Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Prolog

Ka¿dy oddech, ka¿dy ruch, ka¿dy dzieù, ka¿de s³owo. Wszystko, ci¹gle od nowa bola³o tak samo. Wszystkie myœli, rzeczy, których nie zrobi³, a powinien. Rzeczy, które zrobi³, a wcale nie musia³. Wraca³y wci¹¿ od nowa i od nowa tn¹c jego myœli. Zawieszony miêdzy œwiatami, zawieszony miêdzy tym, co by³o, a tym co mog³o byÌ gdyby...
A jeÂśli rzeczywiÂście byÂł tylko marnym ÂŚmiercioÂżercÂą? JeÂśli te wszystkie jego uczucia, caÂła walka ze sobÂą i z okrucieĂąstwem ÂświatĂłw nie znaczyÂły wiĂŞcej niÂż ten papierowy kubek po kawie, ktĂłry tak usilnie miĂŞtoliÂł w dÂłoni, siedzÂąc przy samotnym stoliku w najciemniejszym kÂącie jakiejÂś londyĂąskiej kafeterii?
JakaÂś kafeteria, na jakiejÂś ulicy, ciemnej , smutnej i zamglonej.
No wiĂŞc jeÂśli nie znaczyÂły nic, a on bĂŞdzie znĂłw i ciÂągle sam...
I jak co wieczór rzuci na stolik kilka monet i nawet nie ¿egnaj¹c siê wyjdzie na ulicê, by wtopiÌ siê w mrok i ci¹gle gêstniej¹c¹ mg³ê. Czarnow³osy, czarnooki, tragiczny.

Severus zacisn¹³ szczêki, nie pozwalaj¹c nag³emu wzruszeniu wyp³yn¹Ì na twarz. Rozejrza³ siê dyskretnie. Nikt nawet nie zauwa¿y³ ³ez w jego oczach. Ciemny k¹t, w którym zwyk³ siê zaszywaÌ by³ bowiem naprawdê ciemny i doskonale spe³nia³ rolê bezpiecznego azylu.
NagoœÌ
W tej chwili Severus byÂł nagi emocjonalnie, w tej wÂłaÂśnie chwili jego emocje napiĂŞte jak struny wygrywaÂły w sercu smutnÂą melodiĂŞ czÂłowieka, ktĂłry w swoim Âżyciu zaznaÂł wszystkiego prĂłcz radoÂści i ktĂłry juÂż chyba z niczego cieszyĂŚ siĂŞ nie potrafiÂł.
Zrezygnowany wsta³ od stolika, rzuci³ na blat kilka monet i cicho wymkn¹³ siê na ulicê.
Mleczna mgÂła spowiÂła go jak szal tkany z ksiĂŞÂżycowego pyÂłu. MiĂŞkko, wilgotno.
Severus poprawi³ ko³nierz czarnego p³aszcza. Zimny wiatr znów przypomnia³ mu, ¿e to ju¿ jesieù. Zreszt¹, có¿ to za ró¿nica?
Wiosna, jesieĂą czy lato. Wszystkie one byÂły do siebie podobne, smutne, szare.
Wszystkie byÂły zimÂą.
Poszed³ w mrok, we mg³ê i w ten ch³ód. Po chwili ju¿ nie by³o nawet œladu po nim, tak jakby nigdy nie wyszed³ z jakiejœ kawiarni na jedn¹ z ulic mglistego Londynu.


RozdziaÂł 1
Sama? W takÂą noc?


Iva wraca³a ze sklepu okrê¿n¹ drog¹, czyli przez park. Tak by³o ³adniej, chocia¿ o wiele bardziej niewygodnie. Nie mówi¹c ju¿ o tym, ¿e park o tej porze by³ niezwykle mroczny, a droga miêdzy drzewami niebezpieczna. Iva jednak bardzo lubi³a robiÌ na przekór i przewa¿nie tak, jakby nikt inny nie post¹pi³. Lubi³a wiedzieÌ swoje i dzia³aÌ po swojemu. Nie, ¿eby nie mia³a cykora. Mia³a i to dosyÌ wielkiego. To w³aœnie by³o w tym wszystkim najlepsze. Przemkn¹Ì przez park miejski, rondo, a potem ko³o kêtrzyùskiego zamku, listopadow¹ noc¹. Potem szybko w ulicê Rycersk¹ i prosto do domu.
Obcasy czarnych botkĂłw Ivy walecznie stukaÂły o bruk, a nogawki obcisÂłych, czarnych jeansĂłw byÂły juÂż mokre prawie do kolan, poniewaÂż padaÂł deszcz. Idealna pogoda na spacery, idealna pora na rezygnowanie z miejskich ÂśrodkĂłw transportu na rzecz nocnych eskapad w pojedynkĂŞ, przez park. Iva poprawiÂła paski od plecaka i mocniej naciÂągnĂŞÂła na gÂłowĂŞ kaptur czarnej kurtki. Kosmyki wÂłosĂłw, ktĂłre nie zdoÂłaÂły ukryĂŚ siĂŞ przed deszczem pod kapturem teraz kleiÂły jej siĂŞ do twarzy. MaszerowaÂła rytmicznie, widzÂąc juÂż przed sobÂą koniec parkowej alei i wyjÂście na lepiej oÂświetlonÂą ulicĂŞ. Korony drzew niemalÂże sklepiaÂły siĂŞ gdzieÂś w gĂłrze, wysoko nad jej gÂłowÂą, tworzÂąc bardzo nieprzyjemne uczucie odciĂŞcia od caÂłego Âświata. Iva przyspieszyÂła kroku.
MoÂże jednak ten maraton to nie byÂł najlepszy pomysÂł?
Hmm
Iva otarÂła wierzchem dÂłoni wilgotnÂą od deszczu twarz. Gdyby tak dÂługo nie siedziaÂła w bibliotece, a potem nie zagadaÂła siĂŞ z MonikÂą, to pewnie juÂż byÂłaby w domu i bezpiecznie zakopana w poÂścieli oglÂądaÂła sobie jakiÂś tkliwy melodramat albo, co bardziej prawdopodobne, swoje ulubione kroniki kryminalne.
Iva przypomnia³a sobie o kronikach i rozejrza³a siê badawczo wokó³.
Nerwowo przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ.
Sceneria idealna do tego, by zostaĂŚ okradzionÂą albo napadniĂŞtÂą i zgwaÂłconÂą, albo i jeszcze gorzej...
W³aœnie w chwili, gdy (pewnie pod wp³ywem nag³ej autosugestii) zaczê³o jej siê wydawaÌ, ¿e ktoœ j¹ œledzi i obserwuje, us³ysza³a nad g³ow¹ szelest, trzask ³amanych ga³êzi, a potem coœ du¿ego i czarnego runê³o tu¿ pod jej stopy.
OdskoczyÂła z gÂłoÂśnym wrzaskiem. Serce tak jej dudniÂło, Âże sÂłyszaÂła je, sÂłyszaÂła bardzo wyraÂźnie.
- Do stu tysiĂŞcy gryfonĂłw! - zawoÂłaÂł jakiÂś mĂŞski gÂłos, na dodatek po angielsku... z doskonaÂłym angielskim akcentem.
Iva oszoÂłomiona spojrzaÂła w gĂłrĂŞ, nie dowierzajÂąc, szukajÂąc wytÂłumaczenia, a moÂże sprawdzajÂąc, czy tuÂż za pierwszym nie leci z gĂłry kolejny zdenerwowany osobnik. Potem spojrzaÂła na podnoszÂącego siĂŞ z ziemi mĂŞÂżczyznĂŞ, znĂłw do gĂłry i znĂłw na mĂŞÂżczyznĂŞ. ZupeÂłnie nie zwracajÂąc na niÂą uwagi otrzepaÂł swĂłj czarny pÂłaszcz i niechlujnie przygÂładziÂł ciemne wÂłosy. PrĂłbowaÂła przyjrzeĂŚ siĂŞ jego twarzy. Bezskutecznie. ByÂło zbyt ciemno. Jedyne, co zdoÂłaÂła dostrzec, to bÂłyszczÂące oczy.
- No co? - burkn¹³ opryskliwie widz¹c, ¿e wbija w niego usilnie wzrok.
- No faktycznie nic - odburknê³a równie opryskliwie. - Tylko nastêpnym razem jak pan bêdzie siedzia³ na drzewie, proszê ³askawie lepiej trzymaÌ siê ga³êzi i nie straszyÌ ludzi po nocy.
Jedynym wytÂłumaczeniem caÂłej sytuacji byÂło dla Ivy w tym momencie to, Âże jakiÂś umysÂłowy dziwak, rozmiÂłowany w siedzeniu na drzewach, straciÂł rĂłwnowagĂŞ i spadÂł jej pod nogi. A jedynÂą sÂłusznÂą reakcjÂą na te idiotyzmy byÂło wyminiĂŞcie go i ucieczka w stronĂŞ domu. Bo skoro facet lubiÂł siedzieĂŚ nocÂą na drzewach w parku, to znaczyÂło, Âże jest bardzo dziwny i lepiej trzymaĂŚ siĂŞ od niego z daleka.
I to z bardzo duÂżego daleka.
- Nie przesiadujê na drzewach - odpar³ cierpko on, potem wyprostowa³ siê i sykn¹³ z bólu.
By³ wœciek³y, bo hm, nie wiedzia³ gdzie jest. W³aœciwie to mia³ byÌ kompletnie gdzie indziej i chocia¿ nie mia³ zielonego pojêcia gdzie siê przeniós³, wiedzia³, ¿e byÌ tu nie powinien. Na dodatek chyba sobie z³ama³ nogê. Nie zamierza³ ani pytaÌ tej kobiety gdzie jest, ani pokazywaÌ, ¿e dozna³ jakiegoœ urazu. Zamierza³ odejœÌ i to jak najszybciej.
- Boli? - spytaÂła ona z troskÂą w gÂłosie.
No, skoro mĂłwiÂła w jego jĂŞzyku, to znaczy po angielsku, to chyba byÂł w Anglii.
- Nic mnie nie boli - zaprzeczy³ gwa³townie i, by to udowodniÌ, ruszy³ jak gdyby nigdy nic przed siebie. Zaraz jednak przystan¹³ przeszyty nag³ym bólem.
- WiĂŞc jednak boli - powiedziaÂła Iva stajÂąc przy nim. - Trzeba do lekarza, albo to przynajmniej obejrzeĂŚ. Gdzie pan mieszka?
MilczaÂł. Dyskretnie prĂłbowaÂł siĂŞ rozejrzeĂŚ i poÂłapaĂŚ w caÂłej sytuacji, i w terenie, rozpaczliwie szukaÂł odpowiedzi.
- Ja....- zacz¹³ powoli i urwa³.
- Jestem Iva Coren. - Iva odwaÂżnie wyciÂągnĂŞÂła dÂłoĂą w jego kierunku. - Pan zapewne jest Anglikiem, wie pan od razu poznaÂłam po akcencie. Ja uczĂŞ tego jĂŞzyka w szkole, wiĂŞc...
- Nie tak szybko - przerwa³ jej ch³odno, nie racz¹c nawet siê przedstawiÌ i podejrzliwie zerkn¹³ na jej d³où.
Jeœli o akcent chodzi³o, to jej nie by³ wcale dobry, teraz sobie to uœwiadomi³. Czy to mo¿liwe, ¿e nie by³ w Anglii? A jeœli nie, to gdzie by³? Wystarczy³oby zapytaÌ, ale takie pytanie póki co nawet nie wchodzi³o w grê. Niepewnie uœcisn¹³ jej drobn¹ d³où.
- Jak masz na imiĂŞ? - zapytaÂła.
Nie przypominaÂł sobie by przechodziÂł z niÂą na "ty, zamierzaÂł od razu i na wstĂŞpie to zaznaczyĂŚ.
- Jestem profesor Snape - odpowiedziaÂł dumnie unoszÂąc gÂłowĂŞ i dzielnie opanowujÂąc kolejnÂą falĂŞ pulsujÂącego bĂłlu.
"Có¿ za dumny, wynios³y i antypatyczny typ", pomyœla³a Iva.
Profesor, teÂż coÂś.
- No wiĂŞc... profesorze - powiedziaÂła z lekka ironicznie. - Gdzie mieszkasz? Gdzie ciĂŞ odprowadziĂŚ?
Profesor Snape, ktĂłry nadal trzymaÂł dÂłoĂą Ivy w swojej, zastanowiÂł siĂŞ przez chwilĂŞ, aÂż w koĂącu wybraÂł swoim zdaniem najlepsza moÂżliwÂą odpowiedÂź.
- Nie pamiêtam - sk³ama³ g³adko. - To pewnie chwilowa amnezja po upadku - dorzuci³ i uœmiechn¹³ siê kwaœno.

***

Dopiero w domu, w œwietle Iva dok³adnie przyjrza³a siê profesorowi. Sta³ oparty o szafê u niej w przedpokoju, postawny, czarnow³osy, z nadêtym wyrazem twarzy. BladoœÌ jego twarzy niemi³o kontrastowa³a z ciemnymi, prawie czarnymi oczami i równie czarnym ubiorem. Wygl¹da³ jak Dracula, który siê sfochowa³. Ca³y ciê¿ar cia³a przerzuci³ na nogê, która go nie bola³a. Du¿y, wydatny nos, przypomina³ kruczy dziób, czarny p³aszcz z³o¿one skrzyd³a, a dziwna pozycja sprawia³a, ¿e profesor przestawa³ przypominaÌ ksiêcia ciemnoœci, a bli¿ej mu by³o do nastroszonego, pokiereszowanego ptaszyska.
Iva zdjĂŞÂła kurtkĂŞ. Kaskada rudych wÂłosĂłw siĂŞgajÂących Âłopatek wylaÂła siĂŞ nagle spod kaptura okalajÂąc ÂładnÂą, piegowatÂą twarz kobiety. Zielono-szare oczy badawczo taksowaÂły Snape'a. Jego nozdrza zadrÂżaÂły leciutko, jakby ÂłapiÂąc ulotny zapach jej wÂłosĂłw, a usta wykrzywiÂł kolejny grymas bĂłlu. Jego dusza aÂż jĂŞknĂŞÂła. Gdyby tylko mĂłgÂł bezkarnie uÂżyĂŚ jakiegokolwiek zaklĂŞcia i ulotniĂŚ siĂŞ, zrobiÂłby to bez wahania. Gdyby tylko mĂłgÂł sam siebie uleczyĂŚ.
Iva tymczasem zrzuci³a z nóg przemoczone buty i w myœlach pytaj¹c sama siebie czemu zabra³a to dziwne straszyd³o do domu, poleci³a profesorowi wejœÌ do pokoju i usi¹œÌ. Zrobi³ to bez s³owa. W sumie to nie wiedzia³a co ma z nim zrobiÌ. Spad³ z nieba. To brzmia³o durnie, ale tak w³aœnie by³o. Spad³ jej pod nogi, na dodatek twierdzi³, ¿e prawie nic nie pamiêta. Jego opryskliwe zachowanie by³o irytuj¹ce, ubiór niecodzienny, a spojrzenie krêpuj¹ce.
- NastawiĂŞ wodĂŞ na herbatĂŞ i zaraz zajmiemy siĂŞ nogÂą. - Iva ÂśmignĂŞÂła do kuchni, by po chwili wrĂłciĂŚ ze szklankÂą soku w dÂłoni. - ProszĂŞ - podaÂła szklankĂŞ profesorowi.
WyglÂądaÂł na jakieÂś piĂŞĂŚdziesiÂąt lat. W kaÂżdym razie jego zgorzkniaÂły wyraz twarzy sprawiaÂł, Âże takie odnosiÂła wraÂżenie.
- Dziêkujê - wysili³ siê na delikatny uœmiech, poci¹gn¹³ ze szklanki ³yk soku i westchn¹³. Ruda wygl¹da³a dosyÌ przyjaŸnie i niegroŸnie. Musia³ teraz tylko sprawiÌ, by nie przysz³o jej do g³owy zawiadamiaÌ pogotowia ani innych s³u¿b tudzie¿ funkcjonariuszy i nie rozpowiadaÌ, ¿e znalaz³a goœcia, który spad³ z nieba, na dodatek siê po³ama³ i dozna³ czêœciowej amnezji.
MoÂże i znaÂł mnĂłstwo zaklĂŞĂŚ, ale zupeÂłnie nie znaÂł siĂŞ na kobietach i nie umiaÂł uciszyĂŚ Âżadnej inaczej jak tylko magiÂą, ktĂłrej w tym wypadku niestety nie mĂłgÂł uÂżyĂŚ.
- JesteÂś u mnie w domu, bo potrzebujesz pomocy i zaprosiÂłam ciĂŞ tutaj tylko z tego powodu, chociaÂż jesteÂś bardzo dziwny i mam nadziejĂŞ, Âże nie bĂŞdĂŞ miaÂła przez to Âżadnych problemĂłw z tobÂą - powiedziaÂła ona jakby w odpowiedzi na jego myÂśli i znĂłw bezlitoÂśnie "walÂąc" mu na "ty".
A niech to szlag! Snape nie lubiÂł zmniejszaĂŚ dystansu miĂŞdzy sobÂą, a innymi istotami o ile sytuacja tego nie wymagaÂła. Dlatego wolaÂł byĂŚ panem profesorem niÂż Severusem, no ale...
- Oczywiœcie, rozumiem - przytakn¹³ uprzejmie. Chcia³ jeszcze dodaÌ, ¿e za chwilê sobie pójdzie. Sytuacja jednak nie by³a taka prosta. Jego lewa noga, najpewniej z³amana, potrzebowa³a jeœli nie lekarza, to przynajmniej jakiejœ doraŸnej pomocy. Po tym jak kilka minut wczeœniej dostrzeg³ na œcianie kalendarz z dat¹ 2015, a na pó³kach ksi¹¿ki, których znaczna czêœÌ nie nosi³a angielskich tytu³ów, wiedzia³ ju¿, ¿e przypadkiem pomyli³ miejsca, a jakimœ paskudnym zrz¹dzeniem losu tak¿e i czas...
Sytuacja patowa.
ÂŻyciowy szach-mat.
Iva wskazaÂła na kuchniĂŞ.
- Woda siê zagotowa³a, pójdê zaparzyÌ herbatê, a potem zaraz zastanowimy siê co robiÌ - powiedzia³a rozs¹dnie, a on znów przytakn¹³ z angielsk¹ powœci¹gliwoœci¹.
- Severus... - powiedziaÂł, ukrywajÂąc niechĂŞĂŚ.
- Co proszĂŞ? - Iva przystanĂŞÂła w drzwiach.
- Tak mam na imiĂŞ - wyjaÂśniÂł z grobowym wyrazem twarzy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.