Rozdziały: [1], [2], [3].

Lily Potter ÂżyÂła. To jedno niepeÂłne zdanie rozbrzmiewaÂło w gÂłowie Harry'ego jak kazanie, ktĂłrego nie sposĂłb pozbyĂŚ siĂŞ z myÂśli. ObserwowaÂł zaciekawiony, peÂłen podekscytowania, ktĂłrego nie byÂł w stanie opanowaĂŚ, jak rudowÂłosa kobieta nie chce wypuÂściĂŚ ÂŁapy z objĂŞĂŚ.
– Przepraszam, przepraszam, przepraszam, przepraszam – jego gÂłos byÂł peÂłen emocji, peÂłen Âżalu.
– Syriusz – gÂłos rudowÂłosej byÂł rĂłwnie roztrzĂŞsiony – Syriusz to nie twoja wina, Peter, to byÂł on, on zdradziÂł, to nie twoja wina, to nie byÂłeÂś ty, on wie, prawda? Wie, Âże to nie byÂłeÂś ty…
– Tak, on wie Evans – jego gÂłos siĂŞ uspokoiÂł, ale wci¹¿ nie byÂł tak stabilny jak mĂŞÂżczyzna by tego chciaÂł – On wie, oni wiedzÂą, to najwaÂżniejsze.
MÂłodemu Potterowi dopiero po kilku sekundach przyszÂło do gÂłowy, Âże moÂże chodziĂŚ o niego. Dla Lily, jego matki, najbardziej liczyÂło siĂŞ jego zdanie.
– Harry wie. To siĂŞ liczy – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno, wycierajÂąc Âłzy, a jej wzrok wylÂądowaÂł na wilkoÂłaku, ktĂłry znowu pochÂłon¹³ wiĂŞkszoœÌ jej uwagi – Remus… Remus nawet nie wiesz jak…
– Wiem – oznajmiÂł, obejmujÂąc jÂą, jego myÂśli byÂły rĂłwnie chaotyczne co caÂła ta scena – Uwierz mi, wiem Lily.
Dopiero wtedy, McGonagall, jakby wyrwana z letargu, zdoÂłaÂła ruszyĂŚ z miejsca, a uderzenia jej obcasĂłw o podÂłoÂże sprawiÂło, Âże wszyscy odwrĂłcili siĂŞ w jej stronĂŞ.
– Pani Profesorze ja – niedawno zmartwychwstaÂła mÂłoda kobieta zostaÂła zamkniĂŞta w uÂścisku Minerwy.
– Cicho Potter – doœÌ charakterystyczny gÂłos profesor odbiÂł siĂŞ od Âścian budynkĂłw – Wiemy.
Nasta³a cisza, kilka sekund wydawa³o siê wiecznoœci¹ w g³owie Lily, ale to by³a piêkna wiecznoœÌ w ramionach kobiety, która by³a dla niej, jak matka nie tylko w Hogwarcie. Jednak cisza zosta³a przerwana, a nikomu nie spodoba³o siê to co nadesz³o razem z zimnym g³osem Severusa.
– Jak – oschÂły gÂłos mĂŞÂżczyzny zasiaÂł ziarna niepewnoÂści w sercach innych, rĂłwnie mocno co wydarzeniem, ktĂłre opisaÂł – Jakim cudem Âżyjesz?
– Co – Lily odsunĂŞÂła siĂŞ od czarownicy i spojrzaÂła na niegdysiejszego przyjaciela – Nie wiem…
– WidziaÂłem twoje martwe ciaÂło – jego gÂłos siĂŞ podniĂłsÂł, razem z wyciÂąganÂą z rĂŞkawa ró¿dÂżkÂą – TrzymaÂłem twoje martwe ciaÂło w ramionach, nie Âżyjesz! WiĂŞc jakim cudem tu jesteÂś!?
Nikt siĂŞ nie ruszyÂł. KaÂżdy z nich patrzyÂł na Lily wyczekujÂąco, chcieli dowodĂłw. Potrzebowali ich, aby mĂłc dalej cieszyĂŚ siĂŞ jej widokiem. RudowÂłosa to rozumiaÂła, ale jej charakter nie pozwoliÂł jej na tak proste odpowiedzi, jakich, by oczekiwali.
– Chcesz potwierdzenia, proszĂŞ bardzo, ale najpierw opuœÌ tĂŞ ró¿dÂżkĂŞ, nie jesteÂśmy dzieĂŚmi, nie mamy po piĂŞtnaÂście lat Severusie – oznajmiÂła, patrzÂąc prosto na niego. DzieliÂło ich okoÂło szeÂściu metrĂłw, ale Lily od razu wiedziaÂła, Âże on jej nic nie zrobi – Gdy Voldemort przyszedÂł tamtego dnia, powiedziaÂł coÂś, co obiÂło mi siĂŞ o uszy. ProsiÂłeÂś go, Âżeby mnie oszczĂŞdziÂł. MiaÂłeÂś czelnoœÌ powiedzieĂŚ mu o przepowiedni i zapewne wskazaĂŚ mojÂą rodzinĂŞ, ale wiedzÂąc, Âże szedÂł zabiĂŚ mojego syna, byÂłeÂś na tyle gÂłupi prosiĂŚ o moje przeÂżycie i mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, Âże gdyby nie to jak bardzo broniÂłeÂś go przez lata, to podeszÂłabym teraz i nie uÂżywajÂąc ró¿dÂżki, sprawiÂła, Âże twarz spuchÂła by ci jak, wtedy gdy Petunia dodaÂła do naszej lemoniady kilka skÂładnikĂłw do eliksirĂłw przed drugim rokiem!
Ma³y monolog Lily sprawi³, ¿e Severus opuœci³ ró¿d¿kê, podszed³ do niej i mocno j¹ przytuli³. To by³o potwierdzenia, na które wszyscy czekali. Nawet Lily, chocia¿ chcia³a siê wyrwaÌ w pierwszym odruchu, odda³a uœcisk.
– Wci¹¿ jesteÂś wstrĂŞtnym wĂŞÂżem – szepnĂŞÂła cicho wtulona w niego.
– Ale teraz moÂżesz na mnie spojrzeĂŚ – oznajmiÂł rĂłwnie cicho, aby kilka sekund póŸniej odsun¹Ì siĂŞ i daĂŚ siĂŞ zagoniĂŚ Minerwie do Âśrodka, gdzie Lily zaczĂŞÂła witaĂŚ siĂŞ z resztÂą. Harry ruszyÂł za nimi, obok Syriusza.
– Pok³óciÂły siĂŞ – zapytaÂł Syriusz, zerkajÂąc na niego.
– Ciotka Petunia najpierw daÂła wujkowi pó³ opakowania zioÂłowych lekĂłw na uspokojenie, a potem chyba przypomniaÂła sobie jak bardzo okropnÂą osobÂą jest – wzruszyÂł ramionami, trzymajÂąc klatkĂŞ z HedwigÂą przed sobÂą – Nic nowego. Ale szkoda mamy – zamkn¹³ usta i zmarszczyÂł brwi. To sÂłowo, w tym zdaniu bardzo dziwnie ukÂładaÂło mu siĂŞ na jĂŞzyku.
– WiĂŞc tu zostaniecie. W koĂącu moÂżesz – zaÂśmiaÂł siĂŞ Black i zerkn¹³ na Lily wchodzÂącÂą do kuchni z innymi, opowiadajÂąc im o tym, Âże nie wie, co siĂŞ staÂło, Âże nie rozumie, prĂłbujÂąc trochĂŞ ich uspokoiĂŚ – TwĂłj pokĂłj jest na gĂłrze. Zatrzymasz siĂŞ w moim starym pokoju. Szukaj tego z tabliczkÂą S.O.B.
Harry pokiwa³ g³ow¹ i ruszy³ do góry. Nie mia³ ochoty myœleÌ o tym, co dzia³o siê w kuchni, a co dopiero braÌ w tym udzia³u. DosyÌ szybko znalaz³ pokój, rozgl¹da³ siê po nim zaciekawiony, ale by³ zmêczony albo po prostu nie mia³ g³owy do zapamiêtywania szczegó³ów przy tak wa¿nej sprawie jak jego matka wracaj¹ca do ¿ycia? Westchn¹³, staraj¹c siê pozbieraÌ myœli i zastanawiaj¹c siê co tym razem przyniesie jutro.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?