Rozdziały: [1], [2], [3].

Kiedy emocje opadÂły, wszyscy siedzieli w kuchni. Lily patrzyÂła na chÂłopaka siedzÂącego naprzeciwko. Harry nie byÂł juÂż dzieckiem, byÂł nastolatkiem, niedÂługo miaÂły byĂŚ jego piĂŞtnaste urodziny.

Jej serce ko³ata³o, tak samo jak to jej siostry, by³a pewna, ¿e mo¿na by u nich w tym momencie stwierdziÌ zaburzenia akcji serca. Kobieta jednak zdawa³a sobie sprawê z tego, ¿e to ona by³a powodem ca³ego poruszenia na Privet Drive, jednak nie by³o jej przykro. Zerknê³a w bok, tu¿ przy prawej rêce Petunii sta³ kubek ze œwie¿o zaparzon¹ melis¹, Dudley i Vernon siedzieli w salonie, Vernon obra¿ony, ¿e nie móg³ wezwaÌ policji, Dudley znudzony rudow³os¹ kobiet¹, graj¹cy w jak¹œ grê. Rudow³osa oderwa³a siê w koùcu od wszystkiego innego, próbuj¹c znaleŸÌ s³owa, które mog³yby przerwaÌ tê gêst¹ ciszê.
- Dlaczego - zapytaÂła Petunia, jej gÂłos jak zwykle peÂłen byÂł wyrzutu, minĂŞÂła chwila szczĂŞÂścia, Petunia Dursley znowu byÂła sobÂą - MyÂślaÂłam, Âże nie Âżyjesz. Dlaczego udawaÂłaÂś, Âże nie Âżyjesz!?
Lily zamurowaÂło, sÂłowa utknĂŞÂły jej w ustach, nie wiedziaÂła co powiedzieĂŚ, czy w ogĂłle coÂś powiedzieĂŚ, jej siostra…
-Ona nie ÂżyÂła - oznajmiÂł Harry gÂłoÂśno. MiaÂł odwagĂŞ, musiaÂł mieĂŚ. Gdy chciaÂł coÂś powiedzieĂŚ Lily mu przerwaÂła, jakby odpetryfikowana.
- Nie ÂżyÂłam, Petuniu - wstaÂła i podeszÂła do siostry, zostawiajÂąc rĂŞkĂŞ syna. Nie wiedziaÂła, co robi, tak dawno nie byÂły blisko, tak dawno nie byÂły sobÂą.
- ZaklĂŞcie pozwoliÂło mi pomĂłc Harry'emu. Ale James wypchn¹³ mnie ze ÂświatÂła. Nie wiem jak… obudziÂłam siĂŞ w ruinach - wiedziaÂła. Âże Petunia miaÂła problem z uwierzeniem jej, ale gdy staÂły naprzeciwko siebie, a jej siostra przetarÂła kciukiem jej policzek, przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ. Petunia Dursley zrozumiaÂła, Âże to byÂł cud. Lily wyglÂądaÂła tak jak wtedy gdy widziaÂła jÂą na pogrzebie. Wtedy, gdy wymknĂŞÂła siĂŞ i staÂła nad jej grobem, gdy tysiÂące ludzi unosiÂło ró¿dÂżki, aby oddaĂŚ jej hoÂłd. Petunia przestaÂła nienawidziĂŚ innoœÌ magii, w tamtym momencie zaczĂŞÂła nienawidziĂŚ magiĂŞ, bo ta zabraÂła jej siostrĂŞ.
- Jak to moÂżliwe? - Harry Potter, chÂłopiec, ktĂłry przeÂżyÂł, zadaÂł pytanie, na ktĂłre nikt nie znaÂł odpowiedzi, ale musiaÂło byĂŚ zadane, prĂŞdzej czy póŸniej. Jego matka, Lily Potter, staÂła przed nim. WrĂłciÂła do Âżycia po piĂŞtnastu latach nieobecnoÂści. PodziwiaÂł rude roztrzepane loki, podziwiaÂł zielone oczy w ksztaÂłcie migda³ów, wyglÂądaÂła, jakby Âżywcem wyciÂągniĂŞto jÂą z opisĂłw, ktĂłre sÂłyszaÂł. Przeznaczenie bardzo go nie rozpieszczaÂło. Na kaÂżdym kroku pokazywaÂło, Âże Âżycie nie jest Âłatwe, rzucaÂło mu kÂłody pod nogi, wymyÂślaÂło mu nowe wyzwania, a on przyjmowaÂł je, chciaÂł, Âżeby inni zaznali tego czego on nie miaÂł, spokĂłj, rodzinĂŞ, szczĂŞÂście… Jednak to, co siĂŞ teraz dziaÂło, nie przyniosÂło ukojenia. Nie do koĂąca. GdzieÂś z tyÂłu jego gÂłosy odbijaÂły siĂŞ pytania, na ktĂłre nie znaÂł odpowiedzi. Dlaczego jego matka wrĂłciÂła? Jak to siĂŞ staÂło? Czemu teraz? PrzeÂżyÂł turniej. PrzeÂżyÂł smoki, trytony, labirynt, cmentarz, Voldemorta, przeÂżyÂł ÂśmierĂŚ Cedrica i nawet wywiady z RitÂą Skeeter! Ale nie rozumiaÂł, czemu jego matka wrĂłciÂła do Âżycia, to nie byÂło logiczne, ani nawet bezpieczne. Westchn¹³ cicho, wracajÂąc na ziemiĂŞ.
- Nie wiem, co dokÂładnie siĂŞ staÂło - przyznaÂła Lily, wci¹¿ byÂła widocznie roztrzĂŞsiona ca³¹ sytuacjÂą i to bardziej, niÂż chciaÂła po sobie pokazaĂŚ - PamiĂŞtam… Urywki. Zielone ÂświatÂło i krzyk. Jego przeraÂźliwy Âśmiech. ZwierciadÂło.
To wÂłaÂśnie wtedy dotarÂło do nich obojga. Harry nie widziaÂł w lustrze iluzji… PotĂŞÂżne lustro, przywoÂłaÂło dusze jego rodzicĂłw. WidziaÂł ich wtedy. PrzeÂłkn¹³ ÂślinĂŞ, a jego matka wstaÂła, przerywajÂąc wypowiedÂź. PrzeszÂła siĂŞ do lady i z pomocÂą siostry zaparzyÂła sobie herbaty. FiliÂżanka, trzy ÂłyÂżeczki rooibos, dwie kostki cukru i woda, ktĂłra miaÂła wrĂŞcz idealnÂą temperaturĂŞ. Kobieta upiÂła kilka ÂłykĂłw, a nikt nie odwaÂżyÂł siĂŞ jej poÂśpieszyĂŚ. Lily Potter zmartwychwstaÂła. PrzeszÂła w Âżyciu zbyt wiele, by jÂą teraz poganiaĂŚ z Âłykiem herbaty.
- Cmentarz. To co siĂŞ tam staÂło. Cedric i powrĂłt… Voldemorta - ostatnie sÂłowo ledwo przeszÂło jej przez gardÂło, ale mĂłwiÂła dalej, bez niepotrzebnego strachu, musiaÂła byĂŚ silna, dla syna, nie dla siebie - Gdy wasze ró¿dÂżki siĂŞ po³¹czyÂły, prĂłbowaliÂśmy z Jamesem ciĂŞ ratowaĂŚ… TwĂłj tata… Wypchn¹³ mnie z promienia zaklĂŞcia i siĂŞ obudziÂłam - podeszÂła do syna i uÂłoÂżyÂła dÂłoĂą na jego policzku - On tak bardzo nas kochaÂł, synku. Tak bardzo, Âże ratowaÂł mnie nawet po Âśmierci. To nie byÂło caÂłkiem to… Ale bez niego, nie wrĂłciÂłabym. UratowaÂł mnie po raz kolejny.
Harry tylko pokiwa³ g³ow¹. Rozumia³ matkê i z ka¿dym dniem rozumia³, czemu go kocha³a. Zanim siê spostrzeg³, utkn¹³ w jej uœcisku, ale mu to nie przeszkadza³o.

O, a tutaj wchodzĂŞ ja. SkrybÂą, wasz… Narrator, autor, bajkopisarz, poeta, bard, jakkolwiek chcecie, tak mnie nazwijcie. To tutaj nasza historia przybiera inny tok, Dementorom dÂłuÂżej zajmuje znalezienie Pottera, ale dom otoczony jest zaklĂŞciem. Nie mogÂą przekroczyĂŚ progu. Jednak powstaje inny problem, trochĂŞ bardziej... ZÂłoÂżony. Widzicie. Petunia Dursley, ktĂłra miaÂła ewidentnie zbyt dÂługÂą szyjĂŞ, wyjrzaÂła przez okno. To co, zobaczyÂła niezbyt jej siĂŞ podobaÂło. ÂŚwiatÂła pogasÂły, szron osiadÂł na oknach… Szron?

- Lily, przestaù! Patrz, co robisz, przestaù natychmiast - uderzy³a swoj¹ koœcist¹ d³oni¹ w blat, strach wzi¹³ górê nad szczêœciem - Wiedzia³am, ¿e dalej jesteœ tylko gorszym dziwad³em tak samo jak twój syn, przestaù u¿ywaÌ magii w moim domu!
Rudow³osa wyjê³a z kieszeni w spodniach ró¿d¿kê i przystawi³a do piersi siostrze. To by³o machinalne. Odruch. W koùcu Lily nawet nie zdawa³a sobie sprawy z tego, ¿e ma przy sobie ró¿d¿kê.
- Nigdy wiĂŞcej… Nigdy wiĂŞcej nie obraÂżaj przy mnie mojego dziecka - warknĂŞÂła jak dzikie zwierzĂŞ wypuszczone z klatki - Harry. IdÂź do pokoju i siĂŞ spakuj. Wychodzimy - oznajmiÂła spokojnie, Âżeby zaraz wrĂłciĂŚ wzrokiem do siostry. Harry pobiegÂł na gĂłrĂŞ, Âżeby zebraĂŚ najwaÂżniejsze rzeczy. Wspomnienia tego, co widziaÂła uderzyÂły w niÂą naraz. Emocje wzbudziÂły w ruch mechanizm, ktĂłrego istnienia wczeÂśniej nie zauwaÂżyÂła.
- A ty - g³os Lily Potter nie drgn¹³ nawet o ton. - Ty ciesz siê ¿e ogon twojego syna da³o siê usun¹Ì - by³a w tamtym momencie jak tygrys, nie jak kwiat. Tygrysia Lilia. - Mnie nazywasz dziwad³em? Przez jedenaœcie lat mój syn mieszka³ w komórce pod schodami! Wróci³am do ¿ycia, a ty nawet w takim momencie nie potrafisz mi zaufaÌ! ZazdroœÌ, strach i niezrozumienie prze¿ar³y ci mózg. Ju¿ wtedy, gdy by³yœmy dzieÌmi, Petunio.
OdsunĂŞÂła siĂŞ od siostry i ubraÂła na nogi buty, ktĂłre wcale nie wyglÂądaÂły jakby miaÂły te prawie piĂŞtnaÂście lat i ruszyÂła na gĂłrĂŞ do syna. Nie sÂłuchaÂła tego, jak siostra jÂą woÂła, zamknĂŞÂła drzwi najmniejszego pokoju w caÂłym domu i spojrzaÂła na spakowanego syna.
- Przepraszam… - odezwaÂła siĂŞ delikatnie, jakby caÂła zÂłoœÌ z niej wyparowaÂła - Nie wiem nawet, gdzie moglibyÂśmy…
- WysÂłaÂłem sowĂŞ. Wiem, gdzie pĂłjdziemy mamo… To nie twoja wina, rodziny siĂŞ nie wybiera - jego gÂłos teÂż byÂł peÂłen spokoju, jednak to, jak bardzo podekscytowany byÂł, jak wysoko skakaÂł z radoÂści wewnĂŞtrznie… tego nie daÂło siĂŞ opisaĂŚ sÂłowami - Grimmauld Place 12 mamo. Tam siĂŞ wybieramy - podaÂł jej rĂŞkĂŞ. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ i jÂą ujĂŞÂła. TeleportowaÂła tam ich i jego rzeczy. Pojawili siĂŞ na ciemnej ulicy, przed domem, ktĂłry kobieta zobaczyÂła dopiero gdy zza drzwi wychyliÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna. Starszy od niej. Z dÂługimi czarnymi wÂłosami, w czarnej szacie… a za nim kolejni. Albus i Minerva. PoznaÂłaby ich wszĂŞdzie. MĂŞÂżczyznÂą byÂł… Severus, za nimi wyszedÂł…
- Na Merlina… ÂŁapa - szepnĂŞÂła cicho, a jej oczy zalÂśniÂły Âłzami. - Remus - wyrwaÂło siĂŞ z jej ust gdy zza drzwi wyszedÂł ktoÂś jeszcze. Nie mogÂła uwierzyĂŚ, oni ewidentnie teÂż nie, dopiero Syriusz odepchn¹³ z drogi Severusa i ruszyÂł do kobiety, aby zamkn¹Ì jÂą w swoich ramionach.
- Lily - na ciemnej ulicy rozbrzmiaÂł skrzekliwy gÂłos profesor McGonagall - Dziecko czy to ty?
- Tak - oznajmiÂła gÂłosem, ktĂłry siĂŞ zaÂłamaÂł - To ja… wrĂłciÂłam.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?