Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Jeszcze w drodze do domu Iva obiecała sobie solennie nie wdawać się w żadne romanse z nieznajomym, zimnym draniem.
Zresztą nie zauważyła, by Severus chociaż minimalnie się nią zainteresował, więc o czym tu w ogóle mówić? Monika miała rację, nie było się czym tak ekscytować i emocjonować. Będzie twarda i jego mroczny urok wcale, a wcale już na nią nie podziała. NIGDY!
Z takim postanowieniem Iva weszła do mieszkania w te zimne sobotnie przedpołudnie. Zajrzała do pokoju w którym siedział Severus, spojrzała na niego dumnie. Nadal czytał. Szekspira, w oryginale.
Gdy ją zobaczył, odłożył książkę, a na jego usta wypłynął lekki grymas imitujący uśmiech.
- Nie wysilaj się - rzuciła w jego kierunku, nagle sfochowana i nabuzowana jak bombowiec przed bitwą. Rozbawiła go. Uśmiechnął się już szerzej i bardziej naturalnie.
- Nie rozumiem - odparł jak gdyby nigdy nic.
- Bo jesteś samcem. - Wymierzyła w niego oskarżycielsko palec. - A samce tego nie rozumieją.
Teraz spodziewała się czegoś w stylu "nie marudź" albo pytania, czy przypadkiem nie ma okresu. Jakiegoś typowo męskiego tekstu na odczep się.
Snape jednak nie zwykł do załatwiania spraw po łebkach. Poprawił się zatem w fotelu.
- Odłóż te siaty - polecił głosem nie znoszącym sprzeciwu.
- W tych siatach są zakupy, większość rzeczy jest dla ciebie - poinformowała urażona.
Nie miał absolutnie zamiaru jej urazić. Była bardzo wrażliwa, a jego szorstkość nie była najlepszą drogą by do niej dotrzeć i dowiedzieć się o co te dąsy.
Wyglądało na to, że on, wielki Mistrz Oklumencji powinien teraz spuścić trochę z tonu.
- Bardzo wdzięczny ci jestem za pomoc - powiedział najbardziej miłym głosem, jaki tylko umiał z siebie wydobyć. - Chciałem tylko, byś przyszła tutaj i powiedziała mi czemu jesteś taka niezadowolona.
Iva wzruszyła ramionami i rzuciła siatki na środek pokoju.
- Bo jestem - burknęła, chociaż złość już jej mijała.
Tak już bowiem było, że wybuchała szybko, potem szybko jej przechodziła ochota na jakiekolwiek fochy.
- Masz prawo - zgodził się. - Ja też często jestem zły. Nic mi się nie podoba, niczego nie lubię. Obawiam się, że mam to po ojcu.
To krótkie wyznanie sprawiło, że z Ivy reszta złości uszła błyskawicznie.
- Czasem to w mężczyznach jest fascynujące właśnie - podsumowała.
- Co jest fascynujące? - Severus nie przywykł do komplementów pod żadną postacią ani w żadnej formie.
- Takie draństwo - wyjaśniła zadowolona. - A twój ojciec...
- Mój ojciec - przerwał jej nagle wzburzony - to bardzo nieprzyjemny temat do rozmów. I moje draństwo przy jego draństwie, to jakby porównać mrówkę do słonia.
Wspomnienie ojca wywołało w Severusie niemiłe uczucie niesprawiedliwości, brutalności i żalu. Wolał zatem szybko uciąć ten temat. Zdusić w zarodku.
Iva nie protestowała. Nie chciał mówić, to nie. Chociaż taki tajemniczy, był jeszcze bardziej uroczy. Wszystkie jej ciche postanowienia, że się w nim nie zakocha brały w takich chwilach w łeb, a ona zakochiwała się z prędkością światła i siłą wodospadu.
- Mam dużo pracy - powiedziała, zawstydzona własnymi myślami i zaczęła rozpakowywać zakupy. - To są rzeczy dla ciebie. - Po kolei pokazywała mu wszystko, co dla niego kupiła.
Milczał. Do otrzymywania czegoś za nic też nie przywykł. W ogóle nie przywykł do niczego czysto ludzkiego. Nie było sensu dłużej się okłamywać. Dzieciństwo miał ciężkie, młodość tragiczną, a w dorosłości wciąż zmagał się z urazami z przeszłości. Demony niespełnionych uczuć i wiecznych pretensji uczyniły go zgorzkniałym. Zastanawiał się, co ma teraz powiedzieć i nic nie przychodziło mu do głowy.
- A tutaj, bokserki, rozmiar L, w czteropaku. - Iva pomachała mu majtkami przed nosem. - Fioletowe, ale innych nie było. Podobno to modny kolor.
Snape miał ochotę zapaść się pod ziemię, chociaż faktycznie nie miał powodów.
- Nie jestem przyzwyczajony - powiedział w końcu z niemałym trudem. - Jestem typem samotnika.
- To się przyzwyczaisz. - Iva jak zauważył do wszystkiego podchodziła z wielka naturalnością i lekkością. - I mam nadzieję, że rozmiar będzie odpowiedni.

Ta chwila, kiedy wręczasz nadętemu profesorkowi czteropak majtek, a on rumieni się po czubki uszu, ha! Prześmieszne i bezcenne. Iva nie mogąc powstrzymać śmiechu, zachichotała.
Była taka ładna, z tą burzą rudych włosów, z piegami na twarzy. Zielono-szare oczy patrzyły na Snape'a radośnie. Ładnie zarysowane kości policzkowe sprawiały, że twarz Ivy robiła wrażenie z lekka kociej. Severus obserwował ją, wciąż szukając jakichkolwiek słów, by okazać swoją wdzięczność. Nie znajdował. Lata emocjonalnego chłodu sprawiły, że o wiele łatwiej było mu powiedzieć coś niemiłego, niż zdobyć się na chociażby jeden komplement.
Iva stała przed nim. Widział jej długie nogi, kształtne biodra i słodki zarys biustu pod granatową, obcisłą bluzką. Zmusił się do tego, by odwrócić wzrok. Wziął do ręki opakowanie jednorazowych maszynek do golenia.
- Chyba powinienem się ogolić - próbował zręcznie zmienić temat.
- Jak chcesz - powiedziała mrużąc oczy. - Ładnie ci z takim dwudniowym zarostem.
A niech to jasny szlag! Snape klął w duchu. Kolejny komplement wywołał u niego kolejną falę zawstydzenia. Na zewnątrz jednak jego doskonale dobrana maska obojętności nie pozwalała, by jakiekolwiek silniejsze emocje ujrzały światło dzienne.

***

W popołudniowej ciszy słychać było tylko tykanie zegara. Od czasu do czasu delikatny odgłos przewracanych kartek papieru. Iva pochłonięta bez reszty kartkówkami zapomniała o całym świecie. Severus w kącie pokoju, udając że czyta (znów Szekspira i znów w oryginale), spoglądał co chwilę na Ivę. Na jej biurku piętrzyły się stosy zeszytów i kartek.
Iva siadła do pracy dopiero po obiedzie. Wcześniej zwyczajnie nie miała czasu. Najpierw podała mu śniadanie do łóżka (nikt nigdy wcześniej tego nie zrobił i Severus przez to czuł się niesłychanie speszony). Potem zajęła się sprzątaniem, potem obiadem. Snape przez ten cały czas starał się ją obserwować. Prawie się do niego nie odzywała, więc on nie odzywał się do niej. Aż do teraz.
- Może ci pomóc? - spytał, bo nagle zrobiło mu się żal, że cały dzień jest zajęta i nie ma czasu odpocząć.
- W czym? - Uniosła zmęczony wzrok znad kartek.
- No, w sprawdzaniu - wyjaśnił.
No zgoda, korciło go bardzo by posprawdzać to i owo. Jego natura groźnego belfra wciąż dawała o sobie znać.
- I znów będziesz bazgrał, kreślił i komentował?
- Będę poprawiał rozsądnie - obiecał, instynktownie wyczuwając, że Iva zaraz pozwoli mu dobrać się do zeszytów. Jego intuicja go nie zawiodła. Iva zrobiła porządek na biurku, przyniosła z kuchni krzesło.
- Proszę - powiedziała. - Siadaj z boku i sprawdzaj.
Severus poczuł wiatr w żaglach, dwa razy nie trzeba mu było powtarzać. Zaraz szybko zabrał się do pracy. Bliskość Ivy, jej zapach działał na niego kojąco. Powodował nawet, że Severus potrafił zapomnieć o tym, co go w środku tak gryzło. Prócz zapachu wyczuwał magnetyzm. To znaczy czuł, że działa na nią jak magnes. Przed nim emocje zbyt długo nie mogły się ukryć. Pracował więc w milczeniu, tak jak ona. Ale w przeciwieństwie do niej, stale wyczuwał jakieś zmiany napięcia jej aury. Myślała o nim. Tego był pewien.
- A może zaproponowałeś mi pomoc, bo się w ogóle nie zajmowałam rozmową z tobą? - zmartwiła się nagle. - To takie niegościnne, mieć gościa i pracować. Ale to obowiązki, a nie kaprys - wytłumaczyła.
Snape wyprostował się.
- Wiem, że masz pracę. Ja mam taką samą - powiedział łagodnie. - A taka praca to coś, co przynosi się bardzo często do domu, więc nie miej sobie za złe. Nie musisz ze mną rozmawiać. Jestem nauczony mówić tylko wtedy kiedy muszę. I nigdy nie nadużywam słów.
- Ale ja chcę z tobą rozmawiać - zapewniła. - Tylko nie mam czasu, poza tym... nie wiem jak.

Co za idiotyzm! Iva w myślach pluła sobie w brodę. Jej zachowanie, słodkiej idiotki musiało wyglądać masakrycznie. Zarumieniła się.
- W porządku - mruknął on. - Coś ci pokażę, mogę?
To co chciał zrobić mogło, a nawet miało być swoistego rodzaju preludium do tego, co i tak chciał jej o sobie opowiedzieć. Ujął jej dłoń. Spojrzał w oczy.
- Pomyśl sobie kilka zdań, kilka faktów o sobie, które chciałabyś mi przekazać - poprosił.
Otworzyła usta ze zdziwienia.
- Pomyśleć? - powtórzyła.
- Tak, jak będziesz gotowa daj znać. - Severus nadal dotykał jej dłoni i nie mogła się skoncentrować. Zmarszczyła czoło.
- Już - powiedziała. - Nie wiem, co chcesz zrobić, ale mam nadzieję, że nic złego.
Severus zazwyczaj wdzierał się w myśli swych "ofiar" brutalnie i bez ostrzeżenia. Czyż nie tego właśnie go uczono? Teraz jednak najdelikatniej jak potrafił postarał się przechwycić strumień myśli Ivy. Subtelnie, jakby tylko muskał jej umysł. Udało się. Nie chciał odczytywać nic więcej poza tym, co ona chciała mu przekazać. Zupełnie przypadkowo jednak zobaczył wysoką, niebieskooką brunetkę, która nazywała go "zimnym draniem". I tak oto odkrył powód porannego focha Ivy.
Zimny drań? Już on pokaże wszystkim zimnego drania. Aż się zdziwią. A ta ciemnowłosa raszpla, kopiąca pod nim dołki w szczególności. Uśmiechnął się kwaśno.
- I ja już jestem gotów - puścił dłoń Ivy, troszkę niechętnie, ale jednak. - Teraz powiem ci to, co ty chcesz powiedzieć. No więc po kolei. Rozwiodłaś się i jesteś zraniona. Bardzo nie lubisz być sama. Twój ojciec jest plastykiem, a mama nie żyje. Cierpisz po stracie brata i... - Severus zawiesił głos.
- I? - Iva wpatrzyła się w niego wyczekująco.
- I dziś w sklepie jakaś brunetka podniosła ci ciśnienie - dokończył powoli.
- Niesamowite! - Iva roześmiała się radośnie. - Niesamowite!
- Dziękuję. - Jej zachwyt, miło pogłaskał jego męskie ego. Tak, przy niej jego męskie ego dochodziło do głosu. Ech, nie ma to jak zaimponować kobiecie czytaniem w myślach. Mógł być pewien, że akurat w tym nikt go nie prześcignie.
- Jak to zrobiłeś? - Bardzo starała się nie emocjonować jak nastolatka, ale na próżno.
- To się wiąże z tym, co robię, z moim nauczaniem i z miejscami w których bywam - wyjaśnił dosyć mętnie, a widząc jej wyczekujące spojrzenie dodał:
- Póki co, tyle o sobie ci powiem...
- Ale czy to znaczy, że możesz w każdej chwili czytać mi w myślach? - zaniepokoiła się, taka wizja nie należała do miłych.
- Tylko wtedy, gdy mi pozwolisz - skłamał, by ją uspokoić.
- Uff - odetchnęła z ulgą. Uwierzyła mu, jak naiwne dziecko. Nie czuł się z tym dobrze. Nie zamierzał przeszukiwać jej głowy, chociaż mógł. Ale powiedzieć jej, że w każdej chwili może przejrzeć jej myśli bez pozwolenia i ostrzeżenia? Nie, nie, nigdy!
Iva nie miała ochoty już pracować. Resztę popołudnia spędziła na rozpytywaniu Snape'a. Ale niewiele z niego wyciągnęła. Za to ona paplała jak szalona. Severus cierpliwie słuchał i chociaż nie lubił takiego gadania, dzielnie dotrwał do kolacji.
- Masz ochotę na steki? - zapytała. - Bo ja tak, steki i czerwone wino!
Wydawała się zadowolona. Snape stronił od alkoholu. Zazwyczaj pił niewiele i od wielkiego dzwonu. Jak to być mogło, że siedział tutaj z nią i gawędził, kiedy w Hogwarcie życie toczyło się dalej? Nie mówiąc już o Ministerstwie Magii, do którego przecież nie dotarł na umówione spotkanie. Czy ktoś w ogóle zauważył, że go nie ma? Snape szczerze w to wątpił. Aby nie tracić czasu w oczekiwaniu na kolację, sprawdził jeszcze kilka prac.
Potem, podczas jedzenia wypił tylko jeden kieliszek wina. A Iva trzy. Miała słabą głowę i dwa w zupełności by jej wystarczyły. Ten trzeci spowodował tylko większą śmiałość i nieprzepartą ochotę na śpiew.

- Nie wiem, jak to było, ale czuję, że
świat kręci się wokoło i tak mi jest wesoło - zanuciła, wynosząc brudne naczynia do kuchni.
Severus uśmiechnął się pod nosem, potem poszedł umyć ręce i znów zasiadł do pracy. Zamierzał pracować tak długo, aż nie sprawdzi wszystkiego. Chociaż tak mógł się odwdzięczyć jej za pomoc i iście królewskie traktowanie.
Ona natomiast, wrzuciwszy tylko talerze do zlewu nuciła dalej. Nuciła także potem, pod prysznicem. Nagle pod wpływem wina wszystko wydało jej się łatwe i proste. Jasne jak Słońce. Nie wiedziała do końca, co było jasne, ale to wcale nie przeszkadzało jej uśmiechać się do siebie samej.
Wyszła z łazienki, owinięta tylko w ręcznik. Severus, bardzo starając się skoncentrować, nadal ślęczał nad kartkami.
Iva w najlepsze nuciła dalej.
- Ta mała piła dziś i jest wstawiona,
kto nie chce wierzyć mi, niech się przekona!
Rozkoszny szmerek w pijanej główce ma.
I jak cukierek, usteczka swoje wszystkim da! - Podeszła do siedzącego profesora. - Muszę się położyć - oznajmiła.
- Myślę, że powinnaś - odparł nie odrywając wzroku od tekstu.
- A tobie dziękuję za pomoc. - Pochyliła się nad nim, chcąc pocałować go w policzek. Niespodziewanie odwrócił twarz w jej kierunku. Przypadek? Zamiast na policzek natrafiła na jego usta. Nie protestował, gdy go pocałowała, a nawet delikatnie i trochę nieporadnie oddał pocałunek. Nie podziałała oklumencja. Severus na kilka długich sekund zrzucił maskę.
- Dobranoc - powiedział miękko, za miękko, gdy Iva odsunęła się od niego z zadowolonym uśmiechem. Podeszła do łózka.
- Ta mała piła dziś i jest wstawiona,
jest taka senna, rozanielona.
Czy ją rozpalił żar? Kto jej starł puder z lic?
Ta mała piła dziś i nie wie nic! - zakończyła i owinięta w ręcznik runęła w poduchy.


Severus spojrzał w sufit. Potem udawał, że pracuje tak długo, aż nie upewnił się, że Iva zasnęła. Wtedy to wyprostował się na krześle, wypuścił głośno powietrze, a potem niepewnie dotknął palcami swoich własnych ust. Jakby nie dowierzał w to, co się stało.
Jego usta nadal tam były, były na swoim miejscu. Nic się nie zmieniło. Może z wyjątkiem tego, że serce Severusa biło jak szalone, chcąc dosłownie wyskoczyć z piersi.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.