty konkretnie chodzi.
Dziewczyny pole¿a³y jeszcze chwilkê w ³ó¿ku, ale s³oùce by³o ju¿ coraz wy¿ej, wiêc postanowi³y siê ubraÌ.
- ChodÂźmy na Âśniadanie - zaproponowaÂła Hermiona.


Pogoda tego dnia byÂła, jak na lato przystaÂło, bardzo Âładna. SÂłoĂące grzaÂło mocno juÂż od samego rana. W kuchni pani Weasley wraz z Fleur szykowaÂły Âśniadanie dla caÂłej rodziny.
- Witajcie dziewczĂŞta, przydadzÂą nam siĂŞ jeszcze dwie pary rÂąk do pomocy - powiedziaÂła pani domu.
Po chwili z dworu przyszedÂł zmĂŞczony Bill.
- Wszyscy juÂż polecieli do swoich domĂłw - powiedziaÂł. - NiektĂłrym w nocy zalaÂło namioty.
- SzalaÂła straszna burza, jak nigdy - wtrÂąciÂła pani Weasley, krojÂąc cebulĂŞ.
- Nawet pani Longbotton narzeka³a na Neville'a, ¿e kupi³ taki namiot. Ta kobieta jest niesamowita - uœmiechn¹³ siê pod nosem. - Wujowi Clarkowi te¿ zala³o namiot, niestety mia³ pecha, bo rana id¹c do nas, poœlizgn¹³ siê i z³ama³ nogê. Musia³ teleportowaÌ siê do Œwiêtego Munga, kiepsko to wygl¹da³o.
Bill wymieniÂł jeszcze kilka osĂłb poszkodowanych przez burzĂŞ.
Hermiona nie znaÂła ich z imienia i nazwiska, widziaÂła ich jedynie na weselu i pogrzebie.
- WyglÂądasz na zmĂŞczonego. - Fleur podeszÂła do niego i pocaÂłowaÂła w policzek.


***

Przy Âśniadaniu pani Weasley byÂła juÂż troszkĂŞ markotna. PrzypomniaÂła jej siĂŞ rozmowa z profesor McGonagall o tym, Âże jej syn postanowiÂł nie wracaĂŚ do szkoÂły.
- Wiesz, co wymyÂśliÂł twĂłj najmÂłodszy syn?! - zwrĂłciÂła siĂŞ do mĂŞÂża.
Pan Weasley z peÂłnymi ustami nic nie odpowiedziaÂł, tylko zdziwiony pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
- Nie chce iœÌ do Hogwartu! Jak ty go wychowa³eœ?! - powiedzia³a z wyrzutem.
- Czyli nie tylko ja nie ukoĂączĂŞ szkoÂły - wtrÂąciÂł siĂŞ George i przybiÂł piÂątkĂŞ z bratem. - Nie masz planĂłw na wrzesieĂą? - zapytaÂł wesoÂło Rona.
- Nie mam, ale z mi³¹ chêci¹ pomogê ci w prowadzeniu sklepu - odpowiedzia³.
- Czy wy oszaleliœcie? Nie chcesz znaleŸÌ porz¹dnej pracy? - oburzy³a siê pani Weasley.
- Mamo, spokojnie, to decyzja Ronalda - zakoĂączyÂł rozmowĂŞ Charlie.

Przez resztĂŞ Âśniadania nikt siĂŞ juÂż nie odezwaÂł.
- Kochanie, muszê iœÌ do Ministerstwa - rzuci³ Artur, wychodz¹c z kuchni.
- ZabiorĂŞ siĂŞ z tobÂą, tato! - zawoÂłaÂł za nim Percy i wybiegÂł z kuchni.
- Mamo, my teÂż idziemy na gĂłrĂŞ - rzekÂła Ginny.
- Tak, tak. IdÂźcie - opowiedziaÂła trochĂŞ zamyÂślona.


Przyjaciele poszli drewnianymi schodami do pokoju Rona i Harry'ego.
- Czekajcie, pĂłjdĂŞ po ten list, ktĂłry przyniosÂła McGonagall - zawoÂłaÂła Hermiona.
WeszÂła do pokoju Ginny i zabraÂła kopertĂŞ ze stolika. Przez otwarte drzwi wybiegÂł KrzywoÂłap, a w pyszczku trzymaÂł coÂś, co przypominaÂło mysz.
WrĂłciÂła do sypialni chÂłopcĂłw; wszyscy juÂż siedzieli na czerwonym, starym dywanie i rozmawiali.
Hermiona usiad³a obok Rona. Wyci¹gnê³a z koperty list, którego treœÌ znali oraz drugi pergamin, za³¹cznik. Nagle wszystkie oczy by³y zwrócone na ni¹.
- Przeczytaj na gÂłos - zaproponowaÂł Ron, zaglÂądajÂąc jej przez ramiĂŞ.
Dziewczyna wziê³a g³êboki oddech i przeczyta³a:

Dokumenty potrzebne do ponownego przyjĂŞcia
do SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa Hogwart:
1. Akt urodzenia.
2. Oryginalne wyniki Standardowych UmiejĂŞtnoÂści Magicznych.
3. List z opiniÂą dyrektora szkoÂły: opinia o zachowaniu oraz o wynikach w nauce.
4. UzupeÂłnione wnioski z biura edukacji: nr. 127, 142, 215a oraz 215c.

Hermiona od³o¿y³a kartkê i spojrza³a na przyjació³.
- Trzeba siê tym jak najszybciej zaj¹Ì - powiedzia³ Harry.
- Jest czas do trzydziestego pierwszego sierpnia - odezwaÂła siĂŞ. ByÂła zadowolona, Âże przyjaciel myÂśli pozytywnie na temat jej decyzji o kontynuowaniu nauki.
- Ale wczeÂśniej muszĂŞ jednak odszukaĂŚ rodzicĂłw - westchnĂŞÂła.
- Pomo¿emy ci - powiedzia³ pe³en gotowoœci Ron, po czym przysun¹³ siê do dziewczyny i z³apa³ j¹ za d³où. - Razem damy radê. Zawsze dajemy.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego.
- Oczywiœcie, ¿e beze mnie nigdzie nie idziecie - uœmiechn¹³ siê Harry.
- Beze mnie teÂż! - zawoÂłaÂła Ginny.
- Nie ukoùczy³aœ jeszcze siedemnastu lat, wiêc nie mo¿esz czarowaÌ poza szko³¹ - powiedzia³a przyjació³ce ze smutkiem w g³osie. Wiedzia³a, ¿e siê zdenerwuje, ale nie mog³a inaczej post¹piÌ. To by³o dla jej dobra.
- WiĂŞc nam siĂŞ do niczego nie przydasz - zaÂśmiaÂł siĂŞ Ron.
Ginny zrobiÂła groÂźnÂą minĂŞ i uderzyÂła brata piĂŞÂściÂą w ramiĂŞ, a jej uszy poczerwieniaÂły ze zÂłoÂści.
SpojrzaÂła na swojego chÂłopaka, szukajÂąc w nim wsparcia.
- A ty, Harry? Nie obronisz mnie? Nie chcesz, Âżebym z wami jechaÂła?
Ch³opak popatrzy³ na przyjació³ trochê przestraszony. Nie chcia³ obraziÌ Ginny, nie chcia³, aby by³a na niego z³a.
- Ginny, to dla twojego dobra, a poza tym..
Nie dokoĂączyÂł mĂłwiĂŚ, bo dziewczyna prychnĂŞÂła na niego jak kot i bez sÂłowa wyszÂła z pokoju, trzaskajÂąc za sobÂą drzwiami.
Ron spojrzaÂł na przyjaciela.
- Chyba bĂŞdzie teraz obraÂżona na ciebie. UwaÂżaj, stary, bo ona potrafi siĂŞ gniewaĂŚ tak dÂługo jak mama.
Wszyscy troje rozeÂśmiali siĂŞ.
Hermionie ulÂżyÂło, Âże przyjaciele chcÂą pomĂłc jej odzyskaĂŚ rodzicĂłw. Jednak bardzo baÂła siĂŞ tej wyprawy.
- Masz juÂż jakiÂś plan? - zapytaÂł Harry, trzymajÂąc siĂŞ za brzuch, ktĂłry aÂż go rozbolaÂł ze Âśmiechu.
- Ona by nie miaÂła?! - rozeÂśmiaÂł siĂŞ znowu Ron. - Zawsze ma plan. - PuÂściÂł oczko do swojej dziewczyny.
- Zgadza siĂŞ. Zbyt duÂżo czasu minĂŞÂło, aby ich odczarowaĂŚ i przywrĂłciĂŚ pamiĂŞĂŚ samym zaklĂŞciem.
- To co teraz? - zapytaÂł rudowÂłosy chÂłopak.
- Zaczekajcie chwilĂŞ - mruknĂŞÂła.


Hermiona wstaÂła i poszÂła do pokoju Ginny.
W sypialni dziewczyna siedzia³a na swoim ³ó¿ku z Krzywo³apem na kolanach. Drobna plamka krwi by³a na pod³odze. Nawet nie spojrza³a, kto wszed³ do pokoju; ca³y czas mia³a nos spuszczony na kwintê.
Hermiona podesz³a do szafy i wyci¹gnê³a stertê ksi¹¿ek i map. Nie wiedzia³a, jak zagadaÌ, aby nie odnawiaÌ k³ótni.
- Ginny, pos³uchaj. Naprawdê jesteœ za m³oda - odezwa³a siê ³agodnie do przyjació³ki. - Mam nadziejê, ¿e d³ugo nam to wszystko nie zajmie.
- Zabierasz mi ch³opaka, znowu - powiedzia³a z wyrzutem Ginny. - Wczeœniej szukaliœcie razem horkruksów, teraz znowu bêdziecie RAZEM, a póŸniej te¿ go nie bêdê widywaÌ, bo jadê do Hogwartu.
- Nie musisz byÌ zazdrosna - próbowa³a uspokoiÌ przyjació³kê.
Nie rozumiaÂła, dlaczego Ginny oskarÂżaÂła jÂą o takie rzeczy, jednak musiaÂła wracaĂŚ do chÂłopcĂłw do pokoju. WyszÂła na korytarz.
- Co tak dÂługo? - zapytaÂł Ron.
Wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê z tylnej kieszeni spodni i powiedzia³:
- Wingardium Leviosa.
Wszystkie ksi¹¿ki z r¹k Hermiony wylecia³y w górê i ³agodnie wyl¹dowa³y obok Harry'ego.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.