Lily Potter dawno nie czu³a siê taka... ¯ywa.
Nie by³a pewna tego, co siê wydarzy³o, ale co¶ siê wydarzy³o. Pamiêta³a zielone ¶wiat³o i krzyk. Pamiêta³a p³acz swojego synka, pamiêta³a ka¿dy moment, w którym go widzia³a. W zwierciadle Eingarp, na cmentarzu, gdy mia³ czterna¶cie lat, na ³±ce w zakazanym lesie, wtedy, gdy jej syn by³ gotowy po¶wiêciæ swoje ¿ycie, aby ocaliæ wszystkich innych. W tamtym momencie nie wiedzia³a, czy jest z niego dumna czy wola³aby, ¿eby by³ tchórzliwy ale ¿ywy. Kocha³a swojego syna i nie mog³a wyj¶æ z podziwu, by³ taki... Idealny. Wed³ug niej. Móg³ czasem powstrzymaæ jêzyk, ale mia³ w sobie jej krew, nie umia³ usiedzieæ grzecznie. Rozumia³a go jak nigdy, kocha³a go za to. Ca³e ¿ycie by³a jaka by³a, pe³na energii, pe³na wigoru, pe³na wszystkiego, co tylko kojarzy³o siê z jej rud± czupryn± uczniom Hogwartu przez lata. Wszystko, co przyprawia³o huncwotów o koszmary gdy tylko narozrabiali. U¶miechnê³a siê i zrozumia³a… Jeszcze chwilê temu nie mog³a siê u¶miechaæ. Jeszcze chwilê temu nie mog³a p³akaæ, a po jej policzku sp³ynê³a ³za pe³na tak cudownych wspomnieñ z m³odzieñczych lat. Nie mog³o byæ. Jej zamkniête do tej pory oczy postanowi³y siê otworzyæ. Le¿a³a na ziemi. Le¿a³a na ziemi w zakurzonych ruinach domu. Ale zna³a te ¶ciany. To ³ó¿eczko, teraz ju¿ spróchnia³e. Wszystko to zna³a, ale teraz by³o du¿o starsze. Wszystko to zna³a, ale teraz by³o zniszczone. Patrzy³a na to wszystko, powoli podnosz±c siê do siadu. Patrzy³a na to wszystko powoli wstaj±c, po chwili zaczê³a siê rozgl±daæ. Nigdzie nie by³o jej syna. Harry. Gdzie on by³?
- Harry! Synku! Harry, gdzie jeste¶! - jej krzyk rozbrzmia³ po Dolinie Godryka Gryffindora, odbijaj±c siê echem od pustych, ciemnych ulic. Zbieg³a na dó³ po zniszczonych schodach, ale nie znalaz³a nigdzie Jamesa. Wybieg³a na za¶nie¿one podwórze i co¶ do niej dotar³o. Ciep³o... A potem fala wspomnieñ zaczê³a j± topiæ. Harry. James. Voldemort. Peter! Jej czerwone od wysi³ku policzki nabra³y jeszcze wiêkszego odcienia czerwieni. Zamiast jak dynia, wygl±da³a jak pomidor… Dynia. Cmentarz. Byli na cmentarzu. Pomogli Harry’emu uciec przed Voldemortem. Pamiêta³a… Jak James rzuci³ siê przed ni±, wypchn±³ j± ze ¶wiat³a… Reszta by³a czerni±, potem szept i... I obudzi³a siê tutaj. Chwila. Harry! Jej syn! Ile jej nie by³o? Gdzie teraz by³a? Gdzie on teraz by³? Gdzie by³a jej ró¿d¿ka? Dalej w ruinach? Przez tyle lat? Zaczê³a znowu biegaæ dooko³a, zaczê³a biegaæ i wo³aæ kogokolwiek, zaczê³a szukaæ ró¿d¿ki, zaczê³a szukaæ czegokolwiek… Ale nic nie znalaz³a. Dopiero gdy usiad³a na ziemi zda³a sobie sprawê, jak g³upi± idiotk± jest. Po pierwsze, dom wci±¿ by³ pod zaklêciem. Nikt go nie widzia³, nie s³ysza³, co za tym jej te¿. Po drugie, wci±¿ umia³a siê teleportowaæ, prawda? Kilka razy próbowa³a, kilka razy prawie jej siê uda³o, a¿ w koñcu stanê³a w ciemnej ulicy przy domu oznaczonym numerem cztery. W oknie zobaczy³a swoj± siostrê, du¿o starsz±. Jej szyja by³a d³uga, w³osy br±zowawe, jej m±¿ te¿ siê postarza³. Ale w kuchni, sam przy stole siedzia³…
- James - z jej ust wyrwa³o siê s³owo, a z nim, uczynek. Ruszy³a do drzwi, szturmuj±c je szybko. Ruszy³a do dobrze znanej jej kuchni i z³apa³a mê¿czyznê w ramiona nie przejmuj±c siê wcale siostr± i jej krzykami.
- James, jak dobrze ¿e ¿yjesz - oznajmi³a, ale ch³opak zacz±³ siê jej wyrywaæ, mówi³ co¶ ale do niej to nie dociera³o, dopóki nie odsun±³ jej na d³ugo¶æ ramion, dopóki nie spojrza³a mu w oczy. Zielone oczy…
- Harry - oznajmi³a od razu. - Jeste¶ taki podobny do swojego ojca - jej g³os siê ³ama³. Jej oczy zaszkli³y, a Harry w³a¶nie pozna³ kobietê, która wparowa³a do kuchni domu jego wujostwa.
- Mama - wyszepta³ i porwa³ kobietê, która by³a jego wzrostu, w ramiona.
Petunia Dursley sta³a jak wryta patrz±c, jak jej siostrzeniec przytula kobietê. Powstrzyma³a mê¿a, gdy ten chcia³ wykrêciæ numer na policjê i porwa³a oboje w objêcia. Lily ¿y³a. Tak jak tamtego ponurego dnia, tak i tego piêknego letniego wieczoru, oboje odzyskali rodzinê. On matkê, a ona siostrê, tego samego dnia, w tej samej chwili.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Klaudia Lind
Tematyka jest bardzo ciekawa, zdecydowanie jest to co¶ innego ni¿ czyta³am do tej pory. Bardzo ³adnie dobierasz s³owa, zdania czyta siê naturalnie, nic nie zgrzyta. Co prawda widzê ró¿nicê w poziomie narracji, opisy uczyæ wysz³y ciut lepiej ni¿ opisywanie wydarzeñ, ale to taki szczegó³, mogê zreszt± mieæ mylne wra¿enie
Rozdzia³ króciutki, ale trafia w sedno, od razu jest nad czym siê zastanawiaæ. Jestem ogromnie ciekawa, co bêdzie dalej 
gordian119![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Rue Riddle
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Bardzo podoba mi siê ten FF i nie powiedzia³abym, ¿e to Twój debiut! Pomys³ na opowiadanie jest bardzo ciekawy i nietypowy, jestem ciekawa, w jakim kierunku dalej potoczy siê ta historia. Opis prze¿yæ Lily wyda³ mi siê bardzo wiarygodny, ciekawi mnie, jak Harry zareaguje na jej powrót. Mam nadziejê dowiedzieæ siê tego w kontynuacji!
Mam kilka uwag, ale nie dotycz± one fabu³y, a kilku powtarzaj±cych siê b³êdów. Po pierwsze, brakowa³o niestety wielu przecinków, g³ównie przed "jak" oraz "gdy" (podrzucam linki, pod którymi mo¿na przeczytaæ o tym wiêcej - klik oraz klik2. Pojawi³o siê te¿ kilka powtórzeñ (np. Jej czerwone od wysi³ku policzki nabra³y jeszcze wiêkszego odcienia czerwieni.), nie wp³ynê³y one jednak specjalnie na p³ynno¶æ czytania.
Zadbaj te¿ proszê o to, by nastêpny rozdzia³ by³ d³u¿szy. Rozumiem, ¿e to prolog i dopiero wprowadzenie do historii, ale super by³oby móc bardziej wg³êbiæ siê w kolejne rozdzia³y! Czekam na kontynuacjê i powodzenia